Σάββατο, 1 Σεπτεμβρίου 2012

Προπαγανδιστικό ποστ υπέρ της Ελλαδίτσας μας

Είχαμε μια κουβέντα με τον αδερφό μου, που μου έλεγε ότι και τι δεν θα έδινε να μπορούσε να μετακομίσει στη Χίο- απ' όπου είναι η κοπέλα του και μένουν μόνιμα πλέον και φίλοι του. Καταλήξαμε ότι αν είχαμε επιλογή, Ελλάδα με λεφτά ή εξωτερικό θα επιλέγαμε Ελλάδα χίλιες φορές. Βέβαια στην Ελλάδα ζει ο αδερφός μου και δεν πρόκειται να μετακομίσει- εγώ πάλι το σκέφτομαι, καθώς βλέπω όλους μου τους φίλους να φεύγουν ένας ένας. 

Δεν έχω ούτε ξενομανία, ούτε ελλαδοαγάπη. Μου αρέσουν τα ωραία. Είναι η Ελλάδα τώρα ωραία; Όχι, δεν είναι τώρα, όχι γιατί δεν είναι όμορφος τόπος, αλλά επειδή τα τελευταία 30 χρόνια έχει πέσει πυρηνική βόμβα ηλιθιότητας. Έβλεπα προχτές φωτογραφίες της παλιάς Ομόνοιας για παράδειγμα. Πρέπει να είσαι τρομερά διαστροφικός, για να πάρεις αυτό: 

Και να το μετατρέψεις σε αυτό που είναι σήμερα. Δεν μπορούσα να το χωνέψω. Η ομόνοια ήταν κάποτε σαν πίνακας ζωγραφικής. 

Πήγα φέτος στην Ιεράπετρα και είχε πάνω στην παραλία της πολυκατοικία τύπου συγκρότημα Κηφισιάς. Με τζαμένια μπαλκόνια. Δηλαδή είσαι 25 μέτρα από την παραλία και βάζεις τζαμένια μπαλκόνια; Το χειμώνα με το αλάτι που θα φέρνει ο άνεμος θα είναι μια αηδία. Πέρα από το γενικότερο έκτρωμα. Μια πολύ ωραία πολυκατοικία, σε ένα πολύ ωραίο σημείο και όμως πάρα πολύ αταίριαστα. Οι έλληνες και η αισθητική έχουν πάρει οριστικά διαζύγιο. Απορώ πως κάποτε έκαναν έστω και ασυναίσθητα πολύ όμορφα σπίτια στα χωριά και στα νησιά. Και τώρα θα πας σε ένα παραδοσιακό χωριό και θα δεις μόνο τσιμέντο, λαμαρίνα και αηδία. Ή new age πίπες.

Μα όταν κάθομαι στο αμμουδάκι του Ρεθύμνου, δεν μπορώ παρά να βλέπω την απόλυτη ομορφιά- και κάποιους ξένους να βγάζουν τα παπαράκια τους έξω, αλλά οκ, επιλέγω να κοιτάω προς τη θάλασσα. Και η Αθήνα ήταν κάποτε όμορφη. Δεν μπορεί να λένε ψέματα οι φωτογραφίες. 

Δεν είναι η Ελλάδα άσχημη χώρα, η Ελλάδα έχει τόσες πολλές ομορφιές μαζεμένες για ένα τόσο μικρό γεωγραφικό τόπο. Οι έλληνες είναι άσχημοι. Πολύ άσχημοι. Και δεν αναφέρομαι στην εμφάνιση τους, αν και εκεί άσχημοι είναι. 

Αυτά και να ξέρετε ότι φλάσκωσε ο κώλος μου διακοπές πάλι. 





Τετάρτη, 23 Μαΐου 2012

Μόνη με Μάνο

Τις τελευταίες βουλευτικές εκλογές ψήφισα Δράση/ ΦΣ, παρόλο που δεν συμπαθώ ιδιαιτέρως τον κύριο Βαλλιανάτο. Δεν τον συμπαθώ, όχι επειδή είναι ομοφυλόφιλος εννοείται, αλλά εξαιτίας της προσωπικότητας του. Θεωρώ πως είναι αγενής και αν κάτι δεν μου αρέσει στους ανθρώπους είναι η αγένεια. Πιστεύω γενικά ότι οποιοδήποτε ζήτημα μπορεί να λυθεί με ευγένεια και όταν τα πράγματα φτάσουν στα άκρα με σιωπή ή σαρκασμό. Πολλοί βέβαια δεν ξέρουν τι πάει να πει η έννοια "σαρκασμός", αλλά δεν πειράζει. 

Από τη στιγμή που ο Σύριζα πήρε αυτό το περιβόητο 16,78%, έχει αρχίσει ένας απίστευτος πανζουρλισμός στο facebook, από φίλους και "φίλους" τσιπραίους, παλιούς ή καινούργιους στο αριστερό φρόνημα. Ο αγώνας τώρα δικαιώνεται και έτσι. 

Εγώ πάντοτε ήμουν εντελώς απολιτίκ άτομο, το έχω δηλώσει πολλάκις εδώ μέσα, ήμουν πελάτης και όχι πολίτης, σε ένα από τα μεγάλα κόμματα, για χάρη του πατέρα μου. Και ποτέ δεν ήμουν αριστερού φρονήματος, πράγματι. Δεν ήξερα όμως ότι ήμουν φιλελεύθερη. Οπότε όταν ήρθε η ώρα και αποφάσισα να ψηφίσω συνειδητά σ' αυτές τις εκλογές, έκανα μια γύρα απ' όλα και επέλεξα τον Μάνο, επειδή απ' ότι είδα ήταν ο μόνος που ως υπουργός έχει κάνει πράγματα γι' αυτόν τον τόπο. Τα λεφτά δεν του λείπουν, 72 χρονών είναι, εμπειρία έχει, όραμα έχει, θεώρησα την απόφαση μου σωστή. Δεν μπήκε στη βουλή, δεν το κατάλαβα ποτέ, αλλά η απόφαση μου δεν θα αλλάξει. Μάνο θα ξαναψηφίσω και σε αυτές τις εκλογές, με την ελπίδα ότι αυτή τη φορά θα μπει. Αν και νιώθω μόνη μου σ' αυτή την επιλογή, μέρα με τη μέρα, αναμφισβήτητα. 

Όσον αφορά "τον αγώνα που τώρα δικαιώνεται". Δεν πρόκειται για καμία δικαίωση, όταν το ποσοστό της χρυσής αυγής συν το ποσοστό του Καμμένου (ανεξάρτητοι έλληνες), οι δύο πιο καθυστερημένες εκπροσωπήσεις στη φετινή βουλή δηλαδή, άγγιξαν το 17,58%, δηλαδή σας πέρασαν. Ένα 17,58% είναι άκρως καθυστερημένοι, χωρίς καμία πολιτική και ιστορική γνώση. Οι μεν ψήφισαν ένα φασίστα και οι δε ένα κακό διαφημιστή. Κακό διαφημιστή. Η διαφήμιση που έπαιξε γύρω από τους ανεξάρτητους έλληνες ήταν ΚΑΚΗ διαφήμιση. Ήταν διαφήμιση του ύφους "κίτσο, γιορ ε τσεκ μασίν". Αυτοί που γελάνε με αυτή τη διαφήμιση ψήφισαν Πάνο Καμμένο, είμαι σίγουρη. 

Ένα πραγματάκι θέλω να πω και θα κλείσω, για όλους όσους βάζουν πιπέρι στο στόμα με τη λέξη και την έννοια "φιλελευθερισμός", καταλήγοντας με ένα status που διάβασα, που εκφράζει αρκετά την άποψη μου σχετικά.

Θα πρέπει να αποφασίσουμε ποια Ελλάδα θέλουμε. Θέλουμε μια Ευρωπαϊκή Ελλάδα, με ό,τι συνεπάγεται αυτό, ή θέλουμε την "ψωροκώσταινα" προ ευρώ- και πολύ πριν από αυτό; Δεν γίνεται να έχουμε και τα δύο, Alexis και σύντροφοι του Αlexis. Σκεφτείτε το. 

Periklis Kontogonas
"Αγγίζω τα 34 και, όσα χρόνια θυμάμαι τον εαυτό, μου βλέπω ανθρώπους να επιλέγουν να μεταναστεύσουν για καλύτερη ζωή, για δουλειά ή για σπουδές σε εκείνες τις κακές, απάνθρωπες, καπιταλιστικές, νεοφιλελεύθερες χώρες: Αγγλία, Αμερική, Γερμανία, Γαλλία κ.α. Από αυτούς, ένα πολύ μεγάλο ποσοστό δεν γυρίζει ποτέ πίσω. Έναν κερατά να μετανάστευσε στη Βενεζουέλα ή την Κούβα δεν γνώρισα..."


Πέμπτη, 19 Απριλίου 2012

Πολύ θανατικό

Άρχισε από το facebook, πριν 1-2 βδομάδες και τα έγκυρα articles που διαβάζουν οι φίλοι μου από το yahoo. Πρώτα πέθανε ένα νεαρό μοντέλο, μετά πέθανε η Ελένη Καλαμάρη, ύστερα πέθανε η Παπαγιαννίδου, μετά πέθανε ο Μητροπάνος. Δεν ξέρω αν ξεχνάω κανένα. Όλοι αυτοί γίνανε θέμα, ο καθένας για τον δικό του λόγο, αλλά δεν σταματώ να αναρωτιέμαι, γιατί καλά για τον Μητροπάνο, θέμα θα γινόταν και εξυπακούεται, αλλά για τους άλλους ανθρώπους θα έπαιρνε διαφορετικά τόση έκταση το θέμα; Φταίει η ενασχόληση μου με το ίντερνετ; Φταίει κάτι άλλο; 

Όσον αφορά το θέμα της Παπαγιαννίδου, επειδή έχω εκλάβει πολύ θυμό και βρισίδι από τους φίλους μου για του λόγου της. Προφανώς η κοπέλα δεν το έκανε επίτηδες. Ναι, ίσως παρέσυρε σε μία φιλοσοφία και άλλους ανθρώπους, ίσως έδωσε ψεύτικες ελπίδες, αλλά το ίδιο πράγμα κάνουν οι θρησκείες χρόνια τώρα και δεν βλέπω κανένα σεβαστό ποσό ανθρώπων να σταματούν να πιστεύουν. Από τις συνεντεύξεις της φαίνεται λίγο "ψ", ομολογουμένως. Θέλω να πω, αυτό που μου άρεσε πολύ από αυτά που έλεγε ήταν πως το άγχος παίζει καθοριστικό ρόλο σε μια νόσο όπως το aids. Πράγματι. Το έψαξα και πράγματι οροθετικοί, που είναι πάρα πολλά χρόνια οροθετικοί, με καλή διατροφή, άριστο τρόπο ζωής και μειωμένο άγχος, καταφέρνουν να ζουν χωρίς φάρμακα και χαμηλό ιικό φορτίο. Αυτό βέβαια μετά από χρόνια φαρμακευτική θεραπεία. Εγώ π.χ. αν κολλούσα ποτέ hiv, ξέρω ότι θα πέθαινα από το άγχος μου. Εδώ αρρωσταίνω από το άγχος μου, χωρίς να έχω τίποτα άλλο. Αλλά χαίρομαι να μαθαίνω ότι υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν και το κοντρολάρουν. 

Όσον αφορά τον καρκίνο. Όταν ο παππούς μου πέθαινε και εγώ ήμουν 11 χρονών, είχα ρωτήσει τον μπαμπά μου αν μπορεί κάποιος να θεραπευτεί από τον καρκίνο. Μου είπε πως κάποτε κάποιος είχε καρκίνο, αλλά και πολλά λεφτά, και αποφάσισε να πάει ένα ταξίδι με σκάφος με τον γιο του. Ταξίδευαν για πολύ καιρό και κάποια στιγμή που γύρισαν, ο άνθρωπος αυτός δεν είχε καρκίνο. Μου φαίνεται αδιανόητο ότι μου το είπε αυτό ο μπαμπάς μου, με τωρινά δεδομένα, αλλά πράγματι μου το είχε πει. Το αναφέρω για το ρομαντικό του θέματος, προφανώς ήταν η σκέψη του, ή η επιθυμία του, να πάρει δηλαδή τον πατέρα του σε ένα ταξίδι με την προσδοκία ότι θα γινόταν καλά. Δεν ξέρω αν μπορείς να νικήσεις τον καρκίνο, αν έχεις μηδενικό άγχος. 

Κάθε φορά που σκέφτομαι γι' αυτές τις δύο ασθένειες, δεν ξέρω ποια είναι η πιο σωστή στάση για να κρατήσει κανείς. Παίζω ένα παιχνίδι στο καινούργιο μου κινητό, άκου χαζή σκέψη τώρα. Είναι αυτή η σαχλαμάρα με τις μπίλιες που αν είναι το ίδιο χρώμα σπάνε, και ταυτόχρονα "κατεβαίνουν" όλο και πιο γρήγορα. Ακόμα και αν είμαι πάρα πολύ προσεκτική ώστε να ταιριάζω τα χρώματα στις μπίλιες, πολλές φορές το ταβάνι κατεβαίνει τόσο γρήγορα, που χάνω. Καμιά φορά που βλέπω ότι πρόκειται να χάσω και έχω κάνει πολλές πατάτες, αρχίσω να πατάω γρήγορα το κουμπάκι και όλως περιέργως βγαίνουν για κάποιο διάστημα τα σωστά χρώματα. Χάνω βέβαια, αλλά όχι αμέσως. Για κάποιο διάστημα δευτερολέπτων κερδίζω, χωρίς να κάνω απολύτως τίποτα από άποψη στρατηγικής. 

Τι θέλω να πω μ αυτή την ανόητη παραβολή; Άραγε είναι τόσο καταδικαστέο να αγνοήσεις την ασθένεια σου και να ζήσεις χωρίς φάρμακα, όσο είναι να ζήσεις (δυο βδομάδες, ένα μήνα, ένα εξάμηνο;) ή είναι καλύτερο να παλέψεις χάνοντας τα μαλλιά σου, έχοντας απίσχανση, ζαλάδες, εμετούς, για να πεθάνεις τις περισσότερες φορές λίγο αργότερα και με μεγαλύτερη ταλαιπωρία; Επουδενί δεν υποστηρίζω την Παπαγιαννίδου, ούτε τον τρόπο που αντιμετώπισε την ασθένεια της, άλλωστε απ' όσο διάβασα η φαρμακοθεραπεία για έναν οροθετικό είναι μεν ενοχλητική κάποιες φορές, αλλά μέχρι εκεί. Απλά εκείνη περιέγραψε άθλιες καταστάσεις υπό το κράτος των φαρμάκων. Άραγε να φταίνε τα παλιά φάρμακα; Να φταίει ο οργανισμός της; Ποιος ξέρει. Πήρε όντως πολλούς στο λαιμό της, ή ήταν μια συνειδητή επιλογή κάποιων για ζωή χωρίς φαρμακοθεραπεία, όσο αντέξουν; (ναι, ξέρω τις αρλούμπες που έλεγε για το ότι δεν υπάρχει ο hiv και ότι δεν ξέρουμε αν είναι αυτός που προκαλεί το aids, μπλα μπλα, δεν πρόκειται να κάτσω να δώσω βάση σε σχιζοφρενικά παραληρήματα)

Αυτά. 

Κυριακή, 1 Απριλίου 2012

Mega photo post from comicdom 2012

Ξεκινήσαμε σάββατο πρωί με τον tipotastasovara, να πάμε στην έκθεση που διοργανώνει η comicdom (μέχρι και Κυριακή 1/4). Εγώ είχα ενθουσιαστεί, γιατί θα ήταν και ο Manara και θα υπέγραφε... Κούνια που με κούναγε. 

Kάναμε κύκλους και ώρα να το βρούμε, σαν τα μόγγολα. Φτάσαμε κατά τη μιάμιση, το Q&A του Manara είχε ξεκινήσει και δεν άφηναν να μπούμε. Όσον αφορά τον Manara, να τελειώσουμε κάπου εδώ: Δεν περίμενα 5 ώρες για να μου υπογράψει το comic που αγόρασα εκεί. Μία ώρα περιμέναμε και μετά βαρεθήκαμε και "πεταχτήκαμε" ως τον άγιο δημήτρη να γεμίσουμε την κοιλάρα μας με taco bell- ναι, ξέρω, πόσο κοιλιόδουλος και παρανοϊκός μπορεί να είναι κανείς, που πάει από το κολωνάκι, στον άγιο δημήτρη, απλά και μόνο για να φάει τάκο μπελ και σίναμπον. 

Ωστόσο άλλα πράγματα με έκαναν να χαρώ περισσότερο στο comicdom, και αυτά είναι τα εξής: Γνώρισα και μίλησα με τον Tomek, που εν τέλει μου υπέγραψε και τα τρία τελευταία comics του, πήρα ένα βιβλιαράκι με τα πρώτα Κουραφέλκυθρα- δεν είναι καν λέξη!-του αγαπημένου Κυριάκου Χασάπη, aka Αντώνη Βαβαγιάννη (για τον οποίο έχουμε ξαναμιλήσει εδώ) και, ΚΑΙ λέγω, τον βρήκα αργότερα και μου υπέγραψε το κουράφ μου που τόσο ήθελα. Οπότε όταν θα γίνει διάσημος και πάμπλουτος, θα το πουλήσω στο ebay για λιρίτσες. :p

Λίγα λόγια για τον Tomek: Βασικά εγώ ιδέα δεν είχα για τον Τόμεκ και μετά γύρισα σπίτι και μπήκα στο site του και συγκλονίστηκα. Κυρίως το ότι είχε κάνει το καρτουνάκι του κωτσόβολου. Ναι, τρέχα γύρευε, εμένα αυτό με συγκλόνισε. Ίσως επειδή είναι τόσο παλιά διαφήμιση και το θεωρώ πολύ πετυχημένο. Έχει κάνει όμως ένα σκασμό άλλα γνωστά και είναι εξαιρετικά ταλαντούχος και νιώθω πολύ ευτυχής που τον γνώρισα έστω και ελάχιστα.

Προς το τέλος βρεθήκαμε με τη Τζο μου, που τη σκεφτόμουν όλη μέρα για να την πάρω τηλέφωνο, αλλά μετά έκλεισε το κινητό μου και δεν είχα το τηλέφωνο της. Αλλά βρεθήκαμε τυχαία και πολύ χάρηκα.

Μεταξύ των άλλων, πήρα και δύο κόμιξ, κυρίως για τον πιασάρικο τίτλο τους "Μπάτμαν, αυτή η αδερφή", των Γιώργο Τσακιρέλλη και Πέτρο Χριστούλια και ένα πολύ ωραίο αφισάκι για το δωμάτιο- το παραθέτω με το logo από το devianart του καλλιτέχνη του, Γιώργου Κομιώτη

Τέλος, πήρα ένα δώρο στον Κάθυ, θα καταλάβει αυτός όταν το πάρει στα χέρια του, γιατί του το πήρα. Του πήρα λοιπόν το "giant size fascist", του Κων Χρυσούλη. 

A! Παραλίγο να ξεχάσω. Το πρώτο πράγμα που αγόρασα ήταν "το πολύσπορο ζυμάρι από την κόλαση", του Γαβριήλ Τομπαλίδη, γιατί ξετρελάθηκα με τον τίτλο του. Το είδα στην αφίσα και λέω "αυτό θα το πάρω". 








Από το "ο Μπάτμαν, αυτή η αδερφή" νο.1. Είπα στον κομίστα Φαίνια με "αι", και αυτός έγραψε με "ει". Χαχα.

                               

Η αφιέρωση στο 1ο κουλούρι.

Η αφιέρωση στο 2ο κουλούρι, προπομπός του πόσο μεγάλη σκηνοθέτης θα γίνω-νοτ.



Και η καταπληκτική αφιέρωση στο 3ο κουλούρι. Με ξετρέλανε το πως δεν καταλαβαίνει κανείς με μια ματιά ότι είναι "εκτός" του comic. 


Η αφιέρωση στο κουράφ μου! Ο Κλέαρχος πάλι με ειρωνεύεται!

Και το τέλειο αφισάκι με τον παπιοναύτη του Τσαρούχη- σχέδιο του Γιώργου Κομιώτη. 

Αυτά :)

υ.γ. πείτε μου σας περικαλώ, αυτό το κουμπί που λέει το cv μου, πάνω δεξιά, το βλέπετε και εσείς τεράστιο ή μόνο εγώ;

Πέμπτη, 29 Μαρτίου 2012

Ω θεοί, ακούσατε.

Λοιπόν δεν ξέρω από που να ξεκινήσω σήμερα.

Έχει βγει μια γαμημένη προκήρυξη, που σιγά μη με πάρουνε, αλλά εγώ το καθήκον μου πρέπει να το κάνω και να τα καταθέσω τα χαρτιά μου. Και θέλει της παναγιάς τα μάτια να προσκομίσεις, πιστοποιητικό μόνιμης κατοικίας, πιστοποιητικό οικογενειακής κατάστασης, πιστοποιητικό ότι είσαι άνθρωπος και τέτοια. 

Μέχρι χτες το μεσημέρι ήμουν πολύ ενθουσιασμένη, γιατί όλα πήγαιναν κατ' ευχήν. Ούτε πολύ κίνηση στο δημαρχείο- αν και έχουν 3 διαφορετικές θέσεις για να βάζουν σφραγίδες, λες και άμα τις έβαζε ένας δεν γινόταν, θα πιανόταν το χεράκι του μωρέ, α ρε πλατεία κλαυθμώνος που τους χρειάζεται- και όλα τα υπόλοιπα τα είχα μαζέψει. Φτάνει και τέλος η ώρα για το πιστοποιητικό μόνιμης κατοικίας. Στο δημαρχείο δεν έβγαζαν-κακώς. Πάω στη δημοτική αστυνομία, μου λέει δεν μπορούμε να σας βγάλουμε εδώ, γιατί εκεί που μένετε είναι η άλλη δημοτική αστυνομία- γιατί είναι ΤΟΣΟΣ μεγάλος ο πειραιάς, που του κέντρου δεν μας κάνει για όλο, πρέπει να έχουμε και παραρτήματα αλλού. Πρέπει να έχετε τη φορολογική δήλωση- εγώ νόμιζα το ε9, τελικά θέλουν το ε1- και ένα λογαριασμό ΔΕΗ. Nice. 

Πάω σήμερα- γιατί χτες δεν προλάβαινα- στη δημοτική αστυνομία της περιοχής μου λοιπόν (10 ολόκληρα τετράγωνα από την άλλη, 10' απόσταση από την άλλη) και μπαίνω μέσα, κανένας. Δηλαδή σχεδόν κανένας, ήταν εκεί δύο καρακάξες και λέγανε πως κάτι κάνουνε. Ζητάω αυτό που είναι να ζητήσω, μου λένε τα χαρτιά τα έχετε καταθέσει; Λέω "πρέπει να καταθέσω χαρτιά;". Μου λέει "ναι, πρώτα καταθέτετε τα χαρτιά και την επόμενη μέρα βγαίνει". Λέω, μάλιστα. Τα χαρτιά τα έχω... Μου λέει, τι έχετε; Θέλουμε τη φορολογική δήλωση του 2010 και του 2011. Λέω έχω του '11 (δεν την είχα, είχα το ε9, αλλά ντάξει). Όπως και να έχει, άκρη δεν βγάζω, παίρνω τηλέφωνο τη μαμά μου- γιατί είμαι τόσο μαμόθρεφτο. Και στέλνει να με βοηθήσει μια συνάδελφο της, που τελικά μαζί με τη συνάδελφο βγάλαμε άκρη ότι: Πρέπει να δηλώσω μόνιμη κατοικία εκεί που μένει ο πατέρας μου. Δηλαδή αν ο πατέρας μου έμενε στην κωλοπετινίτσα, εγώ εκεί θα έπρεπε να δηλώσω μόνιμη κατοικία, ακόμα και αν εγώ μένω στον Πειραιά με τη μαμά μου. Πρέπει να δηλώσω στην άλλη δημοτική αστυνομία- εκείνη που ήμουν χτες- γιατί εκεί κοντά μένει ο μπαμπάς μου. Πρέπει να έχω και τα δύο τελευταία ε1. Δεν προλάβαινα φυσικά εγώ να κάνω τίποτα απ' όλα αυτά και ο λόγος ήταν ότι ο μπαμπάς μου πιο εύκολα θα μου έδινε 500 ευρώ, παρά να μπει στη διαδικασία να μου δώσει τα ε1 (ντάξει, μου τα έστειλε στις 2 η ώρα με μέηλ, αλλά όπως έμαθα εξυπηρετούν μέχρι τις 2). 

Οπότε αν πάω αύριο και είναι εκεί ο διευθυντής και τον παρακαλέσω αρκετά, μπορεί να μου δώσουν το πιστοποιητικό μόνιμης κατοικίας αυθημερόν. Αμέ. Εγώ αύριο έχω άλλες δουλειές βέβαια, αλλά εντάξει, δεν τρέχει. Να δούμε τι θα γίνει.

Και μέσα στ' άλλα είχα και την αγωνία για το αν θα δουλεύουν αύριο τα ταχυδρομεία, να μην πάει ο κόπος τσάμπα- μόνο συστημένα μπορώ να τα στείλω τα χαρτιά. Πάω λοιπόν εδώ στο παράρτημα της Ζέας και τους ρωτάω αν θα δουλεύουν αύριο- είχα να πάρω και κάτι γυαλιά που είχα παραγγείλει. Μου λένε ναι, γιατί τι είναι αύριο; Λέω, ξέρω γω, μ' αυτό που έγινε, μήπως σας δώσουν καμιά μέρα χάριτος. (το αυτό που έγινε, είναι ότι στο κεντρικό ταχυδρομείο μπήκε ένας υπάλληλος και σκότωσε μια άλλη υπάλληλο, προφανώς έγκλημα πάθους). Μου είπε ότι αν δεν σκοτώσουν και αυτήν, ναι, θα δουλεύουν. 

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, αύριο έχω ραντεβού με την καθηγήτρια της πτυχιακής μου και τις άλλες που έχω πτυχιακή- που μας δίνει ραντεβού σε κάθε έκλειψη και έχω χάσει τα 2 τελευταία που αφορούσαν μόνο εμένα- και υποτίθεται τώρα έπρεπε να έχω έτοιμα κάτι αρχεία spss, που δεν τα έχω και ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΝΑ ΤΑ ΚΑΝΩ. 

Η ώρα είναι 3:15 και στις 6 πρέπει να είμαι στο αιγινήτειο για ένα σεμινάριο, που τελειώνει στις 10. Στις 10 η ώρα θα έρθει η μία από αυτές που έχουμε πτυχιακή, από εκεί, για να πάρει το φλασάκι με τα αρχεία. 

Hurray!

Hurray!

Hurray!

Τετάρτη, 21 Μαρτίου 2012

Παίξε, μπορείς

Γενικά δεν λαμβάνω παράπονα που δεν γράφω, οπότε μάλλον χεσμένη και με έχετε, παρόλ' αυτά, η Ephee μου έστειλε πρόσκληση από αυτό της το blog  (τσεκάρετε και τα υπόλοιπα μπλογκς της) και θέλω να απαντήσω, αφού δεν έχω τίποτα άλλο να γράψω. 

Δηλαδή δεν συμβαίνει τίποτα το συγκλονιστικό, άνεργη είμαι, βαριέμαι που ζω, λέω να αρχίσω κολυμβητήριο, αυτά. 

Οι ερωτήσεις του παίγνιου και οι απαντήσεις μου:

1. Διαβάζετε; Τι είδους βιβλία;
Διαβάζω, όχι τόσο συχνά όσο όταν ήμουν παιδί και μέχρι την ενηλικίωση (που διάβαζα πολύ και τα πάντα, για να μην διαβάζω για το σχολείο), αλλά διαβάζω. Κυρίως μυθιστορήματα. Τώρα διαβάζω το "ο γούντυ άλλεν, για τον γούντυ άλλεν", εξού και το φόντο τελευταία, και βλέπω παράλληλα όλες τις ταινίες που δεν είχα δει.
2. Έχετε λογαριασμό facebook;
Έχω, αμέ. Και όταν είμαι στον υπολογιστή, είμαι και συνέχεια μέσα, αλλά όχι συνέχεια στη σελίδα του φέις μπουκ- αυτό που λένε τα παιδάκια ότι "περνάω 5 ώρες" στο φέις μπουκ, ποτέ δεν το κατάλαβα. Και τι κάνουν δηλαδή;
3. Έχετε αυτοκίνητο;
Δεν έχω εγώ, έχει ο πατέρας, οπότε έχω κ εγώ.
4. Έχετε smartphone;
Έχω smartphone, το οποίο είναι η προέκταση του χεριού μου. Ο καρκίνος δεν ξέρω πότε θα μου χτυπήσει την πόρτα.
5. Πόσο συχνά τρώτε όσπρια και ψάρι;
Όσπρια τρώω όσο πιο συχνά μπορώ, είναι αγαπημένο είδος φαγητού. Το ψάρι το σιχαίνομαι, αλλά τα τελευταία χρόνια έχω απαλλαγεί γιατί έχω πάθει δύο αλλεργικά σοκ τις φορές που έφαγα ψάρι- με φαγγρί και με μπακαλιάρο. Δεν έχω ιδέα γιατί, παλιά έτρωγα αναγκαστικά πολύ ψάρι στις διακοπές.
6. Πιστεύετε πως η παιδεία μας είναι επαρκής;
Όχι. Κυρίως πιστεύω όμως ότι οι καθηγητές μας δεν είναι επαρκείς- εγώ ήμουν αρκετά τυχερή ωστόσο.
7. Πιστεύετε στο θεό;
Από τότε που σταμάτησα να πιστεύω στον θεό, βρήκα την υγειά μου!
8. Πόσο συχνά περπατάτε;
Δεν θα βγω συχνά να περπατήσω επί τούτου- εκτός και αν έχει καλό καιρό, όπως αυτόν που έχει τώρα δηλαδή- αλλά θα περπατήσω άνετα μια τεράστια απόσταση έτσι για την πλάκα μου, γιατί βαριέμαι π.χ. να περιμένω το λεωφορείο.
9. Από που ενημερώνεστε;
Από το ίντερνετ.
10. Πόσο καιρό ασχολείστε με το διαδίκτυο.
Σε καθημερινή βάση ασχολούμαι από το πρώτο έτος. Περιστασιακά, από πρώτη γυμνασίου; Κάπου εκεί. Μιλούσα στο τσατ με γκομενάκια. Έχω μια πολύ ωραία σχετική ιστορία. Μιλούσα με ένα αγόρι όλο το καλοκαίρι καθημερινά. Στο τέλος ντρεπόμουν να τον γνωρίσω, γιατί φοβόμουν ότι μπορεί να μην είναι και ωραίος. Τελικά έβαλα μια φίλη μου να τον γνωρίσει. Ήταν ΚΟΥΚΛΟΣ. Σκατά. 

Δεν έχω και πολλές επαφές με μπλόγκερς τελευταία, και ο κάθυ και η αμάλθεια νομίζω θα βαριούνται να γράψουν, αλλά στην εξαιρετική περίπτωση που δεν βαριούνται, ορίστε οι ερωτήσεις μου (βαριούνται, μην ελπίζετε) Όποιος άλλος θέλει, απαντάει εννοείται:

1. Πότε ήταν το πρώτο βιβλίο που διαβάσατε και ποιο ήταν αυτό;
2. Πότε ήταν η πρώτη ταινία που είδατε και ποια ήταν αυτή;
3. Σε ποια ηλικία ερωτευτήκατε πρώτη φορά και πόσες φορές έχετε ερωτευτεί συνολικά στη ζωή σας;
4. Ποιο είναι το πιο δύσκολο φαγητό που ξέρετε να φτιάχνετε;
5. Ποια είναι η πιο ντροπιαστική ιστορία που έχετε σχετικά με το χέσιμο.
6. Με ποιον κινηματογραφικό αστέρα/τραγουδιστή/διάσημο γενικά, είχατε ερωτικές φαντασιώσεις;
7. Ποια ήταν η στιγμή εκείνη στη ζωή σας που θυμάστε να νιώσατε πραγματικά ευτυχισμένος/η, απαλλαγμένος/η από κάθε φόβο για το μέλλον;
8. Όταν κλαίτε, κάνετε θόρυβο;
9. Ποια, κατά τη γνώμη σας, είναι η ύψιστη μορφή προδοσίας;
10. Ποιο ήταν το αγαπημένο σας μάθημα στο δημοτικό;

Τώρα διαβάζω αυτό και είναι αρκετά γλυκούλι, οπότε το γράφω άμα θέτε να το διαβάσετε και εσείς. 


Αυτά. 

Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2012

L stands for loser.


Θάλασσα είσαι σπουδαία. Χωρίς εσένα δεν θα υπήρχαν... τα υποβρύχια.

«Κάπως έτσι θα αναγκάζεσαι να δικαιολογήσεις την τρίτη στροφή στην καριέρα σου, όταν όλα τα άλλα θα έχουν αποτύχει».

Οι ταινίες με συμβολισμούς με απωθούν.  Θέλω την ταινία μου μασημένη. Και η αυτιστική ηθοποιία του νέου ελληνικού κινηματογράφου, με απωθεί και αυτή. Πως λοιπόν η ταινία του Μπάμπη Μακρίδη μου άρεσε;

Μάλλον γιατί μιλάει τόσο ξεκάθαρα για τον εγκλωβισμό που νιώθω, εγώ και οι φίλοι μου, σ’ αυτό που θεωρούσαμε μέλλον. Για τις εναλλακτικές που σχεδόν πάντα είναι δυσοίωνες και άβολες. Για τις ευκαιρίες που έχουμε ανάγκη να υπερεκτιμήσουμε, όταν δεν μας έχει μείνει τίποτα άλλο.

Το σενάριο του Φιλλίπου (σε συνεργασία με τον σκηνοθέτη) μιλάει για όλα όσα βιώνει ο μέσος νέος έλληνας. Τα αισθήματα της ματαίωσης και της αποτυχίας, την αναγκαστική αλλαγή που ποτέ δεν επικροτείται από το περιβάλλον, το μίσος γι’ αυτό που θεωρούσαμε κάποτε ως μοναδική διαφυγή, την ανάγκη μας να ξεφεύγουμε κάπου κάπου με μισό επιτυχημένες προσπάθειες του παρελθόντος, έτσι απλά για να μην τινάξουμε τα μυαλά μας στο αέρα, που αισθανόμαστε εντελώς άχρηστοι, γιατί βρισκόμαστε κάπου που ό,τι ταλέντο και να έχουμε, δεν μπορούμε να χρησιμοποιηθούμε. Ακόμα και αν, όπως πιστεύουμε, είμαστε οι καλύτεροι... οδηγοί.



(σπέσιαλ θενκς στον τρυποκάρυδο, που μου είπε να πάω να τη δω)