Κυριακή, 17 Μαΐου 2009

Το καλοκαίρι έφτασε- ζήτω το καλοκαίρι!

Καλά δεν είναι ότι πετάω και τη σκούφια μου για τον καύσωνα της Αθήνας, και ειδικά όταν συνειδητοποίησα ότι από εδώ και πέρα, σίγουρα δηλαδή για τον επόμενο χρόνο και ύστερα τέρμα τα καλοκαίρια στο νησί- όσο νησί μπορεί να θεωρηθεί η Κρήτη. Βέβαια κανείς δεν ξέρει τι μου επιφυλάσσει το μέλλον, αλλά προς το παρόν αυτά ξέρουμε με αυτά πορευόμαστε.

Δεν θέλω να πω κάτι συγκεκριμένο,
περισσότερο γράφω για να ξορκίσω το κλαούνισμα της προηγούμενης ανάρτησης. Θα μπορούσα να πω πολλά- εντελώς άσχετα με ότι με απασχολούσε πριν 2-3 μέρες- αλλά βαριέμαι και να σου πω και κάτι; Μάλλον και εσύ βαριέσαι να διαβάζεις.

Οπότε θα σου πω το αγαπημένο μου παιδικό ανέκδοτο και το πρώτο νομίζω που έμαθα. Κάτι παρόμοιο λέει η μία γουάλας στον βίνσεντ βέγκα.

Δύο ντομάτες θέλουν να περάσουν το δρόμο. Η μία ντομάτα ήθελε να περάσει το δρόμο, αλλά η άλλη ντομάτα προσπαθούσε να τη σταματήσει γιατί περνούσαν πολλά αυτοκίνητα. Αλλά η ντομάτα ήθελε να περάσει το δρόμο και δεν άκουγε τίποτα. Περνάει λοιπόν και την πατάει ένα αμάξι. Οπότε πάει και η άλλη ντομάτα από πάνω της και της λέει "Είδες τώρα; Έγινες κέτσαπ!"

Δεν ξέρω που το έβρισκα το αστείο και πέθαινα στα γέλια κάθε φορά. Νομίζω ήταν
απλώς ένα inside joke με τον αδερφό μου, όπως το παρακάτω: "Ήταν ο πέστο και ο ξαναπέστο, και ο πέστο ανέβηκε σ' ένα δέντρο, ποιος έμεινε από κάτω;" Και εγώ μετά από 25 φορές που με είχε ρωτήσει: "Ο Φασούλας!". Δεν ξέρω γιατί μας φάνηκε τόσο ευφάνταστο, αλλά παίζει να το λέμε μέχρι σήμερα.

Α, κάτσε να σας βάλω και τίποτα φωτογραφίες: (αύριο πιο πολλές τώρα βαριέμαι) :)



17 σχόλια:

Mrs. Stulf είπε...

Τα inside jokes με αδέρφια είναι ακαταμάχητα. Πραγματικά, δεν υπάρχουν καλύτερα. Μπορώ να κάνω ολόκληρη λίστα.

Το δικό μας "παιδικό ανέκδοτο" ήταν η φράση "ένας λύκος τρώει μια κάλτσα" και το είχε πει η αδερφή μου πάρα πολύ μικρούλα, χωρίς ιδιαίτερο υπόβαθρο. Ως μικρούλα κι εγώ τότε το είχα βρει υπέροχα ξεκαρδιστικό και το λέγαμε για αρκετά χρόνια. :)

Flonsavardu είπε...

πραγματικά και εγώ μπορώ να βρω άπειρα! ακόμη ένα είναι το εξής:

1, 2, 3... τουρουρουτουρουρουρουτουρουρουρουρουτουρουρουρουρου...

(μουσική υπόκρουση της μεγάλης των μπάτσων σχολής)

ntetzevou είπε...

Το ανεκδοτο αυτο ηταν της Ουμα Θερμαν στο Pulp Fiction. Το ειπε στον Τραβολτα οταν γυρισαν σπιτι μετα την ηρεμη εξοδο τους με overdose και elvis. Στα αγγλικα ακουγεται καλυτερα βεβαια ;Ρ

Καλο καλοκαιρι

Flonsavardu είπε...

αν και εγώ το έλεγα πριν το '94, το λέω καλέ ότι ένα παρόμοιο ακούγεται στο pulp fiction. (δεν είναι το ίδιο, εκεί έχει 3 ντομάτες!) :p

Carina είπε...

Αχαχαχαχα εμένα πειράζει που μου φαίνεται αστείο και τώρα; Να ανησυχήσω ότι έχω χιούμορ πεντάχρονων;;

Καλά όντως τα inside jokes τα σπάνε! Με τον αδερφό μου γελάμε κάθε φορά με τον γκέι και τον παπά (Βλέπει ένας γκέι έναν παπά να κρατάει ένα αναμμένο λιβανιστήρι, και του λέει "Καλέ, το τσαντάκι σου πήρε φωτιά".)

Στο σχολείο είχαμε κολλήσει με ένα ανέκδοτο με ξανθιές (σόρυ blondies). Ήταν δυο αδερφές και μόλις είχαν γυρίσει σπίτι. Οπότε ρωτάει η μελαχρινή "Ο μπαμπάς είναι σπίτι;" και απαντάει η ξανθιά "Χελόοοου, ο μπαμπάς δεν είναι σπίτι, είναι άααανθρωπος!". Το λέγαμε κάθε φορά που κάποιος πετούσε μια εξυπνάδα.

Και υπήρχε και ένα άλλο με το παγωτό καρότο, που είναι μακράν το αγαπημένο μου ανέκδοτο γιατί συμβολίζει την ηλιθιότητα μερικών ανθρώπων. Βαριέμαι να το γράψω τώρα. Πάντως παγωτό καρότο δεν έχω φάει ακόμα!

Να'σαι καλά βρε Flo, γελάω μόνη μου!

Carina είπε...

Κάτι ακόμα, η δεύτερη ντομάτα την γλίτωσε τελικά; Γιατί στάθηκε η χαζή μες τη μέση του δρόμου να πολτοποιηθεί και αυτή. Τσκ. Οι ντομάτες και οι κότες δε μαθαίνουν ποτέ.

Flonsavardu είπε...

εγώ το ξέρω με τούρτα καρότο! αυτό με τον λαγό δεν είναι; "μήπωθ έχετε τούρτα καρότο; απαίθια δεν είναι;"

επίσης εννοείται κλασσικό ανέκδοτο με το "χελλόου ο μπαμπάς είναι άνθρωπος!"

πάντως το ανέκδοτο που έχω γελάσει περισσότερο στη ζωή μου, δηλαδή έπεσα κάτω και παραλίγο να κατουρηθώ- δεν ξέρω γιατί- είναι ένα με μια ξανθιά και ένα παζλ!

Me_To_aSeToN_STo_XeRi είπε...

που και α?
πα
που και ι?
πι
όλο μαζί?
ιππότης!
γιατί???
γιατί έτσι μ αρέσει!!

καλησπέρααααα

Flonsavardu είπε...

κάτι μου λέει ότι αυτό είναι ανάλογο του φασούλα... χαχαχαχα. καλησπέρα!!

γυάλινο δάκρυ είπε...

Nα πω κι εγώ μερικά πανηλίθια ανέκδοτα που με έκαναν παρόλα αυτά να γελάω;

-Τι είναι πράσινο και σε χαιρετάει;
-Τι;
-Η κολώνα της ΔΕΗ.
-Είναι πράσινη η κολώνα της ΔΕΗ;
-Γιατί, μήπως σε χαιρετάει;


-Τι είναι αυτό που το χειμώνα μας ζεσταίνει και το καλοκαίρι το κρεμάμε στο δέντρο;
-Τι;
-Η σόμπα.
-Καλά, κρεμάμε τη σόμπα στο δέντρο;
-Δική μας είναι, ό,τι θέλουμε την κάνουμε.

Τελικά τα ηλίθια και τα άκυρα είναι τα πιο αστεία μερικές φορές.

Ελένα Μπαμπούσκα είπε...

Ήταν μια κότα
σήκωσε το ένα πόδι
σήκωσε και το άλλο
και έπεσε..

Αυτό είναι το δικό μου πρώτο ανέκδοτο, όπου και να το ακούσω γελάω σα μαλάκας

Λευκή είπε...

Αχ να πω κι εγώ ένα εντελώς καμένο που ακόμα και σήμερα το σκέφτομαι και γελάω σαν χαζή?
Θα πω, σθγα μην περιμένω να απαντήσεις.
Λοιπόν.

-Τι είναι κίτρινο και κρατάει αλυσίδες?
-Ένα αναρχικό λεμόνι.

Τέλειο???? Είναι τόσο καμένο που πρέπει αν γίνει αναδάσωση....

Flonsavardu είπε...

γύαλινο δάκρυ, ελένα και λευκή ..... :))))

είστε γλύκες όλες!

zamuc είπε...

Διακρίνω μία μελαγχολική διάθεση (πως αλλιώς να εξηγηθεί η ανάμνηση τέτοιων αστείων;) και επείδη σήμερα δεν είμαι στις καλές μου (όχι για συναισθηματικούς λόγους) θα ρίξω το αγαπημένο μου εδώ και πολλάαααααα (να είναι 20;) χρόνια:

-Πόσα;
-Πέντε!
-Τι πέντε;
-Τι πόσα;

Flonsavardu είπε...

χαχαχαχα. δεν το είχα ξανακούσει. όχι καμία μελαγχολική διάθεση... ίσα ίσα, είμαι στην τσίτα και έτοιμη να κάνω τα πάντα για να πάρω πτυχίο τον ιούλιο! (επί πτωμάτων να πατήσω, εγώ το ρημάδι θα το πάρω)

zamuc είπε...

Αααααα τότε έπρεπε να το γράψω όλο. Είναι ψυχροπολεμικό, υποτίθεται ότι συναντιούνται 2 υποβρύχια των ΗΠΑ και της ΕΣΣΔ στη μέση του ωκεανού και βγαίνει ένας από κάθε μεριά και γίνεται ο περιβόητος διάλογος:

-Πόσα;
-Πέντε!
-Τι πέντε;
-Τι πόσα;

Flonsavardu είπε...

και ολόκληρο και μισό πάλι είναι αστείο!