Δευτέρα, 28 Σεπτεμβρίου 2009

Εκνευρίζομαι όσο να 'ναι

Καταρχάς για να κατανοήσετε τα παρακάτω, θα πρέπει να καταλάβετε το εξής: Εγώ, πριν μερικά χρόνια, για να παραγγείλω σε ντελίβερι, έπρεπε να μου βάλει στοίχημα ο αδερφός μου. Ήμουν από αυτά τα δειλά κομπλεξικά παιδιά που ντρέπονται να παραγγείλουν. Και γενικά, ντρέπονται να κάνουν πολλά που χρησιμοποιούσες τηλέφωνο ή άτομα που δεν ξέρεις. Παρόλ' αυτά κάποτε πήγα στο πανεπιστήμιο και το θέμα με το ντελίβερι το ξεπέρασα εντελώς, άλλωστε κάπως έπρεπε να τρώω. Ακόμα παρόλ' αυτά αν είναι κάποιος άλλος μαζί μου με χαρά του παραδίδω το ακουστικό- εκτός και αν ξέρω ότι αυτός/η στο τηλέφωνο είναι περίεργοι και θα πρέπει να κάνεις ειδική παραγγελία για να σου φέρουν τα σωστά πράγματα.

Σκέψου τώρα πως να πρέπει να παίρνω πολλά πολλά τηλέφωνο, να κάνω την πιο μελλιστάλαχτη φωνή μου- είναι γονιδιακό, μπαίνει αυτόματα σε εφαρμογή και δεν σώζεται με τίποτα, αηδία- και να λέω "γεια σας/ καλημέρα σας, σας τηλεφωνώ για την αγγελία, ισχύει ακόμα;".
"Ναι" ξέρω γω.
"Α, ωραία που ακριβώς βρίσκεται αυτό το σπίτι, πόσο, κ.τ.λ."

Γενικά δεν έχω πάρει πολλά τηλέφωνα, γιατί να πω και την αλήθεια μου φοβάμαι να πιάσω μια δουλειά που θα βλαστημάω την ώρα και τη στιγμή και να το έχω προκαλέσει εγώ στον εαυτό μου. Γενικά θα πρέπει επίσης να ξέρετε πως δεν έχω δουλέψει ποτέ στη ζωή μου. Ναι, είμαι 23, δεν καταλαβαίνω τι θέλετε να πείτε. Είμαι 23 και δεν έχω κάνει ποτέ μισθωμένη εργασία, μα ποτέ (Το να καθαρίζω το δωμάτιο του αδερφού μου φαντάζομαι δεν πιάνεται. Ναι, εννοείται μισθωμένα, το είχατε δει πως ήταν;)

Ναι, που λέτε, δεν έχω δουλέψει ποτέ. Και πρέπει να παίρνω τηλέφωνο να ζητάω δουλειά. Μμμ, γιατί δεν βάζουν όλοι mail; Τουλάχιστον απορρίπτεσαι και τελειώνει εκεί το χιουμιλιέισον- ναι, καλά κατάλαβες αγαπητέ αναγνώστη, νομίζω ότι είμαι η κόμισσα, ναι το παραδέχομαι είμαι κακομαθημένη, ναι ναιναι ναιναιναι, μπουχουχουχουχου.

Όσον αφορά δε τα σπίτια... Εκεί δεν ντρέπομαι. Εκεί θα έπρεπε να ντρέπονται αυτοί. Ρε, το έχουν χάσει εντελώς. Δεδομένου ότι έχουμε αρκετά ακίνητα, είναι πολύ περίεργο να πάω να μένω σε νοίκι- το θέμα αυτό με τα ακίνητα δυσκολεύομαι να το αναλύσω, καθ' ότι περιουσιακό το ζήτημα, όλοι ξέρουν πως πάνε αυτά- αλλά καθόλου δεν με νοιάζει. Η άδικη η μοίρα με έριξε στα ξένα χέρια και βασικά δεν ανέχομαι να κοιμάμαι με τον αδερφό μου στα 23 μου επειδή κάποιοι αποφάσισαν να χωρίσουν και κάποιος θέλει να μένει σε 5-6άρι διαμέρισμα μόνος του. Ναι, αυτός είναι ο μπαμπάς μου, όχι, δεν μπορώ να πάω να μείνω μαζί του, κανείς δεν μπορεί να μείνει μαζί του, εκτός και αν επιθυμεί θέση στο δρομοκαΐτειο πάραυτα.

Έλεγα ότι θα πρέπει να ντρέπονται. Ναι φυσικά και θα έπρεπε. Τα ενοίκια είναι εξωφρενικά. Που νομίζουμε ότι είμαστε, στο κέντρο της Αθήνας; Έκανε η μύγα κώλο και έχετε τον κόσμο όλο; Για να μην πω για τις πωλήσεις. Αν και βρήκα ένα χαριτωμένο διαμέρισμα που ενδιαφερόμουν και μετά πήγα να ξαναπάρω το τηλέφωνο γιατί το είχα χάσει στο μεταξύ και βγαίνει η γειτόνισσα στο μπαλκόνι και αρχίζει στον απέναντι, που ΙΣΑ που ακούγοταν η μουσική του "ΡΕ ΦΙΛΕ, ΧΑΜΗΛΩΣΕ ΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ, ΚΟΙΜΟΜΑΣΤΕ, ΜΕΣΗΜΕΡΙ ΕΙΝΑΙ, ΜΠΛΑ ΜΠΛΑ ΜΠΛΑ ΜΠΛΑ ΜΠΛΑ". Όποιος και αν ήταν τη χαμήλωσε περίπου στο "ΡΕ", αλλά αυτή συνέχισε μέχρι και το τελευταίο "ΜΠΛΑ" για να σιγουρευτεί ότι αν είχε αρχίδια θα είχαν ανέβει και θα είχαν σφηνωθεί βαθιά μέσα στα σωθικά του.

Τέλος πάντων, σας αφήνω τώρα γιατί πρέπει να πάρω μερικά τηλέφωνα. Ω, θε μου.

26 σχόλια:

agit8d είπε...

δεν τα λες και εξωφρενικα. ακουνε κριση οι ανθρωποι και φοβουνται. ασε που δεν ειναι ουτε κατα διανοια οπως παλια - τοτε νοικιαζες ενα σπιτι και λεγοσουν πλουσιος, τωρα ειναι πιο πολλα τα εξοδα σε βαψιμο/ανακαινισεις/αγγελιες παρα τα ψωροεσοδα..

(προσπερνω τροχαδην το οτι φοβασαι να μιλησεις στο τηλεφωνο γελωντας φωναχτα)

MaHaHoU είπε...

Οταν ημουν 17 χρονων ειχα μαζεψει φιλους στο σπιτι και θα επαιρνα πιτσες. Οταν πηρα στο μαγαζι ημουν τοσο αμηχανη και τοσο φοβισμενη που ειπα "Γεια σας...τι κανετε?"...κουβεντα για την παραγγελια δλδ. Η κοπελα στην αλλη ακρη του τηλεφωνου με το ζοτι κρατιοταν να μην κλασει στο γελιο...και εγω απλα κατεγραψα αλλο ενα ταπεινωτικο επεισοδιο. Δεν μου φαινετα τωρα ε? Ακομα το χω το κομπλεξ.
Στο θεμα της γειτονισσας απλα ολοι νιωθουν κυριαρχοι του χωρου τους, ολοι ειναι θεοι με παλαμαρια στα σκελια τους και απιστευτες νοητικες ικανοτητες (ΟΛΟΙ ΕΙΝΑΙ ΒΛΑΚΕΣ). Μην δινεις σημασια απλα μην γινεις ετσι.
Αντε και καλα τηλεφωνηματα και ολα καλα αν πανε!!

Mrs. Stulf είπε...

Ξέρεις πότε θα σου περάσει αυτό με τα τηλέφωνα? Άμα δουλέψεις γραμματέας. Έχω πάρει μέχρι και 10 φορές τηλέφωνο κάποιον να τον ρωτήσω γιατί δεν έχει φέρει ακόμα τις φωτογραφίες, με αποτέλεσμα αυτός να με βρίζει.

Βέβαια. Να κάνεις τη βρώμικη δουλειά. Sheesh.

Τώρα και να μου πεις να πάρω τηλέφωνο σε φαρμακευτική και να ρωτήσω αν έχουν αποσμητικό κωλοτρυπίδας θα το κάνω.

Αρχίζει να μου τη δίνει που όλοι ψάχνετε για σπίτι. Εγώ πότε θα γίνω μάνα?

Flonsavardu είπε...

ε, ναι, το ζήτημα είναι ότι δεν ανακαινίζουν! σαν να μου φαίνεται ότι νοικιάζεις σπίτι εσύ... είναι εξωφρενικό να ζητάει κάποιος- μια γιαγιά- 550 ευρώ για 78 τ.μ. (δύο υπνοδωμάτια) σε περιοχή που δεν είναι ούτε κατά διάνοια κέντρο του πειραιά. εντάξει είναι ρετιρέ- θέα δεν πρέπει να έχει ωστόσο, αν και δεν κοίταξα- αλλά 550; να το είχε 500 δεν θα το έκανα ζήτημα, θα έλεγα το νοικιάζουν δύο και δίνουν από 250. δεν ξέρω, δεν ξέρω... έχω συνηθίσει να πληρώνω 300 ευρώ και να βλέπω τη θάλασσα σε απόσταση 15 μέτρων. :(

mahahou εγώ νομίζω ότι το έπαθα από αλλού, που δεν σχετίζεται με τηλέφωνο, αλλά και πάλι δεν είμαι σίγουρη. δεν νομίζω να γίνω ποτέ έτσι, πάντοτε έμενα στο κέντρο, οπότε ξέρω από καλή φασαρία ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΩΡΕΣ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ. τόσο που δεν με ενοχλεί η εξωτερική φασαρία σε τίποτα, ούτε που την ακούω- ΝΑΙ ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΜΠΡΕΣΕΡ. πραγματικά είναι σαν να μην υπάρχει. αλλά μέσα στο σπίτι μπορεί να με εκνευρίσει ακόμα και ο ήχος από το πληκτρολόγιο, ειδικά αν διαβάζω. δεν ξέρω γιατί, είναι συνήθειο.

mrs. stulf ναι, νταξ, φαντάζομαι είναι θέμα χρόνου. αν είναι να πληρώνομαι δεν με νοιάζει. πίστεψε με δεν θες να αρχίσεις να ψάχνεις για σπίτι. δεν είναι κάτι εύκολο, ειδικά αν το συνδυάζεις με εύρεση εργασίας, και ειδικά αν όλοι θέλουν να σε βλέπουν να συνεχίζεις τις σπουδές σου αύριο κιόλας και να μένεις με τη μαμά- η μαμά συμπεριλαμβάνεται σε αυτούς.

agit8d είπε...

μπα δε νοικιαζω (που τετοια τυχη) απλα συνειδητοποιω οτι εδω δεν ειναι Ρεθυμνο :p

microsurfer είπε...

Όλες οι αλλαγές είναι χρήσιμες. Με λίγα κιλά αρχίδια που πρέπει να αποκτήσεις και μια τζούρα υπομονή θα βρεις σπίτι και θα κάνεις όλα αυτά που φοβάσαι να ξεκινήσεις.

Έλα μη ακούω αηδίες, μια απόφαση είναι όλα :P

ThEiTsA είπε...

Κι εγώ ρε κοπελιά, το ίδιο πρόβλημα με το τηλέφωνο. Έχω τόσο άγχος όταν το σηκώνουν που ΠΟΤΕ δε θυμάμαι τι ήθελα να παραγγείλω και κοιτάω με τρόμο τον άντρα μου στα χείλη.
Και δεν πιάνει το κόλπο που σου πρότειναν παραπάνω. Δούλεψα συνολικά 12 μήνες ως τηλεφωνήτρια. Πούλησα βιβλία, πιστωτικές κάρτες, δάνεια. Ξύπνησα κόσμο, με έβρισαν, μου την έπεσαν, τους έκοψα από το σεξ, από το χέσιμο... Ποτέ δεν ξεθάρρεψα! Το να παραγγείλω πίτσα ή να ρωτήσω στο περίπτερο πού είναι η οδός παραμένει το πιο φριχτό πράγμα που μπορείς να μου ζητήσεις να κάνω. Προτείνω να βρεις συγκάτοικο ή να μάθεις να φτιάχνεις πιτόγυρο γιατί, δε θέλω να σε απογοητεύσω αλλά, ποτέ δε θα αλλάξει αυτό.


Για το σπίτι έχω να πω τόσα πολλά που θα προτιμήσω να μη γράψω τίποτα. Έχω μείνει σε όλα τα είδη. Ερείπια, σπιταρώνες, μονοκατοικίες, οροφοδιαμερίσματα, με ασανσέρ και χωρίς, με μπαλκόνια και χωρίς, πανάκριβα ή εξευτελιστικά φθηνά. Δύο πράγματα είναι σίγουρα:
1. Όταν ψάχνεις για σπίτι πρέπει να έχεις κάνει από πριν μία λίστα με αυτά που θες και να τικάρεις όταν πάρεις τηλέφωνο να ρωτήσεις.
2. Οι τιμές της επαρχίας δεν συγκρίνονται με τις τιμές στην Αθήνα. Πάρε το απόφαση και όπως παίρνεις τα τηλέφωνά σου για το σπίτι, κάνε και για τη δεύτερη δουλειά. Γιατί θα τη χρειαστείς, αν θες στο διαμέρισμα να χωράς και εσύ εκτός από το χαλάκι της πόρτας ή να μην τα δίνεις εξτρά κάθε μήνα σε επισκευές (που δε σκοπεύει να κάνει ο σπιτονοικοκύρης).

Elias είπε...

Τα διαμερίσματα δω πάνου στα βούνια, είναι όπως παντού- με την διαφορά, ότι, μικρότερη κατά πολύ κοινωνία από Αθήνα, παίζει να βρεις τύπο με δυάρι (μη πω τριάρι, αλήθεια, μη πω τριάρι) που το πληρώνει ένα διακοσάρικο και συ κοιτάς που τη γκαρσονιέρα τη δίνεις 260 επειδή δεν είχες "κατάλληλες επαφές" από πριν και σου ρχεται να αρπάξεις το φτυάρι και το πυρσό.

Όσον αφορά τα τηλέφωνα, η συντριπτική πλειοψηφία των φίλων μου το έχει αυτό. Πράγμα που σημαίνει ότι είτε γω, είτε ο Λαρσαίος, βγάζουμε το φίδι από τη τρύπα. Και επειδή συνήθως όταν παραγγέλνουμε, δε μπορούμε να επικοινωνήσουμε καλά λόγω αλκοόλ, είτε μας το κλείνουν, είτε μας απειλούν με μηνύσεις, είτε βγάζουμε μισή άκρη ("ναι...πιπεριά...ναι...ψωμάκι αυτό ε; η πιπεριά. Ψωμάκι. Ναι...κοκκινιστο κρ...εεεε, κοτόπουλο... *φχχχαχαχαχα μη γελάς μαλάκα μπερδεύτηκα*, ναι... σε ψωμάκι ε;" κλπ κλπ)

Litanie des Saints είπε...

Λοοοολ! Μην αγχώνεσαι, σπίτι θα βρεις. Θέλει ψάξιμο και υπομονή, αλλά θα βρεις αυτό που θέλεις!
Όσο για τη δουλειά... καλή αρχή. :)

little princess είπε...

Καλά για μένα δεν έχει πολύ νόημα να ψάχνεις στον Πειραιά γιατί κι εκεί που είσαι στον Πειραιά πάλι είναι μια χαρά, πολυ νάις το δωμάτιο και κόζι. Αλλά άμα θες σώνει και ντε να μείνεις μόνη σου γιατί κακά τα ψέματα άμα μείνεις μόνη σου ως φοιτήτρια άντε μετά να συνηθίσεις με γονείς, ψάξε να βρεις πάλι κάπου επίσης φοιτητικά. Γιατί και στην Αθήνα σπουδάζουν ξέρετε οπότε κάποιες περιοχές έχουν φοιτητικές τιμές. Εκτός αυτού, βρες πρώτα δουλειά να σώσεις δυο τρεις μισθούς μένοντας με τους γονείς σου και μετά βρες το δικό σου σπίτι. Θα σου φανεί πιο εύκολο:)

Loud Melody είπε...

Δεν είχα ΠΟΤΕ ΜΑ ΠΟΤΕ πρόβλημα με το τηλέφωνο. Άλλωστε στο σπίτι μου είμαστε 4 άτομα και πάντα εγώ παραγγέλνω δεν ξέρω γιατί. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί ντρέπεστε να τηλεφωνήσετε για να παραγγείλετε, δε δαγκώνει ο τηλεφωνητής της ψησταριας ρε παιδιά!! :)

Όσο για τα ενοίκια έχεις δίκιο. Πολλοί την έχουν δει ευκαιρία να ξεπληρώσουν τα δάνειά τους και βάζουν κάτι εξωφρενικά ποσά. Αν ψάξεις όμως καλά θα βρεις κάτι ανεκτό και καλό σε τιμή. Το πιστεύω. Good luck!

Carina είπε...

Και εγώ είχα ένα κόλλημα με τα ντελίβερυ, αλλά τα έφερε έτσι η ρημάδα η τύχη ώστε να χρειαστεί να πάρω τουλάχιστον 100 τηλέφωνα για εργασιακούς λόγους...οπότε το κόλλημα μου έφυγε!

Καλό κουράγιο...δε θα βρεις σώο νοικάρη! Το θέμα είναι να διαλέξεις τον λιγότερο παλαβό!

Flonsavardu είπε...

agit8d δεν είναι, δεν είναι. ότι θα στεναχωριόμουν έστω και σε κάτι, αυτό δεν το περίμενα!

μικρέ σέρφερ θενκς για την ψυχολογική υποστήριξη! :)

θείτσα δεν έχω πια πρόβλημα με το τηλέφωνο, το ξεπέρασα. πλέον μπορώ, απλώς δεν είναι το καλύτερο μου. και το έχω καταλάβει, άλλο αθήνα άλλο επαρχία. γρουμφ!

ηλία θα ήθελα να με δω μεθυσμένη να παραγγέλνω. όλοι σας θα θέλατε να με δείτε μεθυσμένη. γενικά.

Litanie θα έχω καλή αρχή όταν τη βρω. :))

μικρή πριγκίπισσα ξέρετε πως στο δωματιό μου κατοικεί κάποιος άλλος, δεν το ξέρετε; δεν είμαι μόνη μου, έχω και τον "μικρό" αδερφό, που θέλει τη μαμά του. όχι δεν μπορεί να πάει να μείνει με τον μπαμπά, κανείς δεν μπορεί να μείνει σε εκείνο το σπίτι, μυρίζει τσιγάρο στα σωθικά του, it's doomed!

loud melody ισχύει αυτό για τα δάνεια. τι να κάνει και ο κόσμος... καταλαβαίνω. αλλά λίγο σύνεση δεν βλάπτει!

carina ελπίζω να βρω σώους γείτονες και ο νοικάρης δεν με απασχολεί!

Flonsavardu είπε...

τελικά ηλία δυσκολεύομαι να κρατήσω ζυγό αριθμό στα σχόλια, γαμώτο!

Elias είπε...

Και γω σε δυσκολεύω ακόμα πιο πολύ μανάρα μου- αλλά τι να κάνεις. 15 σχόλια. άλλο ένα και γίνονται 16- και δε ξαναπαντώ.
Θα θέλαμε πάντως, γενικά, να βλέπαμε άλλους μεθυσμένους να παραγγέλνουν, και πολλά άλλα- μικρή κοινωνία- μικρά στάνταρντς- μικρά πέη.
Τα ξές.
Όιτ.

Flonsavardu είπε...

α, σε παρακαλώ! εγώ δεν ξέρω τίποτα για μικρά πέη! :)

Me_To_aSeToN_STo_XeRi είπε...

Το καταλαβαίνω το δράμα σου αλλά δε μπορώ να μη γελάω όσο σε διαβάζω!
άσχετη ερώτηση. γιατί δε διώχνεις τον αδερφό να τρέχει αυτός με τις αγγελίες??

Flonsavardu είπε...

μα θέλω να γελάς όσο με διαβάζεις! :) η ερώτηση σου είναι πολύ σχετική και χαίρομαι που μου δίνεις την ευκαιρία να απαντήσω. ο αδερφός μου είναι 27 ετών έτσι, πιστεύω ότι όλοι καταλάβατε ότι είναι μεγάλος. δεν διώχνω τον αδερφό μου για 2 λόγους: ο ένας είναι γιατί δεν τα πάω καλά με κανένα από τους δύο μου γονείς μου. είμαι δε τόσο απογοητευμένη μαζί τους που θα προτιμούσα να είχα ελάχιστη επικοινωνία. δυστυχώς αυτό δεν γίνεται, αλλά αν μη τι άλλο σίγουρα δεν μπορώ να ζω με κανένα τους. ένας άλλος λόγος είναι ότι εγώ θέλω τις γάτες μου, που προς το παρόν είναι στο ρέθυμνο με το νι, αλλά κάποια στιγμή θα ξενοικιάσει και έρθουν πάνω τα ζωντανά. κανείς από τους δύο δεν θέλει ζώα. κάπου εδώ θα μπορούσα να κάνω ένα ειρωνικό και αστείο, αλλά θα αφήσω τα συμφραζόμενα να το βγάλουν. τρίτος λόγος είναι πως ακόμα και αν ήθελα, η μάνα μου δεν θα το επέτρεπε ποτέ αυτό. είναι πρακτικά αδύνατον άλλωστε. προσπαθώ να τον διώξω 3 χρόνια τώρα που αποφάσισε πως είναι καλή ιδέα να κοιμάται στο δωμάτιο μου. εεχ, τον καταλαβαίνω, κάθησε κάποια χρόνια στο σπίτι του μπαμπά, αλλά αλήθεια δεν νομίζω ότι μπορεί να ανεχτεί κανείς για πολύ αυτόν τον τύπο.

Tanila είπε...

Τι λε μαρή βλαχάρα; 550 δεν ειν'πολλά για 78 τμ, έστω 30ετίας.
Εδώ είμαστε στα 680 για 75άρια νεόδμητα και ούτε καν στον μπανάλ πειραιά αλλά στα ψωνισμένα νότια προάστια, και πάντα για απόκεντρο.
Ή στα 450 για δυάρια 50 τμ (παλιά).
Δηλαδή σου κάνει τόσο διαφορά να δίνει ο ένας 265 αντί για 250;

Flonsavardu είπε...

ας ξεκινήσω από το τελευταίο: όχι δεν είναι εύκολο να δίνει κάποιος 265! άλλο 5 πενηντάρικα, και άλλο 5 πενηντάρικα, 10 ευρώ, ωχ 5ευρο, δεν έχω 5ευρο!
τα νότια προάστια τα σιχαίνομαι, όπως σιχαίνομαι και όλη την αθήνα, δεν τίθεται θέμα. αλλά πάλι δεν καταλαβαίνω την ένσταση σου. 680 ευρώ για νεόδμητη πολυκατοικία και 75τ.μ. είναι πολύ λίγα. είναι νεόδμητη, είναι νότια προάστια (και καλά κουλ) και είναι και 75 τ.μ.! ο πειραιάς όπως λες είναι μπανάλ- αν και η μαρίνα ζέας δεν είναι μπανάλ, αλλά νταξ- δεν πρέπει να έχει τέτοιες τιμές. 550. με 500 κάτι γινόταν, επιμένω.

Gogoth είπε...

εγω παντως σε καταλαβαινω απολυτα... αυτο με τα τηλεφωνα με βασανιζε χρονια. τελικα το ξεπερασα. τωρα προσπαθω να ξεπερασω το φοβο μου για τα ψηλα τακουνια.

πληροφοριακως υπαρχουν ακομα περιοχες με καλα νοικια και σχετικα αξιοπρεπη σπιτια αλλα μονο στα δυτικα προαστια αν σας ενδιαφερει!

παντως τι να πω... καλη τυχη μονο ευχομαι!

Προσγειωνεται η μπουγατσα, ακρη μαγκες είπε...

ΚΑΛΑ ΜΟΛΙΣ ΕΠΑΘΑ ΤΡΕΛΛΗ ΤΑΥΤΙΣΗ. (Ειμαι και γω τηλεφωνοφοβικη που αναγκαστηκε να το ξεπερασει με διαφορους βαναυσους τροπους)ΠΕΡΝΑΩ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΑ ΙΔΙΑ. ΒΑΧ. (συγνωμη για τα κεφαλαια απογνωσης.Εγω τα περναω μονο με τη δουλεια.)

Flonsavardu είπε...

gogoth ευχαριστώ πολύ! έχω ένα μικρό κόλλημα με τον πειραιά και το πασαλιμάνι, δεδομένου ότι εκεί μεγάλωσα και μου έχει λείψει φοβερά 5 χρόνια. φοβάσαι τα τακούνια; και εγώ να σου πω λίγο. είναι πρακτικό το ζήτημα, η μαμά μου έχει κιρσούς και φλεβίτιδα.

μπουγάτσα κακά τα ψέματα, εμείς οι ψυχολόγοι είμαστε συνήθως συμπλεγματικοί. μακάρι να ήταν μόνο το τηλέφωνο όσον αφορά εμένα. :)

Tanila είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
Tanila είπε...

Ti να σου πω, το μπαναλ -από κτηματομεσιτικής άποψης- το λέω γιατί ο πειραιάς μια ζωή μου φέρνει στο μυαλό σκουριασμένες λαμαρίνες, φαγωμένα ξύλινα πατζούρια και ξεφλουδισμένες μπογιές από την αλμύρα. Μπουρούδες, και μυρωδιά βενζίνης και γειτονιές με παρακμιακά λαμαρινάδικα και τορναδόρικα, γεμάτα μετανάστες εργάτες και καρβουνόσκονη που μπαίνει παντού.

Flonsavardu είπε...

σιγά ρε τανίλα μην έχει και 25 ζωές, 25 παλικάρια, 25 ηλιοκαμένους λεβέντες που τ’ αργασμένο δέρμα τους το’χει ποτίσει η αλμύρα και το’ χει μαστιγώσει αλύπητα το κύμα, που το κορμί τους έχει τη δροσερή ευωδιά της θάλασσας, που τα τραχιά χέρια τους μπορούν να γίνουν μια ζεστή φωλιά για κάθε γυναίκα.

quilty as charged, "το κλάμα βγήκε απ' τον παράδεισο" είναι από τις αδυναμίες μου.

πέρα από τις μαλακίες πάντως έχεις δίκιο. γι' αυτό και εγώ έφριξα με τα 550. διότι δεν μπαίνουν καν στον κόπο να ρίξουν ένα βάψιμο στις βρωμοπολυκατοικίες, να μην νιώθεις ότι μπαίνεις σε ερείπιο. και μέσα ναι, σχεδόν πάντα τα αηδιαστικά ξύλινα κουφώματα. ιχ.