Κυριακή, 27 Δεκεμβρίου 2009

Best christmas ever

Έχω κλείσει το facebook. Έχω χάσει το κινητό μου μες το σπίτι εδώ και 3 μέρες. Πως γίνεται να χάσεις το κινητό σου στο σπίτι; Απλό. Το ξεχνάς στο αθόρυβο. Δεν το αναζητάς. Κλείνει από μπαταρία. Άντε βρες το μετά.

Γενικώς εγώ και ο έξω κόσμος είμαστε δυο ξένοι αυτές τις μέρες. Γιατί...

Εδώ και μέρες έχω λιώσει στο Sims 3. Και στο ύπνο. Ύπνος, sims 3 και μετά ξανά ύπνος. Δεν ξέρω αν είναι τα καλύτερα Χριστούγεννα, είναι σίγουρα πολύ διαφορετικά. Η αποχή από τον κόσμο με αγχώνει βέβαια, όποτε βρίσκω τον χρόνο να το σκεφτώ, αλλά προσπαθώ να μην το σκέφτομαι.

Ο λόγος που κάνω ποστ είναι ότι έχω καιρό και γιατί μου έδωσαν έτοιμη τροφή για ποστ, γιατί κατά τ' άλλα δεν έχω απολύτως καμία όρεξη να γράψω τίποτα. Με κάλεσε η litanie des saints να απαντήσω σε κάτι ερωτήσεις, διότι φαντάζομαι ότι καιγόσασταν εορταστικά να μάθετε:

1.Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;
Δεν έχω ιδέα!
2.Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;
Συνήθως το ότι δεν αντέχω να κοιμηθώ άλλο.
3.Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;
Χτες το βράδυ.
4.Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;
Έχω διαφορετικά γνωρίσματα ανάλογα τον άνθρωπο, αλλά συνήθως είναι όλα αρνητικά.
5.Το βασικό ελάττωμα σας;
Η ανυπομονησία. Η έλλειψη ψυχραιμίας.
6.Σε ποια λάθη δείχνετε μεγαλύτερη επιείκεια;
Σε όλα, γενικώς συγχωρώ ηλιθιωδώς.
7.Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;
Με τον Oscar Wilde.
8.Ποιοι είναι οι ήρωες σας σήμερα;
Δεν είχα ποτέ ήρωες.
9.Το αγαπημένο σας ταξίδι;
Δεν ξεχωρίζω κανένα.
10.Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;
Δεν έχω ιδέα.
11.Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;
Το χιούμορ.
12.Και σε μια γυναίκα;
Την ευγένεια.
13.Ο αγαπημένος σας συνθέτης;
Δεν ακούω ιδιαιτέρως μουσική.
14.Το βιβλίο που σας σημάδεψε;
Δεν με σημάδεψε κανένα βιβλίο. Μέχρι στιγμής δηλαδή. Αλλά δεν νομίζω να με σημαδέψει και κανένα, δεν είμαι τόσο ενθουσιώδης με τέτοια πράγματα.
16.Η ταινία που σας σημάδεψε;
The royal Tenebaums.
17.Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;
Salvador Dali.
18.Το αγαπημένο σας χρώμα;
Μπλε.
19.Ποια θεωρείται ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;
Ξέρω γω; Ότι πέρασα στο πανεπιστήμιο μάλλον.
20.Το αγαπημένο σας ποτό;
Τζιν με λεμονάδα. Cider.
21.Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;
Δεν μετανιώνω.
22.Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ' όλα;
Την έλλειψη κατανόησης.
23.Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;
Να διαβάζω, το οτιδήποτε. Να κοιμάμαι. Να βλέπω ταινίες.
24.Ο μεγαλύτερος φόβος σας;
Δεν θα το έλεγα ακριβώς φόβο, αλλά με ενοχλεί να μεγαλώνω, επομένως υποθέτω το γήρας.
25.Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;
Σε κάθε περίπτωση που με βολεύει, σε όλα τα άτομα που μου έχουν πει και αυτά.
26.Ποιο είναι το μότο σας;
Δεν έχω. Ξέρω γω; "Κλάιν";
27.Πως θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;
Όποιος δεν απάντησε "δεν επιθυμώ" ή "στον ύπνο μου" έχει σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα.
28.Αν συνέβαινε να συναντήσετε τον θεό, τι θα επιθυμούσατε να σας πει;
Δεν καταλαβαίνω το νόημα αυτής της ερώτησης. Δεν υπάρχει θεός, επομένως πως θα τον συναντήσω;
29.Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;
Δεν είμαι στα καλά μου, δεν φαίνεται;

Αυτά.

Χρόνια πολλά !

Δευτέρα, 7 Δεκεμβρίου 2009

Τα λεφτά, τα μπερντέ, τα μπικικίνια

Επειδή δεν θέλω να αθετώ τις υποσχέσεις μου, και επειδή είπα θα μιλήσω για τα οικονομικά, θα μιλήσω για τα οικονομικά.

Το λοιπόν. Καμία έκπληξις, όπως ήταν αναμενόμενο η πλειοψηφία γουστάρει να χρεώνεται εις υγείαν του κεφιού και της χαράς. Παραθέτω τα αποτελέσματα:

*Αναλόγως. Αν είμαστε μεγάλη παρέα διά του ποσού, αν είμαστε μέχρι 4 άτομα, ο καθένας τα δικά του. 6 (16%)
*Ο καθένας τα δικά του. Δεν είμαι υποχρεωμένος εγώ να πληρώνω τα ακριβότερα ποτά ή φαγιά του συνδαιτυμόνα μου. 4 (10%)
*Όλοι πληρώνουμε ακριβώς το ίδιο ποσό, ανεξαρτήτως τι πήρε ο καθένας, τι τσιγκουνιές θα κάνουμε τώρα; 21 (56%)
*Αν είμαστε φίλοι, όσο μεγάλη παρέα και να είμαστε πληρώνει ο καθένας τα δικά του, αν είμαστε ξένοι, όσο μικρή παρέα και να είμαστε. 2 (5%)
*Δεν πληρώνω ποτέ, πληρώνουν πάντα οι άλλοι για μένα. 2 (5%)
*Λεφτά έχω, πληρώνω εγώ βρε αδερφέ, δεν θα τα χαλάσουμε. 2 (5%)

Η αλήθεια είναι ότι κανένα από αυτά δεν αντιπροσωπεύει την αλήθεια. Διότι θα είμαι ψεύτρα αν πω ότι ένα από τα παραπάνω με αντιπροσωπεύει πλήρως. Η αλήθεια είναι ότι "εξαρτάται". Έχω τύχει και σε παρέα που δεν με απασχολεί να πληρώσω, ακόμα και αν δεν έφαγα τίποτα. Και αυτό γιατί με έκανε να περάσω πολύ μοναδικά και ωραία, που ένιωθα την ανάγκη να συνδράμω, έστω και για το κέφι που κάναμε!

Αλλά για παράδειγμα, επειδή τα φοιτητικά μου χρόνια όλες τις φορές που έβγαινα με τις 4 φίλες μου, η κάθε μία πλήρωνε τα δικά της, μου φαίνεται γελοίο να βγαίνω με φίλες μου και να τα διαιρούμε. Ειδικά όταν η διαφορά δεν παίζεται στα 1 ή 2 ευρώ.

Άλλοι έχουν κανόνα να μην αφήνουν καν να πληρώσει κάποιος που έχει τσιμπήσει, πράγμα το οποίο δεν το θεωρώ μεν λογικό, αλλά το θεωρώ χίλιες φορές λογικότερο του "εμείς θα φάμε σολωμό και εσύ κοτόπουλο και στο τέλος θα κάνουμε τη διαίρεση". Αυτό το θεωρώ τεράστια γυφτιά, όσον και αν το αντίθετο θεωρείται γυφτιά. Δεν λέω να έχεις να πληρώσεις 18 ευρώ και ο άλλος 30 για παράδειγμα και εσύ να δώσεις 18 ευρώ. Αλλά όχι και να δώσεις 25! Μου φαίνεται ανήκουστο, όταν τα απλά μαθηματικά βγάζουν 20 ευρώ και είναι μια χαρά κιόλας.

Εντάξει όταν είστε μια μεγάλη παρέα γεμάτη αγνώστους, δυστυχώς θα πληρώσεις τη διαίρεση, θέλεις δεν θέλεις. Προσωπικά τις περισσότερες φορές δεν με πειράζει να γίνεται αυτό, γιατί είπαμε, είναι προφανώς βολικό να συμβαίνει, από το να μετράς τα ευρώ που αναλογούν στον καθένα. Όλα είναι θέμα λογικής.

Αλλά! Εσείς που ψηφίσατε υπέρ της απανταχού διαίρεσης του ποσού! Είστε γελοίοι να νευριάζετε και από πάνω αν ο άλλος θέλει να πληρώσει αυτό που έφαγε. Είναι δικαίωμα του καθενός να το κάνει, και μάλιστα είναι ντροπή σας, αν σκεφτείς ότι 1. μπορεί να τον φέρνεις σε δύσκολη θέση, 2. του στερείς το δικαίωμα να σε συνοδέψει.

Διότι το άκουσα και αυτό χτες. "Ε, αν δεν έχει λεφτά να μην έρθει στην παρέα!". Δεν κατάλαβα; Τι φασισμός είναι αυτός; Θα στερήσεις από τον μη έχοντα το δικαίωμα να έρθει και να πάρει να φάει κάτι φτηνό και να πληρώσει μόνο αυτό; Και ας μην υπερβάλουμε κιόλας με το "μη έχοντα". Μπορεί ο κάθε άνθρωπος να περνάει μια οικονομική δυσκολία, μπορεί να μη γουστάρει βρε αδερφέ στο κάτω κάτω να επιβαρύνει άλλους που τον πληρώνουν. Και μπορεί να μη γουστάρει να σου το πει, και μπορεί να μη γουστάρει να τον κεράσεις. Γιατί μπορεί να έχει όσα λεφτά αναλογούν σε αυτό που θα πάρει.

Αυτά τα λέω για ανθρώπους που είναι φίλοι, είναι μια παρέα που γνωρίζονται, έχουν βγει κάποιες φορές μαζί. Γιατί μεταξύ αγνώστων ή λίγο γνωστών έστω, δυστυχώς ή ευτυχώς ισχύει και πρέπει να ισχύει η διαίρεση του ποσού.

Τέλος πάντων. Ξέρω ότι θα φάω κράξιμο, ξέρω ότι πολλοί θα διαφωνήσετε, και σας προειδοποιώ από τώρα ότι δεκτή η διαφωνία σας, αλλά εντελώς απίθανο να μου αλλάξετε γνώμη.


Υπάρχει μια μικρή περίπτωση να αργήσω να γράψω, διότι η ιδιοκτήτρια του blog είναι σε περίεργη φάση. Και όπως συνηθίζει να λέει τελευταία "δεν θέλω να το συζητήσω". Δατς ολ.

Να είστε καλά.

Τετάρτη, 25 Νοεμβρίου 2009

Χριστός γεννάται σ' ένα μήνα, και ό,τι εύχεσαι ξεκίνα*

Καταρχάς: Βαγγέλη αν διαβάζεις αυτή τη γραμμή, πάει να πει ότι βρήκες το blog μου με δόλιους τρόπους, οπότε φάε σκατά.

Αρχινάω κανονικά τώρα: Μεθαύριο το blog έχει γενέθλιο. Κλείνει τον ένα του χρόνο και εγώ για να το γιορτάσω ήθελα να αλλάξω layout, τρομάρα μου. Και άλλαξα, και τελικά ήταν μάπα όλα τα layouts, πολύ κακόγουστα και φανταχτερά, σβήστηκαν και όλα τα links σας και χρειάστηκε να τα ξαναπροσθέσω, και έχασα και τη φώτο από το Ρέθυμνο... και τώρα θα τρώτε στη μάπα το γνήσιο δέρμα σαλάχι, μέχρι να βρω φώτο της προκοπής.

Ας πούμε λίγα λόγια γι' αυτό το blog. Αφού επέζησε ένα χρόνο, καλά του είναι.

Άρχισε σε μια περίοδο της ζωής μου, κομβική. Από τη μία ξεκινούσε ένας χρόνος πλήρης απραξίας στο Ρέθυμνο, ανάμεσα στην πρέπουσα φοιτητική ζωή των 4 χρόνων και στο μετά. Εξ ου και "στο ανάμεσα". Και από την άλλη, η αρχή του blog σηματοδοτήθηκε με ένα ταξίδι αστραπή και σοκ και δέος μη σου πω. Λον(δίνο) Σα(ντιάγο) Βαρ(κελώνη) Δου(βλίνο). Τελικά, όπως ξέρουν αρκετοί, πήγα μόνο στο Λονδίνο και γύρισα, διότι με έπιαναν κρίσεις πανικού. Τελικά ξαναπήγα στο Λονδίνο τον Μάιο, και επισκέφτηκα και το Δουβλίνο, μου μένει δηλαδή τυπικά η Βαρκελώνη για να ολοκληρώσω το ταξίδι.

Και εκτός από το ταξίδι, πέρασε και το ανάμεσα, πήρα πτυχίο και βρέθηκα υποτίθεται στο μετά. Αλλά και πάλι είμαι στο ανάμεσα. Μαλακία, ε; Και όπως λέει και ο προαναφερόμενος Βαγγέλης "Φ. Πολύ φοβάμαι ότι αυτό είναι! Δεν έχει άλλο!". Αλλά εγώ, επειδή δεν κωλογέρασα ακόμη, θέλω να πιστεύω πως έχει και άλλα. Πολλά και ωραία. Όχι κάτι φοβερό ή σπουδαίο. Απλώς όχι μόνο αυτό.

Αρκετά για μένα. Ώρα να πω για τον blogosphera- my ass. Εδώ λοιπόν, αν και στην αρχή ήμουν κάπως επιφυλακτική, γνώρισα πολλούς ανθρώπους και κάποιους από αυτούς τους συμπάθησα κιόλας. Όχι, δεν είμαι από τους ανθρώπους που συμπαθούν εύκολα, αλλά άπαξ και συμπαθήσω κάποιον, συνήθως κρατάει. Κάποιοι από εσάς με κάνατε να πιστέψω ότι ο κόσμος αυτός δεν έχει μόνο ηλίθιους. Κάποιοι επιβεβαίωσαν την θεωρία μου, ότι ο κόσμος έχει, αν μη τι άλλο, πολλούς ηλίθιους. Κάποιοι με έκαναν να πεθαίνω στα γέλια, κάποιοι λιγότεροι, να προβληματίζομαι.

Αυτό το τελευταίο, από την πείρα μου διαδικτυακά, αντιλαμβάνομαι ότι δεν είναι τυχαίο. Μια ανάρτηση είναι πάντα πιο προσιτή όταν είναι αστεία. Όταν περιέχει σάτιρα. Ο κόσμος δεν μπαίνει στα blogs ούτε για να διαβάσει τα εσώψυχα σου- αν και θα τα διαβάσει και αυτά αν σε συμπαθεί- ούτε για να ακούσει ειδήσεις, γι' αυτό έχει και την τηλεόραση του. Ο κόσμος μπαίνει στα blogs να ψυχαγωγηθεί. Να ενημερωθεί μεν αν λάχει, αλλά για πράγματα "ανούσια" δε. Δεν είναι τυχαίο πως τη μεγαλύτερη αναγνωσιμότητα εδώ μέσα την έχουν "οι κράχτες". Κάποιοι κράζουν πιο "επιστημονικά", άλλοι κράζουν πιο "λαϊκά", και κάποιοι άλλοι προσπαθούν να τους μιμηθούν. Κάποια άλλη κράζει και αυτή, αλλά αυτή είναι από μόνη της υπερσταρ και δεν μιμείται κανένα.

Και υπάρχουν και άλλοι πολλοί, που δεν κράζουν πάντα, αλλά όλο και κάτι αστείο ή ευχάριστο ή ενδιαφέρον έχουν να πουν, με το δικό τους μοναδικό στυλ. Όσο όπρα γουίνφρι και αν είναι αυτό που θα πω, αυτό το blog αφιερώνεται σε όλες τις συμπάθειες μου- ξέρετε ποιες είστε, δεν είμαστε τα όσκαρ εδώ.

Απαντήστε τώρα στο γκάλοπ στ' αριστερά, διότι πολλά και διάφορα, όπως π.χ. ο "οικονομολόγος- σωτήρας" της εκπομπής του άλφα, συνετέλεσαν στο να με πιάσουν οι οικονομικές μου ανησυχίες. Πάλι. Και θα τα ξαναπούμε με σχετική ανάρτηση.

*ο τίτλος δεν έχει σχέση με το περιεχόμενο, αλλά κυριολεκτεί

Δευτέρα, 16 Νοεμβρίου 2009

Quote, αγάπη μου...

Προσωπικά, όσο και να με κοροιδεύει το νι, είμαι λάτρης των quotes. Ή αλλιώς των αποφθεγμάτων. Απολαμβάνω μία καλή κύκνεια φράση, ή μια έξυπνη ατάκα όπου την πετύχω. Αλλά δεν είμαι πια 15. Δηλαδή δεν θα την κάνω και σημαία μου για την επόμενη βδομάδα ή και μήνα. Αν και μου αρέσει ακόμα να ξεπατικώνω ατάκες από τις αμερικάνικες σειρές που βλέπω. Ή, οκ, αν ταιριάζει στη φάση, μπορεί να πω μια γνωστή ατάκα, αν και συνήθως δεν θυμάμαι να πω καμία τη στιγμή που χρειάζεται- αν και σχετικά πρόσφατα χρησιμοποίησα δύο φορές την ατάκα του woody allen «Bisexuality immediately doubles your chances for a date on Saturday night». Στα ελληνικά φυσικά, τι με περάσατε, για καμιά ψωνάρα; Και πάντα θα αγαπώ το λατινικό «ubi bene, ibi patria». Και πάντα θα θυμάμαι το επίσης λατινικό «omnia mundi fumus et umbra», που είχα δει χαραγμένο σε ένα χωριό στην κρήτη.

Αλλά αν με ακούσεις να λέω ένα από τα παρακάτω, σε παρακαλώ να με πυροβολήσεις:

1. Πρώτο φυσικά, και με τεράστια διαφορά, έρχεται το χιλιογραμμένο και χιλιοειπωμένο «Όταν είμαι καλή, είμαι πολύ καλή. Όταν όμως είμαι κακιά, είμαι καλύτερη». Προσωπικά κόβω ότι βρω εύκαιρο ότι δεν ξέρουν καν ότι το έχει πει η mae west (που εδώ που τα λέμε έχει πει και γαμώ τις ατάκες, όπως το εξίσου γνωστό «Έχεις όπλο στην τσέπη σου, ή χάρηκες που με είδες;», το οποίο χρησιμοποιούν σε όλες τις ελληνικές σειρές). Έχω σκυλοβαρεθεί να το βλέπω σε όλα τα facebook accounts της κάθε μίας. Εντάξει το καταλάβαμε, όταν είσαι καλή είσαι πολύ καλή, όταν όμως είσαι κακιά είσαι καλύτερη. ΦΤΑΝΕΙ ΤΩΡΑ.

2. Όταν θέλεις κάτι πάρα πολύ, όλος το σύμπαν συνομωτεί για τα το αποκτήσεις. Nudge, nudge, know what I mean? Οφ κορς γιου ντου. Στην αρχή ο Coelho ήτο must. Στην πολύυυ αρχή. Όταν ακόμα είχε γράψει τον αλχημιστή και κάνα δυο ακόμα. Μετά έγραψε και άλλα, και κατέκτησε μια ένατη θέση «στο πως να γίνεις κουλ», και συγγνώμη που το ξέχασα κιόλας, γιατί πρέπει να χλευάζεις τον Coelho για να είσαι κουλ. Τώρα λοιπόν, εκεί που έλεγαν «όταν θέλεις κάτι παρά πολύ...», λένε «όπως είπε και ο μαλάκας ο Coelho...». Αλλά παρόλ’ αυτά συνεχίζω να το βλέπω. Παντού. Ως πότε;

3. Ό,τι δεν σε σκοτώνει, σε κάνει πιο δυνατό. Το κάνατε και τραγούδι, μπράβο σας λεβεντόπαιδα. Δεν φτάνει που το τρώμε στη μάπα σε κάθε ευκαιρία. Όχι, εντάξει, να το παραδεχτώ ότι αποτελεί ωραίο απόφθεγμα. Με δύναμη, με μια πυγμή βρε αδερφέ. Αλλά καραμέλα κατήντησε. Πες καλύτερα «μην βροντοχτυπάς τις χάντρες, η δουλειά κάνει τους άντρες, το γιαπί, το πιλοφόρι, το μυστρί». Ή «πονάω, αλλά μ’ αρέσει».

4. Cogito, ergo sum. Αμ δεν σκέφτεσαι. Γιατί άμα σκεφτόσουν δεν θα χρειαζόταν να μας το πεις, θα το ήξερες και μόνος σου. Μα πάει τώρα ο κάθε τυχάρπαστ-καρτέσι-ος και λέει ότι του κατέβει στο κεφάλι και πάμε εμείς σαν τα πρόβατα και το αναπαράγουμε. Άκου «σκέφτομαι, άρα υπάρχω». Τι είπες ρε μεγάλε; Σοβαρομιλάς; Ανατρίχιασα σα να λέμε.

5. Μην αφήνεις για αύριο, ό,τι μπορείς να κάνεις σήμερα. Και διάφορες παραλλαγές, όπως μην αφήνεις για αύριο, ό,τι μπορείς να κάνεις μεθαύριο και τα λοιπά. Και των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν μαγειρεύουν, αλλά εντάξει, facebookers έχω βαρεθεί.

6. Σ’ αγαπώ, μ’ ακούς; Ω, ναι, εδώ μαζεύονται όλες οι ρομαντικές ψυχές, που ενώ ακούνε σκυλάδικα και διαβάζουν ciao και η υποκουλτούρα τους έχει βαρέσει κόκκινο, είδανε μια μέρα στους δύο ξένους τον μαρκορά θεό σχωρέστον να απαγγέλεια ελύτη, και κάτι ξετσουτσούρωσε μέσα τους. Έκτοτε ένα μονόγραμμα πάντα κολλάει.

7. Show must go on. Άλλη μία ατάκα χιλιοχρησιμοποιημένη από την ελληνική τηλεόραση. Well, I bet that freddy’s bones crunch.

Πείτε και εσείς, διότι εγώ ξέμεινα. Είναι και άλλες πολλές είμαι σίγουρη.

υ.γ. με γάμησε με τις γραμματοσειρές. άμα ήταν έτσι να μην γράφουμε δηλαδής.

Τετάρτη, 11 Νοεμβρίου 2009

The truman show effect and other psychotic symptoms


Σήμερα θα σαχλαμαρίσω σχετικά με το φαινόμενο του τρούμαν σόου. Με ένα γρήγορο γκούκλιν' είδα πως αναφέρεται και αλλού, εγώ ωστόσο το έβγαλα από το μυαλό μου, στην κυριολεξία. Σίγουρα αρκετοί άνθρωποι ένιωσαν βλέποντας το truman show, πως και εκείνοι ίσως ζουν σ' ένα πλασματικό κόσμο. Όχι; Αποκλείεται να "όχι".

Είδα το τρούμαν σόου περίπου στα 14, και έκτοτε πέρασα περίπου 1,5 χρόνο με το να πιστεύω ότι ζω σ' ένα πλατό και ότι όλοι γύρω μου ήταν κομπάρσοι, και έκτοτε έχουν υπάρξει αναρίθμητες στιγμές στη ζωή μου που λέω "δατς ε φάκιν προυφ δατ φλονς σόου εξίζστ". Αυτό φυσικά είναι εν μέρει αποτέλεσμα του κάποιου ναρκισσισμού που διέθετα. Ύστερα ύστερα, είναι κάπως χαλαρωτικό ορισμένες φορές πως ο κύριος σκηνοθέτας ορίζει τη ζωή σου. Ίσως γιατί, πέρα από τις πρακτικές δυσκολίες που θα παρουσίαζε ένα τέτοιο εγχείρημα, ένας σκηνοθέτης είναι άνθρωπος. Και όταν μάλιστα πρόκειται για το δικό σου σόου, έχει να νοιαστεί μόνο για σένα και την κορμάρα σου. Αυτό το λέω γι' αυτούς που θα βιαστούν να παρομοιάσουν τον σκηνοθέτη με το θεό. Ο θεός είναι μαλάκας. Πως γίνεται να στηριχθώ πάνω σε κάποιον που έχει υπόψην του άλλους 6 δισεκατομμύρια (τόσοι δεν είμαστε, ή κάνω λάθος;) ;Ενώ ο σκηνοθέτης, είπαμε, μόνο εμένα.

Στην αρχή ντρεπόμουν και ταυτόχρονα έβρισκα άσκοπο να μιλάω γι' αυτές μου τις σκέψεις. Και να είμαι στο φλονς σόου, υπάρχει περίπτωση να μου το πει κανείς; Ύστερα σταμάτησα να το σκέφτομαι, και μόνο όταν οι συμπτώσεις παραείναι σατανικές, ρίχνω ένα βλέφαρο στα παλιά μου λημέρια.

Όσον αφορά τις νοσηρές σκέψεις και συμπεριφορές, έχω λίγο απ' όλα. Και σε μερικά λίγο πιο πολλά. Για παράδειγμα, παλαιότερα ήμουν πολύ ψυχαναγκαστική, συνειδητοποιώ μόλις τώρα όμως ότι το έχω κόψει αρκετά. Αυτό, το κόψιμο εννοώ, με ένα γρήγορο υπολογισμό, θεωρώ πως έχει τη βάση του στο ότι ο ομπσέσιβκομπαλσιβιακός έχει να κάνει μεγάλη μανούρα για να είναι έτσι. Τα τελευταία δύο χρόνια κυκλοφορεί τέτοιο χάος στο μυαλό μου, που δεν έχω την πολυτέλεια να είμαι ψυχαναγκαστική.

Έχω λίγο απ' όλα όσον αφορά τα ψυχωτικά... για παράδειγμα ψευδαισθήσεις. Ακούω φωνές. Λιγάκι. Κάτι ψιθύρους, όχι κάτι σοβαρό. Και όταν είμαι πολύ ήρεμη, συνήθως όταν διαβάζω για παράδειγμα, ακούω μια γυναίκα να καταριέται, μία πρώην φίλη της μαμάς μου, που έχει να την δει πολλά χρόοοονια. Αν και έχω καιρό να την ακούσω.

Παραληρηματικές ιδέες. Από αυτές, πολλές. Εκτός από το φλονς σόου δηλαδή, έχω για να χω. Μου περισσεύουν δηλαδή, άμα θες σου δίνω κιόλα. Τελευταία είναι στο φόρτε της η παραληρηματική διαταραχή τύπου ζηλοτυπίας. Ναι, υπάρχει, μόλις το τσέκαρα. Είναι ξεχωριστή διαταραχή... Μα τι βγάζουν οι άτιμοι, όλους θέλουν να μας φακελώσουν, τσ τσ τσ. Ωστόσο προτιμώ την παρανοειδή διαταραχή προσωπικότητας, αν και δεν πληρώ ούτε τα μισά κριτήρια.

Εξαιρουμένης της αλογίας, έχω όλα τα αρνητικά συμπτώματα της σχιζοφρένειας κατά καιρούς. Πρόκειται για τη συνήθη εποχιακή μου κατάθλιψη.

Εκτός των ψυχωτικών, παθαίνω υστερικές κρίσεις. Πιο παλιά πιο πολλές. Φεύγουν και αυτές σιγά σιγά. Δηλαδή προσπαθώ με τη μέθοδο γκρουσφράμπα. Πριν ήθελα να σκοτώσω κάποιον, γιατί γύρισα σπίτι και ήμουν πτώμα, και η μαμά θεώρησε έξυπνη ιδέα να θεωρήσει ότι γύρισα σπίτι, ενώ θα έπρεπε να νόμιζε ότι δεν γύρισα, για τουλάχιστον μία ώρα. Δηλαδή να με αφήσει στην ησυχία μου, και να περιοριστεί στα τυπικά.

Αυτά νομίζω τα ολίγα.

Σήμερα έκανα την πρώτη μου επίσκεψη σε ψυχολόγο. Καμία σχέση βέβαια, κουβεντούλα κάναμε. Άλλωστε δεν πιστεύω να νομίζετε στ' αλήθεια και εσείς ότι είμαι ψυχικά ασθενής. :)

Ε; Ε;

Παρασκευή, 6 Νοεμβρίου 2009

Τη μέρα που έγινα cool ή αλλιώς «Πως να είσαι cool με 8 απλούς τρόπους»

Δεν θυμάμαι ποια ήταν η μέρα που έγινα cool. Θυμάμαι τη μέρα που άκουσα πρώτη φορά πυξ λαξ και ξύλινα σπαθιά, που τότε ήταν στα πάνω τους. Θυμάμαι τη μέρα που πήγα στο δωμάτιο του αδερφού μου γεμάτη προσδοκίες, για να τον ρωτήσω «τι μουσική πρέπει να ακούω», και μου έδωσε ένα cd των police, λέγοντας μου «άρχισε με αυτό και βλέπουμε». Θυμάμαι τη μέρα που έλεγα στην κολλητή μου «κλάιν μάιν» που επίσης τότε ήταν στα πάνω του, και άλλες ατάκες που μου μάθαινε επίσης ο αδερφός μου, και γι’ αυτό πάντα ήμουν σχετικά cool.

Μετά πέρασα στο πανεπιστήμιο και αυτά δεν είχαν ιδιαίτερη σημασία. Αυτό σημαίνει πως οι συμφοιτητές μου ήταν τόσο ζωάδια που δεν υπήρχε θέμα συναγωνισμού, και όχι μόνο αυτό. Οι cool στο πανεπιστήμιο μου ήταν uncool και οι cool δεν με έκαναν παρέα εμένα που ήμουν cool, μάλλον γιατί δεν ήμουν αρκετά cool. Cool.Cool. Cool. Όσο το γράφεις, τόσο σου φαίνεται λάθος.

Μμ, ναι τι έλεγα, στο θέμα μας. Μετά γνώρισα το νι και ήθελε να με κάνει παρέα. Μετά έμαθα βέβαια ότι ήθελε απλώς να με γαμήσει, αλλά εντάξει, μετά από χρόνια γνώρισα κάποιον αξιόλογο οπότε αυτό ήταν ψιλά γράμματα. Και όταν λέω αξιόλογο δεν εννοώ ότι οι τότε φίλοι μου ήταν στραβάδια, κάθε αλλο. Απλώς δεν ήταν cool. Διότι άντε και θες, δεν είναι κάτι εύκολο να είσαι τέτοιο πράγμα. Πρέπει να χύσεις αίμα δάκρυα και ιδρώτα. Ή απλώς να ακολουθήσεις τον παρακάτω οδηγό:

1. ΡΟΚ. Όσα χρόνια και αν περάσουν φίλοι και φίλες, αγαπητοί τηλεθεατές το ροκ δεν φεύγει ποτέ από τη μόδα. Το ροκ είναι κιουλ! Το ροκ και η μέταλ και η ποιοτικιά ποπ. Που κάποιος που δεν ξέρει τι του γίνεται θα την έλεγε και αυτός ροκ, αλλά δεν είναι, είναι ποπ. Για κάποια στιγμή πίστεψα ότι η ροκ είναι μουσική που ακούγαμε στο σχολείο. Αλλά όχι.

2. SOUTHPARK. Αυτή η σειρά είναι ένα inside joke. Δεν λέω ότι δεν γελάω, ψέματα να πω; Αλλά ξέρω πως οι cool γελάνε και με αυτό που δεν είναι αστείο. Γελάνε βασικά από το πρώτο δευτερόλεπτο του καρέ και θυμούνται ευτυχώς κάποια λεπτά, αφού πέσει και το τελευταίο, να σταματήσουν να γελάνε.

3. ΠΥΞ ΛΑΞ. Ναι, πρέπει να τους μισείς. Κατά πάσα πιθανότητα γούσταραν και άκουγαν πυξ λαξ πριν αρχίσουν αυτή την ιστορία «τα φτιάνουμε- τα χαλάμε- τελειώσαν τα λεφτά- τα ξαναφτιάνουμε». Ε, τους κάθησε κάπως στραβα και δεν μπορούν να το ξεπεράσουν. Και γενικώς πρέπει να μισείς την ελληνική μουσική, αλλά ένας cool τύπος πραγματικά προτιμάει να ακούσει την μπεζεντάκου παρά να ακούσει πυξ λαξ.

4. ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ. Πρέπει να χλευάζεις μέχρι δακρύων την ελληνική τηλεόραση. Για έξτρα μπόνους δεν θα πρέπει να βλέπεις ή ακόμη καλύτερα να δηλώνεις πως δεν υπάρχει καν η συσκευή στο σπίτι σου. Αλλά για να χλευάσεις το πιθανότερο είναι ότι θα πρέπει να βλέπεις αρκετά ώστε να ξέρεις. Αλλά αυτό δεν το λες πουθενά.

5. ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ. Είτε ξέρεις στ’ αλήθεια είτε προσποιείσαι πως ξέρεις, λες. Δεν αφήνεις τίποτα να πέσει κάτω και εξηγείς τα πάντα με όρους που έχεις διαβάσει το ίντερνετ ή σε βιβλία. Για παράδειγμα ρωτάς την γκόμενα που δεν έχει οργασμό μαζί σου, αν είχε κακοποιηθεί μικρή, γιατί κάπου είχες διαβάσει ότι ... Γενικώς αγνοείς πλήρως και κατηγορηματικά αυτό που είχε πει ο πατήρ φρόυδ: «sometimes a cigar is just a cigar» (ASHOLE!). Ή μάλλον το θυμάσαι. Όποτε πάνε να σου ξηγηθούν οι άλλοι popular psychology.

6. ΚΘΟΥΛΟΥ. Ήθελα να ήταν το πρώτο. Κρατιόμουν πως και πως, σαν μικρό παιδί που περιμένει να κάνει αταξία. Αλλά ναι, τώρα έφτασε η ώρα να σου το πω, έφτασε η πολυπόθητη στιγμή. Πρέπει να λατρεύεις τον κθούλου. Ακόμα και αν δεν ξέρεις τι είναι, όποτε κάποιος πει το όνομα Κθούλου, γέλα δίχως αύριο. ΕΙΝΑΙ ΑΣΤΕΙΟ! Ακόμα και αν δεν έχεις διαβάσει ποτέ σου Lovecraft, ακόμη και αν αγνοείς την ύπαρξη του, ο Κθούλου είναι αστείο. ΓΕΛΑ! Και γενικώς να ξέρεις πως ο κθούλου είναι ένα μυθικό θαλάσσιο τέρας. Σε όποια πρόταση μπορείς να χώσεις ένα μυθικό θαλάσσιο τέρας με το όνομα Κθούλου κάντο μα το θεό!

7. ΙΝΤΕRNET. Το ξέρω ότι εδώ κλέβω, αλλά τι να κάνω; Ναι, για είσαι cool πρέπει να ξέρεις τι παίζεται στο internet. Πρέπει να ξέρεις όλα τα γαμάτα βιδεάκια στο γιουτούμπ, πρέπει να ξέρεις όλους τους γαμάτους που κυκλοφορούν εκεί πέρα και γενικώς... Ξέρεις. Ναι, πρέπει να κινείσαι με άνεση και έπαρση. Λέγεται και trolling. Και ναι είναι ηλίθιο, ανούσιο και υπανάπτυκτο, αλλά είναι COOL.

8. ΓΝΩΣΗ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ. Και κλείνουμε με κάτι το οποίο εκ πρώτης τρομάζει, αλλά δεν είναι και τόσο σπουδαίο. Απλώς πρέπει να προσποιείσαι ότι ξέρεις τα πάντα, ακόμα και αν δεν τα ξέρεις. Για να συμβεί αυτό απλώς φέρεσαι σαν να ξέρεις τα πάντα. Αν κάπου κάνεις λάθος δεν έχει καμιά σημασία. Μπορεί να σου το δείξουν μες τη μάπα, με τα σχετικά έγγραφα, 29 κατασκευαστές πλυντηρίων και 3 υπέυθυνες δηλώσεις από το κεπ ότι κάνεις λάθος, αλλά εσύ πρέπει να επιμείνεις στην άποψη σου μέχρι τελευταίας ρανίδος αίματος.

Τα- τα! Συγχαρητήρια. Είσαι cool.

Ψιτ. Κθούλου. J


Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου 2009

Οι Mickeys Wrangles αυτού του κόσμου πέθαναν. Ζήτω οι Mickeys Wrangles!

Σαφώς λένε πως μέχρι να ζήσεις κάτι δεν μπορείς να το ξέρεις. Ποιοι το λένε; Εγώ το λέω κύριοι. Δεν είμαι βασικά και πλήρως διορατική με τον εαυτό μου, και εξαιτίας αυτού έχω βρεθεί στη δυσάρεστη θέση να λούζομαι ό,τι κοροϊδεύω. Τα έχουμε πει, "ο ρομαντισμός είναι μαλακίες", "εγώ δεν θα ζηλεύω ποτέ", "ο έρωτας δεν υπάρχει".

Και ποιος δεν θέλει να του πούνε μιαμ; Και εγώ το σνομπάρω, τώρα στα ίσα, και με τη νηφαλιότητα που επιφέρει "η σχέση", αλλά όποτε μου το είπανε έπεσα σαν γινωμένο σύκο. Και θα έπεφτα και σήμερα κιόλας.

Ξέρω γω, είναι σαν να κάνει ένα κύκλο ο άνδρας. Δεν είναι ότι δεν ερωτεύεται πια. Αλλά τον κούρασαν οι γυναίκες. Πόσοι Mickeys υπάρχουν σε τούτο τον κόσμο; Οι μισοί είναι πληγωμένοι, οι άλλοι μισοί το ξεπέρασαν, και αυτοί που το ξεπέρασαν διαχωρίζονται σ' αυτούς που κάνουν σχέσεις και δεν ερωτεύονται ξανά, και σ' αυτούς που δεν κάνουν καθόλου σχέσεις.

Ε, φυσικά ποιος ζει χωρίς έρωτα; Κάποια μέρα ξυπνάει ξανά το ερωτολογιακό τους ρολόι και λένε "αυτή είναι". Εκεί μανίτσα μου είναι να βρεθείς μπροστά τους. Και να βρεθείς, και να γουστάρεις, και να είσαι και ελεύθερη, και να κάνετε παιδιά να ζήσετε εσείς καλύτερα, να σας βλέπουμε και εμείς να χαιρόμαστε.

Προσωπικά έχω γνωρίσει μόνο 2 mickeys στη ζωή μου. Αλλά κρατώ τις ελπίδες και τις επιφυλάξεις μου γιατί δεν ξέρω και πολύ κόσμο. Μία όμως, μεγάλο αλάνι της νύχτας, που θα ξέρει κόσμο και κοσμάκη είμαι σίγουρη, με πληροφόρησε πως εκεί έξω βρωμάει λέρες. Και πως δεν υπάρχουν πια bernards mickeys wrangles ούτε για δείγμα. Και πως καλά θα κάνω να φυλάξω τον δικό μου ως κόρη οφθαλμού.

Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα. Καταρχάς τον δικό μου τον περιμάζεψα με διαλυμένη καρδιά, μην τα ξαναλέμε. Έχει ακόμα χρόνια μπροστά του για να πει "αυτή είναι". Μακάρι να μπορέσει να το πει δηλαδή, γιατί προς το παρόν τον βλέπω λίγο χέστη. Αλλά ας ελπίσουμε πως θα το πει και θα είναι η άλλη διαθέσιμη και θα γουστάρει, για να μην ξαναφάει τα μούτρα του (εσείς φυσικά μπορείτε να τους βλέπετε και να καμαρώνετε, διότι εγώ δεν νομίζω να φτάσω ποτέ σε τέτοια επίπεδα ανωτερότητας). Γιατί υπάρχουν και τα ζώα που δεν καταλαβαίνουν από mickeys. Θα μου πεις θα ερωτευτεί ποτέ κανείς mickey τέτοιο ζώο; Συμβαίνει, όπως συμβαίνουν όλα τα άσχημα πράγματα σ' αυτή τη ζωή.

Αν δεν έχετε διαβάσει τον Τρυποκάρυδο, εγώ σε αντίθεση με την αγαπητή gogoth σας προκαλώ να το διαβάσετε. Αδιαμφισβήτητα είναι ωραίο, αν και ψεύτικο. Καλύτερα να μην το διαβάσετε όμως αν έχετε σχέση ή αν χωρίσατε πρόσφατα. Τότε θα είναι μια γροθιά στο στομάχι, και μην πείτε ότι δεν σας προειδοποίησα.

Όπως όλες οι ερωτικές ιστορίες, έτσι και αυτή πρέπει να την διαβάζεις όταν ελπίζεις ότι θα βρεις τον τρυποκάρυδο ή την πριγκίπισσα σου. Όχι όταν έχεις βρει ένα υποκατάστατο και όχι όταν το έχασες.

Και αν δεν είναι υποκατάστατο; Τότε δεν θα είσαι για εκείνη ο τρυποκάρυδος ή για εκείνον η πριγκίπισσα.

Και αν δεν είναι υποκατάστατο και είμαι για εκείνη ο τρυποκάρυδος ή είμαι για εκείνον η πρίγκιπισσα; Τότε; Τι γίνεται τότε;

Τότε να πας να γαμηθείς και μην τολμήσεις να ξαναπατήσεις το πόδι σου στο τίμιο σπιτικό μου. Ακούς εκεί να μου φέρεις true love romance εν έτη 2009.


Τρίτη, 27 Οκτωβρίου 2009

Δεύτερη εφηβεία

Αν κάτι δεν γουστάρω, αυτό είναι τα θλιβερά ποστ.
Και αυτό το blog δεν πέρασε καλό περσινό χειμώνα.
Και όπως φαίνεται δεν θα περάσει ούτε καλό φετινό.

Γαμημένη υπομονή. Όταν ο θεός μοίραζε υπομονή, εγώ άκουσα φλεγμονή και άνοιξα καλά την ομπρέλα μου. Δεν ξέρω πως γίνεται να άκουσα φλεγμονή, αλλά άντε βρες εσύ καλύτερη ομοιοκαταληξία.

Έπεσα για ύπνο στη 1:30 και ο αδερφός μου ανησύχησε.
-Μήπως είσαι άρρωστη;, ρώτησε ειρωνικά.
-Όχι, έχω κατάθλιψη.
-Κάτσε τότε να σου βάλω ένα παιχνιδάκι να σου φτιάξει η διάθεση.

Μέχρι τώρα έπαιζα αυτό το παρεμφερές του guitar hero στο i phone. Είπα ξανά πόσο αγαπώ τον αδερφό μου, ε; Είχα ξεχάσει και εγώ η ίδια τόσο καιρό που λείπω.

Στα 18 μου είχα πει πως η εφηβεία δεν τελειώνει ποτέ. Απλώς μεγαλώνουμε και την ονομάζουμε "άγχος", "κατάθλιψη", "νεύρα". Θε μου ήμουν πολύ μεγάλη για να λέω τέτοιες μαλακίες.

Το λέω σε ένα βίντεο που με είχε τραβήξει η ξαδέρφη μου το καλοκαίρι πριν το παν/μιο, μαζί με άλλες φανφαρολογίες μιας υποψήφιας ψυχολόγου, αλλιώς σιγά μην το θυμόμουν. Με την κάμερα που είχα αγοράσει με τις οικονομίες ενός χρόνου. Τότε ήθελα ακόμα να γίνω σκηνοθέτης.

Ας με βαρέσει κάποιος να ξυπνήσω. Αηδίασα με τον εαυτό μου.

Παρασκευή, 23 Οκτωβρίου 2009

Παιχνιδάααααακι.


Επειδή δεν έχω τίποτα το ευχάριστο να γράψω, και επειδή θέλω όμως να γράψω κάτι ευχάριστο, σήμερα θα παίξω αυτό το παιχνίδι, που το έκλεψα από ένα παλιό ποστ της mrs. stulf.

Και λόγω του ότι έχω ένα θέμα τελευταία με το τι είμαι, τι θέλω, που βαδίζω στον κόσμο τούτο. Αυτή η βιβλιοθήκη είναι σχετικά καινούργια, την παλιά μου την πέταξαν. :( Κρίμα, γιατί η παλιά είχε και αυτοκόλλητα του bon jovi και του αρκά. Ό,τι όμως κουβαλάει αυτή εδώ είναι περιεχόμενα χρόνων. Από το δημοτικό, μέχρι σήμερα. Γι' αυτό άλλωστε και είναι τόσο καλαίσθητη τρομάρα της.

Πάμε να δούμε λοιπόν μερικά από αυτά που κουβαλάει, από που προέρχονται και πόσο τα αγαπώ. Μπορείτε μετά να κάνετε το ψυχολογικό μου προφίλ ελεύθερα, μιας και όλοι αγαπάτε τους προσδιορισμούς. Αγάπες μου εσείς.

Από πάνω προς τα κάτω και από αριστερά προς τα δεξιά:

Έχουμε δύο κίτρινα κουτιά. Το κάθε ένα είναι αγορασμένο από τις αδερφές της μαμάς μου σε διαφορετικές χρονολογίες, τώρα θα σε γελάσω. Το ένα είναι για φωτογραφίες και το άλλο είχε μέσα μια μοσκίνο όλιβ ή όπως στο διάλο λέγεται και διάφορες κρέμες και είναι από το ντιούτι φρι της σιγκαπούρης. Το ποτιστήρι είναι από τα jumbo, σχετικά πρόσφατα αγορασμένο. Η μαριονέτα-νοικοκυρά είναι πολύ αγαπημένη μου και είναι δώρο από τη μία κολλητή μου, σε κάποια γενέθλια στο λύκειο. Η άλλη είναι μια μάγισσα, αγορασμένη από μένα στη πενταήμερη της ρόδου, που έχει κουμπάκι που αν το πατήσεις γελάει χαιρέκακα.

Ένας θείος όσκαρ, δώρο της κολλητής του δημοτικού. Μινιατούρες βιβλία, "η απολογία σωκράτους" και "το πορτραίτο του ντόριαν γκρέι". Το μαντζαφλάρι με τον αστερία περιέχει το πτυχίο μου. Το ξύλινο κουτί πιο μέσα δεν ξέρω τι έχει, αλλά το λατρεύω, όπως όλα τα κουτιά μου άλλωστε. Ένα μήλο, από το πρώτο μου ρολόι, που είχε πάνω τον αδάμ και την εύα. Διάφορες βεντάλιες- 8. Οι βεντάλιες είναι το ένα πράγμα από τα οποία έχω αποπειραθεί να συλλέξω ποτέ- το άλλο είναι τα καλειδοσκόπια. Δίπλα, τα παιδικά μου λευκώματα.

Άλλο ένα ξύλινο κουτί, μέσα έχει χάντρες. Στο γυμνάσιο έκανα διάφορα κολιέ και βραχιόλια. Επίσης στο γυμνάσιο, αλλά και στο λύκειο πίστευα στο θεό, εξ ου και τα άλλα. Εντάξει εννοείται ότι τα είχε βάλει η μάνα μου εκεί in first place, αλλά εφ όσον πίστευα δεν με ενοχλούσαν για τα βγάλω. Ένα καρουζέλ που παίζει το ... δεν θυμάμαι πως το λένε. Δύο καλειδοσκόπια. Το ξέρω ότι είπα ότι συλλέγω. Θέλω να συλλέξω, αλλά τα καλειδοσκόπια είναι το αγαπημένο μου δώρο προς τους άλλους. Μέχρι στιγμής έχω χαρίσει τουλάχιστον 4. Αν τα κρατούσα για την πάρτη μου θα είχα έξι, right? Άλλο ένα ξύλινο κουτί και δίπλα μια δίκια κούπα, πάλι δώρο της από πάνω κολλητής. Ένα μαντζαφλάρι μουσικό που κάνει αυτόν τον ήχο φρρρρρρρρρρρ, αγορασμένο από το πανηγύρι της Λούτσας στο γυμνάσιο, μαζί με κάτι μαράκες που δεν ξέρω που βρίσκονται αυτή τη στιγμή. Τα πουλούσε ένα άπλυτος με μακριά μαλλιά που πολύ μου άρεσε, αλλά τότε ήμουν ντροπαλή και δεν έπιανα κουβέντα σε αγνώστους. Η autapath- ή η αδερφή της, οι γνώμες διίστανται- που τότε ήταν στις πρώτες τάξεις του δημοτικού μου είπε: Να τον πλησιάσεις και να τον ρωτήσεις "τι κάνεις τα βράδια, εκτός από το να πουλάς μαράκες;". Όπως καταλαβαίνετε ήταν ένα χαρούμενο οικογενειακό στιγμιότυπο, δεν με νοιάζει αν σας άρεσε, ήταν αστείο. Η μικρή μου ξαδέρφη μου είπε μια γαμάτη pick up line όταν ήταν στο δημοτικό for crying out loud! Στην άκρη μια φυσαρμόνικα στο κουτί της. Τα κοχύλια που φαίνονται είναι φετινά.

Από το επόμενο ράφι στο μόνο που αξίζει να αναφερθώ είναι η γυάλινη μπάλα. Αυτή η μπάλα είναι ό,τι πιο αγαπημένο σε αντικείμενο έχω, έκανε αδίκως πανάκριβα, έχει μέσα ένα δράκο και παίζει ένα "κομμάτι" από το greensleeves.

Από κάτω έχει μια τράπουλα με το "υπνοδωμάτιο" του van gogh, από ένα μουσείο στην μονμάρτη αν δεν με απατά η μνήμη μου. Το καλοκαιρινό μου καπέλο. Μια μονόπολι ταξιδίου. Και κάποια από τα βιβλία της σχολής- όλα μαζί γεμίζουν 3 ράφια τρομάρα τους, αυτά είναι κάποια.

Αυτό το κουκλάκι είναι τσαντάκι, και είναι δώρο του αδερφού μου όταν πήγαινα μια μικρή τάξη του δημοτικού. Γύρισε μια μέρα σπίτι, χωρίς να έχω γενέθλια ή τίποτα, και μου το έκανε δώρο. Είναι από τα jumbo και έκανε 99 δραχμές. Ακόμα γελάμε όποτε το βλέπουμε και μου λέει "και γαμώ τα δώρα έτσι, όχι μαλακίες". Έχω πει ποτέ ότι ο αδερφός μου είναι το πιο αγαπημένο μου άτομο στον κόσμο;

Δίπλα στη βιβλιοθήκη έχει ένα κουτί με ένα δεινόσαυρο απ' έξω. Μέσα είχε μια κούπα από το μουσείο φυσικής ιστορίας του λονδίνου που πάνω είχε δεινόσαυρους και όταν βάζεις μέσα κάτι ζεστό οι δεινόσαυροι γίνονται διαφανείς. Ξέρω, ουάο. Και κάτω από αυτό το κουτί, έχει ένα ροζ κουτί, σαν καπελιέρα, που κρύβει μέσα όλα τα μυστικά της Φλονς. Έχει χαρτάκια, γράμματα, ερωτικές και φιλικές εξομολογήσεις από το δημοτικό μέχρι και το πανεπιστήμιο.

Η εικόνα πίσω από το κουτί είναι αυτή, και είναι δώρο από τη μαμά του νι.

Δεν έχω μόνο αυτά τα βιβλία που φαίνονται, για να εξηγούμαστε. Η αλήθεια είναι βέβαια ότι α. κάποια μου τα έχει τζουρνέψει ο πατέρας μου και βου. τα περισσότερα βιβλία που έχω διαβάσει είναι δανεικά.

Αν δεν βαριέστε παίξτε και εσείς, αλλιώς

the end.

υ.γ.1 Χάλασε το κινητό μου, χάλασε ο φορτιστής του κανονικού μου laptop και το facebook με ενημερώνει για το πότε έκλασε ο κάθε "φίλος" μου. Τι μαλακία είναι αυτή πάλι;
υ.γ. 2 Ξέρω ότι βαρεθήκατε μέχρι θανάτου να διαβάσετε τις μαλακίες μου, αλλά είχε ή αυτό ή κατάθλιψη. Ναι, έπρεπε οπωσδήποτε κάτι να γράψω.
υ.γ. 3 Δεν ξέρω τι είχε το viva, boutique couture, εγώ ψωνίζω από τα ζάρα.

Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2009

Είναι ξεκάθαρα θέμα αντίληψης

Το κακό με εμένα, και η αιτία που δεν θα γίνω ποτέ συγγραφέας, είναι ότι ενώ μου αρέσει πολύ το γράψιμο, έχω τόσα πολλά πράγματα ταυτόχρονα στο κεφάλι μου, που είναι αδύνατον να μπορέσω να τα γράψω ωραία και κατανοητά. (Πέρα φυσικά από την λυπηρή πραγματικότητα, ότι δεν γνωρίζω να γράφω σωστά, γιατί το περιεχόμενο της ελληνικής γραμματικής και του συντακτικού μου είναι παντελώς άγνωστα.) Οι σκέψεις δεν διαδέχονται η μία την άλλη, είναι ένα κουβάρι. Αυτός είναι ο λόγος που ποτέ δεν μπορώ να κάνω συζητήσεις υπέρ μου, που ποτέ δεν μπορώ να βρω σωστά επιχειρήματα, ακόμη και αν έχω δίκιο, και εκεί κρύβεται η αντίδραση μου μπροστά σε καυγάδες που φταίω· να κάθομαι δηλαδή σαν τον χάνο και να κοιτάω τον άλλον, μην θέλοντας να πω κάτι.

Είναι απορίας άξιο πως κατάφερα να διατηρώ ένα blog τόσο καιρό, να με διαβάζετε, και σε κάποιους από εσάς να αρέσω μάλιστα.

Όλα αυτά δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με αυτό που έχω στο μυαλό μου. Αυτό που έχω στο μυαλό μου ως συνήθως είναι οι άνθρωποι. Γενικά, αν και ποτέ δεν με παίρνω ιδιαιτέρως στα σοβαρά, ειδικά τα τελευταία χρόνια, είναι αλήθεια ότι οι σπουδές μου αν το θελήσω, δεν θα πάνε εντελώς στο βρόντο. Δηλαδή το χαρτί, γιατί το τι πραγματικά έμαθα στο πανεπιστήμιο συνοψίζεται στο μέγεθος μιας μικρής κουράδας. Και όχι δεν φταίει το πανεπιστήμιο γι' αυτό.

Είμαι εντελώς άχρηστη στο να ψυχολογώ τους ανθρώπους. Αυτό το παραδέχομαι εδώ ενώπιον όλων. Δεν με αφορά βασικά. Δεν δίνω δεκάρα για το τι σκέφτονται για τον εαυτό τους, για τους άλλους, για μένα. Γιατί δεν είναι αληθινό όλο αυτό. Το πιο απίθανο πράγμα που θα ακούσεις από μένα είναι να πάω ενάντια σε αυτά που λες και να σου πω «ναι, όμως, μήπως είναι έτσι;». Αφού μου λες εσύ ότι είναι έτσι, είναι έτσι, νομίζεις θα κάτσω να σκάσω;

Στην παραπάνω παράγραφο έκανα μια δήλωση. Αυτή τη στιγμή εσείς που με διαβάζετε πιθανολογώ ότι είτε θα με πάρετε στα σοβαρά είτε δεν θα με πάρετε στα σοβαρά. Όπως και να έχει, θα με πάρετε στα σοβαρά. Δηλαδή θα σκεφτείτε κάτι γι' αυτό που είπα. Φαντάζομαι πως κάποιοι θα αδιαφορήσουν, αλλά εδώ μιλάμε για τους άλλους, που δεν.

Είπα κάτι που αυτή τη χρονική στιγμή για μένα είναι αληθές. Μπορώ να σου υποστηρίξω με δεδομένα πως αυτή είναι η αντίληψη μου για τα πράγματα. Δεν δίνω δεκάρα.

Αλλά η αλήθεια είναι πως γνωρίζω τι σκέφτονται οι άλλοι για τον εαυτό τους, για τους άλλους, για μένα. Απλώς δεν με νοιάζει. Δεν το κάνω από υπεροψία, απλώς δεν έχω το ψώνιο του ψυχολόγου. Δεν με αφορά να νιώσεις πως εισδύω στην ψυχή σου και στις σκέψεις σου.

Για την ακρίβεια τις περισσότερες φορές ξέρω τόσο πολύ το τι σκέφτονται οι άλλοι, που αμέσως το απορρίπτω. Αυτό μου συμβαίνει συνέχεια. Η αλήθεια μου φαίνεται τόσο παράλογη, και αυτό που μου λένε οι ίδιοι για εκείνους τόσο λογικό και άνετο, που πάω με αυτό που μου λένε αυτοί ότι συμβαίνει, που και οι ίδιοι ξέρουν ότι δεν είναι αλήθεια, και εγώ ξέρω ότι δεν είναι αλήθεια, και κοροϊδευόμαστε έτσι ευχάριστα, γιατί κάποιος δεν νιώθει άνετα με αυτό που είναι.

Και ποιος νιώθει άνετα με αυτό που είναι άλλωστε; Συναντώ καθημερινά τόσο κόσμο να μου λέει πως είναι έτσι και είναι αλλιώς. Υπάρχει τόσο ανεξάντλητη η ανάγκη να προσδιορίσει ο κόσμος τον εαυτό του, που δεν πιστεύω τίποτα.

Θέλεις να μου πεις ότι είσαι μονογαμικός, εγωιστής και δεν συγχωρείς εύκολα; Για παράδειγμα. Τι δημιουργεί στους ανθρώπους την ανάγκη να πούνε ότι είναι κάπως;

Έφτασα 21 χρονών για να καταλάβω πως πολλά από αυτά που λέω για μένα είναι μπαρούφες. Πως κανείς δεν είναι τίποτα συγκεκριμένο. Εγώ τουλάχιστον δεν θέλω να επιβάλλω στον εαυτό μου να είμαι τίποτα το συγκεκριμένο.

Μου φαίνεται χαζή όλη αυτή η ιστορία. Το τι χαρακτηριστικά έχει ο καθένας στην συμπεριφορά του είναι υπόθεση τόσο πολλών παραμέτρων που είναι σχεδόν αδύνατον να προσδιορίσεις το τι είσαι και τι όχι. Γιατί όλος αυτός ο μπελάς να αυτοπροσδιοριζόμαστε;

Όμως μόλις είπα κάτι που με προσδιορίζει σαν άνθρωπο. Φαίνεται πως είναι και αυτός ένας τρόπος να περνάει η ώρα, έτσι;

Εντάξει λοιπόν. Είμαι η φλονς, είμαι σνομπ και πολύ επιλεκτική με το ποιους κάνω παρέα, είμαι ζηλιάρα και κάποια μέρα θα με βρουν νεκρή από υπερβολική δόση ανασφάλειας, από τους ανθρώπους που γνωρίζω ελάχιστοι θεωρώ ότι είναι το ίδιο έξυπνοι με μένα και έχω το ηλίθιο συνήθειο να είμαι καλύτερη απ’ όλους σας, αλλά δεν σας το λέω μες τη μάπα, γιατί τότε θα φαινόταν σαν να μην το πίστευα, ενώ εγώ το πιστεύω στ’ αλήθεια, και γενικώς είμαι της άποψης ότι όπου ακούς πολλά κεράσια κράτα και μικρό καλάθι.

Με πιστέψατε τώρα;

Δευτέρα, 19 Οκτωβρίου 2009

Μαζοχισμός

-Το νι λέει πως το φέι φέι 3 βδομάδες που λείπω δεν κάθισε ποτέ στο κρεβάτι, συνεχώς καθόταν στην καρέκλα δίπλα στον υπολογιστή. Και τώρα που ήρθα εγώ είναι και πάλι στην κάτω γωνία. Εμένα δεν μου κάνει καμιά εντύπωση, είναι σαν να τον άφησα εκεί που τον βρήκα. Μου κάνει παρέα λέει, επειδή κάθομαι και εγώ στο κρεβάτι. Πρέπει να βρω σπίτι και να τα φέρω να γνωρίσουν τις ασχήμιες τις αθήνας. Μέχρι που θα τους βάζω και λουρί και θα τα πηγαίνω βόλτα. Ναι, γίνεται, όχι δεν είναι εκκεντρικό, εμείς είμαστε οπισθοδρομικοί εντώ στο ελλάντα. -

Ο μαζοχισμός δεν με απασχόλησε ιδιαίτερα στο σεξ. Δηλαδή οκ, όλες οι γκόμενες έχουν κάποιο μαζοχιστικό attitude εκεί. Όχι; Τέλος πάντων, δεν θέλω να μιλήσω για τον μαζοχισμό στο σεξ. Θέλω να μιλήσω για τον μαζοχισμό στις ανθρώπινες σχέσεις.

Ο Freud λέει πως ο μαζοχισμός προέρχεται από τον σαδισμό. Δηλαδή αυτός που είναι μαζοχιστής αισθάνεται ενοχές γιατί κατά βάθος θέλει να ενεργεί σαδιστικά. That's something i could believe for me. Για την ακρίβεια όντως αυτό πρέπει να συμβαίνει.

Δεδομένο είναι πως συνειδητοποίησα πως φέρομαι εντελώς μαζοχιστικά. Και γουστάρω. Παντελής έλλειψη εγωισμού. Παντελής έλλειψη αυτοεκτίμησης. Παντελής cineland. Ξέρετε αυτά τα "σου θύμωσα και δεν σε παίρνω τηλέφωνο"; Yeap, i don't know what the hell are you talking about. "Σου θύμωσα και σε πήρα να σε ξεχέσω", μέχρι εκεί φτάνει η χάρη μου. Και αν δω ότι δεν με παίρνει ούτε αυτό, πάει κάπως "σου θύμωσα, με πλήγωσες και θα κάτσω σαν πληγωμένο κουτάβι στη γωνιά, μέχρι να το πάρεις πρέφα και να με κάνεις αγκαλιά".

Οκ, αυτό ακούστηκε αρκετά μαζοχιστικό.

Έτσι φέρομαι στον έρωτα. Μπορεί να ξεφτιλιστώ ως εκεί που δεν πάει. Πιο κάτω από το πιο χαμηλό επίπεδο που έχει φτάσει η τελευταία γκόμενα, κάπου εκεί βρίσκομαι εγώ. Μου είναι τόσο δύσκολο να μου αρέσει κάποιος, μου είναι τόσο δύσκολο να αρχίσω την ιστορία "σ' αγαπώ, μ' αγαπάς, Σ' ΕΜΠΙΣΤΕΥΟΜΑΙ" που όταν γίνει αυτό κάπως (και λέω κάπως γιατί έχω τρομερό πρόβλημα εμπιστοσύνης, αλλά είπαμε μην μάθετε σε μια ανάρτηση πόσο συμπλεγματική είμαι στις ερωτικές μου σχέσεις, θα σας πέσει βαρύ. θα αρχίσουν να λένε και οι ανώνυμοι "lol, psyhologos kai exeis psyxologika, den to exw ksanakousei, ante trava se kanena giatro") δεν παραδίδω τα όπλα.

Δεν υπάρχει κανείς αρκετά καλός λόγος να χωρίσω κάποιον, όταν τον αγαπώ. Εντάξει ίσως να με κερατώσει. Αν έχει γίνει αυτό με κάποιον από τους 2 γκόμενους που είχα μέχρι στιγμής, δεν το έχω μάθει. Για καλό μου. Δεν θα άντεχα να συγχωρήσω και αυτό, καταλαβαίνετε.

Πόσοι το λένε όταν χωρίζουν; "Δεν ξανακάνω ποτέ ξανά σχέση;". Έχω την εντύπωση ότι για μένα ΠΡΕΠΕΙ να ισχύσει.


Πέμπτη, 15 Οκτωβρίου 2009

Στα εξάρχεια δεν τρώνε noodles

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Ξύπνησα σήμερα στις 10:20, με δυσκολία. Και γιατί όχι άλλωστε αφού για ακόμη μία φορά κοιμήθηκα στις 5. Αλλά είχα πει ότι θα συναντηθώ με μια γλυκιά δεσποινίδα και θα πάμε να δούμε ένα σπίτι στο Γουδί.

Ώπα, άραξε. Στο γουδί; Τι δουλειά έχεις εσύ εκεί; Εσύ δεν έλεγες ότι πέρα από τον Πειραιά, δεν μπορείς να ζήσεις πουθενά αλλού στην Αττική. Φαίνεται πως μάλλον μπορώ. Τέλος πάντων το σκέφτομαι.

Το σπίτι ήταν λίγο αποτυχία, αλλά όχι και η βάφλα στην αρχιτεκτονική. Φεύγοντας με πήρε η ξαδέρφη μου να της κάνω βεγκέρα στα εξάρχεια. Φοβερή σύμπτωσις διότι θα την έπαιρνα εγώ. Τελευταία η ζωή μου είναι γεμάτη από συμπτώσεις.

Παίρνω το 608 και φτάνω κάτω από το πολυτεχνείο, δεν θυμάμαι ποια οδός, κάποια τέλος πάντων παράλληλη της πατησίων. Να πω και την αλήθεια, χέστηκα.

Πάω στην αγαπημένη ξαδέρφη, επεράσαμε όμορφα όμορφα καλά, πήγαμε στην πρωτοπορία, πήρα 8 βιβλία και θα τα ρουφήξω όλα, για να πάω μετά να αγοράσω και αυτά που πήρε η ξαδέρφη και πολύ μου άρεσαν. Πρώτα θα διαβάσω τη γλώσσα του φιδιού- είναι ήδη στη μέση, τελικά δεν είναι τόσο αλλόκοτο να διαβάζεις βιβλία στον ηλεκτρικό, αν και σε κοιτάνε διάφοροι που μάλλον δεν θα τους άρεσες αν δεν ήσουν ιντελεκτουέλ γκόμενα με βιβλίο. Μετά το πράσινο σύννεφο. Εντάξει η αλήθεια είναι ότι δεύτερο μπορεί να διαβάσω το "πως έγινα βλάκας", αλλά μετά σίγουρα το πράσινο σύννεφο. Μετά το γυναίκες του Μπουκόφσκι. Μετά τον τρυποκάρυδο. Μετά κάτι παραμύθια φαντασίας, δεν θυμάμαι τίτλο και θα σε γελάσω. Ε, τα άλλα δύο είναι ένα που έκανε 1 ευρώ και μπορεί να το διαβάσω αν μου αρέσει, αλλά η αλήθεια είναι ότι το πήρα γιατί έκανε 1 ευρώ. Και το άλλο είναι ο μικρός πρίγκηπας που το έπαιρνα πάντα δώρο, αλλά δεν το είχα ποτέ δικό μου. Βασικά ψέματα, το είχα, και μάλιστα σε μετάφραση του στρατή τσίρκα, αλλά τελευταία φορά το είδα σχεδόν διαλυμένο, στο καλάθι με τα περιοδικά, στην τουαλέτα του πατέρα μου. Ήμουν δεν ήμουν 14 χρονών.

Εν κατακλείδι ξέρετε κάτι; Στα εξάρχεια δεν τρώνε noodles. Σε δύο μίνι μάρκετ πήγαμε και δεν είχε. Θα έλεγα πως μπορεί να τρώνε και τόσο πολύ που να μη μένουν, αλλά κάποιος μου είπε ότι "Σιγά μην βρεις noodles!".

Τετάρτη, 14 Οκτωβρίου 2009

Τι ψέμα! νο2

Έχω βαλθεί να καταρρίψω όλους τους αστικούς μύθους, όπως αυτόν με τον τύπο που ντύνεται γιαγιά και ζητάει από μια γκόμενα να την πάει σπίτι της, και η γκόμενα τρακάρει τον μπροστινό της για να ξεφύγει.

Το επόμενο myth buster μας θα είναι το εξής: "Τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία". Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα, ω θε μου, χαχαχαχαχαχαχαχαχαχα, τι αστείο, χαχαχαχαχαχαχαχαχα, αχ, αχ , χαχα, αχ.

Το σκέφτηκε πολύ αυτός που το πρωτοείπε; Το καλό που του θέλω να ήταν τουλάχιστον πλούσιος! Κάποιος πολύ πλούσιος που ταλαιπωρήθηκε πολύ πολύ λίγο, έτσι για να ικανοποιήσω την ειρωνεία που έχω φτιαγμένη στο μυαλό μου.

Αν έλεγαν "τα λίγα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία", θα έλεγα, πως ναι, τώρα μάλιστα, κάτι λες. Αλλά τα πολλά λεφτά την φέρνουν μια χαρά. Για την ακρίβεια μπορούν να κάνουν τη ζωή σου τόσο πιο εύκολη, που πρέπει να είσαι πολύ μίζερος αδερφάκι μου για να μην είσαι ευχαριστημένος. Υπάρχουν επιστημονικές βεβαιώσεις ή μελέτες που να δηλώνουν πως οι πλούσιοι άνθρωποι έχουν λιγότερες ευκαιρίες στον έρωτα, στην επιτυχία, στην καλή οικογένεια και πάει λέγοντας; Άλλο αν τις περισσότερες φορές οι ίδιοι είναι τόσο κακομαθημένοι που αρνούνται να ευτυχήσουν.

Εγώ δεν ξέρω κανένα άνθρωπο που η ευτυχία του να εξαρτάται από το γεμάτο πορτοφόλι του. Ξέρω πολλούς ανθρώπους όμως που η ευτυχία τους εξαρτάται άμεσα από το άδειο πορτοφόλι τους. Που με 100.000 ευρώ θα μπορούσαν να κάνουν τα όνειρα της ζωής τους πραγματικότητα, θα μπορούσαν να θεραπευτούν, θα μπορούσαν να ζήσουν μια καλύτερη ζωή.

Τα μέτρια λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία. Είναι σαφές. Είναι καλύτερα από το τίποτα, αλλά όταν έχεις μόνο αυτά και καλείσαι να κάνεις μια επένδυση, λίγο λογικός άνθρωπος να είσαι, κολλάς τόσο πολύ που τελικά μένεις στάσιμος και δεν κάνεις τίποτα. Ας πούμε τώρα εμένα, ως άλλο μεσίτη, μου έχουν "αναθέσει" να βρω ένα σπίτι. Δεν θα μου το γράψουν στο όνομα μου, αλλά θα μπορώ προς το παρόν να μένω εκεί. Εκτός φυσικά ότι αρνούμαι να πάρω το κομπόδεμα του άλλου και να το επενδύσω όπως νομίζω ως άλλη πάρις χίλτον, αλλά δεν νομίζω κιόλας. Δεν ξέρω! Δεν ξέρω που είναι καλύτερα να κάνεις μια τέτοια επένδυση όπως είναι η αγορά σπιτιού. Προσωπικά θεωρώ πως αυτά τα χρήματα θα προτιμούσα να τα κρατήσουμε, εφ όσον χρήματα για ένα μέτριο ενοίκιο μας περισσεύουν, και να κάνουμε μια επένδυση σε μια καλή ευκαιρία σε ένα νησάκι. Να χτίσουμε εκεί ένα μικρό σπιτάκι και να κάνουμε όμορφες διακοπές. Όχι ακόμα ένα γαμώσπιτο στην κωλό αθήνα ή στον κωλοπειραιά. Γαμιέστε! Σόρρυ.

Ναι, που λέτε. Τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία my ass. Εγώ θα ήμουν απολύτως ευτυχισμένη με άπειρα χρήματα. Ο γκόμενος μου θα ήταν απολύτως ευτυχισμένος αν είχα άπειρα χρήματα- δεν έχει καθόλου εγωισμό και θα μου τα ξεζούμιζε ευχαρίστως, προς απάντηση σε όποιον θα πει πως θα ένιωθε απειλή- οι γονείς μου θα ήταν απολύτως ευτυχισμένοι, όλοι θα ήμασταν ευτυχείς. Θα ζούσαμε σε απίστευτες μεζονέτες στην Πειραϊκή που είναι το όνειρο του μπαμπά, η μαμά μπορεί να ζούσε στα νότια προάστια, νομίζω πως τα προτιμάει, εγώ θα ζούσα μεταξύ νέας υόρκης και λονδίνου και ο αδερφός μου... καλά αυτόν άστον. Αυτός μπορεί να συνέχιζε να δουλεύει, τέτοιος στόκερμαν είναι.

Θα αγόραζα σκάφος και θα έκανα κρουαζιέρα όλο το καλοκαίρι. Θα μορφωνόμουν πρακτικά και κοσμοπολίτικα... Α, για να μην πω ότι θα έκανα τη δική μου εταιρία παραγωγής, θα γινόμουν σκηνοθέτης, και θα έπαιρνα το όσκαρ.

Τέλος πάντων, τι τα θες. Μόνο που τα σκέφτηκα ευτύχησα.

Stay stuned, ακολουθεί ultimate αφιέρωμα nana! Ναι, υπέπεσα και εγώ στην αμαρτία των γιαπωνέζων. Master g συγχώρα με.

Σάββατο, 10 Οκτωβρίου 2009

Τι ψέμα!

Δεν ξέρω πως καταλήγω να γράψω γι' αυτό που θα γράψω. Για να είμαι ειλικρινής εγώ ήθελα να γράψω γιατί η άριελ η γοργόνα είναι μακράν το μεγαλύτερο πουτανάκι του disney, αλλά πριν κοιτούσα κάτι φώτο στο facebook- οι παρέες που λέγαμε σε προηγούμενο ποστ- και τελικά θα γράψω γι' αυτό. Ποιο; Ένα φλέγον ζήτημα. Είμαι σίγουρη εκ των προτέρων πως θα μισηθώ παράφορα γι' αυτό που πάω να πω. Αλλά θα το πω, γιατί είμαι άνθρωπος ειλικρινής και μ' αρέσει να φανερώνω τις αλήθειες μέσα από αυτό το blog.

Λένε, και δεν ξέρω για ποιον λόγο, αλλά το λένε, ότι "όλες οι γυναίκες είναι ωραίες". Το έχεις ακούσει και εσύ έτσι; Είμαι σίγουρη! Προσοχή, δεν λένε ότι όλοι οι άντρες είναι ωραίοι, ούτε καν ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ωραίοι, λένε πως όλες οι γυναίκες είναι ωραίες, και ακολουθεί η βασική διευκρίνιση πως "φυσικά, αν περιποιούνται τον εαυτό τους". Ε, λοιπόν, μάντεψε φίλε αναγνώστη, δεν είναι όλες οι γυναίκες ωραίες!

Υπάρχουν μερικές γυναίκες που δεν είναι ωραίες όσο και αν βαφτούν, όσο ωραία ρούχα και να βάλουν, ό,τι στήσιμο και να πάρουν. Συνεχίζουν να είναι από μέτριες έως άσχημες. Ε, ναι λοιπόν! Έως άσχημες, γιατί απορείτε; Το έχουμε δει τώρα, δεν ξέρω από που και ως που, ότι πρέπει να λέμε όλους τους ανθρώπους ωραίους, ενώ μερικοί είναι άσχημοι. Δεν έχει καμία σημασία στο κάτω κάτω, δεν τους είπαμε και ηλίθιους, άσχημους τους είπαμε. Δεν ξέρω τι κωλοπιλάλα είναι αυτή που πιάνει τους ανθρώπους, και δη τις γυναίκες με την ομορφιά. Αφού είναι αποδεδειγμένο ότι τα καλύτερα παιδιά τα παίρνουν κάτι μετριούλες σαν και μένα.

Αυτά τα μοντέλα, όχι πως έχουν και iq τα περισσότερα για να τους αξίζει και κάτι καλύτερο (άλλωστε με τόση ομορφιά που καιρός για διεύρυνση του μυαλού τους, προέχει το shopping) καταλήγουν με κάτι μπεντόβλακες που το πιο ενδιαφέρον που έχουν να πουν είναι τι αμάξι θα πάρουν και αν κέρδισε η ομαδάρα.

Έστω γιατί εδώ είπαμε λέω μόνο την αλήθεια, έστω λοιπόν ότι κάποιος σε παρατάει/ κερατώνει με μία πιο όμορφη από σένα. Έτυχε σου το υπογράφω. Και λέω έτυχε γιατί είναι πολύ συχνό φαινόμενο, σχεδόν ίσο, ένας άντρας να κερατώνει ή να χωρίζει για κάποια πιο άσχημη. Το γιατί είναι ερμηνευμένο με πολλούς τρόπους, αλλά δεν θα το αναλύσουμε σε αυτή εδώ την ανάρτηση.

Το ζήτημα είναι οι άσχημες. Θα χρησιμοποιήσω ένα παράδειγμα του φίλου μου, που εμένα καθόλου δεν μου άρεσε όταν μου το είπε, αλλά δυστυχώς είναι η αλήθεια. Μου είπε λοιπόν, όταν του είπα ότι θεωρώ ότι είμαι πανέξυπνη- συνήθης άλλωστε θεωρία των μέτριων γυναικών σαν και εμένα, που θεωρούν ότι αν καλλιεργήσουν το μυαλό τους θα βγάλουν την αντιστοιχία- ότι δεν είμαι και τόσο έξυπνη όσο νομίζω. Και εννοούσε ότι φυσικά και υπάρχουν εκατοντάδες γυναίκες πολύ πολύ πιο έξυπνες από μένα. Δεν έχει σημασία αν ήθελα να του σπάσω το κεφάλι μετά, ή μάλλον έχει σημασία, γιατί αν δεν μου αποκάλυπτε μια θεμελιώδη αλήθεια εκείνη τη στιγμή, μεγάλη σκασίλα δεν θα είχα.

Πάρε εμένα πάλι, γιατί δεν θέλω να πιάσω άλλες φουκαριάρες στο στόμα μου. Είπαμε είμαι μέτρια. Άλλοι μπορούν να με θεωρήσουν και άσχημη. Αν κάποιος με θεωρεί όμορφη, αχ πολύ τον παρακαλώ να έρθει να μου το πει να μου φτιάξει το κέφι- οι φίλες και γνωστές αναγνώστριες δεν πιάνονται :). Εγώ λοιπόν αν περιποιηθώ τον εαυτό μου όπως λέει ο σοφός λαός, άντε το πολύ να γίνω χαριτωμένη. Δεν θα γίνω ποτέ εντυπωσιακή, τον κώλο μου κάτω να χτυπάω. Αλλά αν κάτσω 4 μέρες με κατάθλιψη σπίτι, αν τα μαλλιά και το πρόσωπο μου γεμίζουν λίγδα, συγγνώμη, αλλά θα είναι άσχημη. Η Laeticia Casta για παράδειγμα αν κάνει το ίδιο, πάλι όμορφη θα είναι. Δεν την έχω δει την κοπέλα, αλλά το φαντάζομαι.

Δεν θέλω σχόλια τύπου "η ομορφιά είναι υποκειμενική". Εγώ εδώ δεν μιλάω για υπέρβαρες και κοκκαλιάρες. Εδώ μιλάω για όμορφες και άσχημες. Και αυτά φαίνονται από τη φάτσα. Για να μην σχολιάσω το γεγονός ότι όταν της μόδας ήταν οι χοντρές, δεν ήταν οι τόφαλοι. Ήταν κάτι δεσποινίδες με αξιαγάπητους υπερμεγέθεις γοφούς και τεράστιες βυζάρες. Δεν χάσκανε από παντού. Και στο κάτω κάτω αν θέτε τέτοιες ιστορίες να αρχίσετε να συνηθίζετε τους κορσέδες, αλλά μην παραπονιέστε μετά αν πονάνε τα πλευρά σας.

Και συμφωνώ ότι η ομορφιά είναι υποκειμενική, όσον αφορά την ομορφιά Αν η μύτη σου είναι μεγάλη, έχεις ελιές στη μάπα, έχεις στραβά δόντια και ηλίθια μάτια δεν είσαι "ιδιαίτερα" όμορφη, είσαι άσχημη. Ντάξει; Ωραία. :)

Πέμπτη, 8 Οκτωβρίου 2009

Τρελά μαχαίρια: Ασιάτες, η επιστροφή

Βρισκόμαστε στον Πειραιά. Η πρωταγωνίστρια, που θα την πούμε Τζέιν, πάει σε ένα μεσιτικό γραφείο για να ρωτήσει για ένα σπίτι. Ο μεσίτης της δίνει να συμπληρώσει κάποια έγγραφα και στο τέλος την ενημερώνει πως πρέπει να καταβάλει το ποσό των 600 ευρώ είτε αγοράσει το σπίτι είτε όχι.

Η Τζέιν παθαίνει μια κολούμπρα, του λέει πως θα τον πληρώσει ύστερα και οργανώνει στο μυαλό της πως θα γίνει να μην τον πληρώσει ποτέ. Συναντάει τον πατέρα της, τον ενημερώνει για το σπίτι, αυτός την καθησυχάζει ότι αυτή είναι η τιμή του μεσίτη, και ότι άλλοι ζητάνε 3000 ευρώ.

Κάποια στιγμή, το ίδιο βράδυ, επισκέπτεται το σπίτι. Η Τζέιν προς το παρόν είναι μόνη της, ίσως με τον αδερφό της. Το κτίριο είναι σε έναν υπαίθριο χώρο και η ασιάτισσα σπιτονοικοκυρά τη βάζει να δει πρώτα τον τέταρτο όροφο όπου ένα μάτσο ασιάτες κάνουν φιέστα στο ρετιρέ. Πηγαίνουν υποτίθεται στο σπίτι που πρέπει να δουν, το οποίο εν τέλει είναι ισόγειο και όχι πρώτος. Ανοίγουν την πόρτα και μέσα έχει ένα σούπερ μάρκετ. Η πρωταγωνίστρια απορεί πως μπορεί να γίνει αυτό σπίτι και η σπιτονοικοκυρά προσπαθεί να της πουλήσει το σπίτι με δώρο πιάτα, ποτήρια, κατσαρόλες, που βρίσκονται ήδη εκεί.

Τόση ώρα η Τζέιν και ο αδερφός παρακολουθούν τον ασιάτη γιο της σπιτονοικοκυράς, ας τον πούμε Μέιν Κουν, ο οποίος κρατάει έναν μικρό μπαλτά στο χέρι του, σε σημείο επίθεσης, αλλά προσπαθεί να το καλύψει κάθε φορά με διαφορετικό τρόπο, με φρούτα, με λούτρινα ζώα κ.α. Ο μπαλτάς συνεχώς εκεί με προτεταμένο χέρι λες και του τον είχαν κολλήσει.

Κάποια στιγμή έρχεται ο πατέρας της πρωταγωνίστριας και μπαίνει μες το σούπερ μάρκετ σπίτι. Τόση ώρα είχε άπειρο κόσμο γύρω, προφανώς ψώνιζε, αλλά η Τζέιν δεν ασχολιόταν. Κάποια στιγμή βλέπει τον πατέρα της να είναι δίπλα στον Μέιν Κουν και αυτουνού να του έχει πέσει το τελευταίο λούτρινο κουκλάκι που προστάτευε το μαχαίρι από τα μάτια των άλλων- και καλά, δεν ήταν στραβοί οι άνθρωποι.

Ο πατέρας ρωτάει έκπληκτος "τι είναι αυτό;" και τότε ο Μέιν Κουν, με νοσηρό βλέμμα αρχίζει να μαχαιρώνει τον πατέρα με μικρές μαχαιριές, το μαχαίρι ίσα που μπαίνει στη σάρκα του. Ο κόσμος γύρω από τον Μέιν Κουν δεν κάνει τίποτα για να τον σταματήσει. Κάπου εδώ να τονίσουμε πως από την σκηνή που ο πατέρας ήταν δίπλα στον Μέιν Κουν τουλάχιστον, δεν ήταν άλλος από τον Κρίστοφερ Γουόκεν. Πέφτει λοιπόν ο Κρίστοφερ κάτω, δήθεν νεκρός, και μετά σηκώνει λίγο το βλέμμα του, λέει κάτι στην σπιτονοικοκυρά, όπως "και αν θες να μάθεις αυτό δεν θα μπορούσε να γίνει ποτέ σπίτι" και το κεφάλι του ξαναπέφτει στο πάτωμα νεκρό. Εκείνη τη στιγμή κάτι γίνεται με ένα μικρό αγόρι που πέφτει πάνω στον Κρίστοφερ και έτσι όπως πέφτει πάνω στην κοιλιά του, το κεφάλι του Κρίστοφερ σκάει σαν μια μικρή χλαπάτσα, με ξεραμένα δέρματα γύρω γύρω.

Τέλος πρώτης σκηνής

Η Τζέιν και ο αδερφός της απόρησαν λίγο με τη φάση γουόκεν- πατέρα, αλλά δεν το λες ότι είχαν κλάσει και μέντες. Μια χαρά ήταν. Πάνε τώρα στην είσοδο του σπιτιού, διαφορετική από την είσοδο τύπου σούπερ μάρκετ που μπήκαν. Αυτή τώρα ήταν στην απέναντι γωνία και έμοιαζε με παλιό ξενοδοχείο πολυτελείας, με άπλετο φως και πολυελαίους. Εκεί τους περίμενε ο Μέιν Κουν που τους απειλούσε πως θα τους σκοτώσει, αλλά καθισμένος σε μια καρέκλα. Τόσο σίγουρους τους είχε. Ο γενναίος αδερφός της Τζέιν όμως τον μαχαιρώνει και καθώς σηκώνεται από το πάτωμα και στην τελευταία μαχαιριά που έριξε, αντικρύζει πάνω από την καρέκλα τις αδερφές του Μέιν Κουν, δυο μουνάρες ασιάτισσες με φουστίτσες. Αυτές προσπαθούν να μαχαιρώσουν στο λαιμό τον αδερφό της Τζέιν, αλλά αυτός φεύγει με ένα ελιγμό και αυτές αλληλομαχαιρώνονται και δάκρυα αίματος κυλούν στα μάτια τους. (οκ, ξέρω αυτό κάτι σας θυμίζει, αλλά δεν φταίω εγώ). Η μάνα τους και σπιτονοικοκυρά βγαίνει από το μικρό γυάλινο γραφείο της εισόδου και κατευθύνεται προς το μέρος της Τζέιν και του αδερφού της, με τι άλλο; Ένα μαχαίρι ανά χείρας φυσικά.

Τέλος δεύτερης σκηνής

Η Τζέιν έχει φτάσει πια μόνη της στην ταράτσα του κτιρίου, και βρίσκεται στη σιδερένια σκάλα κινδύνου. Ένας ασιάτης που έπλενε τα δόντια του την κοιτάζει από το παράθυρο. Βγαίνει από το παράθυρο και κάτι πάει να της εξηγήσει, για την ιστορία με τον Μέιν Κουν και τα μαχαίρια, ίσως να της πει και ευχαριστώ, αλλά εκείνη κατεβαίνει αστραπιαία τις σκάλες και αρχίζει να τρέχει γρήγορα προς το παλιό της σπίτι, μαζί με τον αδερφό της πια. Η γειτονιά της, μια κλασσική αμερικάνικη γειτονιά προαστίων. Τρέχουν και ενοχλούν τα παιδιά που παίζουν ένα παιχνίδι έξω από το σχολείο τους. Ο ουρανός είναι πάντα πίσσα σκοτάδι. Οι γονείς των παιδιών μαλώνουν τη Τζέιν και τον αδερφό της που ενοχλούν.

Με κάποιο τρόπο βρίσκονται έξω από το διαμέρισμα που ξέφυγαν. Αυτή τη φορά έχουμε ένα νέο μπαμπά που ενδιαφέρεται να δει το σπίτι. Ίσως ο Κρίστοφερ Γουόκεν να μην ήταν ο αληθινός τους μπαμπάς. Η Τζέιν προσπαθεί να του φωνάξει να μην μπει στο σπίτι, αλλά βλέπει ότι ήδη ο αδερφός της τον κρατάει από το χέρι και μαζί με την σπιτονοικοκυρά μπαίνουν μέσα. Ίσως θέλει να την κανονίσουν οι δυο τους σκέφτεται η Τζέιν. Αλλά ένας στιβαρός άντρας, που ίσως έκανε μπόντι μπίλντινγκ έπιασε το άλλο χέρι του πατέρα του και μπήκαν όλοι μαζί μέσα. "Ω, όχι" σκέφτηκε η Τζέιν.

Δυο ασιάτες αρχίζουν να κλειδώνουν το σπίτι και να κατεβάζουν τα ξύλινα λευκά ρολλά έξω από αυτό. Ένας από τους δύο βγάζει το πρόσωπο του, που τελικά ήταν μάσκα, και η Τζέιν αναγνωρίζει τον αρχικό μεσίτη με τα 600 ευρώ, να λέει στον άλλο ασιάτη:

"Επιτέλους, νόμιζα πως δεν θα τους ξεφορτωθούμε ποτέ"

The end

Παρασκευή, 2 Οκτωβρίου 2009

Ντρέπομαι για λογαριασμό τους

Σήμερα πήγα με τη συνονόματη ξαδέλφη μου στην οδοντίατρο της στο μέγαρο μουσικής. Γενικά η Αθήνα δεν μου αρέσει για να ζω, μου αρέσει όμως να την περπατάω. Οκ, ξέρω τι θα πείτε, η αθήνα είναι χάλια, μπλιαξ κ.τ.λ. Αλλά εγώ ζούσα 5 γαμημένα χρόνια στο Ρέθυμνο, και πριν από αυτά δεν πήγαινα στην Αθήνα παρά στα μαγαζιά μόνο και αυτό στο τσακίρ κέφι. Γιατί για το "βγάλσιμο" που κάνεις στο λύκειο σε βολεύει και ο Πειραιάς. Εντάξει; Γι' αυτό δεν την έχω βαρεθεί ακόμα, για την ακρίβεια δεν έχω φτάσει καν στο σημείο να την γνωρίσω, πόσο μάλλον να τη βαρεθώ κιόλας.

Τέλος πάντων μετά αποφασίσαμε να πάμε λίγο Ερμού να χαζέψουμε. Και αφού περάσαμε τον λαϊκό παροξυσμό και του ονεδίτες, απόδειξη πως ο κόσμος όχι μόνο έχει πολύ ελεύθερο χρόνο, αλλά τον διοχετεύει και λανθασμένα, πέφτουμε πάνω σε μια γκόμενα. Τα κλασικά, γεια σας, έχετε πάει στο mall, ναι έχουμε πάει στο mall, έχετε δει το evexia something, όχι, α, πολύ ωραία να σας δώσω τότε μία πρόσκληση για να έρθετε να κάνετε διάφορες μαλακίες που κοστίζουν πολλά λεφτά και δεν έχουν κανένα νόημα.

Ως εδώ καλά. Μας έφαγες 2 πολύτιμα λεπτά από τη ζωή μας που δεν πρόκειται να μας τα επιστρέψεις ποτέ και με κανένα τρόπο, αλλά τι να κάνεις και εσύ, κάπως πρέπει να ζήσεις. Αλλά όχι, φυσικά δεν τέλειωσε εκεί.

Πείτε μου δύο νούμερα από το ένα μέχρι το 10, 5, 7, α, ωραία καθίστε να τα γράψω εδώ, τάδε έλα εδώ λίγο!- ψάρεψα 2 κορόιδα. Καταρχάς ας συστηθούμε με λένε τάδε και αυτός είναι ο τάδε ο sex symbol του ινστιτούτου μας- δεν του καθόμουν που να με πλήρωνε- εσάς πως σας λένε, πόσο χρονών είστε, α, αποκλείεται 23 και 26, μα εσείς φαίνεστε σαν 18 χρονών, πετάγεται ο άλλος λέει, και σας πέρασα για τουρίστριες κορίτσια, έχετε έναν αέρα έτσι εξωτικό, και όσο τα έλεγε αυτά μας πήγαιναν πια να πάρουμε λέει "τις επιταγές" μας που κερδίσαμε, ένα δώρο, αξίας 45ευρώ, και ελάτε μη σας καθυστερήσουμε, δεν είναι μακριά, εδώ δίπλα.

Όταν πια στρίψαμε και αφού έβλεπα πως η ξαδέρφη δεν είχε σκοπό να μιλήσει λέω: που πάμε, παιδιά ξέρετε βιαζόμαστε πολύ, μα ελάτε δεν πάμε μακριά εδώ πιο κάτω είναι τώρα που φτάσαμε, όχι δεν γίνεται, μας έχετε καθυστερήσει ήδη πάρα πολύ, γεια σας, ευχαριστούμε.

Ήξερα άλλωστε το παρακάτω. Δεν ήταν η πρώτη φορά. Πριν 3-4 χρόνια, ίδιο σκηνικό, στον Πειραιά, είχαμε φτάσει μέχρι πάνω γιατί καμιά μας δεν μίλησε να πει πως δεν θέλουμε. Και σε πάνε σε ένα γραφείο και σε αρχίζουν στο τι θεραπείες ομορφιάς πρέπει να κάνεις κ.τ.λ. και σε πρήζουν και σου λένε "το δέρμα σας είναι μπλοκαρισμένο" κ.τ.λ.

Είναι γεγονός πως είμαι σνομπ, το παραδέχομαι. Και ενοχλούμαι εξαντλητικά από τα φυλλάδια που μοιράζουν στον δρόμο, και ακόμα πιο πολύ που στην καλύτερη τα πετάνε στον επόμενο κάδο, στη χειρότερη τα πετάνε στο δρόμο, και αν και δεν είμαι συνειδητοποιημένη οικολόγος, με ενοχλεί ο βρώμικος δρόμος όπως μια βρώμικη μασχάλη. Και θέλω να δείρω όσους πετάνε τα φυλλάδια στο δρόμο, και γενικά είναι ασύμφορη αυτή η ιστορία όπως και να το πάρεις.

Μετά μεγάλωσα και κατάλαβα πως είναι κρίμα, γιατί αυτοί οι άνθρωποι σιχαίνονται αυτό που κάνουν πολύ περισσότερο απ' ότι εγώ που παίρνω τα φυλλάδια. Και γι' αυτό από τότε πάντα παίρνω φυλλάδια, καμιά φορά δε τα διαβάζω πριν τα πετάξω. Με αυτό το σκεπτικό την είχα πατήσει εκείνη τη μέρα στον Πειραιά, γιατί και εκείνος μοίραζε φυλλάδια και μετά σε κυνηγούσε από πίσω έτσι και έπαιρνες, ΝΑΙ, ΣΕ ΚΥΝΗΓΟΥΣΕ, για να σου αρχίσει το μπίρι μπίρι.

Και ερωτώ, δεν ντρέπονται; Δεν ντρέπονται να αρχίζουν τα "πόσο όμορφη είστε", "μα μόνο 45, εσείς φαίνεστε τουλάχιστον για 28" (στην περίπτωση μου πόσο πιο μικρές να μας πει ότι είμαστε), "έχετε κάτι το εξωτικό, είστε σαν τουρίστρια". Αυτό το γαμημένο το τελευταίο δε, που το λένε και για καλό. Η ξαδέρφη μου είναι καρά ελληνιδάρα με τα όλα της, ούτε για ισπανίδα δεν την κάνεις, γιατί ούτε καν είναι τόσο μελαχρινή, και εγώ είμαι μια κλασσική γκόμενα, που θα ήθελα πολύ να είμαι μελαχρινή, γιατί αυτές οι πουτάνες έχουν πέραση. Εγώ βγήκα ξέπλυμα με πράσινα μάτια και καστανά μαλλιά και ηλίθιο κάτασπρο δέρμα που ούτε μαυρίζει, ούτε κοκκινίζει, δεν κάνει τίποτα, μένει εκεί άσπρο εις τους αιώνες των αιώνων αμήν. Το μόνο καλό που έχουν στις υπόλοιπες χώρες του εξωτερικού είναι ότι ίσως και καμιά φορά να ντύνονται πιο ωραία από εμάς και να μην είναι τόσο κιτς όσο εμείς. Κατά τ' άλλα μια χαρά έχουν και τις άσχημες τους, και ίσως πιο πολύ από εδώ.

Εγώ πάντως όχι μόνο θα ντρεπόμουν να κάνω αυτή τη δουλειά και να γλύφω έτσι τον κοσμάκη και να τον ταλαιπωρώ και να τον κοροιδεύω, αλλά επιπροσθέτως ότι λέει ο τίτλος.

Ευχαριστώ.