Πέμπτη, 8 Οκτωβρίου 2009

Τρελά μαχαίρια: Ασιάτες, η επιστροφή

Βρισκόμαστε στον Πειραιά. Η πρωταγωνίστρια, που θα την πούμε Τζέιν, πάει σε ένα μεσιτικό γραφείο για να ρωτήσει για ένα σπίτι. Ο μεσίτης της δίνει να συμπληρώσει κάποια έγγραφα και στο τέλος την ενημερώνει πως πρέπει να καταβάλει το ποσό των 600 ευρώ είτε αγοράσει το σπίτι είτε όχι.

Η Τζέιν παθαίνει μια κολούμπρα, του λέει πως θα τον πληρώσει ύστερα και οργανώνει στο μυαλό της πως θα γίνει να μην τον πληρώσει ποτέ. Συναντάει τον πατέρα της, τον ενημερώνει για το σπίτι, αυτός την καθησυχάζει ότι αυτή είναι η τιμή του μεσίτη, και ότι άλλοι ζητάνε 3000 ευρώ.

Κάποια στιγμή, το ίδιο βράδυ, επισκέπτεται το σπίτι. Η Τζέιν προς το παρόν είναι μόνη της, ίσως με τον αδερφό της. Το κτίριο είναι σε έναν υπαίθριο χώρο και η ασιάτισσα σπιτονοικοκυρά τη βάζει να δει πρώτα τον τέταρτο όροφο όπου ένα μάτσο ασιάτες κάνουν φιέστα στο ρετιρέ. Πηγαίνουν υποτίθεται στο σπίτι που πρέπει να δουν, το οποίο εν τέλει είναι ισόγειο και όχι πρώτος. Ανοίγουν την πόρτα και μέσα έχει ένα σούπερ μάρκετ. Η πρωταγωνίστρια απορεί πως μπορεί να γίνει αυτό σπίτι και η σπιτονοικοκυρά προσπαθεί να της πουλήσει το σπίτι με δώρο πιάτα, ποτήρια, κατσαρόλες, που βρίσκονται ήδη εκεί.

Τόση ώρα η Τζέιν και ο αδερφός παρακολουθούν τον ασιάτη γιο της σπιτονοικοκυράς, ας τον πούμε Μέιν Κουν, ο οποίος κρατάει έναν μικρό μπαλτά στο χέρι του, σε σημείο επίθεσης, αλλά προσπαθεί να το καλύψει κάθε φορά με διαφορετικό τρόπο, με φρούτα, με λούτρινα ζώα κ.α. Ο μπαλτάς συνεχώς εκεί με προτεταμένο χέρι λες και του τον είχαν κολλήσει.

Κάποια στιγμή έρχεται ο πατέρας της πρωταγωνίστριας και μπαίνει μες το σούπερ μάρκετ σπίτι. Τόση ώρα είχε άπειρο κόσμο γύρω, προφανώς ψώνιζε, αλλά η Τζέιν δεν ασχολιόταν. Κάποια στιγμή βλέπει τον πατέρα της να είναι δίπλα στον Μέιν Κουν και αυτουνού να του έχει πέσει το τελευταίο λούτρινο κουκλάκι που προστάτευε το μαχαίρι από τα μάτια των άλλων- και καλά, δεν ήταν στραβοί οι άνθρωποι.

Ο πατέρας ρωτάει έκπληκτος "τι είναι αυτό;" και τότε ο Μέιν Κουν, με νοσηρό βλέμμα αρχίζει να μαχαιρώνει τον πατέρα με μικρές μαχαιριές, το μαχαίρι ίσα που μπαίνει στη σάρκα του. Ο κόσμος γύρω από τον Μέιν Κουν δεν κάνει τίποτα για να τον σταματήσει. Κάπου εδώ να τονίσουμε πως από την σκηνή που ο πατέρας ήταν δίπλα στον Μέιν Κουν τουλάχιστον, δεν ήταν άλλος από τον Κρίστοφερ Γουόκεν. Πέφτει λοιπόν ο Κρίστοφερ κάτω, δήθεν νεκρός, και μετά σηκώνει λίγο το βλέμμα του, λέει κάτι στην σπιτονοικοκυρά, όπως "και αν θες να μάθεις αυτό δεν θα μπορούσε να γίνει ποτέ σπίτι" και το κεφάλι του ξαναπέφτει στο πάτωμα νεκρό. Εκείνη τη στιγμή κάτι γίνεται με ένα μικρό αγόρι που πέφτει πάνω στον Κρίστοφερ και έτσι όπως πέφτει πάνω στην κοιλιά του, το κεφάλι του Κρίστοφερ σκάει σαν μια μικρή χλαπάτσα, με ξεραμένα δέρματα γύρω γύρω.

Τέλος πρώτης σκηνής

Η Τζέιν και ο αδερφός της απόρησαν λίγο με τη φάση γουόκεν- πατέρα, αλλά δεν το λες ότι είχαν κλάσει και μέντες. Μια χαρά ήταν. Πάνε τώρα στην είσοδο του σπιτιού, διαφορετική από την είσοδο τύπου σούπερ μάρκετ που μπήκαν. Αυτή τώρα ήταν στην απέναντι γωνία και έμοιαζε με παλιό ξενοδοχείο πολυτελείας, με άπλετο φως και πολυελαίους. Εκεί τους περίμενε ο Μέιν Κουν που τους απειλούσε πως θα τους σκοτώσει, αλλά καθισμένος σε μια καρέκλα. Τόσο σίγουρους τους είχε. Ο γενναίος αδερφός της Τζέιν όμως τον μαχαιρώνει και καθώς σηκώνεται από το πάτωμα και στην τελευταία μαχαιριά που έριξε, αντικρύζει πάνω από την καρέκλα τις αδερφές του Μέιν Κουν, δυο μουνάρες ασιάτισσες με φουστίτσες. Αυτές προσπαθούν να μαχαιρώσουν στο λαιμό τον αδερφό της Τζέιν, αλλά αυτός φεύγει με ένα ελιγμό και αυτές αλληλομαχαιρώνονται και δάκρυα αίματος κυλούν στα μάτια τους. (οκ, ξέρω αυτό κάτι σας θυμίζει, αλλά δεν φταίω εγώ). Η μάνα τους και σπιτονοικοκυρά βγαίνει από το μικρό γυάλινο γραφείο της εισόδου και κατευθύνεται προς το μέρος της Τζέιν και του αδερφού της, με τι άλλο; Ένα μαχαίρι ανά χείρας φυσικά.

Τέλος δεύτερης σκηνής

Η Τζέιν έχει φτάσει πια μόνη της στην ταράτσα του κτιρίου, και βρίσκεται στη σιδερένια σκάλα κινδύνου. Ένας ασιάτης που έπλενε τα δόντια του την κοιτάζει από το παράθυρο. Βγαίνει από το παράθυρο και κάτι πάει να της εξηγήσει, για την ιστορία με τον Μέιν Κουν και τα μαχαίρια, ίσως να της πει και ευχαριστώ, αλλά εκείνη κατεβαίνει αστραπιαία τις σκάλες και αρχίζει να τρέχει γρήγορα προς το παλιό της σπίτι, μαζί με τον αδερφό της πια. Η γειτονιά της, μια κλασσική αμερικάνικη γειτονιά προαστίων. Τρέχουν και ενοχλούν τα παιδιά που παίζουν ένα παιχνίδι έξω από το σχολείο τους. Ο ουρανός είναι πάντα πίσσα σκοτάδι. Οι γονείς των παιδιών μαλώνουν τη Τζέιν και τον αδερφό της που ενοχλούν.

Με κάποιο τρόπο βρίσκονται έξω από το διαμέρισμα που ξέφυγαν. Αυτή τη φορά έχουμε ένα νέο μπαμπά που ενδιαφέρεται να δει το σπίτι. Ίσως ο Κρίστοφερ Γουόκεν να μην ήταν ο αληθινός τους μπαμπάς. Η Τζέιν προσπαθεί να του φωνάξει να μην μπει στο σπίτι, αλλά βλέπει ότι ήδη ο αδερφός της τον κρατάει από το χέρι και μαζί με την σπιτονοικοκυρά μπαίνουν μέσα. Ίσως θέλει να την κανονίσουν οι δυο τους σκέφτεται η Τζέιν. Αλλά ένας στιβαρός άντρας, που ίσως έκανε μπόντι μπίλντινγκ έπιασε το άλλο χέρι του πατέρα του και μπήκαν όλοι μαζί μέσα. "Ω, όχι" σκέφτηκε η Τζέιν.

Δυο ασιάτες αρχίζουν να κλειδώνουν το σπίτι και να κατεβάζουν τα ξύλινα λευκά ρολλά έξω από αυτό. Ένας από τους δύο βγάζει το πρόσωπο του, που τελικά ήταν μάσκα, και η Τζέιν αναγνωρίζει τον αρχικό μεσίτη με τα 600 ευρώ, να λέει στον άλλο ασιάτη:

"Επιτέλους, νόμιζα πως δεν θα τους ξεφορτωθούμε ποτέ"

The end

22 σχόλια:

Elias είπε...

Τόσο δύσκολο είναι να πιάσεις σπίτι τελικά;;;

Flonsavardu είπε...

χαχαχαχαχαχαχα. θα πιάσω που θα μου πάει!

Crazy Tourists είπε...

Κοπελιά έχεις λαλήσει!!!

Τρελοτουρίστρια

Flonsavardu είπε...

παιδιά έτσι για να μην παρεξηγούμαστε... στο ξύπνιο μου δεν έχω τόση φαντασία. αυτό ήταν ο σημερινός εφιάλτης. :)

wert01gf είπε...

Μιλάμε κουφάθηκα τελείως στο τέλος.
Αλλά μάλλον αυτό είναι το point του στόρυ.

Flonsavardu είπε...

εγώ νομίζεις δεν κουφάθηκα; ρε συ ξύπνησα και αισθανόμουν ότι θα μου πεταχτεί κανένας ασιάτης από τη γωνία. δράμα η κατάσταση.

Gogoth είπε...

αμα γουσταρεις το κανουμε και ταινια

αλλα τοσα αιματα δεν τα μπορω. κι αυτη η τζειν πηγε ηρθε κανεναν δε σκοτωσε. αμετοχη τελειως!

πριν πιασεις σπιτι αγορασε μαχαιρια!

Flonsavardu είπε...

ωω, τιμή μου! θα το κάνουμε σε ασπρόμαυρο και θα χρησιμοποιήσουμε μελάνι ή ότι άλλο σκούρο θες. ναι, αυτή η χαζοβιόλα η τζέιν, εντελώς ούφο. και τη γλύτωσε και στο τέλος!

MaHaHoU είπε...

Shindeita asa ni...

agit8d είπε...

Παιρνει Οσκαρ σεναριου πολυ ανετα.

Flonsavardu είπε...

κυρία μαχάχου δεν ξέρω τι πράγματα είναι αυτά που λέτε!

agit8d ωωωωω, σας ευχαριστώ. ελπίζω να μην κοροιδεύετε, ε;

MaHaHoU είπε...

Τραγουδαω την αρχη απο το κρασακι του Τσου...
Κανονικα λεει στην αρχη "Shindeita asa ni..." που σημαινει πεθανα ενα πρωινο (ή κατι τετοιο τελοσπαντον με θανατο σε πρωινο) και σκεφτηκα οτι ταιριαζει και με το Ασιατικο αλλα και με την μαχαιρια. :P
Πατα youtube να το ξαναδεις.

Flonsavardu είπε...

τι;;;;; τι "Shindeita asa ni..." μου τσαμπουνάς ωρέ. "χύνεται τ' ασημί" λέει, δεν ξέρω που το άκουσες εσύ το άλλο! :)

MaHaHoU είπε...

Ειμαι σιγουρη πως αμα δεν ειχα κανει Ιαπωνικα (λιγα) θα γελεγα περισσοτερο με αυτο το τραγουδι...αχ κριμα... :P

Λευκή είπε...

Αυτά με περιμένουν τον επόμενο μήνα????

:(((((

Litanie des Saints είπε...

Φλονσάκι, γιατί αγχώνεσαι τόσο; Σε λίγο θα διαβάζουμε ιστορίες με ιπτάμενα διαμερίσματα και θυρωρούς-μαχαιροβγάλτες!

Ανώνυμος είπε...

Νοte to self: Never read this while stoned... again

Flonsavardu είπε...

mahahou δεν είναι και για να λυπάσαι! :p


λευκή μπαααα, αυτά συμβαίνουν μόνο στα όνειρα μας. η πραγματικότητα είναι πολύ χειρότερη!

Litanie δεν ξέρω γιατί αγχώνομαι τόσο, αλλά θα πάω να δω ένα ψυχολόγο λίαν συντόμως και θα σας πω.

ανώνυμε νομίζω ότι μόνο τότε έχει αξία να το διαβάζει κανείς.

ThEiTsA είπε...

Αδελφήηηηηη μου! Νόμιζα ότι μόνο εγώ βλέπω καμμένα όνειρα, να που βρέθηκε κάποιος να με κάνει να λουφάξω στη γωνίτσα μου ντροπιασμένη.

Να θυμηθώ να το ξαναδιαβάσω σε 1,5 χρόνο που θα ψάχνω για σπίτι.

Flonsavardu είπε...

τα τελευταία χρόνια βλέπω όλο και περισσότερα όνειρα με φαντασία. ίσως γι' αυτό εκλείπει από την καθημερινή μου ζωή. μην το διαβάσεις καλέ όταν θα ψάχνεις για σπίτι, θα βλέπεις δικά σου! :)

ThEiTsA είπε...

Εγώ τα βλέπω ετεροχρονισμένα γαμώτο. Ας πούμε, την παλιά μου σπιτονοικοκυρά την είδα (σε εφιάλτη εννοείται, πώς να τη δεις σε καλό όνειρο;) ένα χρόνο αφού έφυγα από εκείνο το κωλόσπιτο.

Εγώ θα το διαβάσω και τότε, έτσι για να ξαναβρώ το focus μου. Γιατί δε λέει να βλέπεις εφιάλτες με το καινούριο σπίτι σου ΑΦΟΥ το νοικιάσεις!

Flonsavardu είπε...

ε, τότενες να το διαβάσεις!