Σάββατο, 29 Αυγούστου 2009

Ταινίες που έχω ρίξει μαύρο δάκρυ

Βρίσκω εξαιρετικά διασκεδαστικό το ότι μπορώ να σβήνω με αφέλεια όποια ανάρτηση δεν μου αρέσει.

Ξεσκαρτάρισα ήδη πολλές από το παρελθόν. God damn it γιατί κάποιος να κρατάει ένα ημερολόγιο γεμάτο καταθλιπτικές σημειώσεις όταν δεν του χρησιμεύει τίποτα πια; Σε εσάς δεν χρησιμεύουν σε τίποτα και σε εμένα σίγουρα όχι. Τις κράτησα σε ένα αρχείο word με τα σχόλια σας ωστόσο, για σεντιμένταλ ρίζονς.

Αλλά ας πάμε στο θέμα της ανάρτησης που είναι ταινίες που έχω ρίξει μαύρο δάκρυ.

Εδώ θέλω να σημειώσω ότι θα ήταν λανθασμένο και κάπως αφελές να πιστέψετε ότι έχω κλάψει μόνο σε αυτές τις ταινίες. Απλώς σε αυτές πλάνταξα με ύφος "γουάααααι; γουάι δις θινγκς χάπεν του γκουντ πιπλ;;;". Και από τις 1044 πάει κάπως έτσι (θα λέω 2 λόγια εκεί που χρειάζεται):

The end of the affair
La vita e Bella
Le professional
Leon- για πολλά χρόνια ήταν η αγαπημένη μου ταινία
The remains of the day- μία από τις λίγες ταινίες που ΑΦΟΥ τέλειωσε, άρχισα να κλαίω με λυγμούς για κανένα τέταρτο
The royal Tenenbaums- ταυτίστηκα νοσηρά
Πολίτικη κουζίνα- η κολλητή μου δεν μπορούσε να συγκρατήσει τα γέλια της, γιατί είχα πέσει στα γόνατα της μέσα στο σινεμά και έκλαιγα σαν μικρό παιδί
The bridges of Madison County- νομίζω πως πάντοτε θα κλαίω
Jamais le Dimanche
The legend of 1900
Brokeback mountain
Revolutionary road- η πιο πρόσφατη νομίζω

Casablanca- αίσχος, βραβείο χειρότερου καλύτερου τέλους μετά τα απομεινάρια μιας ημέρας
Titanic
Dangerous Liaisons- και φέτος που το είδα πάλι έκλαιγα
My best friend wedding- οκ. εδώ χρειάζεται να πω δυο λόγια παραπάνω. νομίζω πως το σηκώνει η ταινία. λοιπόν, δεν ξέρω τι συνέβη. και δεν συνέβη μία φορά, πρέπει να ήταν τουλάχιστον δύο. με θυμάμαι να πλαντάζω στο κλάμα και να αναφωνώ στη μαμά μου "γιατί; γιατί παντρεύτηκε την άλλη;". ακόμα δεν μπορώ να το εξηγήσω
Autumn in New York- φτηνό χολυγουντιανό κόλπο. τσίτερς.
My girl 1- πρώτη χρονολογικά στην κατηγορία "σαπίζω στο κλάμα"
Big fish
The notebook
Paper moon
The piano
Love in the afternoon
No such thing
The click- ξέρω ότι είναι κωμωδία, αλλά υπάρχει μια σκηνή που είναι εντελώς κλαφτικιά
Gattaca
A star is born
French kiss- ο αδερφός μου μου είχε πει ότι γίνεται κάτι άλλο στην υπόθεση από αυτό που γίνεται και όταν έγινε αυτό που έγινε πλάνταξα από ανακούφιση. τι βλαμμένη.

Τέλος αυτές οι ταινίες που ακολουθούν είναι εναντίον των παραπάνω. Καθ' ότι όπως έχω ξαναπεί είμαι λάτρης των chick flicks, αυτές οι 2 παρακάτω, και ειδικά η τελευταία, θα πρέπει να καταργηθούν και να μην προβληθούν ξανά ποτέ. Και εξηγούμαι: Δεν δέχομαι να κλάψω με ταινία που μία γκόμενα θεωρεί τον εαυτό της τόσο γαμώ και θείο δώρο που κάθε μήνα μπλέκεται και με άλλον άντρα για να του κάνει τη ζωή όμορφη. Και σιγά το σπόιλερ, μην ακούσω καμιά βλακεία.
Όσο για την άλλη, αααααα, όσο για την άλλη. Άντε να το πω, ακολουθεί σπόιλερ, μην διαβάσετε αν δεν την έχετε δει. Με συγχίζει απίστευτα καταρχάς αυτό το αιώνιο παιχνίδι και προσβάλει απίστευτα την ηθική και την αισθητική μου το γεγονός ότι κάποιος έχει οικογένεια και παιδιά και σκέφτεται τον παιδικό του έρωτα 24/7. Νομίζω ότι άλλοτε μόνο με το funny games του χάνεκε έχω ενοχληθεί τόσο σε ταινία.
Sweet November
Jeux d’ enfants

Αυτά.

42 σχόλια:

happypepper είπε...

Kαλημέρα.
Και καλά τα υπόλοιπα - όμως να κλάψεις στο The royal Tenenbaums μου φαίνεται λίγο υπερβολικό...
(περί ορέξεως κολοκυθόπιττα)
Μάλλον είσαι λίγο ευσυγκίνητη, χωρίς αυτό να σημαίνει κάτι κακό βέβαια.
Μια ερώτηση:
Με τα καρτούν μικρή να υποθέσω δεν είχαμε τέτοιο θέμα, ε;
καλή συνέχεια.

Mrs. Stulf είπε...

By far η ταινία όπου έκλαιγα σαν να με είχαν δείρει, είναι το Requiem for a Dream. Ήμουν και λίγο τρυφερό πόδι τότε και δεν το σήκωσα το τέλος, με άκουσε όλο το τετράγωνο.

Όχι πως σήμερα θα ήταν πολύ διαφορετικό, εδώ με την αδερφή μου κλαίγαμε εκεί που ξέμεινε ο Borat με την κότα. That was so sad man.

Mrs. Stulf είπε...

Α! Και, με γεια το λαπτόπι. ^^

microsurfer είπε...

Ωραία λίστα, σημείωσα μερικές να κατεβάσω :P Μόνο το Μπρόουκμπακ Μάουντεν δεν μπορώ να κατατάξω όσο τόσο συγκινητική με μια γρήγορη ματιά (χωρίς να σημαίνει οτι δεν ήταν καλή ταινία). Το όλο πισογλέντικο θέμα μου έκανε κάτι και το τότε κλίμα στο σινεμά με του βοσκούς να φωνάζουν "ξάνοιξε ένα πούστη".
Μπάη δε γουέη καλώς σας βρήκα, μπήκα με το δεξί (πόδι).

:)

Flonsavardu είπε...

χαρούμενη πιπεριά γενικά το οικογένεια τένεμπαουμ δεν αρέσει, σκέψου εκείνη την εποχή- νομίζω 1η ή 2α λυκείου που το είχα δει, το είχα δει γιατί μου είπε η κολλητή μου ότι έφυγε από το σινεμά την πέμπτη. νομίζω ότι ένας άνθρωπος που έζησε καλή οικογενειακή ζωή στα παιδικά του χρόνια δεν μπορεί να εκτιμήσει σε βάθος αυτή τη μαύρη κωμωδία.

mrs.stulf εκεί έτρεμα έτρεμα και στο τέλος έκλαιγα πιο πολύ από τον φόβο μου, παρά από στεναχώρια. τρομερά ενοχλητική ταινία, δεν την ξανάβλεπα που να με πλήρωναν. χαχαχαχαχα, ούτε εγώ δεν έκλαψα με τον μπόρατ, που γενικά ένα δάκρυ θα το ρίξω τιμής ένεκεν εκεί που αξίζει. θενκ γιου!

μικρέ σέρφερ(?) ομολογώ ότι την είδα μόνη μου στο σπίτι, γι' αυτό και μπορούσα να εκφραστώ ανενόχλητη. όταν την ξαναείδα, ενώ ήθελα να κλάψω ο φίλος μου ψιλοκορόιδευε και μου χάλασε το mood.

autapath είπε...

πως και δεν έχει το Leon αυτή η λίστα;
JEUX D'ENFANTS μακράν το πιο πολύ κλάμμα μου.

Flonsavardu είπε...

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΛΕΟΝ;;;; ΘΑ ΤΡΕΛΑΘΟΥΜΕ;;;

το είχα βάλει με σημείωση μάλιστα. είναι δυνατόν;;; ο δαίμονας του διαδικτύου!

costello είπε...

Στο LA VITA E BELLA είναι αδύνατον να αντισταθείς την πρώτη φορά, τη δεύτερη είχα αναπτύξει αντισωματα :)

Ταινιάρα το LE PROFESSIONEL, και πολύ υποτιμημένη. Έχει δε αυτήν τη μουσική...

Νομίζω πως μια ζωή θα μου το κοπανάν που θεωρώ ΚΑΖΑΜΠΛΑΝΚΑ και ΤΑΙΤΟΝΙΚ υπερεκτιμημένα :/

Για εγγυημμένα κλάμματα δες το LES INVASIONS BARBARS ή κάπως έτσι. Εγώ για κάποιον περίεργο λόγο έκλαψα και στο AMERICAN BEAUTY, καθώς και στα GRAN TORINO, MILLION DOLLAR BABY.

Flonsavardu είπε...

costello ισχύει για το η ζωή είναι ωραία. μόνο την πρώτη φορά, είχε και λίγο το στοιχείο του αιφνιδιασμού για μένα- αν καταλαβαίνεις, μη σποιλάρω και άλλο.

εννοείται ταινίαρα, με είχε βάλει ο αδερφός μου να τη δω. η μουσική όπως τα λες. καταπληκτική.

τιτανικός είναι υπερτιμημένη. ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΤΟ ΚΑΖΑΜΠΛΑΝΚΑ ΒΛΑΣΦΗΜΕ. :)

αμέρικαν μπιούτι και ντόλαρ μπέιμπι έχω κλάψει, αλλά ίσως όχι γοερά. γκραν τορίνο δεν είδα.

MaHaHoU είπε...

Με τα 2 τελευταια απορω κι εγω μαζι σου...χαχα
Ειναι τοσες πολλες ρε οι ταινιες που εχω κλαψει που αμα κατσω να γραψω μερικες θα ξεχασω αλλες σημαντικες...Παντως θυμαμαι καλα οτι ειχα κλαψει πολυ στο Αρμαγεδον, στην Αμελι, στους ατελειωτους αρραβωνες, στο Lion king :S...και σε ολα οσα εγραψες παραπανω εσυ. Βεβαια αεγω κλαιω και στις καλες στιγμες και γενικα κλαιω πολυ. Το κλαμα ειναι σπορ για μενα :P

Flonsavardu είπε...

δεν ξέρω πολλές γυναίκες που δεν ασχολούνται με το σπορ. :)

Litanie des Saints είπε...

Το Κορίτσι μου νομίζω πως είναι μια μαύρη κηλίδα στη ζωή κάθε παιδιού. :Ρ
Όσο για τους Καπ-ου-πα-καπ, ήθελα να τους χαστουκίσω αμφότερους στο τέλος, που αντί να κλεφτούν σαν αξιοπρεπείς, ανήθικοι άνθρωποι πήγαν και στεριώσαν στο μπετό σαν τη γυναίκα του πρωτομάστορη. Αίσχος!

Flonsavardu είπε...

κάθε κοριτσιού σίγουρα! ναι, και αυτό. δηλαδή άντε και κλεφτήκατε, πήγατε και χτιστήκατε; και στάνταρ το κάνανε από εφέ, γιατί αν είχαν τύψεις δεν θα κάνανε αυτά που κάνανε.

" που αντί να κλεφτούν σαν αξιοπρεπείς, ανήθικοι άνθρωποι "

χαχαχαχαχαχαχαχαχα.

dsquared είπε...

Sweet November: Βαρετοτατη!

Ειχα πλανταξει στο κλαμμα με τον πολεμο των Ρόουζ και με το Stanno tutti bene (με τον Μαρτσέλο Μαστρογιάννη), σε τετοιο βαθμο που δεν μπορω να τις ξαναδω.

din

MaHaHoU είπε...

Ξεχασα το atonment (αν το εγραψα σωστα...) ...την "Εξιλεωση" εννοω. Και αααααααααααλλα πολλα πολλα...απλα αυτο το θυμηθηκα εγκαιρως (το επαιζε και η Νοva πριν λιγο)

Flonsavardu είπε...

din ο πόλεμος είναι όντως πολύ κλαφτικός. το άλλο δεν το έχω δει.

mahahou δεν γράφεται έτσι, αλλά βαριέμαι να ψάχνω πως... νομίζω atonement :)
εγώ δεν έκλαψα γιατί είχα διαβάσει το βιβλίο. εκεί έκλαιγα για κανένα τέταρτο πάλι, απαρηγόρητη.

γουάααι μπαντ θινγκς χάπεν του γκουντ πιπλ;;;;

MaHaHoU είπε...

Κοιτα να δεις...ισως γιαστι στην τελικη αμα δεν συνεβαιναν αυτα τ ακακα στους αλλους καλους εμεις δεν θα μπορουσαμε να εκτιμησουμε αυτα τα καλα που συμβαινουν σε μας. Εχει να κανει και με την καθαρση του αρχαιου θεατρου και με αλλα πολλα...ή ο σεναριογραφος θελει να μας δειξει ποσο μαζοχας μπορει να γινει!! Ω ΝΑΙ!

Flonsavardu είπε...

ιτ γουοζ ε ριτόρικαλ κουέσιον ντάρλινγκ! :) :p

Chris Z. είπε...

Ηοla μικρή..

αυτές οι αναρτήσεις με τις ταινίες πάντα με τραβούσαν, ούτε εγώ ξέρω γιατί τόσο πολυ (και πολύ καλά τα λες κιόλας). Ωστόσο θα σου πρότεινα να δεις μια ισπανική ταινία πίσω από το 1998 "Los amantes del Círculo Polar" και μετά που θα κάνω την ανάλογη ανάρτηση θα τα πούμε από εκεί.. ;)

Η ταινία υπάρχει παντού...

Την καλημέρα μου...

James D είπε...

Ti ταινιες ειπες τωρα!!Λεον,1900...υπερτατες ταινιες με συναισθημα.
Το γκατακα εγραψε τοτε.Βαλε και τον ξεχωριστο Γουιλ που το ξαναδα χθες...γαματο με ρεαλιστικες ερμηνειες...

Annie_Hall είπε...

Δράκουλας και Ψαλιδοχέρης! Όσες φορές και να τις δω. Σα μικρό παιδί πλαντάζω

Kleine wolke είπε...

και καλά να κλαις για ταινία.
αλλά να κλαις σαν ηλίθια στο εξτριμ μεικοβερ χοουμ εντισιον ΓΙΑ ΟΣΗ ΩΡΑ ΚΡΑΤΑΕΙ Η ΕΚΠΟΜΠΗ τι σου λέει;
επίσης κλαίω και στα σποτάκια της unicef, των γιατρών χωρίς σύνορα και στις ειδήσεις.
μουτζώστε με.



υγ.γύρισες!!!!!!!!!!!!!ααααααααααα!!!!
το'ξερα το'ξερα!χαχα!!!!

Loud Melody είπε...

Δε σας λέω σε ποια ταινία έχω κλάψει γιατί θα με κοροιδεύετε...

Flonsavardu είπε...

chris z. θα τη δω και θα σου πω. :)

james d. ωραίες ταινίες δεν λέω. αλλά πολύ επίκληση στο συναίσθημα βρε παιδάκι μου. είναι σαν να σου λένε "ΚΛΑ-ΨΕ, ΚΛΑ-ΨΕ, ΚΛΑ-ΨΕ". χαχα.

annie απ' όσο θυμάμαι έχω κλάψει και στις δύο, αλλά εδώ όπως λέω, αναφέρω μόνο τις υπέρτατα κλαφτικές.

μικρό συννεφάκι με φαίνεται πρέπει να σταματήσεις να βλέπεις τβ! σε χαλάει. χαχα. γύρισα και μου φαίνεται θα ξαναφύγω. details inside.

loud melody πεεεεεες!

Crazy Tourists είπε...

Γενικά δεν κλαίω με ταινίες, γι αυτό όταν είδα τις Νύφες και έβαλα τα κλάματα εντυπωσιάστηκα! Για να καταλάβεις, όταν είχα πάει να δω τον Τιτανικό, όλο το σινεμά έκλαιγε κι εγώ είχα λιώσει στο γέλιο!!

Τρελοτουρίστρια

Flonsavardu είπε...

δεν τις έβαλα τις νύφες, ε; παράλειψη. είχα κλάψει αρκετά εκεί ομολογουμένως. αυτό με τον τιτανικό το έχω ακούσει από πολλούς, αλλά να πω και την αλήθεια μου δεν έχω δει κανέναν να γελάει- όχι ότι δεν σε πιστεύω!

Ελένα Μπαμπούσκα είπε...

Μήπως κλαίς πολύ έυκολα?

Flonsavardu είπε...

με τις ταινίες ναι. στη ζωή επίσης ναι, αλλά κάτω από ειδικές περιστάσεις. π.χ. δεν θυμάμαι να έχω κλάψει μπροστά σε κόσμο ποτέ, όσο θυμωμένη ή στεναχωρημένη και αν είμαι. (ως κόσμος δεν εννοείται η μαμά μου, μια φίλη μου ή ο φίλος μου)

ThEiTsA είπε...

Ανήκω κι εγώ σ' αυτό το σπάνιο είδος "γυναίκα που δεν κλαίει στις ταινίες" αν και, σαν τη Kleine wolke, κάτι μου κάνει το Extreme Make Over Home Edition και όλο ξεροβήχω για να μην καταλάβουν ότι ανεβαίνει ο κόμπος.

Σε μία ταινία όμως τα έμπηξα χωρίς φόβο και πάθος και πολύ με ανησύχησε που δεν την ανέφερες. Είναι το Como agua para chocolate,
ή αλλιώς Σα νερό για ζεστή σοκολάτα http://www.imdb.com/title/tt0103994/. Μιλάμε για πολύ κλάμα. Φαντάσου ότι πλέον έχω εκπαιδευτεί και κλαίω με το που βλέπω τους τίτλους. Δες την και θα με θυμηθείς.

Flonsavardu είπε...

οκ! ελπίζω μόνο να μην είναι ψιλό ανωμαλέ. δεν είναι ότι δεν κλαίω, αλλά δεν το απολαμβάνω τόσο.

ThEiTsA είπε...

Ε... εξαρτάται τι θεωρείς ανωμαλέ.

Είναι οικογενειακή παράδοση η μικρότερη κόρη να μην παντρεύεται για να γηροκομήσει τη μάνα της. Η μικρότερη κόρη είναι η Τίτα και ερωτεύεται τον Πέδρο. Ο Πέδρο πάει να τη ζητήσει από τη μητέρα της, η οποία τον ενημερώνει για την παράδοση και του προσφέρει αντ' αυτού τη μεγαλύτερη κόρη της που είναι σε ηλικία γάμου. Ο Πέδρο δέχεται ώστε να βρίσκεται κοντά στην Τίτα.

Η ταινία παρακολουθεί τη ζωή της μέσα από την κουζίνα (μιας και σαν σωστή γηροκόμα θα πρέπει και να μαγειρεύει) και φυσικά δε λείπουν τα δράματα (θάνατοι, αρρώστειες, γάμοι).

Το τέλος είναι όοοοοοολα τα λεφτά αν και δε θα σε κάνει να αναφωνήσεις "γουάι μπαντ θινγκς χάπεν του γκουντ πιπλ", αυτό το λες ξανά και ξανά σε όλη τη διάρκεια της ταινίας.

Α, επίσης είναι βασισμένη στο βιβλίο της Laura Esquivel.

(Ούτε να με πληρώνανε τέτοια διαφήμιση...)

Flonsavardu είπε...

όντως! χαχα. καλά ντε, θα τη δω :)

Ανεμοβρόχης είπε...

Ωραίο ποστ. Να προσθέσω κι εγώ :
Awakenings
Dead Poets Society
Man on the Moon

Ανεμοβρόχης είπε...

Kαι το Johnny Got His Gun!

Flonsavardu είπε...

έχω κλάψει σε όλες αυτές, αλλά δεν ξεπαραδιάστηκα κιόλας.

Flonsavardu είπε...

αυτό δεν το έχω δει! (το δεύτερο σχόλιο ξεχωριστά, να μάθετε να μου χαλάτε τον ζυγό αριθμό στα σχόλια... νιαμ νιαμ νιαμ)

Katerina είπε...

Οκέι, θα το παραδεχτώ εδώ και μόνον. Γενικά δεν κλαίω πολύ σε ταινίες, εξόν από ορισμένες εξαιρέσεις, υπάρχει φυσικά το La vita é bella (ποτάνα ναζί), το Jude (ποτάνα αιμομιξία), αλλά εκείνο που πραγματικά με κάνει να απορώ είναι το γιατί κλαίω στο τέλος του Notting Hill (ορμόνες, υποθέτω) και στο άλλο το You've got mail (το οποίο δεν μου πολυαρέσει ΚΑΝ). Και δεν είμαι και τύπος romcom εν τω μεταξύ.

Flonsavardu είπε...

θα είναι κάτι σαν και μένα με το my best friend wedding, δεν εξηγείται αλλιώς. αλλά είναι ωραίγιο του you ve got mail και το notting hill αν και έχω σκυλοβαρεθεί να το βλέπω.
σας ευχαριστώ που το παραδεχτήκατε εδώ και μόνον. :)

Katerina είπε...

Καλέ τίποτα, με πέτυχες σε λαρτζ διάθεση χεχε- μπιζού σταυρωτά!

Pareisaktos είπε...

ελπίζω να κάνεις πλάκα για το Jeux d’ enfants. Νομίζω οτι ετούτο εδώ δεν έχει να κάνει με τίποτα λιγότερο απο μια ιδιοφυΐα. Σουρεαλισμός στον έρωτα, μια πραγματική πτυχή στην ανθρώπινη άβυσσο.
ξέρεις τι νομίζω.. έχεις δεί τα παιδάκια όταν βλέπουν κάτι για πρώτη φορά πόσο έντονα αντιδρούν; έτσι οι χαρακτήρες έχουν το ίδιο βλέμμα. μεγάλα παιδιά, επικίνδυνα παιχνίδια... είναι σίγουρα μια από τις αγαπημένες μου ταινίες...

Flonsavardu είπε...

δεν ξέρω παρείσακτε. ίσως να είμαι πολύ ρεαλίστρια! στη ζωή δεν είμαι καθόλου, αλλά τουλάχιστον δεν είμαι τρελή. με την έννοια ότι όταν θέλω κάποιον, θέλω κάποιον, δεν παντρεύομαι να κάνω και παιδιά με κάποιον άλλο. είμαι λίγο σταθερή σε αυτά τα πράγματα. ο έρωτας είναι σοβαρό συναίσθημα. αυτό δεν ήταν έρωτας ήταν μια μαλακία. σόρρυ κιόλας.
σου είπα τι με ενόχλησε άλλωστε. και δεν βρήκα κανένα ουσιαστικό λόγο στην ταινία για να μην είναι αυτοί οι άνθρωποι μαζί από την αρχή και έπρεπε να ταλαιπωρούν εαυτούς, παρατρεχάμενους και θεατές.

Legend είπε...

Συμφωνώ 100% για το jeux d' enfants. Στην ταινία μαλακίζονται όλη την ώρα, όχι πως αυτό είναι απαραίτητα κακό αλλά οκ πάρτε μια γαμημένη απόφαση για το τι σκατά θέλετε! Πάντως μου άρεσε πολύ σκηνοθετικά.
Αλλά ο πραγματικός λόγος που γράφω αυτό το σχόλιο είναι το click. Χαίρομαι που την έβαλες στην λίστα σου γιατί όντως έχει μια πολύ γαμάτη σκηνή.
Όπως και το man on fire με τον danzel washington...