Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου 2009

Οι Mickeys Wrangles αυτού του κόσμου πέθαναν. Ζήτω οι Mickeys Wrangles!

Σαφώς λένε πως μέχρι να ζήσεις κάτι δεν μπορείς να το ξέρεις. Ποιοι το λένε; Εγώ το λέω κύριοι. Δεν είμαι βασικά και πλήρως διορατική με τον εαυτό μου, και εξαιτίας αυτού έχω βρεθεί στη δυσάρεστη θέση να λούζομαι ό,τι κοροϊδεύω. Τα έχουμε πει, "ο ρομαντισμός είναι μαλακίες", "εγώ δεν θα ζηλεύω ποτέ", "ο έρωτας δεν υπάρχει".

Και ποιος δεν θέλει να του πούνε μιαμ; Και εγώ το σνομπάρω, τώρα στα ίσα, και με τη νηφαλιότητα που επιφέρει "η σχέση", αλλά όποτε μου το είπανε έπεσα σαν γινωμένο σύκο. Και θα έπεφτα και σήμερα κιόλας.

Ξέρω γω, είναι σαν να κάνει ένα κύκλο ο άνδρας. Δεν είναι ότι δεν ερωτεύεται πια. Αλλά τον κούρασαν οι γυναίκες. Πόσοι Mickeys υπάρχουν σε τούτο τον κόσμο; Οι μισοί είναι πληγωμένοι, οι άλλοι μισοί το ξεπέρασαν, και αυτοί που το ξεπέρασαν διαχωρίζονται σ' αυτούς που κάνουν σχέσεις και δεν ερωτεύονται ξανά, και σ' αυτούς που δεν κάνουν καθόλου σχέσεις.

Ε, φυσικά ποιος ζει χωρίς έρωτα; Κάποια μέρα ξυπνάει ξανά το ερωτολογιακό τους ρολόι και λένε "αυτή είναι". Εκεί μανίτσα μου είναι να βρεθείς μπροστά τους. Και να βρεθείς, και να γουστάρεις, και να είσαι και ελεύθερη, και να κάνετε παιδιά να ζήσετε εσείς καλύτερα, να σας βλέπουμε και εμείς να χαιρόμαστε.

Προσωπικά έχω γνωρίσει μόνο 2 mickeys στη ζωή μου. Αλλά κρατώ τις ελπίδες και τις επιφυλάξεις μου γιατί δεν ξέρω και πολύ κόσμο. Μία όμως, μεγάλο αλάνι της νύχτας, που θα ξέρει κόσμο και κοσμάκη είμαι σίγουρη, με πληροφόρησε πως εκεί έξω βρωμάει λέρες. Και πως δεν υπάρχουν πια bernards mickeys wrangles ούτε για δείγμα. Και πως καλά θα κάνω να φυλάξω τον δικό μου ως κόρη οφθαλμού.

Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα. Καταρχάς τον δικό μου τον περιμάζεψα με διαλυμένη καρδιά, μην τα ξαναλέμε. Έχει ακόμα χρόνια μπροστά του για να πει "αυτή είναι". Μακάρι να μπορέσει να το πει δηλαδή, γιατί προς το παρόν τον βλέπω λίγο χέστη. Αλλά ας ελπίσουμε πως θα το πει και θα είναι η άλλη διαθέσιμη και θα γουστάρει, για να μην ξαναφάει τα μούτρα του (εσείς φυσικά μπορείτε να τους βλέπετε και να καμαρώνετε, διότι εγώ δεν νομίζω να φτάσω ποτέ σε τέτοια επίπεδα ανωτερότητας). Γιατί υπάρχουν και τα ζώα που δεν καταλαβαίνουν από mickeys. Θα μου πεις θα ερωτευτεί ποτέ κανείς mickey τέτοιο ζώο; Συμβαίνει, όπως συμβαίνουν όλα τα άσχημα πράγματα σ' αυτή τη ζωή.

Αν δεν έχετε διαβάσει τον Τρυποκάρυδο, εγώ σε αντίθεση με την αγαπητή gogoth σας προκαλώ να το διαβάσετε. Αδιαμφισβήτητα είναι ωραίο, αν και ψεύτικο. Καλύτερα να μην το διαβάσετε όμως αν έχετε σχέση ή αν χωρίσατε πρόσφατα. Τότε θα είναι μια γροθιά στο στομάχι, και μην πείτε ότι δεν σας προειδοποίησα.

Όπως όλες οι ερωτικές ιστορίες, έτσι και αυτή πρέπει να την διαβάζεις όταν ελπίζεις ότι θα βρεις τον τρυποκάρυδο ή την πριγκίπισσα σου. Όχι όταν έχεις βρει ένα υποκατάστατο και όχι όταν το έχασες.

Και αν δεν είναι υποκατάστατο; Τότε δεν θα είσαι για εκείνη ο τρυποκάρυδος ή για εκείνον η πριγκίπισσα.

Και αν δεν είναι υποκατάστατο και είμαι για εκείνη ο τρυποκάρυδος ή είμαι για εκείνον η πρίγκιπισσα; Τότε; Τι γίνεται τότε;

Τότε να πας να γαμηθείς και μην τολμήσεις να ξαναπατήσεις το πόδι σου στο τίμιο σπιτικό μου. Ακούς εκεί να μου φέρεις true love romance εν έτη 2009.


Τρίτη, 27 Οκτωβρίου 2009

Δεύτερη εφηβεία

Αν κάτι δεν γουστάρω, αυτό είναι τα θλιβερά ποστ.
Και αυτό το blog δεν πέρασε καλό περσινό χειμώνα.
Και όπως φαίνεται δεν θα περάσει ούτε καλό φετινό.

Γαμημένη υπομονή. Όταν ο θεός μοίραζε υπομονή, εγώ άκουσα φλεγμονή και άνοιξα καλά την ομπρέλα μου. Δεν ξέρω πως γίνεται να άκουσα φλεγμονή, αλλά άντε βρες εσύ καλύτερη ομοιοκαταληξία.

Έπεσα για ύπνο στη 1:30 και ο αδερφός μου ανησύχησε.
-Μήπως είσαι άρρωστη;, ρώτησε ειρωνικά.
-Όχι, έχω κατάθλιψη.
-Κάτσε τότε να σου βάλω ένα παιχνιδάκι να σου φτιάξει η διάθεση.

Μέχρι τώρα έπαιζα αυτό το παρεμφερές του guitar hero στο i phone. Είπα ξανά πόσο αγαπώ τον αδερφό μου, ε; Είχα ξεχάσει και εγώ η ίδια τόσο καιρό που λείπω.

Στα 18 μου είχα πει πως η εφηβεία δεν τελειώνει ποτέ. Απλώς μεγαλώνουμε και την ονομάζουμε "άγχος", "κατάθλιψη", "νεύρα". Θε μου ήμουν πολύ μεγάλη για να λέω τέτοιες μαλακίες.

Το λέω σε ένα βίντεο που με είχε τραβήξει η ξαδέρφη μου το καλοκαίρι πριν το παν/μιο, μαζί με άλλες φανφαρολογίες μιας υποψήφιας ψυχολόγου, αλλιώς σιγά μην το θυμόμουν. Με την κάμερα που είχα αγοράσει με τις οικονομίες ενός χρόνου. Τότε ήθελα ακόμα να γίνω σκηνοθέτης.

Ας με βαρέσει κάποιος να ξυπνήσω. Αηδίασα με τον εαυτό μου.

Παρασκευή, 23 Οκτωβρίου 2009

Παιχνιδάααααακι.


Επειδή δεν έχω τίποτα το ευχάριστο να γράψω, και επειδή θέλω όμως να γράψω κάτι ευχάριστο, σήμερα θα παίξω αυτό το παιχνίδι, που το έκλεψα από ένα παλιό ποστ της mrs. stulf.

Και λόγω του ότι έχω ένα θέμα τελευταία με το τι είμαι, τι θέλω, που βαδίζω στον κόσμο τούτο. Αυτή η βιβλιοθήκη είναι σχετικά καινούργια, την παλιά μου την πέταξαν. :( Κρίμα, γιατί η παλιά είχε και αυτοκόλλητα του bon jovi και του αρκά. Ό,τι όμως κουβαλάει αυτή εδώ είναι περιεχόμενα χρόνων. Από το δημοτικό, μέχρι σήμερα. Γι' αυτό άλλωστε και είναι τόσο καλαίσθητη τρομάρα της.

Πάμε να δούμε λοιπόν μερικά από αυτά που κουβαλάει, από που προέρχονται και πόσο τα αγαπώ. Μπορείτε μετά να κάνετε το ψυχολογικό μου προφίλ ελεύθερα, μιας και όλοι αγαπάτε τους προσδιορισμούς. Αγάπες μου εσείς.

Από πάνω προς τα κάτω και από αριστερά προς τα δεξιά:

Έχουμε δύο κίτρινα κουτιά. Το κάθε ένα είναι αγορασμένο από τις αδερφές της μαμάς μου σε διαφορετικές χρονολογίες, τώρα θα σε γελάσω. Το ένα είναι για φωτογραφίες και το άλλο είχε μέσα μια μοσκίνο όλιβ ή όπως στο διάλο λέγεται και διάφορες κρέμες και είναι από το ντιούτι φρι της σιγκαπούρης. Το ποτιστήρι είναι από τα jumbo, σχετικά πρόσφατα αγορασμένο. Η μαριονέτα-νοικοκυρά είναι πολύ αγαπημένη μου και είναι δώρο από τη μία κολλητή μου, σε κάποια γενέθλια στο λύκειο. Η άλλη είναι μια μάγισσα, αγορασμένη από μένα στη πενταήμερη της ρόδου, που έχει κουμπάκι που αν το πατήσεις γελάει χαιρέκακα.

Ένας θείος όσκαρ, δώρο της κολλητής του δημοτικού. Μινιατούρες βιβλία, "η απολογία σωκράτους" και "το πορτραίτο του ντόριαν γκρέι". Το μαντζαφλάρι με τον αστερία περιέχει το πτυχίο μου. Το ξύλινο κουτί πιο μέσα δεν ξέρω τι έχει, αλλά το λατρεύω, όπως όλα τα κουτιά μου άλλωστε. Ένα μήλο, από το πρώτο μου ρολόι, που είχε πάνω τον αδάμ και την εύα. Διάφορες βεντάλιες- 8. Οι βεντάλιες είναι το ένα πράγμα από τα οποία έχω αποπειραθεί να συλλέξω ποτέ- το άλλο είναι τα καλειδοσκόπια. Δίπλα, τα παιδικά μου λευκώματα.

Άλλο ένα ξύλινο κουτί, μέσα έχει χάντρες. Στο γυμνάσιο έκανα διάφορα κολιέ και βραχιόλια. Επίσης στο γυμνάσιο, αλλά και στο λύκειο πίστευα στο θεό, εξ ου και τα άλλα. Εντάξει εννοείται ότι τα είχε βάλει η μάνα μου εκεί in first place, αλλά εφ όσον πίστευα δεν με ενοχλούσαν για τα βγάλω. Ένα καρουζέλ που παίζει το ... δεν θυμάμαι πως το λένε. Δύο καλειδοσκόπια. Το ξέρω ότι είπα ότι συλλέγω. Θέλω να συλλέξω, αλλά τα καλειδοσκόπια είναι το αγαπημένο μου δώρο προς τους άλλους. Μέχρι στιγμής έχω χαρίσει τουλάχιστον 4. Αν τα κρατούσα για την πάρτη μου θα είχα έξι, right? Άλλο ένα ξύλινο κουτί και δίπλα μια δίκια κούπα, πάλι δώρο της από πάνω κολλητής. Ένα μαντζαφλάρι μουσικό που κάνει αυτόν τον ήχο φρρρρρρρρρρρ, αγορασμένο από το πανηγύρι της Λούτσας στο γυμνάσιο, μαζί με κάτι μαράκες που δεν ξέρω που βρίσκονται αυτή τη στιγμή. Τα πουλούσε ένα άπλυτος με μακριά μαλλιά που πολύ μου άρεσε, αλλά τότε ήμουν ντροπαλή και δεν έπιανα κουβέντα σε αγνώστους. Η autapath- ή η αδερφή της, οι γνώμες διίστανται- που τότε ήταν στις πρώτες τάξεις του δημοτικού μου είπε: Να τον πλησιάσεις και να τον ρωτήσεις "τι κάνεις τα βράδια, εκτός από το να πουλάς μαράκες;". Όπως καταλαβαίνετε ήταν ένα χαρούμενο οικογενειακό στιγμιότυπο, δεν με νοιάζει αν σας άρεσε, ήταν αστείο. Η μικρή μου ξαδέρφη μου είπε μια γαμάτη pick up line όταν ήταν στο δημοτικό for crying out loud! Στην άκρη μια φυσαρμόνικα στο κουτί της. Τα κοχύλια που φαίνονται είναι φετινά.

Από το επόμενο ράφι στο μόνο που αξίζει να αναφερθώ είναι η γυάλινη μπάλα. Αυτή η μπάλα είναι ό,τι πιο αγαπημένο σε αντικείμενο έχω, έκανε αδίκως πανάκριβα, έχει μέσα ένα δράκο και παίζει ένα "κομμάτι" από το greensleeves.

Από κάτω έχει μια τράπουλα με το "υπνοδωμάτιο" του van gogh, από ένα μουσείο στην μονμάρτη αν δεν με απατά η μνήμη μου. Το καλοκαιρινό μου καπέλο. Μια μονόπολι ταξιδίου. Και κάποια από τα βιβλία της σχολής- όλα μαζί γεμίζουν 3 ράφια τρομάρα τους, αυτά είναι κάποια.

Αυτό το κουκλάκι είναι τσαντάκι, και είναι δώρο του αδερφού μου όταν πήγαινα μια μικρή τάξη του δημοτικού. Γύρισε μια μέρα σπίτι, χωρίς να έχω γενέθλια ή τίποτα, και μου το έκανε δώρο. Είναι από τα jumbo και έκανε 99 δραχμές. Ακόμα γελάμε όποτε το βλέπουμε και μου λέει "και γαμώ τα δώρα έτσι, όχι μαλακίες". Έχω πει ποτέ ότι ο αδερφός μου είναι το πιο αγαπημένο μου άτομο στον κόσμο;

Δίπλα στη βιβλιοθήκη έχει ένα κουτί με ένα δεινόσαυρο απ' έξω. Μέσα είχε μια κούπα από το μουσείο φυσικής ιστορίας του λονδίνου που πάνω είχε δεινόσαυρους και όταν βάζεις μέσα κάτι ζεστό οι δεινόσαυροι γίνονται διαφανείς. Ξέρω, ουάο. Και κάτω από αυτό το κουτί, έχει ένα ροζ κουτί, σαν καπελιέρα, που κρύβει μέσα όλα τα μυστικά της Φλονς. Έχει χαρτάκια, γράμματα, ερωτικές και φιλικές εξομολογήσεις από το δημοτικό μέχρι και το πανεπιστήμιο.

Η εικόνα πίσω από το κουτί είναι αυτή, και είναι δώρο από τη μαμά του νι.

Δεν έχω μόνο αυτά τα βιβλία που φαίνονται, για να εξηγούμαστε. Η αλήθεια είναι βέβαια ότι α. κάποια μου τα έχει τζουρνέψει ο πατέρας μου και βου. τα περισσότερα βιβλία που έχω διαβάσει είναι δανεικά.

Αν δεν βαριέστε παίξτε και εσείς, αλλιώς

the end.

υ.γ.1 Χάλασε το κινητό μου, χάλασε ο φορτιστής του κανονικού μου laptop και το facebook με ενημερώνει για το πότε έκλασε ο κάθε "φίλος" μου. Τι μαλακία είναι αυτή πάλι;
υ.γ. 2 Ξέρω ότι βαρεθήκατε μέχρι θανάτου να διαβάσετε τις μαλακίες μου, αλλά είχε ή αυτό ή κατάθλιψη. Ναι, έπρεπε οπωσδήποτε κάτι να γράψω.
υ.γ. 3 Δεν ξέρω τι είχε το viva, boutique couture, εγώ ψωνίζω από τα ζάρα.

Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2009

Είναι ξεκάθαρα θέμα αντίληψης

Το κακό με εμένα, και η αιτία που δεν θα γίνω ποτέ συγγραφέας, είναι ότι ενώ μου αρέσει πολύ το γράψιμο, έχω τόσα πολλά πράγματα ταυτόχρονα στο κεφάλι μου, που είναι αδύνατον να μπορέσω να τα γράψω ωραία και κατανοητά. (Πέρα φυσικά από την λυπηρή πραγματικότητα, ότι δεν γνωρίζω να γράφω σωστά, γιατί το περιεχόμενο της ελληνικής γραμματικής και του συντακτικού μου είναι παντελώς άγνωστα.) Οι σκέψεις δεν διαδέχονται η μία την άλλη, είναι ένα κουβάρι. Αυτός είναι ο λόγος που ποτέ δεν μπορώ να κάνω συζητήσεις υπέρ μου, που ποτέ δεν μπορώ να βρω σωστά επιχειρήματα, ακόμη και αν έχω δίκιο, και εκεί κρύβεται η αντίδραση μου μπροστά σε καυγάδες που φταίω· να κάθομαι δηλαδή σαν τον χάνο και να κοιτάω τον άλλον, μην θέλοντας να πω κάτι.

Είναι απορίας άξιο πως κατάφερα να διατηρώ ένα blog τόσο καιρό, να με διαβάζετε, και σε κάποιους από εσάς να αρέσω μάλιστα.

Όλα αυτά δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με αυτό που έχω στο μυαλό μου. Αυτό που έχω στο μυαλό μου ως συνήθως είναι οι άνθρωποι. Γενικά, αν και ποτέ δεν με παίρνω ιδιαιτέρως στα σοβαρά, ειδικά τα τελευταία χρόνια, είναι αλήθεια ότι οι σπουδές μου αν το θελήσω, δεν θα πάνε εντελώς στο βρόντο. Δηλαδή το χαρτί, γιατί το τι πραγματικά έμαθα στο πανεπιστήμιο συνοψίζεται στο μέγεθος μιας μικρής κουράδας. Και όχι δεν φταίει το πανεπιστήμιο γι' αυτό.

Είμαι εντελώς άχρηστη στο να ψυχολογώ τους ανθρώπους. Αυτό το παραδέχομαι εδώ ενώπιον όλων. Δεν με αφορά βασικά. Δεν δίνω δεκάρα για το τι σκέφτονται για τον εαυτό τους, για τους άλλους, για μένα. Γιατί δεν είναι αληθινό όλο αυτό. Το πιο απίθανο πράγμα που θα ακούσεις από μένα είναι να πάω ενάντια σε αυτά που λες και να σου πω «ναι, όμως, μήπως είναι έτσι;». Αφού μου λες εσύ ότι είναι έτσι, είναι έτσι, νομίζεις θα κάτσω να σκάσω;

Στην παραπάνω παράγραφο έκανα μια δήλωση. Αυτή τη στιγμή εσείς που με διαβάζετε πιθανολογώ ότι είτε θα με πάρετε στα σοβαρά είτε δεν θα με πάρετε στα σοβαρά. Όπως και να έχει, θα με πάρετε στα σοβαρά. Δηλαδή θα σκεφτείτε κάτι γι' αυτό που είπα. Φαντάζομαι πως κάποιοι θα αδιαφορήσουν, αλλά εδώ μιλάμε για τους άλλους, που δεν.

Είπα κάτι που αυτή τη χρονική στιγμή για μένα είναι αληθές. Μπορώ να σου υποστηρίξω με δεδομένα πως αυτή είναι η αντίληψη μου για τα πράγματα. Δεν δίνω δεκάρα.

Αλλά η αλήθεια είναι πως γνωρίζω τι σκέφτονται οι άλλοι για τον εαυτό τους, για τους άλλους, για μένα. Απλώς δεν με νοιάζει. Δεν το κάνω από υπεροψία, απλώς δεν έχω το ψώνιο του ψυχολόγου. Δεν με αφορά να νιώσεις πως εισδύω στην ψυχή σου και στις σκέψεις σου.

Για την ακρίβεια τις περισσότερες φορές ξέρω τόσο πολύ το τι σκέφτονται οι άλλοι, που αμέσως το απορρίπτω. Αυτό μου συμβαίνει συνέχεια. Η αλήθεια μου φαίνεται τόσο παράλογη, και αυτό που μου λένε οι ίδιοι για εκείνους τόσο λογικό και άνετο, που πάω με αυτό που μου λένε αυτοί ότι συμβαίνει, που και οι ίδιοι ξέρουν ότι δεν είναι αλήθεια, και εγώ ξέρω ότι δεν είναι αλήθεια, και κοροϊδευόμαστε έτσι ευχάριστα, γιατί κάποιος δεν νιώθει άνετα με αυτό που είναι.

Και ποιος νιώθει άνετα με αυτό που είναι άλλωστε; Συναντώ καθημερινά τόσο κόσμο να μου λέει πως είναι έτσι και είναι αλλιώς. Υπάρχει τόσο ανεξάντλητη η ανάγκη να προσδιορίσει ο κόσμος τον εαυτό του, που δεν πιστεύω τίποτα.

Θέλεις να μου πεις ότι είσαι μονογαμικός, εγωιστής και δεν συγχωρείς εύκολα; Για παράδειγμα. Τι δημιουργεί στους ανθρώπους την ανάγκη να πούνε ότι είναι κάπως;

Έφτασα 21 χρονών για να καταλάβω πως πολλά από αυτά που λέω για μένα είναι μπαρούφες. Πως κανείς δεν είναι τίποτα συγκεκριμένο. Εγώ τουλάχιστον δεν θέλω να επιβάλλω στον εαυτό μου να είμαι τίποτα το συγκεκριμένο.

Μου φαίνεται χαζή όλη αυτή η ιστορία. Το τι χαρακτηριστικά έχει ο καθένας στην συμπεριφορά του είναι υπόθεση τόσο πολλών παραμέτρων που είναι σχεδόν αδύνατον να προσδιορίσεις το τι είσαι και τι όχι. Γιατί όλος αυτός ο μπελάς να αυτοπροσδιοριζόμαστε;

Όμως μόλις είπα κάτι που με προσδιορίζει σαν άνθρωπο. Φαίνεται πως είναι και αυτός ένας τρόπος να περνάει η ώρα, έτσι;

Εντάξει λοιπόν. Είμαι η φλονς, είμαι σνομπ και πολύ επιλεκτική με το ποιους κάνω παρέα, είμαι ζηλιάρα και κάποια μέρα θα με βρουν νεκρή από υπερβολική δόση ανασφάλειας, από τους ανθρώπους που γνωρίζω ελάχιστοι θεωρώ ότι είναι το ίδιο έξυπνοι με μένα και έχω το ηλίθιο συνήθειο να είμαι καλύτερη απ’ όλους σας, αλλά δεν σας το λέω μες τη μάπα, γιατί τότε θα φαινόταν σαν να μην το πίστευα, ενώ εγώ το πιστεύω στ’ αλήθεια, και γενικώς είμαι της άποψης ότι όπου ακούς πολλά κεράσια κράτα και μικρό καλάθι.

Με πιστέψατε τώρα;

Δευτέρα, 19 Οκτωβρίου 2009

Μαζοχισμός

-Το νι λέει πως το φέι φέι 3 βδομάδες που λείπω δεν κάθισε ποτέ στο κρεβάτι, συνεχώς καθόταν στην καρέκλα δίπλα στον υπολογιστή. Και τώρα που ήρθα εγώ είναι και πάλι στην κάτω γωνία. Εμένα δεν μου κάνει καμιά εντύπωση, είναι σαν να τον άφησα εκεί που τον βρήκα. Μου κάνει παρέα λέει, επειδή κάθομαι και εγώ στο κρεβάτι. Πρέπει να βρω σπίτι και να τα φέρω να γνωρίσουν τις ασχήμιες τις αθήνας. Μέχρι που θα τους βάζω και λουρί και θα τα πηγαίνω βόλτα. Ναι, γίνεται, όχι δεν είναι εκκεντρικό, εμείς είμαστε οπισθοδρομικοί εντώ στο ελλάντα. -

Ο μαζοχισμός δεν με απασχόλησε ιδιαίτερα στο σεξ. Δηλαδή οκ, όλες οι γκόμενες έχουν κάποιο μαζοχιστικό attitude εκεί. Όχι; Τέλος πάντων, δεν θέλω να μιλήσω για τον μαζοχισμό στο σεξ. Θέλω να μιλήσω για τον μαζοχισμό στις ανθρώπινες σχέσεις.

Ο Freud λέει πως ο μαζοχισμός προέρχεται από τον σαδισμό. Δηλαδή αυτός που είναι μαζοχιστής αισθάνεται ενοχές γιατί κατά βάθος θέλει να ενεργεί σαδιστικά. That's something i could believe for me. Για την ακρίβεια όντως αυτό πρέπει να συμβαίνει.

Δεδομένο είναι πως συνειδητοποίησα πως φέρομαι εντελώς μαζοχιστικά. Και γουστάρω. Παντελής έλλειψη εγωισμού. Παντελής έλλειψη αυτοεκτίμησης. Παντελής cineland. Ξέρετε αυτά τα "σου θύμωσα και δεν σε παίρνω τηλέφωνο"; Yeap, i don't know what the hell are you talking about. "Σου θύμωσα και σε πήρα να σε ξεχέσω", μέχρι εκεί φτάνει η χάρη μου. Και αν δω ότι δεν με παίρνει ούτε αυτό, πάει κάπως "σου θύμωσα, με πλήγωσες και θα κάτσω σαν πληγωμένο κουτάβι στη γωνιά, μέχρι να το πάρεις πρέφα και να με κάνεις αγκαλιά".

Οκ, αυτό ακούστηκε αρκετά μαζοχιστικό.

Έτσι φέρομαι στον έρωτα. Μπορεί να ξεφτιλιστώ ως εκεί που δεν πάει. Πιο κάτω από το πιο χαμηλό επίπεδο που έχει φτάσει η τελευταία γκόμενα, κάπου εκεί βρίσκομαι εγώ. Μου είναι τόσο δύσκολο να μου αρέσει κάποιος, μου είναι τόσο δύσκολο να αρχίσω την ιστορία "σ' αγαπώ, μ' αγαπάς, Σ' ΕΜΠΙΣΤΕΥΟΜΑΙ" που όταν γίνει αυτό κάπως (και λέω κάπως γιατί έχω τρομερό πρόβλημα εμπιστοσύνης, αλλά είπαμε μην μάθετε σε μια ανάρτηση πόσο συμπλεγματική είμαι στις ερωτικές μου σχέσεις, θα σας πέσει βαρύ. θα αρχίσουν να λένε και οι ανώνυμοι "lol, psyhologos kai exeis psyxologika, den to exw ksanakousei, ante trava se kanena giatro") δεν παραδίδω τα όπλα.

Δεν υπάρχει κανείς αρκετά καλός λόγος να χωρίσω κάποιον, όταν τον αγαπώ. Εντάξει ίσως να με κερατώσει. Αν έχει γίνει αυτό με κάποιον από τους 2 γκόμενους που είχα μέχρι στιγμής, δεν το έχω μάθει. Για καλό μου. Δεν θα άντεχα να συγχωρήσω και αυτό, καταλαβαίνετε.

Πόσοι το λένε όταν χωρίζουν; "Δεν ξανακάνω ποτέ ξανά σχέση;". Έχω την εντύπωση ότι για μένα ΠΡΕΠΕΙ να ισχύσει.


Πέμπτη, 15 Οκτωβρίου 2009

Στα εξάρχεια δεν τρώνε noodles

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Ξύπνησα σήμερα στις 10:20, με δυσκολία. Και γιατί όχι άλλωστε αφού για ακόμη μία φορά κοιμήθηκα στις 5. Αλλά είχα πει ότι θα συναντηθώ με μια γλυκιά δεσποινίδα και θα πάμε να δούμε ένα σπίτι στο Γουδί.

Ώπα, άραξε. Στο γουδί; Τι δουλειά έχεις εσύ εκεί; Εσύ δεν έλεγες ότι πέρα από τον Πειραιά, δεν μπορείς να ζήσεις πουθενά αλλού στην Αττική. Φαίνεται πως μάλλον μπορώ. Τέλος πάντων το σκέφτομαι.

Το σπίτι ήταν λίγο αποτυχία, αλλά όχι και η βάφλα στην αρχιτεκτονική. Φεύγοντας με πήρε η ξαδέρφη μου να της κάνω βεγκέρα στα εξάρχεια. Φοβερή σύμπτωσις διότι θα την έπαιρνα εγώ. Τελευταία η ζωή μου είναι γεμάτη από συμπτώσεις.

Παίρνω το 608 και φτάνω κάτω από το πολυτεχνείο, δεν θυμάμαι ποια οδός, κάποια τέλος πάντων παράλληλη της πατησίων. Να πω και την αλήθεια, χέστηκα.

Πάω στην αγαπημένη ξαδέρφη, επεράσαμε όμορφα όμορφα καλά, πήγαμε στην πρωτοπορία, πήρα 8 βιβλία και θα τα ρουφήξω όλα, για να πάω μετά να αγοράσω και αυτά που πήρε η ξαδέρφη και πολύ μου άρεσαν. Πρώτα θα διαβάσω τη γλώσσα του φιδιού- είναι ήδη στη μέση, τελικά δεν είναι τόσο αλλόκοτο να διαβάζεις βιβλία στον ηλεκτρικό, αν και σε κοιτάνε διάφοροι που μάλλον δεν θα τους άρεσες αν δεν ήσουν ιντελεκτουέλ γκόμενα με βιβλίο. Μετά το πράσινο σύννεφο. Εντάξει η αλήθεια είναι ότι δεύτερο μπορεί να διαβάσω το "πως έγινα βλάκας", αλλά μετά σίγουρα το πράσινο σύννεφο. Μετά το γυναίκες του Μπουκόφσκι. Μετά τον τρυποκάρυδο. Μετά κάτι παραμύθια φαντασίας, δεν θυμάμαι τίτλο και θα σε γελάσω. Ε, τα άλλα δύο είναι ένα που έκανε 1 ευρώ και μπορεί να το διαβάσω αν μου αρέσει, αλλά η αλήθεια είναι ότι το πήρα γιατί έκανε 1 ευρώ. Και το άλλο είναι ο μικρός πρίγκηπας που το έπαιρνα πάντα δώρο, αλλά δεν το είχα ποτέ δικό μου. Βασικά ψέματα, το είχα, και μάλιστα σε μετάφραση του στρατή τσίρκα, αλλά τελευταία φορά το είδα σχεδόν διαλυμένο, στο καλάθι με τα περιοδικά, στην τουαλέτα του πατέρα μου. Ήμουν δεν ήμουν 14 χρονών.

Εν κατακλείδι ξέρετε κάτι; Στα εξάρχεια δεν τρώνε noodles. Σε δύο μίνι μάρκετ πήγαμε και δεν είχε. Θα έλεγα πως μπορεί να τρώνε και τόσο πολύ που να μη μένουν, αλλά κάποιος μου είπε ότι "Σιγά μην βρεις noodles!".

Τετάρτη, 14 Οκτωβρίου 2009

Τι ψέμα! νο2

Έχω βαλθεί να καταρρίψω όλους τους αστικούς μύθους, όπως αυτόν με τον τύπο που ντύνεται γιαγιά και ζητάει από μια γκόμενα να την πάει σπίτι της, και η γκόμενα τρακάρει τον μπροστινό της για να ξεφύγει.

Το επόμενο myth buster μας θα είναι το εξής: "Τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία". Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα, ω θε μου, χαχαχαχαχαχαχαχαχαχα, τι αστείο, χαχαχαχαχαχαχαχαχα, αχ, αχ , χαχα, αχ.

Το σκέφτηκε πολύ αυτός που το πρωτοείπε; Το καλό που του θέλω να ήταν τουλάχιστον πλούσιος! Κάποιος πολύ πλούσιος που ταλαιπωρήθηκε πολύ πολύ λίγο, έτσι για να ικανοποιήσω την ειρωνεία που έχω φτιαγμένη στο μυαλό μου.

Αν έλεγαν "τα λίγα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία", θα έλεγα, πως ναι, τώρα μάλιστα, κάτι λες. Αλλά τα πολλά λεφτά την φέρνουν μια χαρά. Για την ακρίβεια μπορούν να κάνουν τη ζωή σου τόσο πιο εύκολη, που πρέπει να είσαι πολύ μίζερος αδερφάκι μου για να μην είσαι ευχαριστημένος. Υπάρχουν επιστημονικές βεβαιώσεις ή μελέτες που να δηλώνουν πως οι πλούσιοι άνθρωποι έχουν λιγότερες ευκαιρίες στον έρωτα, στην επιτυχία, στην καλή οικογένεια και πάει λέγοντας; Άλλο αν τις περισσότερες φορές οι ίδιοι είναι τόσο κακομαθημένοι που αρνούνται να ευτυχήσουν.

Εγώ δεν ξέρω κανένα άνθρωπο που η ευτυχία του να εξαρτάται από το γεμάτο πορτοφόλι του. Ξέρω πολλούς ανθρώπους όμως που η ευτυχία τους εξαρτάται άμεσα από το άδειο πορτοφόλι τους. Που με 100.000 ευρώ θα μπορούσαν να κάνουν τα όνειρα της ζωής τους πραγματικότητα, θα μπορούσαν να θεραπευτούν, θα μπορούσαν να ζήσουν μια καλύτερη ζωή.

Τα μέτρια λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία. Είναι σαφές. Είναι καλύτερα από το τίποτα, αλλά όταν έχεις μόνο αυτά και καλείσαι να κάνεις μια επένδυση, λίγο λογικός άνθρωπος να είσαι, κολλάς τόσο πολύ που τελικά μένεις στάσιμος και δεν κάνεις τίποτα. Ας πούμε τώρα εμένα, ως άλλο μεσίτη, μου έχουν "αναθέσει" να βρω ένα σπίτι. Δεν θα μου το γράψουν στο όνομα μου, αλλά θα μπορώ προς το παρόν να μένω εκεί. Εκτός φυσικά ότι αρνούμαι να πάρω το κομπόδεμα του άλλου και να το επενδύσω όπως νομίζω ως άλλη πάρις χίλτον, αλλά δεν νομίζω κιόλας. Δεν ξέρω! Δεν ξέρω που είναι καλύτερα να κάνεις μια τέτοια επένδυση όπως είναι η αγορά σπιτιού. Προσωπικά θεωρώ πως αυτά τα χρήματα θα προτιμούσα να τα κρατήσουμε, εφ όσον χρήματα για ένα μέτριο ενοίκιο μας περισσεύουν, και να κάνουμε μια επένδυση σε μια καλή ευκαιρία σε ένα νησάκι. Να χτίσουμε εκεί ένα μικρό σπιτάκι και να κάνουμε όμορφες διακοπές. Όχι ακόμα ένα γαμώσπιτο στην κωλό αθήνα ή στον κωλοπειραιά. Γαμιέστε! Σόρρυ.

Ναι, που λέτε. Τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία my ass. Εγώ θα ήμουν απολύτως ευτυχισμένη με άπειρα χρήματα. Ο γκόμενος μου θα ήταν απολύτως ευτυχισμένος αν είχα άπειρα χρήματα- δεν έχει καθόλου εγωισμό και θα μου τα ξεζούμιζε ευχαρίστως, προς απάντηση σε όποιον θα πει πως θα ένιωθε απειλή- οι γονείς μου θα ήταν απολύτως ευτυχισμένοι, όλοι θα ήμασταν ευτυχείς. Θα ζούσαμε σε απίστευτες μεζονέτες στην Πειραϊκή που είναι το όνειρο του μπαμπά, η μαμά μπορεί να ζούσε στα νότια προάστια, νομίζω πως τα προτιμάει, εγώ θα ζούσα μεταξύ νέας υόρκης και λονδίνου και ο αδερφός μου... καλά αυτόν άστον. Αυτός μπορεί να συνέχιζε να δουλεύει, τέτοιος στόκερμαν είναι.

Θα αγόραζα σκάφος και θα έκανα κρουαζιέρα όλο το καλοκαίρι. Θα μορφωνόμουν πρακτικά και κοσμοπολίτικα... Α, για να μην πω ότι θα έκανα τη δική μου εταιρία παραγωγής, θα γινόμουν σκηνοθέτης, και θα έπαιρνα το όσκαρ.

Τέλος πάντων, τι τα θες. Μόνο που τα σκέφτηκα ευτύχησα.

Stay stuned, ακολουθεί ultimate αφιέρωμα nana! Ναι, υπέπεσα και εγώ στην αμαρτία των γιαπωνέζων. Master g συγχώρα με.

Σάββατο, 10 Οκτωβρίου 2009

Τι ψέμα!

Δεν ξέρω πως καταλήγω να γράψω γι' αυτό που θα γράψω. Για να είμαι ειλικρινής εγώ ήθελα να γράψω γιατί η άριελ η γοργόνα είναι μακράν το μεγαλύτερο πουτανάκι του disney, αλλά πριν κοιτούσα κάτι φώτο στο facebook- οι παρέες που λέγαμε σε προηγούμενο ποστ- και τελικά θα γράψω γι' αυτό. Ποιο; Ένα φλέγον ζήτημα. Είμαι σίγουρη εκ των προτέρων πως θα μισηθώ παράφορα γι' αυτό που πάω να πω. Αλλά θα το πω, γιατί είμαι άνθρωπος ειλικρινής και μ' αρέσει να φανερώνω τις αλήθειες μέσα από αυτό το blog.

Λένε, και δεν ξέρω για ποιον λόγο, αλλά το λένε, ότι "όλες οι γυναίκες είναι ωραίες". Το έχεις ακούσει και εσύ έτσι; Είμαι σίγουρη! Προσοχή, δεν λένε ότι όλοι οι άντρες είναι ωραίοι, ούτε καν ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ωραίοι, λένε πως όλες οι γυναίκες είναι ωραίες, και ακολουθεί η βασική διευκρίνιση πως "φυσικά, αν περιποιούνται τον εαυτό τους". Ε, λοιπόν, μάντεψε φίλε αναγνώστη, δεν είναι όλες οι γυναίκες ωραίες!

Υπάρχουν μερικές γυναίκες που δεν είναι ωραίες όσο και αν βαφτούν, όσο ωραία ρούχα και να βάλουν, ό,τι στήσιμο και να πάρουν. Συνεχίζουν να είναι από μέτριες έως άσχημες. Ε, ναι λοιπόν! Έως άσχημες, γιατί απορείτε; Το έχουμε δει τώρα, δεν ξέρω από που και ως που, ότι πρέπει να λέμε όλους τους ανθρώπους ωραίους, ενώ μερικοί είναι άσχημοι. Δεν έχει καμία σημασία στο κάτω κάτω, δεν τους είπαμε και ηλίθιους, άσχημους τους είπαμε. Δεν ξέρω τι κωλοπιλάλα είναι αυτή που πιάνει τους ανθρώπους, και δη τις γυναίκες με την ομορφιά. Αφού είναι αποδεδειγμένο ότι τα καλύτερα παιδιά τα παίρνουν κάτι μετριούλες σαν και μένα.

Αυτά τα μοντέλα, όχι πως έχουν και iq τα περισσότερα για να τους αξίζει και κάτι καλύτερο (άλλωστε με τόση ομορφιά που καιρός για διεύρυνση του μυαλού τους, προέχει το shopping) καταλήγουν με κάτι μπεντόβλακες που το πιο ενδιαφέρον που έχουν να πουν είναι τι αμάξι θα πάρουν και αν κέρδισε η ομαδάρα.

Έστω γιατί εδώ είπαμε λέω μόνο την αλήθεια, έστω λοιπόν ότι κάποιος σε παρατάει/ κερατώνει με μία πιο όμορφη από σένα. Έτυχε σου το υπογράφω. Και λέω έτυχε γιατί είναι πολύ συχνό φαινόμενο, σχεδόν ίσο, ένας άντρας να κερατώνει ή να χωρίζει για κάποια πιο άσχημη. Το γιατί είναι ερμηνευμένο με πολλούς τρόπους, αλλά δεν θα το αναλύσουμε σε αυτή εδώ την ανάρτηση.

Το ζήτημα είναι οι άσχημες. Θα χρησιμοποιήσω ένα παράδειγμα του φίλου μου, που εμένα καθόλου δεν μου άρεσε όταν μου το είπε, αλλά δυστυχώς είναι η αλήθεια. Μου είπε λοιπόν, όταν του είπα ότι θεωρώ ότι είμαι πανέξυπνη- συνήθης άλλωστε θεωρία των μέτριων γυναικών σαν και εμένα, που θεωρούν ότι αν καλλιεργήσουν το μυαλό τους θα βγάλουν την αντιστοιχία- ότι δεν είμαι και τόσο έξυπνη όσο νομίζω. Και εννοούσε ότι φυσικά και υπάρχουν εκατοντάδες γυναίκες πολύ πολύ πιο έξυπνες από μένα. Δεν έχει σημασία αν ήθελα να του σπάσω το κεφάλι μετά, ή μάλλον έχει σημασία, γιατί αν δεν μου αποκάλυπτε μια θεμελιώδη αλήθεια εκείνη τη στιγμή, μεγάλη σκασίλα δεν θα είχα.

Πάρε εμένα πάλι, γιατί δεν θέλω να πιάσω άλλες φουκαριάρες στο στόμα μου. Είπαμε είμαι μέτρια. Άλλοι μπορούν να με θεωρήσουν και άσχημη. Αν κάποιος με θεωρεί όμορφη, αχ πολύ τον παρακαλώ να έρθει να μου το πει να μου φτιάξει το κέφι- οι φίλες και γνωστές αναγνώστριες δεν πιάνονται :). Εγώ λοιπόν αν περιποιηθώ τον εαυτό μου όπως λέει ο σοφός λαός, άντε το πολύ να γίνω χαριτωμένη. Δεν θα γίνω ποτέ εντυπωσιακή, τον κώλο μου κάτω να χτυπάω. Αλλά αν κάτσω 4 μέρες με κατάθλιψη σπίτι, αν τα μαλλιά και το πρόσωπο μου γεμίζουν λίγδα, συγγνώμη, αλλά θα είναι άσχημη. Η Laeticia Casta για παράδειγμα αν κάνει το ίδιο, πάλι όμορφη θα είναι. Δεν την έχω δει την κοπέλα, αλλά το φαντάζομαι.

Δεν θέλω σχόλια τύπου "η ομορφιά είναι υποκειμενική". Εγώ εδώ δεν μιλάω για υπέρβαρες και κοκκαλιάρες. Εδώ μιλάω για όμορφες και άσχημες. Και αυτά φαίνονται από τη φάτσα. Για να μην σχολιάσω το γεγονός ότι όταν της μόδας ήταν οι χοντρές, δεν ήταν οι τόφαλοι. Ήταν κάτι δεσποινίδες με αξιαγάπητους υπερμεγέθεις γοφούς και τεράστιες βυζάρες. Δεν χάσκανε από παντού. Και στο κάτω κάτω αν θέτε τέτοιες ιστορίες να αρχίσετε να συνηθίζετε τους κορσέδες, αλλά μην παραπονιέστε μετά αν πονάνε τα πλευρά σας.

Και συμφωνώ ότι η ομορφιά είναι υποκειμενική, όσον αφορά την ομορφιά Αν η μύτη σου είναι μεγάλη, έχεις ελιές στη μάπα, έχεις στραβά δόντια και ηλίθια μάτια δεν είσαι "ιδιαίτερα" όμορφη, είσαι άσχημη. Ντάξει; Ωραία. :)

Πέμπτη, 8 Οκτωβρίου 2009

Τρελά μαχαίρια: Ασιάτες, η επιστροφή

Βρισκόμαστε στον Πειραιά. Η πρωταγωνίστρια, που θα την πούμε Τζέιν, πάει σε ένα μεσιτικό γραφείο για να ρωτήσει για ένα σπίτι. Ο μεσίτης της δίνει να συμπληρώσει κάποια έγγραφα και στο τέλος την ενημερώνει πως πρέπει να καταβάλει το ποσό των 600 ευρώ είτε αγοράσει το σπίτι είτε όχι.

Η Τζέιν παθαίνει μια κολούμπρα, του λέει πως θα τον πληρώσει ύστερα και οργανώνει στο μυαλό της πως θα γίνει να μην τον πληρώσει ποτέ. Συναντάει τον πατέρα της, τον ενημερώνει για το σπίτι, αυτός την καθησυχάζει ότι αυτή είναι η τιμή του μεσίτη, και ότι άλλοι ζητάνε 3000 ευρώ.

Κάποια στιγμή, το ίδιο βράδυ, επισκέπτεται το σπίτι. Η Τζέιν προς το παρόν είναι μόνη της, ίσως με τον αδερφό της. Το κτίριο είναι σε έναν υπαίθριο χώρο και η ασιάτισσα σπιτονοικοκυρά τη βάζει να δει πρώτα τον τέταρτο όροφο όπου ένα μάτσο ασιάτες κάνουν φιέστα στο ρετιρέ. Πηγαίνουν υποτίθεται στο σπίτι που πρέπει να δουν, το οποίο εν τέλει είναι ισόγειο και όχι πρώτος. Ανοίγουν την πόρτα και μέσα έχει ένα σούπερ μάρκετ. Η πρωταγωνίστρια απορεί πως μπορεί να γίνει αυτό σπίτι και η σπιτονοικοκυρά προσπαθεί να της πουλήσει το σπίτι με δώρο πιάτα, ποτήρια, κατσαρόλες, που βρίσκονται ήδη εκεί.

Τόση ώρα η Τζέιν και ο αδερφός παρακολουθούν τον ασιάτη γιο της σπιτονοικοκυράς, ας τον πούμε Μέιν Κουν, ο οποίος κρατάει έναν μικρό μπαλτά στο χέρι του, σε σημείο επίθεσης, αλλά προσπαθεί να το καλύψει κάθε φορά με διαφορετικό τρόπο, με φρούτα, με λούτρινα ζώα κ.α. Ο μπαλτάς συνεχώς εκεί με προτεταμένο χέρι λες και του τον είχαν κολλήσει.

Κάποια στιγμή έρχεται ο πατέρας της πρωταγωνίστριας και μπαίνει μες το σούπερ μάρκετ σπίτι. Τόση ώρα είχε άπειρο κόσμο γύρω, προφανώς ψώνιζε, αλλά η Τζέιν δεν ασχολιόταν. Κάποια στιγμή βλέπει τον πατέρα της να είναι δίπλα στον Μέιν Κουν και αυτουνού να του έχει πέσει το τελευταίο λούτρινο κουκλάκι που προστάτευε το μαχαίρι από τα μάτια των άλλων- και καλά, δεν ήταν στραβοί οι άνθρωποι.

Ο πατέρας ρωτάει έκπληκτος "τι είναι αυτό;" και τότε ο Μέιν Κουν, με νοσηρό βλέμμα αρχίζει να μαχαιρώνει τον πατέρα με μικρές μαχαιριές, το μαχαίρι ίσα που μπαίνει στη σάρκα του. Ο κόσμος γύρω από τον Μέιν Κουν δεν κάνει τίποτα για να τον σταματήσει. Κάπου εδώ να τονίσουμε πως από την σκηνή που ο πατέρας ήταν δίπλα στον Μέιν Κουν τουλάχιστον, δεν ήταν άλλος από τον Κρίστοφερ Γουόκεν. Πέφτει λοιπόν ο Κρίστοφερ κάτω, δήθεν νεκρός, και μετά σηκώνει λίγο το βλέμμα του, λέει κάτι στην σπιτονοικοκυρά, όπως "και αν θες να μάθεις αυτό δεν θα μπορούσε να γίνει ποτέ σπίτι" και το κεφάλι του ξαναπέφτει στο πάτωμα νεκρό. Εκείνη τη στιγμή κάτι γίνεται με ένα μικρό αγόρι που πέφτει πάνω στον Κρίστοφερ και έτσι όπως πέφτει πάνω στην κοιλιά του, το κεφάλι του Κρίστοφερ σκάει σαν μια μικρή χλαπάτσα, με ξεραμένα δέρματα γύρω γύρω.

Τέλος πρώτης σκηνής

Η Τζέιν και ο αδερφός της απόρησαν λίγο με τη φάση γουόκεν- πατέρα, αλλά δεν το λες ότι είχαν κλάσει και μέντες. Μια χαρά ήταν. Πάνε τώρα στην είσοδο του σπιτιού, διαφορετική από την είσοδο τύπου σούπερ μάρκετ που μπήκαν. Αυτή τώρα ήταν στην απέναντι γωνία και έμοιαζε με παλιό ξενοδοχείο πολυτελείας, με άπλετο φως και πολυελαίους. Εκεί τους περίμενε ο Μέιν Κουν που τους απειλούσε πως θα τους σκοτώσει, αλλά καθισμένος σε μια καρέκλα. Τόσο σίγουρους τους είχε. Ο γενναίος αδερφός της Τζέιν όμως τον μαχαιρώνει και καθώς σηκώνεται από το πάτωμα και στην τελευταία μαχαιριά που έριξε, αντικρύζει πάνω από την καρέκλα τις αδερφές του Μέιν Κουν, δυο μουνάρες ασιάτισσες με φουστίτσες. Αυτές προσπαθούν να μαχαιρώσουν στο λαιμό τον αδερφό της Τζέιν, αλλά αυτός φεύγει με ένα ελιγμό και αυτές αλληλομαχαιρώνονται και δάκρυα αίματος κυλούν στα μάτια τους. (οκ, ξέρω αυτό κάτι σας θυμίζει, αλλά δεν φταίω εγώ). Η μάνα τους και σπιτονοικοκυρά βγαίνει από το μικρό γυάλινο γραφείο της εισόδου και κατευθύνεται προς το μέρος της Τζέιν και του αδερφού της, με τι άλλο; Ένα μαχαίρι ανά χείρας φυσικά.

Τέλος δεύτερης σκηνής

Η Τζέιν έχει φτάσει πια μόνη της στην ταράτσα του κτιρίου, και βρίσκεται στη σιδερένια σκάλα κινδύνου. Ένας ασιάτης που έπλενε τα δόντια του την κοιτάζει από το παράθυρο. Βγαίνει από το παράθυρο και κάτι πάει να της εξηγήσει, για την ιστορία με τον Μέιν Κουν και τα μαχαίρια, ίσως να της πει και ευχαριστώ, αλλά εκείνη κατεβαίνει αστραπιαία τις σκάλες και αρχίζει να τρέχει γρήγορα προς το παλιό της σπίτι, μαζί με τον αδερφό της πια. Η γειτονιά της, μια κλασσική αμερικάνικη γειτονιά προαστίων. Τρέχουν και ενοχλούν τα παιδιά που παίζουν ένα παιχνίδι έξω από το σχολείο τους. Ο ουρανός είναι πάντα πίσσα σκοτάδι. Οι γονείς των παιδιών μαλώνουν τη Τζέιν και τον αδερφό της που ενοχλούν.

Με κάποιο τρόπο βρίσκονται έξω από το διαμέρισμα που ξέφυγαν. Αυτή τη φορά έχουμε ένα νέο μπαμπά που ενδιαφέρεται να δει το σπίτι. Ίσως ο Κρίστοφερ Γουόκεν να μην ήταν ο αληθινός τους μπαμπάς. Η Τζέιν προσπαθεί να του φωνάξει να μην μπει στο σπίτι, αλλά βλέπει ότι ήδη ο αδερφός της τον κρατάει από το χέρι και μαζί με την σπιτονοικοκυρά μπαίνουν μέσα. Ίσως θέλει να την κανονίσουν οι δυο τους σκέφτεται η Τζέιν. Αλλά ένας στιβαρός άντρας, που ίσως έκανε μπόντι μπίλντινγκ έπιασε το άλλο χέρι του πατέρα του και μπήκαν όλοι μαζί μέσα. "Ω, όχι" σκέφτηκε η Τζέιν.

Δυο ασιάτες αρχίζουν να κλειδώνουν το σπίτι και να κατεβάζουν τα ξύλινα λευκά ρολλά έξω από αυτό. Ένας από τους δύο βγάζει το πρόσωπο του, που τελικά ήταν μάσκα, και η Τζέιν αναγνωρίζει τον αρχικό μεσίτη με τα 600 ευρώ, να λέει στον άλλο ασιάτη:

"Επιτέλους, νόμιζα πως δεν θα τους ξεφορτωθούμε ποτέ"

The end

Παρασκευή, 2 Οκτωβρίου 2009

Ντρέπομαι για λογαριασμό τους

Σήμερα πήγα με τη συνονόματη ξαδέλφη μου στην οδοντίατρο της στο μέγαρο μουσικής. Γενικά η Αθήνα δεν μου αρέσει για να ζω, μου αρέσει όμως να την περπατάω. Οκ, ξέρω τι θα πείτε, η αθήνα είναι χάλια, μπλιαξ κ.τ.λ. Αλλά εγώ ζούσα 5 γαμημένα χρόνια στο Ρέθυμνο, και πριν από αυτά δεν πήγαινα στην Αθήνα παρά στα μαγαζιά μόνο και αυτό στο τσακίρ κέφι. Γιατί για το "βγάλσιμο" που κάνεις στο λύκειο σε βολεύει και ο Πειραιάς. Εντάξει; Γι' αυτό δεν την έχω βαρεθεί ακόμα, για την ακρίβεια δεν έχω φτάσει καν στο σημείο να την γνωρίσω, πόσο μάλλον να τη βαρεθώ κιόλας.

Τέλος πάντων μετά αποφασίσαμε να πάμε λίγο Ερμού να χαζέψουμε. Και αφού περάσαμε τον λαϊκό παροξυσμό και του ονεδίτες, απόδειξη πως ο κόσμος όχι μόνο έχει πολύ ελεύθερο χρόνο, αλλά τον διοχετεύει και λανθασμένα, πέφτουμε πάνω σε μια γκόμενα. Τα κλασικά, γεια σας, έχετε πάει στο mall, ναι έχουμε πάει στο mall, έχετε δει το evexia something, όχι, α, πολύ ωραία να σας δώσω τότε μία πρόσκληση για να έρθετε να κάνετε διάφορες μαλακίες που κοστίζουν πολλά λεφτά και δεν έχουν κανένα νόημα.

Ως εδώ καλά. Μας έφαγες 2 πολύτιμα λεπτά από τη ζωή μας που δεν πρόκειται να μας τα επιστρέψεις ποτέ και με κανένα τρόπο, αλλά τι να κάνεις και εσύ, κάπως πρέπει να ζήσεις. Αλλά όχι, φυσικά δεν τέλειωσε εκεί.

Πείτε μου δύο νούμερα από το ένα μέχρι το 10, 5, 7, α, ωραία καθίστε να τα γράψω εδώ, τάδε έλα εδώ λίγο!- ψάρεψα 2 κορόιδα. Καταρχάς ας συστηθούμε με λένε τάδε και αυτός είναι ο τάδε ο sex symbol του ινστιτούτου μας- δεν του καθόμουν που να με πλήρωνε- εσάς πως σας λένε, πόσο χρονών είστε, α, αποκλείεται 23 και 26, μα εσείς φαίνεστε σαν 18 χρονών, πετάγεται ο άλλος λέει, και σας πέρασα για τουρίστριες κορίτσια, έχετε έναν αέρα έτσι εξωτικό, και όσο τα έλεγε αυτά μας πήγαιναν πια να πάρουμε λέει "τις επιταγές" μας που κερδίσαμε, ένα δώρο, αξίας 45ευρώ, και ελάτε μη σας καθυστερήσουμε, δεν είναι μακριά, εδώ δίπλα.

Όταν πια στρίψαμε και αφού έβλεπα πως η ξαδέρφη δεν είχε σκοπό να μιλήσει λέω: που πάμε, παιδιά ξέρετε βιαζόμαστε πολύ, μα ελάτε δεν πάμε μακριά εδώ πιο κάτω είναι τώρα που φτάσαμε, όχι δεν γίνεται, μας έχετε καθυστερήσει ήδη πάρα πολύ, γεια σας, ευχαριστούμε.

Ήξερα άλλωστε το παρακάτω. Δεν ήταν η πρώτη φορά. Πριν 3-4 χρόνια, ίδιο σκηνικό, στον Πειραιά, είχαμε φτάσει μέχρι πάνω γιατί καμιά μας δεν μίλησε να πει πως δεν θέλουμε. Και σε πάνε σε ένα γραφείο και σε αρχίζουν στο τι θεραπείες ομορφιάς πρέπει να κάνεις κ.τ.λ. και σε πρήζουν και σου λένε "το δέρμα σας είναι μπλοκαρισμένο" κ.τ.λ.

Είναι γεγονός πως είμαι σνομπ, το παραδέχομαι. Και ενοχλούμαι εξαντλητικά από τα φυλλάδια που μοιράζουν στον δρόμο, και ακόμα πιο πολύ που στην καλύτερη τα πετάνε στον επόμενο κάδο, στη χειρότερη τα πετάνε στο δρόμο, και αν και δεν είμαι συνειδητοποιημένη οικολόγος, με ενοχλεί ο βρώμικος δρόμος όπως μια βρώμικη μασχάλη. Και θέλω να δείρω όσους πετάνε τα φυλλάδια στο δρόμο, και γενικά είναι ασύμφορη αυτή η ιστορία όπως και να το πάρεις.

Μετά μεγάλωσα και κατάλαβα πως είναι κρίμα, γιατί αυτοί οι άνθρωποι σιχαίνονται αυτό που κάνουν πολύ περισσότερο απ' ότι εγώ που παίρνω τα φυλλάδια. Και γι' αυτό από τότε πάντα παίρνω φυλλάδια, καμιά φορά δε τα διαβάζω πριν τα πετάξω. Με αυτό το σκεπτικό την είχα πατήσει εκείνη τη μέρα στον Πειραιά, γιατί και εκείνος μοίραζε φυλλάδια και μετά σε κυνηγούσε από πίσω έτσι και έπαιρνες, ΝΑΙ, ΣΕ ΚΥΝΗΓΟΥΣΕ, για να σου αρχίσει το μπίρι μπίρι.

Και ερωτώ, δεν ντρέπονται; Δεν ντρέπονται να αρχίζουν τα "πόσο όμορφη είστε", "μα μόνο 45, εσείς φαίνεστε τουλάχιστον για 28" (στην περίπτωση μου πόσο πιο μικρές να μας πει ότι είμαστε), "έχετε κάτι το εξωτικό, είστε σαν τουρίστρια". Αυτό το γαμημένο το τελευταίο δε, που το λένε και για καλό. Η ξαδέρφη μου είναι καρά ελληνιδάρα με τα όλα της, ούτε για ισπανίδα δεν την κάνεις, γιατί ούτε καν είναι τόσο μελαχρινή, και εγώ είμαι μια κλασσική γκόμενα, που θα ήθελα πολύ να είμαι μελαχρινή, γιατί αυτές οι πουτάνες έχουν πέραση. Εγώ βγήκα ξέπλυμα με πράσινα μάτια και καστανά μαλλιά και ηλίθιο κάτασπρο δέρμα που ούτε μαυρίζει, ούτε κοκκινίζει, δεν κάνει τίποτα, μένει εκεί άσπρο εις τους αιώνες των αιώνων αμήν. Το μόνο καλό που έχουν στις υπόλοιπες χώρες του εξωτερικού είναι ότι ίσως και καμιά φορά να ντύνονται πιο ωραία από εμάς και να μην είναι τόσο κιτς όσο εμείς. Κατά τ' άλλα μια χαρά έχουν και τις άσχημες τους, και ίσως πιο πολύ από εδώ.

Εγώ πάντως όχι μόνο θα ντρεπόμουν να κάνω αυτή τη δουλειά και να γλύφω έτσι τον κοσμάκη και να τον ταλαιπωρώ και να τον κοροιδεύω, αλλά επιπροσθέτως ότι λέει ο τίτλος.

Ευχαριστώ.