Τετάρτη, 11 Νοεμβρίου 2009

The truman show effect and other psychotic symptoms


Σήμερα θα σαχλαμαρίσω σχετικά με το φαινόμενο του τρούμαν σόου. Με ένα γρήγορο γκούκλιν' είδα πως αναφέρεται και αλλού, εγώ ωστόσο το έβγαλα από το μυαλό μου, στην κυριολεξία. Σίγουρα αρκετοί άνθρωποι ένιωσαν βλέποντας το truman show, πως και εκείνοι ίσως ζουν σ' ένα πλασματικό κόσμο. Όχι; Αποκλείεται να "όχι".

Είδα το τρούμαν σόου περίπου στα 14, και έκτοτε πέρασα περίπου 1,5 χρόνο με το να πιστεύω ότι ζω σ' ένα πλατό και ότι όλοι γύρω μου ήταν κομπάρσοι, και έκτοτε έχουν υπάρξει αναρίθμητες στιγμές στη ζωή μου που λέω "δατς ε φάκιν προυφ δατ φλονς σόου εξίζστ". Αυτό φυσικά είναι εν μέρει αποτέλεσμα του κάποιου ναρκισσισμού που διέθετα. Ύστερα ύστερα, είναι κάπως χαλαρωτικό ορισμένες φορές πως ο κύριος σκηνοθέτας ορίζει τη ζωή σου. Ίσως γιατί, πέρα από τις πρακτικές δυσκολίες που θα παρουσίαζε ένα τέτοιο εγχείρημα, ένας σκηνοθέτης είναι άνθρωπος. Και όταν μάλιστα πρόκειται για το δικό σου σόου, έχει να νοιαστεί μόνο για σένα και την κορμάρα σου. Αυτό το λέω γι' αυτούς που θα βιαστούν να παρομοιάσουν τον σκηνοθέτη με το θεό. Ο θεός είναι μαλάκας. Πως γίνεται να στηριχθώ πάνω σε κάποιον που έχει υπόψην του άλλους 6 δισεκατομμύρια (τόσοι δεν είμαστε, ή κάνω λάθος;) ;Ενώ ο σκηνοθέτης, είπαμε, μόνο εμένα.

Στην αρχή ντρεπόμουν και ταυτόχρονα έβρισκα άσκοπο να μιλάω γι' αυτές μου τις σκέψεις. Και να είμαι στο φλονς σόου, υπάρχει περίπτωση να μου το πει κανείς; Ύστερα σταμάτησα να το σκέφτομαι, και μόνο όταν οι συμπτώσεις παραείναι σατανικές, ρίχνω ένα βλέφαρο στα παλιά μου λημέρια.

Όσον αφορά τις νοσηρές σκέψεις και συμπεριφορές, έχω λίγο απ' όλα. Και σε μερικά λίγο πιο πολλά. Για παράδειγμα, παλαιότερα ήμουν πολύ ψυχαναγκαστική, συνειδητοποιώ μόλις τώρα όμως ότι το έχω κόψει αρκετά. Αυτό, το κόψιμο εννοώ, με ένα γρήγορο υπολογισμό, θεωρώ πως έχει τη βάση του στο ότι ο ομπσέσιβκομπαλσιβιακός έχει να κάνει μεγάλη μανούρα για να είναι έτσι. Τα τελευταία δύο χρόνια κυκλοφορεί τέτοιο χάος στο μυαλό μου, που δεν έχω την πολυτέλεια να είμαι ψυχαναγκαστική.

Έχω λίγο απ' όλα όσον αφορά τα ψυχωτικά... για παράδειγμα ψευδαισθήσεις. Ακούω φωνές. Λιγάκι. Κάτι ψιθύρους, όχι κάτι σοβαρό. Και όταν είμαι πολύ ήρεμη, συνήθως όταν διαβάζω για παράδειγμα, ακούω μια γυναίκα να καταριέται, μία πρώην φίλη της μαμάς μου, που έχει να την δει πολλά χρόοοονια. Αν και έχω καιρό να την ακούσω.

Παραληρηματικές ιδέες. Από αυτές, πολλές. Εκτός από το φλονς σόου δηλαδή, έχω για να χω. Μου περισσεύουν δηλαδή, άμα θες σου δίνω κιόλα. Τελευταία είναι στο φόρτε της η παραληρηματική διαταραχή τύπου ζηλοτυπίας. Ναι, υπάρχει, μόλις το τσέκαρα. Είναι ξεχωριστή διαταραχή... Μα τι βγάζουν οι άτιμοι, όλους θέλουν να μας φακελώσουν, τσ τσ τσ. Ωστόσο προτιμώ την παρανοειδή διαταραχή προσωπικότητας, αν και δεν πληρώ ούτε τα μισά κριτήρια.

Εξαιρουμένης της αλογίας, έχω όλα τα αρνητικά συμπτώματα της σχιζοφρένειας κατά καιρούς. Πρόκειται για τη συνήθη εποχιακή μου κατάθλιψη.

Εκτός των ψυχωτικών, παθαίνω υστερικές κρίσεις. Πιο παλιά πιο πολλές. Φεύγουν και αυτές σιγά σιγά. Δηλαδή προσπαθώ με τη μέθοδο γκρουσφράμπα. Πριν ήθελα να σκοτώσω κάποιον, γιατί γύρισα σπίτι και ήμουν πτώμα, και η μαμά θεώρησε έξυπνη ιδέα να θεωρήσει ότι γύρισα σπίτι, ενώ θα έπρεπε να νόμιζε ότι δεν γύρισα, για τουλάχιστον μία ώρα. Δηλαδή να με αφήσει στην ησυχία μου, και να περιοριστεί στα τυπικά.

Αυτά νομίζω τα ολίγα.

Σήμερα έκανα την πρώτη μου επίσκεψη σε ψυχολόγο. Καμία σχέση βέβαια, κουβεντούλα κάναμε. Άλλωστε δεν πιστεύω να νομίζετε στ' αλήθεια και εσείς ότι είμαι ψυχικά ασθενής. :)

Ε; Ε;

15 σχόλια:

ThEiTsA είπε...

Κοίτα, εσύ το σπούδασες, εσύ θα μας πεις αν υπάρχει πρόβλημα με την πάρτη σου. Χιχιχιχιχι

Όσο για τον Τρούμαν, εγώ τον είδα μεγάλη (σου ρίχνω λίγα χρονάκια) και δεν έπαθα πλάκα, παρά μόνο σοκαρίστηκα με το τι είμαστε ικανοί να κάνουμε για την τηλεθέαση. Έπαθα πλάκα όμως με το Matrix. Ναι, το ομολογώ, μετά την ταινία πέρασα ένα μεγάαααλο χρονικό διάστημα να λέω "Έλα τώρα που θα μου κάνεις και σκηνή που δε σε πήρα στα γενέθλιά σου. Φτιαχτά είναι όλα ρεεεεεεεεεεεε! Στην πραγματικότητα είμαστε συνδεδεμένοι με καλώδια στο σβέρκο."
Μέχρι και βιβλίο είχα αγοράσει: Ο πόλεμος ενάντια στο Μάτριξ. Μου πήρε κάμποσες σελίδες βέβαια για να καταλάβω ότι ήταν γραμμένο αλληγορικά, αλλά το έπιασα στο τέλος.

Gogoth είπε...

ηθελα να σχολιασω πολλα αλλα η προταση "σημερα εκανα την πρωτη μου επισκεψη σε ψυχολογο" μου εφερε πολλες αναμνησεις και μπλοκαρε το συστημα μου. η ο σεναριογραφος του γωγοθσοου.

good luck with that.

p.s. αν ο ψυχολογος σου εχει σουπερ οικονομικες τιμες ενδιαφερομαι.:)

Loud Melody είπε...

Ναι κι εγώ ενδιαφέρομαι...άμα έχει και σύμβαση με το δημόσιο, μια χαρά!!!

Flonsavardu είπε...

θείτσα επειδή εγώ το σπούδασα, λέω με απολύτως τεράστια σιγουριά ότι όλα είναι σχεδόν οκ στο βασίλειο της φλον. χιχι. αυτό σημαίνει ότι άλλοι έχουν πιο πολλά! ναι, και το μάτριξ είναι ωραία πηγή για παραληρητικές ιδέες, αλλά εμένα δεν με άγγιξε ιδιαιτέρως.

gogoth σούπερ οικονομικές τιμές δεν το λες. εμείς μιλήσαμε αρκετούτσικα σήμερα, πάνω από μια ώρα δλδ και μου πήρε 50 ευρώ (κανονικά νομίζω παίρνει 40). είναι οκ, αλλά δεν το λες και φτηνά. είναι βέβαια και μια κάποιας ηλικίας, μπορείς να την χαρακτηρίσεις και τη "σούπερ γιαγιά", αλλά το γεγονός ότι είναι μεγάλη φαίνεται στην εμπειρία της. δηλαδή έμεινα απολύτως ευχαριστημένη, ήταν άνετη, χαλαρή, ήταν όπως έπρεπε να είναι.

loud melody επειδή μαζεύεστε πολλοί... μπορώ να το ψάξω το θέμα. να ρωτήσω δηλαδή, σίγουρα θα ξέρει κάποιος. υπάρχουν πολλοί φτηνοί, τώρα πόσο φτηνοί δεν μπορώ να ξέρω, φαντάζομαι τα λιγότερα λεφτά που θα μπορεί να παίρνει κάποιος θα είναι 30 ευρώ. το ζήτημα είναι ωστόσο να είναι καλός ο ψυχολόγος. λόγω της οικονομικής φθοράς δηλαδή, γιατί για να κάνει "συναισθηματικά" κακό, πρέπει πια να είναι άχρηστος! :))
εγώ πάντως έτσι και αλλιώς έπρεπε να πάω, λόγω του ότι θέλω κάποια στιγμή στο μέλλον να ανοίξω δικό μου γραφείο. οπότε εφ' όσον με ικανοποίησε θα πηγαίνω, όσο το αντέχει η τσέπη μου.

Mrs. Stulf είπε...

Ένα θα σου πω: όταν ήμανε μικρή κι αθώα, νόμιζα πως όλοι γύρω μου ήταν ρομπότ από το Χ-man κι εγώ πειραματόζωο. Γουστάρεις?

DmJapan είπε...

Γεμίσαμε κομπάρσους....
Πότε είναι το επόμενο επεισόδιο?

spooky loner είπε...

1) ειμαι πολυ πεζη και θα αποδειχτει παρακατω.
2) η πρωτη προταση που μου εμεινε ηταν το "Είδα το τρούμαν σόου περίπου στα 14"...πολυ θα ηθελα να το ειχα δει και εγω στα 14.
3)δεν πειραζει που ακους φωνες, υπαρχουν και μορφες που περιφερονται. αληθεια!
4)πως την ειπαμε την ψυχολογο; ακριβη ειναι ομως!
π.σ. εχω και αλλες πολλες αριθμημενες (πεζες) παρατηρησεις που θα σε σωσω απο τον κοπο να τις διαβασεις.
:))

Annie_Hall είπε...

Χαίρομαι που δεν είμαι η μοναδική συνειδητοποιημένη ομπσέσιβκομπαλσιβιακή(ωραία λέξη). Όσο την παλεύουμε και δεν ζούμε σύμφωνα με τις εμμονές μας καλά είμαστε πιστεύω!

Έχω παρατηρήσει ότι με τα χρόνια όντως κάποια περνάνε, ακριβώς επειδή στο τέλος είναι μεγάλη φασαρία, καλά τα λες. Παλιά, όταν άπλωνα ρούχα μια φορά το χρόνο για να κάνω την καλή στη μάνα μου ήθελα όλα τα πουκάμισα ή τα ζευγάρια κάλτσες να έχουν ίδιο χρώμα μανταλάκια, τώρα που απλώνω πιο συχνά και το σιχαίνομαι κιόλας κοιτάω να τελειώσω μια ώρα νωρίτερα και δεν διαλέγω τα μανταλάκια. Ξεμπέρδεψα με το ένα, μου έμειναν καμιά εικοσαριά :)

ThEiTsA είπε...

Annie_Hall με ανατρίχιασες! Νόμιζα ότι μόνο εγώ ήμουν τόσο ψυχαναγκαστική και έλεγα με στόμφο ότι πρέπει να είναι τα μανταλάκια ίδιου χρώματος.

Κυρία ψυχολόγος, εγώ που πλέον βάζω ένα πλυντήριο μέρα παρά μέρα και θέλω όχι απλά να είναι ίδιο χρώμα τα μανταλάκια ανά ρούχο, αλλά ίδιο χρώμα ανά είδος ρούχου (πχ οι κάλτσες ΟΛΕΣ με γαλάζια ή πράσινα ή ό,τι πιάσω για το πρώτο ζευγάρι) και αν γίνεται να ταιριάζει το χρώμα του μανταλακίου με του ρούχου (και άντε να βρεις φούξια μανταλάκια και σου έχουν τελειώσει τα κόκκινα) τι νούμερο ζουρλομανδύα να παραγγείλω;;;;

Flonsavardu είπε...

mrs. stulf γουστάρω. και δεν περίμενα και κάτι λιγότερο. :)

dmjapan και καλά!

spooky γράφε αυτά που θες να γράψεις επιτέλους! μη μας αφήνεις στην αγωνία! :)

annie και θείτσα αυτοί που έχουν πραγματικά obsessive-compulsive είναι να τους λυπάσαι. εκτός και αν αισθάνεστε πραγματική δυσφορία όταν τα μανταλάκια δεν μπουν στα σωστά ρούχα, αλλιώς είστε μια χαρά! :)

bourboulithres είπε...

Ακριβώς έτσι και γω!
Ακούω φωνές, έχω ψευδαισθήσεις, παραληρώ, ένας εντελώς διαφορετικός μικρόκοσμος στο κεφάλι μου. Ειδικά με το θέμα "φωνέθ, ακούω φωνέθ" (Σαμπρίνα) έπρεπε να περάσουν χρόοονια για να καταλάβω ότι αυτές δεν ήταν αληθινές. Και μου καναν και καλή παρέα οι άτιμες!

Flonsavardu είπε...

ε, άμα σου έκαναν καλή παρέα, και αν δεν σου έλεγαν να σκοτώσεις κανένα, εντάξει... δεν βρίσκω το λόγο να τις αποχωρίζεσαι. :)

ThEiTsA είπε...

Κοίτα, ένα βράδυ που βγήκα στα τυφλά στο μπαλκόνι να απλώσω ένα μπλουζάκι και, όπως καταλαβαίνεις, δεν έβλεπα την τύφλα μου για να διαλέξω σωστό χρώμα μανταλάκι, δε μπορώ να πω ότι δεν το σκεφτόμουν για λίγη ώρα...
Το άλλο πρωί που είδα ότι όντως ήταν διαφορετικά, ένιωσα λίγο γαμάτη. Σαν να αγνόησα κάποιο νόμο του Σύμπαντος. Χαχαχαχαχα
Άρα καλά είμαι και σκατά στα μούτρα αυτών που με λένε ψυχάκια!


Οι φωνές είναι όντως πολύ ωραίες. Εγώ τις άκουγα για κανά χρόνο, την ώρα που ξάπλωνα για ύπνο. Μάλιστα η μία ήταν και πολύ τσαντίλας και τσακωνόταν με τη μάνα της (ναι, άκουγα και τη γραία). Μετά που σταμάτησαν στεναχωρήθηκα (αν και ανακουφίστηκα λίγο ότι πάλι το γλίτωσα το πουκαμισάκι με τα μακριάααααααααα μανίκια).

Ανώνυμος είπε...

donuts :)

Flonsavardu είπε...

θείτσα απ του τρελογιατρού τα δόντια γλύτωσες! ;)

ανώνυμε :)