Κυριακή, 26 Δεκεμβρίου 2010

Εμίλια Γκαλότι και κάτι ψιλά

Πήγαμε χτες με την κολλητή και παλαιά συμμαθήτρια- εκτός από τα 25 φέτος, κλείνουμε και 10 χρόνια φιλίας- Νένα να δούμε την Εμίλια Γκαλότι στο εθνικό. Σωστή απόφαση για ανήμερα Χριστουγέννων. Θέατρο είχα να πάω από το καλοκαίρι του '09. Όσο και να λέω πως θέλω να πηγαίνω συχνά. Τέλος πάντων, φτάνω αργοπορημένη στο εθνικό, η καρδιά του Εβραίου μέσα μου σκίρτησε που θα έδινα μόνο 13 ευρουλάκια για να δω θέατρο- φυσικά όταν ο κινηματογράφος στα village έχει 9, δεν μπορείς παρά να κάνεις ένα μικρό πάρτι που θα δεις θέατρο με 13 ευρώ, ακόμα και αν είναι χάλια, που στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν ήταν- πίνω τη σοκολάτα μου, βλέπουμε τη Λέχου, η οποία ήταν πανέμορφη, και μπαίνουμε μέσα. 

Αρχίζει η παράσταση και αυτό που θα σας μεταφέρω είναι απλώς μία άποψη ενός ανθρώπου που δεν βλέπει θέατρο, εσείς άμα θέτε την ακούτε και πάτε και το βλέπετε. Ξεκινάει λοιπόν και νιώθω κάπως άβολα, διότι πες μου εμένα τι δουλειά έχω να βλέπω την πρωταγωνίστρια να κάνει σαν επιληπτική υπό τους ήχους του sway, σε έργο του 18ου αιώνα. Εντάξει ξέρω γω κύριε Χουβαρδά, είπαμε να το κάνουμε σημερινό το εργάκι, αλλά μπάστα. Μετά κάνει τα ίδια και ο Κουρής με τους άλλους τρεις κυριούληδες που κάτι συμβολίζανε τώρα αυτοί, αλλά δεν το χω μετά το χθεσινό μεθύσι, και λέω οκ. Ήταν αν μη τι άλλο σαφώς πιο όμορφος από την πρωταγωνίστρια και όπως αποδείχτηκε και στην πορεία, ήξερε να παίζει. 

Τέλος πάντων το sway θα βαρεθείτε να το ακούτε λίγο, αλλά το κολλάει κάπως καλύτερα στην πορεία. Μπαίνεις και στο νόημα της σκηνοθεσίας μετά το πρώτο δεκάλεπτο και δεν σου φαίνεται τόσο άβολο. Το έργο σαν έργο δεν ήταν πρωτότυπο. Ούτε αυτά που έλεγε. Το πως το έλεγε όμως, με την φαντάζομαι πολύ καλή μετάφραση του, ήταν κάποιες φορές συγκλονιστικά, στην απλότητα τους. Φυσικά όλοι οι ηθοποιοί, πλην της πρωταγωνίστριας στάθηκαν στο ύψος του ρόλου τους, με τη συγκλονιστική Στεφανία Γουλιώτη, στο ρόλο της απατημένης κόμισσας, να δίνει μια τέλεια ερμηνεία και τον Κουρή να μη μου θυμίζει πλέον ευτυχώς τίποτα ως αδερφός του Παπακαλιάτη- καταραμένο live blogging, πόσο χαμηλά με έχεις ρίξει τέλος πάντων. 

Η πρωταγωνίστρια τώρα. Εντάξει ότι δεν μ' άρεσε, δεν μ' άρεσε. Τώρα αυτό το πράγμα, που λίγο ήθελε να δείχνει την καθυστερημένη- αθώα, λίγο σαν τη σελήνη στη λάμψη ένα πράγμα, σκηνοθετική οδηγία μου μυρίζεται, σαφώς, αλλά άλλο να της είπαν και να μην μπορούσε να το αποδώσει; Να της είπαν να τα λέει όντως έτσι, ενώ αυτή μπορούσε και καλύτερα; Δεν ξέρω, τι να πω, δεν ξέρω. Κρίμα είναι, γιατί εγώ σου λέω κάθεται το κοριτσάκι και διαβάζει την κριτική εμένας της άχρηστης, και πως θα αισθάνεται που εκθειάζω όλους τους υπόλοιπους και αυτή την κράζω; Όχι, καταλαβαίνω. Αλλά ψέματα να πω; Ήθελα κάτι καλύτερο σε πρωταγωνίστρια. 

Τέλος πάντων, μην το ψυρίζω, ήταν ωραίο. Να πάτε να το δείτε. 

Πάμε μετά για ποτό. Στο huge. Μικρό βλαχάκι εγώ, δεν είχα ξαναπάει. Παίρνουμε τα ποτά μας, να σου δυο νεαροί χαριτωμένοι στην κυριολεξία που ήθελαν να βάλουν τα πανωφόρια τους στα κρεμαστράκια που είχαμε βάλει τα δικά μας. Και να 'σου οι χαριτωμενιές και να 'σου τα γελάκια. Γυρνάω και λέω στη Νένα:

-Αυτοί που μας την ψιλοπέφτουν γκέι ζευγάρι δεν είναι;
-Ναι, μου λέει, με την πιο απόλυτη φυσικότητα.

Ε, δεν ήταν. Εκεί που της ανέλυα την τελευταία μου θεωρία, πως δηλαδή μετά από σεβαστό χρονικό διάστημα μέσα σε μια σχέση βαριέσαι και πως το σεξ όσο ωραίο και αν συνεχίζει να είναι, μοιάζει με τη μαλακία που κάνεις από τα 12, και ύστερα τι κάνεις, χωρίζεις ή όχι και αν χωρίζεις έτσι και αλλιώς δεν θα γίνεται πάντα το ίδιο και τέλος πάντων τι θα γίνει σ' αυτή τη ζωή, δεν γίνεται να χωρίζεις επειδή βαριέσαι, ήρθαν και μας έπιασαν την κουβέντα. Ο "δικός" μου, πολύ ωραίο "παιδάκι" (οκ, το ξέρω ότι μιλάω σαν χαζογκόμενα, αλλά θέλετε να μου εξηγήσετε πως να τους πεις αυτούς που είναι κοντά 30 χρονών και μοιάζουν με παιδάκια; ε, τι να πω τώρα; πολύ ωραίος άντρας; μόνο άντρας δεν ήταν. σταύρε, ελπίζω να μη με διαβάζεις, αλλά που να με βρεις να με διαβάσεις με 3 ώρες μπροστά στον υπολογιστή το πολύ), όχι την αλήθεια μου θα την πω, αν δεν είχα σχέση και αν ταυτόχρονα με μένα, κατά διαστήματα δεν την έπεφτε σε όλο το μαγαζί, θα του καθόμουν. Αλλά ένα, έχω σχέση και δύο, ταυτόχρονα με εμένα αντάλλαζε αβρότητες και με την γκαρσόνα και με μια άλλη κοπελίτσα. Το λέω στη Νένα μου λέει "εσύ μαλάκα αρχίζεις τις ζήλιες από το one night stand;" και γελούσαμε. Μα όχι, δηλαδή κάτσε ρε φίλε. Όταν στην πέφτει κάποιος δεν πρέπει να την πέφτει μόνο σ' εσένα; Δεν είναι βασικό; Να μην τα πολυλέω, γίναμε λιάρδα (πιο μεθυσμένη πέφτω σε κώμα), λέγαμε ψιθυριστά μαλακιούλες η μία στην άλλη και σκάγαμε στα γέλια (τύπου: τώρα εγώ πρέπει να του κάτσω αυτουνού; ποια είναι η πολιτική του φλερτ τη σήμερον ημέρα; τι θα έλεγε ο ζαμπούνης αν ήταν εδώ;) μετά μας ζήτησαν να πάμε σπίτι τους, αλλά εμείς πήραμε το πολυαγαπημένο 040 και πήγαμε στα δικά μας. 

Εγώ τώρα, το ξέρω ότι είμαι διαρκώς "παντρεμένη" από τα 19 μου και είμαι και λίγο βόδι σ' αυτά, αλλά έχω άδικο που νόμιζα ότι τα one night stands ήταν μόδα που πέρασε και ότι τώρα παίζουν μόνο στις σειρές του Παπακαλιάτη; Κάνει ακόμα ο κόσμος one night stands; Και στην τελική δεν είμαστε λίγο μεγάλοι γι' αυτά τα πράγματα; Είμαι πολύ παρθενόπη; Υπάρχει κάποιος ειδικός να μου απαντήσει σ' αυτά τα φλέγοντα ερωτήματα; 

υ.γ. αυτός ο κύριος χτες μου είπε ότι ασχολείται με το θέατρο και ύστερα όταν του ζήτησα να γίνει πιο συγκεκριμένος που είπε ότι είναι ηθοποιός. αλλά στην πραγματικότητα δουλεύει σ' ένα φαρμακείο. ερώτηση: εγώ να λέω πως είμαι ψυχολόγος; τζο να λες εσύ πως είσαι σκηνοθέτης; τέλος πάντων που είναι το κράτος; 

Τετάρτη, 22 Δεκεμβρίου 2010

L'arnacoeur


Το να κάνω ανάλυση σε μια ταινία δεν είναι από τα άμεσα ενδιαφέροντα μου πια. Για να κάνω κριτική σε μια μέτρια γαλλική ταινία, ενώ μόλις προχτές έκανα καινούργιο ποστ αυτό πάει... ό,τι πάει να πει. 

Ψέματα, αυτό δεν είναι κριτική για μια ταινία. Αυτό είναι κριτική για τις ανθρώπινες σχέσεις. Τέλος πάντων, η υπόθεση της ταινίας απλή, τίποτα το πρωτότυπο. Τύπος έχει ως δουλειά του να διαλύει σχέσεις, σαγηνεύοντας γυναίκες που δεν είναι ευτυχισμένες μέσα σ' αυτές- ουδέποτε γυναίκες ευτυχισμένες. Το κόλπο πιάνει παραμυθένια, γιατί δεν προλαβαίνει να πουλήσει έρωτα, υποτίθεται η γκόμενα καταλαβαίνει ότι δεν πρέπει να είναι στη σχέση που είναι και χωρίζει. Χα! Χα! Χα!

Πέρα από το ψέμα της όλης υπόθεσης - γιατί μεταξύ μας, όσο ζω δεν έχω δει γυναίκα να ξυπνάει από το λήθαργο, τη σήμερον ημέρα μάλιστα που η ανασφάλεια των ανθρώπων χτυπάει κόκκινο και οι σχέσεις έχουν γίνει μάστιγα- η ταινία συνεχίζει στην παντελώς προβλέψιμη υπόθεση. Το γκομενάκι καλείται να χωρίσει ευτυχισμένο ζευγάρι, γιατί είναι πολλά τα λεφτά άρη, η γκόμενα- γυναίκα του τζόνι ντεπ με τα πολλά πέφτει σαν παραγινωμένο σύκο, παρατάει γάμο και άγγλο πάμπλουτο γαμπρό και τρέχει στον άπλυτο, διότι να μην ξεχνιόμαστε, παπούτσι από τον τόπο σου και ας είν' και χρεωκοπημένο ή κάτι τέτοιο. Και διεκδικεί μια θέση σ' αυτές.

Η σκέψη μου είναι η εξής: Πόσο εύκολο είναι να χαλάσουμε μια σχέση; Είτε αυτή πάει καλά είτε όχι; Προσωπικά είμαι αηδιαστικά εμμονική με όλες μου τις σχέσεις και με την πρωταγωνίστρια αυτών, τη σχέση μου. Θα με ρωτήσεις γιατί; Γιατί να είσαι εμμονική με τους ανθρώπους που έρχονται στη ζωή σου, όταν υπάρχουν τόσα εκατομμύρια από δαύτους που μπορούν να αποκαταστήσουν τους ζωντανούς θανάτους στη ζωή σου; Η απάντηση και όλη η αλήθεια για το πως διαχειρίζομαι τις σχέσεις μου βρίσκεται στο high fidelity και είναι ένας από τους λόγους που βρίσκεται στη λίστα με τις αγαπημένες μου ταινίες:

-- Just shut up, please, I'm trying to explain, okay?  That other girl, or other women, whatever, I was thinking that they're just fantasies, you know, and they always seem really great because they're never any problems, and if there are they're cute problems like we bought each other the same Christmas present or she wants to go see a movie I've already seen, you know?  And then I come home and you and I have real problems and you don't want to see the movie I wanna see, period.  There's no lingerie...
-- I have lingerie!

-- Yes you do.  You have great lingerie but you also have cotton underwear that's been washed a thousand times and its hanging on the thing and ... and they have it too just I don't have to see it because it's not the fantasy ... do you understand?  I'm tired of the fantasy because it doesn't really exist and there are never really any surprises and it never really...
-- Delivers?
-- Delivers.  Right.  And I'm tired of it and I'm tired of everything else for that matter but you'll never see me get tired of you ... so ...

Το ζήτημα είναι να έχεις βρει αυτόν που θες και να σε κάνει να γελάς και να κάνετε τέλειο σεξ και αν μαλώνετε που και που ή και συνέχεια, δεν έχει καμία σημασία, να μην πω και καλύτερα γιατί τι διάολο σχέση πάθους είναι αυτή αν δεν μαλώνετε; 

Πάντα θα υπάρχει κάποια άλλη και κάποιος άλλος. Που θα φλερτάρεις ξανά από την αρχή, θα φιλήσεις ξανά από την αρχή, θα κάνεις σεξ ξανά από την αρχή. Μέχρι να περάσουν 1,2,3,4 χρόνια για να βρεθεί κάποια/ ος άλλη/άλλος για να ξανακάνεις τα ίδια. 

Δεν ξέρω τι άλλο να γράψω. Απλώς να, είδα αυτή την ταινία και σκέφτηκα όλα αυτά που λέω και άλλα τόσα που δεν τα λέω. 

Αν έχετε όρεξη πείτε τη γνώμη σας. A, και αυτό δώρο για τις γιορτές




Δευτέρα, 20 Δεκεμβρίου 2010

Photos and love

     Αυτές οι μέρες που πέρασαν ένιωσα τόσο χαρούμενη, τόσο γεμάτη από αγάπη, και το ξέρω ότι εδώ μέσα συνήθως γκρινιάζω, αλλά σήμερα θα με ανεχτείτε να είμαι έξτρα χαρούμενη. Και μάλιστα χωρίς ενοχές, χωρίς δεύτερες σκέψεις- μήπως το γρουσουζέψω αν το πω και με παρατήσουν όλοι και κάνω γιορτές μόνη μου;- χωρίς γκρίνια. Λίγο φωτογραφικό κράξιμο μόνο, χωρίς λόγια. :)

     Την Παρασκευή ήρθε ο γλυκός μου Kathy. Εκεί που περπατούσαμε λοιπόν από μοναστηράκι για να πάμε στα εξάρχεια (-ναι, δίπλα είναι μωρέ, 15' δρόμος, - όταν έλεγες ότι είναι δίπλα, εννοούσες ότι θα τρέχουμε;) βγάζει ένα βιβλίο από την τσέπη του και μου λέει "επειδή σιγά που θα το έπαιρνες μόνη σου" (αλήθεια είναι, γιατί είχα το hitchhiker's guide to the galaxy να διαβάσω, οπότε δεν προβλεπόταν αγορά βιβλίου άμεσα). Λέω εγώ "ε, ναι, εντάξει και πότε θα στο δώσω πίσω;". Μου λέει ότι μου το χαρίζει, του λέω α τότε θα πρέπει να μου γράψεις και αφιέρωση, μου λέει έχει ήδη αφιέρωση, εγώ κατουριέμαι από τη χαρά μου, δεν μ' αφήνει να την κοιτάξω (εγώ σκάω γιατί είμαι ο ορισμός της ανυπομονησίας), οπότε μετά όταν διάβαζα τι είχε γράψει, ήμουν πάλι η τρελή που γελάει μόνη της στο λεωφορείο. (λοιπόν, το ξέρω ότι πολλές μου λέτε ότι το κάνετε, αλλά μα το θεό, όσα χρόνια ζω δεν έχω δει κανένα άνθρωπο να γελάει μόνος του στο λεωφορείο, ούτε καν να χαμογελάει!) Το βιβλίο είναι το "γουρούνια με φτερά" και επειδή ήδη το έχω αρχίσει και έχω πεθάνει στο γέλιο, το συνιστώ ανεπιφύλακτα. 

Την επόμενη μέρα συναντηθήκαμε η αγαπημένη μου Jo και ο Kathy πάλι- ήταν σουκού bloggers and love- σ' ένα καφέ που το είχαμε κλείσει αποκλειστικά για εμάς, ή κάπως έτσι. Πάντως ήμασταν μόνοι μας. Και γελάσαμε τόσο πολύ και το λέω αυτό για να ζηλέψετε. Και μόνο. :p (λες και εσείς δεν γελάτε ξέρω γω, εμάς περιμένατε) Όταν το βράδυ γύριζα, πάλι με το λατρευτό 040, κάθισε δίπλα μου μια πολύ γλυκιά κυρία και με ρωτάει "τι διαβάζεις;" της δείχνω και μου λέει "α, είναι ωραίο, το έχω διαβάσει". Εγώ επειδή είμαι ο πιο δύσπιστος άνθρωπος στον κόσμο, στην αρχή δεν το πίστεψα- δεν ξέρω γιατί. Και της λέω -α, ναι, είναι πολύ ωραίο. είναι σαν Τσιφώρος, αλλά.... - στα ιταλικά, μου απαντάει με χαμόγελο. Και σκέφτομαι, τι βλάκας να την αμφισβητήσω. Και μετά ήθελα να σταματήσω να διαβάζω και να της πιάσω την κουβέντα, αλλά δεν έβρισκα τι να της πω. Και έτσι είπαμε μόνο μια καληνύχτα και αυτό.

     Σήμερα είχα βγει με τη μαμάκα στα μαγαζιά. Με παίρνει ο αδερφός μου, μου λέει ετοιμάζω έκπληξη, να πάρουμε στη μαμά δέντρο και στολίδια. Εγώ, ο σκρουτζ προσωποιημένη, προσπαθούσα να τον πείσω ότι δεν θέλουμε και που να το βάζουμε τώρα το δέντρο, το σπίτι είναι μικρό, άστο καλύτερα. Τελικά η μαμά ήθελε δέντρο, όπως αποδείχτηκε λίγο αργότερα, αφού "ζήλεψε" ένα δέντρο στο public. Οπότε για ακόμη μια φορά ο αδερφός μου ήξερε καλύτερα και εγώ αποδείχτηκα η στριμμένη της παρέας- αλλά αυτές είναι ιδιότητες που κερδίζεις με κόπο, οπότε ας είναι. Η έκπληξη έγινε και ήταν πολύ ωραία, μαζευτήκαμε όλοι- εκτός από τον μπαμπά, που είναι ό,τι και εγώ+35 χρόνια- και είχε πολύ πλάκα. 

 Λοιπόν, τέλος, φωτογραφίες (όλα από jumbo, εκτός από των χριστών, που είναι από 1 ευρώ σοπ):











     Το πουσουκού έκλεισε υπέροχα με έναν ανεπανάληπτο καυγά με το νι και τους δυο μας να καταλήγουμε στο six dogs, για να ακούσουμε υποτίθεται τους le page και να συνειδητοποιήσουμε ότι έχουμε καλύτερη φωνή και από τους δύο- τώρα αυτό είναι καφρίλα που λέω το ξέρω, αλλά παρόλο που τα παιδιά στο myspace ακούγονταν πολύ ευχάριστα, το λάηβ τους ήταν εντελώς πρόχειρο. 

     Καλές γιορτές να έχετε όλοι. Και να μη θες μπαίνεις στο κλίμα... Στους αυθεντικούς σκρουτζ που δεν παρασύρονται- όχι σαν και μένα, τη γιαλαντζί!- εύχομαι να ξεκουνηθούν, οι γιορτές έχουν πλάκα! 

(συμπέρασμα: δεν το έχω καθόλου το γλυκό. υπόσχομαι βρίσιμο από την καινούργια χρονιά)

Δευτέρα, 13 Δεκεμβρίου 2010

Γαμήσου, γαμήσου, γαμήσου.

(Προσοχή ακολουθεί σκληρό πορνό)

Τι φέρνει τη Φλονς στα όρια της κατάρρευσης; Τι την εκνευρίζει τόσο που θέλει να σου χώσει ένα λέγκο μες το ρουθούνι; Για ποιον λόγο είναι ικανή να ξεκόψει φίλες- που λέει ο λόγος, ποτέ δεν θα είναι ικανή να ξεκόψει φίλες- και να μην ξαναμιλήσει στον μανάβη της γειτονιάς; 

Η ΚΡΙΤΙΚΗ. Δεν με ενδιαφέρει αν για κάποιους η κριτική είναι ο τρόπος τους να σε οδηγήσουν σε ένα καλύτερο αύριο, αλλά σας έχω νέα: Πρώτον δεν με ενδιαφέρει η άποψη σας και δεύτερον κοιτάξτε τη γαμημένη καμπούρα σας. 

Έχω μαλώσει μέχρι τελευταία ρανίδος αίματος με τον φίλο μου επειδή μ' έχει "μαλώσει" για κάτι. Ακόμα και αν έχω κάνει στ' αλήθεια μαλακία. Τι σε κάνει να πιστεύεις ότι είμαι τόσο κλινικά ανάπηρη που δεν καταλαβαίνω μόνη μου πότε έχω κάνει μαλακία και σε καθιστά υπεύθυνο να μου το υπενθυμίσεις; 

Έχω δει πίπες να συντελούνται μπροστά στα μάτια μου και δεν ανοίγω το στόμα μου. Έχω δει να γίνονται μαλακίες, να λέγονται μαλακίες, φίλες μου να κάνουν πουστιές στους γκόμενους τους και πάλι ουδέποτε δεν θα γυρίσω να πω "αυτό που κάνεις δεν είναι σωστό!". Και όμως το έχω ακούσει, διότι μην τολμήσω και κάνω εγώ πουστιά, θα πέσουν όλοι πάνω μου να με πλακώσουν. Δεν έχω κρίνει αν μου κουτσομπολεύεις τρίτο, δεν έχω κρίνει τη ζωή τρίτων μπροστά τους... Γενικά δεν ασκώ κριτική, παρά μόνο πια και αν έχω τρομερό θάρρος με τον άνθρωπο που θα την ασκήσω και ξέρω πως δεν θα τον στεναχωρήσω. 

Για να είμαστε με τα σωστά μας, δεν έχω πρόβλημα με όλες τις κριτικές. Υπάρχουν και οι καλοπροαίρετες κριτικές, υπάρχουν και αυτές. Ναι, όταν ο άλλος πλένει το στόμα του με ροδόνερο και ντρέπεται πιο πολύ από σένα που τολμάει να σου κάνει κριτική, αλλά τι να κάνουμε που τον έφερε η μοίρα σ' αυτή τη δύσκολη θέση και κυρίως δεν σε κάνει να αισθάνεσαι σκουπίδι, τότε επιτρέπεται να κάνει κριτική.

Τέλος πάντων δεν θα παπαρολογήσω άλλο, στο προκείμενο. Στο βασίλειο των κριτικών, αυτές που δεν αντέχω με τίποτα, με τίποτα όμως, θέλω να σουβλίσω τον άλλον ωσάν τον θανάση τον διάκο, είναι όταν προέρχονται από συμφοιτητές μου. Δεν ήταν τυχαίο το παραλήρημα  με την συμφοιτήτρια που μου την είπε επειδή ήμουν άρρωστη και δεν πήγαινα. Η οποία λείπει μια βδομάδα και καλά δικαιολογημένη επειδή έχει δουλειά και δεν ήρθε ούτε σήμερα. Της την είπα σήμερα που δεν ήρθε; Όχι. Την έκανα να νιώσει άσχημα; Όχι. Θα μου παίξει το χαρτί ότι δούλευε και δεν ήταν στο κρεβάτι; Γάμησε με, άρρωστη ήμουν, κοιμόμουν στις 6 το ξημέρωμα από το βήχα, πως να ξυπνήσω να έρθω στην πρακτική μωρή μαλάκω; 

Σήμερα λοιπόν, μετά από μια άθλια παρουσίαση μου για τη μετατρεπτική διαταραχή, η οποία ήταν να γίνει την προηγούμενη δευτέρα, αλλά αναβλήθηκε (και στην πορεία ξενέρωσα που επέλεξα αυτό το θέμα και μου έγιναν τα νεύρα κρόσσια, και επιτέλους αποφασίστε αν υπάρχει υστερία ή όχι, και ΟΧΙ, δεν πρόκειται να εμπιστευτώ κάποιες σημειώσεις που έχουν στηριχθεί στο DSMIII, αν είναι έτσι να θεωρούμε και την ομοφυλοφιλία διαταραχή κύριε καθηγητά, γιατί όχι, αφού το '94 στην τελευταία αναθεώρηση βγήκε εντελώς από τις διαταραχές μη γαμήσω), μου λέει ο συμφοιτητής μου, αρχικά "μου τη λέει" ο συμφοιτητής μου, επειδή δεν ανέφερα και τις αποσυνδετικές διαταραχές όπως μου είχε πει ο καθηγητής (γιατί εγώ είπα ότι θα μιλήσω για την μετατρεπτική διαταραχή duh, και στην τελική δεν μας ενδιαφέρουν σαν ομάδα οι αποσυνδετικές διαταραχές γιατί δεν συναντώνται στο γενικό νοσοκομείο τόσο συχνά και το ΠΙΟ σημαντικό δεν είχα όρεξη να τις αναφέρω) και αργότερα όταν μαζευτήκαμε στο δωματιάκι μου έκανε την εξής φρικιαστική ερώτηση "Φλον διαβάζεις;". 

-Όχι ιδιαίτερα είναι η αλήθεια. 
-Ναι, αλλά θα έπρεπε να διαβάζεις, δηλαδή ξέρεις πως είναι η ψυχολογία...
-Ναι, το ξέρω, αλλά ποτέ στη ζωή μου δεν διάβαζα και το μεταπτυχιακό είναι τόσο χαλαρό που δεν σε ωθεί να διαβάσεις. Δεν είναι όπως προπτυχιακά που είχαμε στάνταρ εξετάσεις κτλ κτλ
-Εντάξει, αλλά ο καθηγητής μας είπε π.χ. να διαβάσουμε για το τάδε, δεν μας το είπε για πλάκα.
-....
-Εγώ δεν ήρθα από το τάδε μέρος να κάνω την πλάκα μου...

Τέλος πάντων σ' αυτό το κλίμα ήταν η συζήτηση, μέχρι που μπήκε μια κοπελίτσα και μας διέκοψε, όταν ευγενικά του έλεγα αυτά που θα του πω τώρα όχι και τόσο ευγενικά.

ΓΑΜΗΜΕΝΕ. Είσαι 31 χρονών, όχι 24. Δεν μπορείς να μου λες ότι εσύ ήθελες την ψυχολογία όσο και εγώ, όταν εσύ ξεσκίζεσαι να δώσεις κατατακτήριες για δεύτερο πτυχίο, ενώ εμένα ήταν απλώς η πιο λογική επιλογή όταν τέλειωνα το σχολείο. Δεν μπορείς να μου λες ότι θα ήσουν στη βολή σου και 24 χρονών, χωρίς τον χρόνο ή τις καταστάσεις να σε πιέζουν και θα διάβαζες. Δεν μπορείς να μου πεις ότι τέλειωσες τη σχολή στα 3,5 χρόνια, γιατί και εγώ τυπικά στα 4 την τέλειωσα, ασχέτως που το κωλοβάρεσα ένα χρόνο για να κάνω και καλά την πτυχιακή μου, γιατί είχα την πολυτέλεια να το κάνω. Δεν μπορείς να μου κάνεις κριτική για το αν μου αρέσει το μεταπτυχιακό ή όχι, γιατί αυτό που για μένα είναι απλώς η λογική συνέχεια, για σένα ήταν αναγκαιότητα, όταν το πολύ σε 2-3 χρόνια πρέπει να βγάζεις λεφτά από αυτό που επέλεξες να θυσιάσεις τα χρόνια που πέρασαν μετά το πρώτο πτυχίο. 

Έχω σκυλοβαρεθεί με τις ταξινομήσεις τους. Ένα δοχείο με σκατά. Ονομάζουν το κάθε μπλιμπλίκι διαφορετικά και εγώ θα πρέπει να κάθομαι να το ξέρω, λες και έχει καμιά διαφορά, λες και είμαι γιατρός και πρέπει να γράφω φάρμακα. Όταν όλοι οι γαμημένοι ψυχίατροι κάνουν το μυαλό τους κουρκούτι από αυτές τις μαλακίες, για να βλέπουν τα ίδια και τα ίδια κάθε μέρα και να τα αντιμετωπίζουν και με άθλιο τρόπο. Δεν νοώ ότι θα κάθομαι να μάθω όλες αυτές τις μαλακίες. Αν πρέπει να το κάνω παραιτούμαι. Αυτή τη στιγμή. Θα πάω να γίνω σκηνοθέτης ρε μουνιά. 

Άνεργη θα είμαι και στη μία περίπτωση, άνεργη και στην άλλη. Μόνο που αν δηλώνω σκηνοθέτης θα είναι σούπερ γαμάτο και δεν θα ακούσω ποτέ ξανά την ατάκα από υποψήφιο γκόμενο "Δηλαδή εσύ τώρα μπορείς να με ψυχολογήσεις;". 

Σάββατο, 4 Δεκεμβρίου 2010

Μια μέρα θα γίνω πάνσοφη!

Μέχρι τότε μπορώ να γράφω εδώ πέρα. Άκου να δεις τι γίνεται. Κλείνω τα 25 σε λίγους μήνες. Αν με δεις σου μοιάζω ακριβώς για τόσο- εκτός και αν είσαι πάνω από 40, τότε μπορεί και να μου πεις "24, καλέ δεν σου φαίνεται, φαίνεσαι για 18!", αλλά εσύ είσαι 40, οπότε blow me, η γνώμη σου δεν μετράει. 

Τι κάνω στη ζωή μου; Γράφω αυτό το ρημαδοblog, που όποτε λέω ότι θα το παρατήσω, λες και αντιστέκεται ο εγκέφαλος και θέλει να αναρτήσει και κάθε πότε πήγα τουαλέτα (πριν λίγο). Η διορατικότητα μου όσον αφορά τους ανθρώπους δεν έχει μειωθεί, συνάμα με την κυνική μου φύση. Παρόλ' αυτά άκου να δεις τι γίνεται. Δεν μπορώ πλέον να αντιμετωπίζω τον κόσμο σαν μαλάκα, γιατί τότε θα έμενα μόνη μου. Το έχω δοκιμάσει και αυτό, αλλά δεν έχει τόσο πλάκα και δεν πα να λέτε ότι θέλετε. Οπότε προσπαθώ πάντα να δω τα θετικά στον κόσμο τούτο (κόσμος= άνθρωποι). 

Γίνομαι 25 τον Απρίλιο και ακόμα δεν έχω δουλέψει ούτε μια μέρα στη ζωή μου. Ο αριθμός των αντρών που έχω κάνει σεξ είναι μικρότερος από 5- αρκετά μικρότερος. Με γυναίκα δεν έχω πάει. Δεν έχω δίπλωμα οδήγησης. Ξέρω μόνο Αγγλικά- δεν μπορώ να μάθω άλλες γλώσσες, οπότε γι' αυτό ας πούμε δεν πειράζει. Δεν μπορώ να μάθω κανένα μουσικό όργανο- είναι όπως με τις γλώσσες και αυτό, δεν πειράζει.  Δεν έχω γυρίσει ακόμα ούτε ταινία μικρού μήκους. Δεν έχω γράψει ούτε βιβλίο, ούτε σενάριο. 

Μου μένουν 4 μήνες και 12 μέρες μέχρι να πάρω δίπλωμα οδήγησης, γυρίσω ταινία μικρού μήκους, γράψω βιβλίο ή σενάριο. 

Am I with me? 

Τρίτη, 30 Νοεμβρίου 2010

Are you fuckin' kidding me?

Ξυπνάω σήμερα το πρωί από τη δόνηση του κινητού. Ήταν η συμφοιτήτρια που κάνουμε μαζί πρακτική. Η ώρα ήταν 12 παρά 10. Είχα βάλει ξυπνητήρι εκείνη τη μέρα για να πάω στο νοσοκομείο, αλλά επειδή κοιμήθηκα στις 5 η ώρα το πρωί από τον βήχα, αποφάσισα- με πόνο ψυχής η αλήθεια  είναι, γιατί δεν υπήρχε τίποτα περισσότερο που να θέλω από το να τρέχω μέχρι το Χαϊδάρι, μετά το χθεσινό τρικούβερτο βήχα- να μην. 

Δεν το σηκώνω φυσικά, γιατί θα καταλάβαινε ότι μόλις είχα ξυπνήσει- δεν ξέρω αν φαίνεται σε όλους, σε μένα φαίνεται. Την παίρνω μετά από 2'. 
- Έλα τάδε, ήμουν στην τουαλέτα. Συνέβη κάτι;
- Έλα Φ., είσαι ακόμα άρρωστη; Δεν πιστεύω να έχει έρθει το νι σου και να μας λες ψέματα;
- Όχι, δεν έχει έρθει το νι, αύριο έρχεται μάλλον. Ναι, είμαι άρρωστη, όλο το Σαββατοκύριακο είχα πυρετό. (δεν είχα, ήμουν όμως εξαντλημένη από την ίωση, αλλά αυτό δεν νομίζω ότι πιάνει. ο πυρετός παρόλ' αυτά συγκινεί τους πάντες. όχι όμως και αυτήν!)
- Χτες να ξέρεις μας την είπε ο καθηγητής και να ξέρεις πήρε τηλέφωνο και η κόρη του δικού σου... (ο "δικός μου" είναι ένας παππούς που υποτίθεται έχω αναλάβει. και λέω υποτίθεται, γιατί πάω μαζί με ένα ειδικευόμενο ψυχίατρο και για τον παππού τι πάω, τι όχι, το ίδιο του κάνει. για του λόγου το αληθές, όταν ρώτησα τον καθηγητή αν πήρε όντως τηλέφωνο ούτε καν θυμόταν για ποιον άνθρωπο του μιλάω)
- Και τι δηλαδή, δεν έχουμε δικαίωμα ούτε να αρρωστήσουμε;;
- Ε, δεν ξέρω... Απλώς αν δεν είναι κάτι σημαντικό ρε παιδί μου να μη λείπεις...
- Καλά θα πάρω ένα ταξί και θα έρθω αν είναι. 

Σηκώνομαι με γενναιοψυχία. Η μαμά μου αναρωτιέται πως αποφάσισα τελικά να πάω, εγώ της εξήγησα πως οι συμφοιτητές μου ζηλεύουν που αυτοί πήγαν και εγώ δεν πήγα και μου κάνουν ψυχολογικό πόλεμο- τρου ντατ. 

Πάω εν τέλει, λέω στον καθηγητή πως είμαι άρρωστη, μου λέει αν είσαι άρρωστη γιατί ήρθες, οι άρρωστοι έχουν δικαιολογημένη απουσία. Κοιτάω τη συμφοιτήτρια μου με βλέμμα "το ήξερα μωρή μουσίτσα πως τσάμπα με κουβάλησες ως εδώ". Είχαν δε το θράσος να μου κάνουν αστειάκια του τύπου "μην τυχόν και μας κολλήσεις". Μέσα στο στόμα σας έπρεπε να βήχω κανονικά μαλακιστήρια, που με κουβαλήσατε τσάμπα πρωί πρωί μεσημέρι. 

Μαζευόμαστε μετά στο δωματιάκι της πρακτικής και γίνεται το εξής ωραίο. Η προαναφερθείσα συμφοιτήτρια- πολύ καλό κορίτσι κατά τ' άλλα, πολύ την συμπαθώ, μην κοιτάτε, ε και αν είπα και μια κουβέντα παραπάνω νερό και αλάτι- παίρνει ένα φίλο της τηλέφωνο και έπιασαν ψιλή κουβέντα. Και αρχίζει τα "είσαι ερωτευμένος; έλα ρε φίλε και ο τάδε ερωτευμένος; και ο δείνα ερωτευμένος;" τέτοιου τύπου κουβέντα. Όλοι άντρες αυτοί. Τι είναι ρε ο έρωτας, μην αρχίσω να βαράω φάπες; Όλοι οι τύποι εν τω μεταξύ αν κρίνω από το τηλεφώνημα, δεσμευμένοι με παράνομες σχέσεις. Δηλαδή να το πάθω τώρα το εγκεφαλικό ή να το αφήσω για όταν θα μου περάσει η ίωση; Πως ερωτεύτηκαν δηλαδή όλοι αυτοί; Και τι σκατά κάνουν και είναι ερωτευμένοι; Πως νιώθουν; Πως διάολο ορίζουν τον έρωτα μερικοί άνθρωποι; Ο ενθουσιασμός δεν είναι έρωτας. Ούτε ο πληγωμένος εγωισμός είναι έρωτας. Ντάξει; Όταν βλέπεις τον άλλον και τον λατρεύεις και θέλεις να τον προσέχεις και να τον αγαπάς για πάντα και κάνετε το υπεργαμάτο σεξ και γελάτε μέχρι δακρύων τότε σου επιτρέπω να δηλώσεις ερωτευμένος και μόνο τότε. 

Λοιπόν, επειδή πρέπει να πάω και στον γιατρό να με ακροαστεί: Δύο chick flicks - εμμονή - παντελώς ψέμα ασφαλώς 1. Going the distance και 2. Easy A με την απλώς εκθαμβωτική-πανέμορφη-θέλωναείμαισανκαιαυτήτώρα Emma Stone. 

Σήμερα έχουμε και τραγούδι. 



Τρίτη, 23 Νοεμβρίου 2010

Να μου ζήσει ρέι.

Σε μια βδομάδα το blog κλείνει δυο χρόνια. Να πω την αλήθεια κάπως δεν έχω καθόλου έμπνευση για τίποτα καινούργιο, αλλά αποφάσισα να μη το κλείσω, γιατί η ζωή είναι γεμάτη εκπλήξεις και δεν ξέρεις ποτέ τι μπορεί να συμβεί που να θέλω να το μοιραστώ μαζί σας.

Ευχαριστώ για ακόμη μια φορά όσους γνώρισα από εδώ μέσα, διαδικτυακά (kleine wolke, master g, kwlogria, sidheamalthia- ναι μουνί της λάσπης, κοίτα που μπαίνεις, στους διαδικτυακούς μου φίλους, να μάθεις να μην παίρνεις τον πανέμορφο κώλο σου να έρθεις αθήνα- και alex- μας λείπεις), αλλά και στην πραγματική ζωή που έτυχε να πούμε δυο κουβέντες ή και παραπάνω, πολύ παραπάνω (χρονολογικά: mahahou, mrs. stulf, dm japan, agit8d, η loud melody, αγαπημένη και λατρεμένη jojo -gogoth- και πανέμορφο kathystera) αλλά και όχι bloggers (κάποιος όχι blogger). Αλλά και οι τρομερές συμπάθειες μου, μου πρόσφεραν και αυτοί μέσα από τα posts τους (όπως το προβατάκι, το αγαπημένο μου σπουκάκι, η αμπίτο, ο πρώην elias νυν αυτός, η τρελοτουρίστρια, η άσπα, ο γ. μ., ο γιωρίκας, η αντιπαθέστατη και σιχαμερή τανίλα :), η ουλαλούμ, ο διπρόσωπος, η έφη, ο σάρπερ, η λου, το κορίτσι που ήθελε πολλά... ίσως ξεχνώ κάποιους, δεν έχει και πολύ σημασία, έτσι;

Όλους αυτούς τους ευχαριστώ, άλλους γιατί με καλώς όρισαν, άλλους γιατί μου είπαν μια γλυκιά κουβέντα, άλλους γιατί τους αγαπώ, αλλά και κάποιους που και ας μην τους αγαπώ κάτι μου δίδαξαν με τον τρόπο της γνωριμίας μας. 

Λοιπόν ώρα για το γκάλοπ: "Τα αστεία του πολέμου (που θα τα θυμόμαστε μετά και θα γελάμε)" είναι μια φράση από τους α.μ.α.ν από ένα σκετς εποχής πολέμου της αμερικής, με ποια χώρα δεν θυμάμαι, πάντως ο μπιλ ήταν πρωθυπουργός. Τέλος πάντων, πόσοι να είναι οι άνθρωποι που να έχουν συγκρατήσει αυτή τη συγκεκριμένη φράση; Υποθέτω όχι πολλοί. Παρόλ' αυτά η κολλητή μου επέμενε ότι την έχει ακούσει από αλλού και όχι από μένα. Της εξήγησα πως αυτό δεν γίνεται. Τώρα ποιοι είστε αυτοί οι 4 που την ξέρετε, δεν ξέρω. Αλλά είμαι σίγουρη πως λέτε ψέματα!

Παρακάτω. Ξυπνάω πρωί και υποφέρω. Κάνω πρακτική σε νοσοκομείο και βλέπω διάφορα περιστατικά με τους 2 συμφοιτητές μου, με τεράστιο χιτ τα οργανικά ψυχοσύνδρομα. Το τι γιαγιά και παππού έχω δει τον τελευταίο μήνα που νομίζει ότι έχουμε 1960 (ένας μέσος όρος χρονολογίας) δεν περιγράφεται. Το αποκορύφωμα όλων είναι ότι προσβάλλονται μάλιστα και λένε "χρονολογία; βεβαίως και ξέρω τι χρονιά έχουμε... έχουμε χίλια οχτακ... ε, όχι, χίλια εννιακόσ... εβδομήντα πέντε". Καταλαβαίνεις. Ε, βλέπουμε κάτι καταθλίψεις, άντε καμιά μετατρεπτική διαταραχή στο τσακίρ κέφι, και διάφορα άλλα.

Αλλά το καλύτερο είναι οι ναρκωμανείς. Που εγώ τους λυπάμαι βέβαια, αλλά είναι και οι πιο αστείοι κυρίως. Σκάμε μύτη λοιπόν και όταν καταλάβουν ότι εμείς έχουμε τα κουμπιά αρχίζουν, "γιατρέ μου δεν είμαι καλά... δεν κοιμάμαι καλά..." (ενώ μέχρι πριν 1' μπορεί να έλεγαν ότι κοιμήθηκαν μια χαρά). Ένας την προηγούμενη βδομάδα ήθελε ένα "μιξ". Να του λέει ο γιατρός "δεν μπορώ να στα κάνω σούπα άνθρωπε μου" και να του λέει το τζάνκι "ε, μα τώρα εμένα θα μου πεις; όσα στεντόν και να μου βάλεις δεν θα κάνουν δουλειά, πρέπει να μου βάλεις μια μίξη!" και να τον κυνηγάει στο διάδρομο και να του λέει ότι δεν ξέρει τη δουλειά του. Το ίδιο και προχτές με άλλον. Είχε τη συνταγή έτοιμη, ήθελε 5 χάπια, 4 ίδια πρωί, μεσημέρι, απόγευμα, βράδυ και ένα άλλο επιπλέον το βράδυ. Τελικά του τα έβαλε ο γιατρός, αλλά μας κατάχεσε πρώτα καλά καλά. (δηλαδή εντάξει, εμείς δεν ακούμε τίποτα, εμείς είμαστε ακόλουθοι, ο καημένος ο γιατρός τα ακούει όλα) 

Τέλος πάντων, διάφορα συμβαίνουν, ωραία περνάμε, δεν μπορώ να πω. 

Το άλλο blog, για όσους το ξέρουν, το έχω κλείσει προς το παρόν. Όσοι θέλουν πρόσκληση να μου στείλουν στο μέηλ. 


Δευτέρα, 1 Νοεμβρίου 2010

Ύπνος. Θάνατος. Τίποτ' άλλο.

(καταρχάς θυμάστε το προηγούμενο ποστ; την γουστάρει, εντάξει. ξέρω ότι είχατε μεγάλη καούρα)

Για να ξεκαθαρίσουμε από την αρχή, δεν είμαι ο άνθρωπος που πάνω απ' όλα θα βάλω τον ύπνο. Στις απολαύσεις της ζωής θα έβαζα πρώτα το σεξ και το γέλιο και ύστερα το φαγητό και τον ύπνο. Αλλά και το φαγητό και τον ύπνο, όποτε τα έχω ανάγκη με πιάνει το κατοχικό μου σύνδρομο. Δεν θα στερηθώ για κανένα λόγο τον ύπνο μου και αν τολμήσεις να πάρεις από το φαγητό μου πριν χορτάσω θα τ' ακούσεις. (φλονς ντάζντ σέαρ φουντ!)

Αυτό συμβαίνει υποθέτω γιατί ποτέ δεν τα πήγαινα καλά μ' αυτά τα δύο. Από μικρή με έπιαναν οι ανορεξίες μου και από μικρή φοβόμουν να κοιμηθώ. Σαν παιδί δηλαδή φοβόμουν να κοιμηθώ μόνη μέχρι και έφηβη. Δεν πίστευα ποτέ ότι θα καταφέρω να κοιμάμαι μόνη μου και να το απολαμβάνω. Θυμάμαι πως ανυπομονούσα να παντρευτώ ώστε να μην χρειαστεί να κοιμηθώ ποτέ ξανά μόνη. 

Τέλος πάντων, τώρα που πρέπει να ξυπνάω κάθε πρωί το αργότερο στις 8, μετά από πολύ καιρό, θυμήθηκα γιατί η κολλητή/ συμφοιτήτρια μου μ' έχει στο κινητό της ως "κουρασμένη". Προπτυχιακά είχαμε αρκετά μαθήματα τα οποία ήταν στις 8:30 και αν όχι όλα, πολλά από αυτά τα παρακολουθούσα. Που σημαίνει ότι έπρεπε να ξυπνάω γύρω στις 7:30. Ξέρετε τι σημαίνει αυτό για ένα φοιτητή και δη εμένα που κοιμόμουν στις 9 το πρωί; (όχι, δεν έβγαινα. μέσα καθόμουν και έβλεπα ταινίες) Ότι όλη την υπόλοιπη μέρα ήμουν μ' ένα περίλυπο ύφος, λέγοντας συνεχώς "είμαι πολύ κουρασμένη...". 

Τώρα λοιπόν που κάνω πρακτική στο μεταπτυχιακό μ' έχει πάρει χαμπάρι η κοπέλα που κάνουμε μαζί πρακτική και με κοροιδεύει. Π.χ. μια μέρα δεν πήγα από το πρωί και μετά όταν πήγα έμαθα ότι ούτε ο υπεύθυνος καθηγητής είχε πάει εκείνη τη μέρα, αλλά ούτε και είχαμε παραπεμπτικά στην πρώτη επίσκεψη, αυτή που έχασα δηλαδή- που σημαίνει δεν μας κάλεσαν από το νοσοκομείο να πάμε να "εξετάσουμε". Και ένιωσα τρομερή αγαλλίαση που δεν είχα ξυπνήσει πιο νωρίς. Και στο γυρισμό μου λέει η συμφοιτήτρια μου "πάντως Φλονς καλό θα ήταν να αρχίσεις να γίνεσαι πιο συνεπής- σημειωτέον μόνο άλλη μια φορά δεν είχα πάει, κατά τ' άλλα είμαι πιο πολύ στην ώρα μου απ' αυτήν, αλλά έχε χάρη που αυτή κάνει και άλλες δυο δουλειές και είναι ένα χρόνο μόνο μεγαλύτερη από μένα, οπότε το μουγκώνω η μουλάρα- θα δεις θα αρχίσεις να νιώθεις και καλύτερα για τον εαυτό σου". Πήγα να της πω ότι εγώ μια χαρά ένιωθα μέχρι που μου την είπες, αλλά είπαμε αυτή άλλες δυο δουλειές, εγώ μετά βίας σέρνω το κουφάρι μου στην πρακτική κάθε πρωί. 

Στην πενταήμερη εκδρομή, εκεί όπου όσοι είχαν την "τύχη" - εντελώς ειρωνικά όμως- να πάνε, ξενυχτούν και τις 5 μέρες, εγώ κοιμόμουν κάθε βράδυ και μάλιστα από πολύ νωρίς. Η κολλητή μου ακόμα μου λέει την ατάκα "Νένα, άμα δεν κοιμηθώ ΘΑ ΑΡΡΩΣΤΗΣΩ!" που της έλεγα έπειτα από τα παρακάλια της να πάω στο "κλαμπ" του ξενοδοχείου. 

Το σάββατο, περιμένοντας την αγαπημένη μου Φ. που άργησε να έρθει, βρέθηκα με μία εκ των φιλενάδων της στο μετρό και συζητούσαμε μέχρι να έρθει. Η κοπέλα δεν είχε κοιμηθεί για δυο μέρες, γιατί διασκέδαζε για δυο μέρες. Εγώ αυτό δεν μπορώ να το κάνω! Να μείνω ξάγρυπνη ένα βράδυ το έχω κάνει. Και να κοιμηθώ αργά το επόμενο, και αυτό. Αλλά στο κρεβάτι μου! Δεν διασκέδαζα. Δεν είναι διασκέδαση να μένεις ξύπνιος κύριοι! Είναι μαρτύριο!

Γενικά εγώ και το κρεβάτι μου έχουμε μια σχέση πάθους. Μου έχει σταθεί σε πολύ δύσκολες στιγμές και του το αναγνωρίζω. Είναι παντοτινός μου σύντροφος και στις χαρές μου (ελάτε τώρα, ξέρετε τι εννοώ) και στις λύπες μου (αυτό που πέφτεις με λυγμούς και σηκώνεσαι μετά από 2 ώρες; αυτό.) 

Υπάρχουν άνθρωποι, οι λεγόμενοι light sleepers, που κοιμούνται 4-6 ώρες και είναι μια χαρά. Εγώ αν δεν κοιμηθώ τουλάχιστον 8 δεν είμαι εντάξει μετά. Βέβαια, είτε 8 κοιμηθώ είτε 18 το σύνηθες είναι να χασμουριέμαι μέχρι να ξαναπάω για ύπνο. Πολύ πιθανό να ήμουν γάτα στην προηγούμενη ζωή μου, όπως ο Φέι Φέι που τηρεί τις μελέτες όπου βγάζουν στις γάτες 16 ώρες ύπνο κατά μέσο όρο. Αν με δείτε πάντως να χασμουριέμαι, μην παρεξηγηθείτε. Δεν βαριέμαι, απλώς είμαι χουζούρης. 

Αυτή τη βδομάδα αναδιαμόρφωνα το δωμάτιο μου. Δεν είχα ασχοληθεί τον χρόνο που μας πέρασε, από τότε που ήρθα από το Ρέθυμνο, αλλά από τότε που συνειδητοποίησα πως όμορφο δωμάτιο= καλή διάθεση= όρεξη για ζωή βάλθηκα να το κάνω ομορφούλικο. Και το κατάφερα νομίζω. (τον πίνακα δεν τον έχω κρεμάσει ακόμη)

Αυτά. 




Κυριακή, 17 Οκτωβρίου 2010

Απλώς δεν σε γουστάρει;

(ο κάθυ που το διάβασε λέει: δεν σας μπορώ, όχι δεν δεν δεν σας μπορώ. ρε αμάν με τις αναλύσεις σας, σας βαρέθηκα, άντε στείλτη στη τζο να βάλει μυαλό, τι είναι αυτά, ούτε στο γυμνάσιο. ΒΡΕ ΟΥΣΤ!)

Την ιστορία την ξέρουμε όλοι, no; Αγόρι γνωρίζει κορίτσι, κορίτσι γνωρίζει αγόρι, αγόρι την πέφτει στο κορίτσι, κορίτσι πέφτει σαν παραγινωμένο σύκο και μετά το αγόρι την κάνει με ελαφρά. Και μένει η δύσμοιρη να αναρωτιέται τι σκατά έγινε τώρα.

Αυτή είναι η καλή εκδοχή της ιστορίας. Αυτή που μαζεύεστε με τις φίλες σου, και θάβετε τον πεθαμένο μέχρι να μη του ξανασηκωθεί για ένα μήνα. Υπεραναλύετε μέχρι αηδίας όλα όσα έχει πει, ώστε να βεβαιωθείς πως δεν είσαι εύκολη που του έκατσες με την πρώτη, αλλά όλα έλεγε έδειχναν πως σε θέλει πολύ, οπότε όταν το πάθος μιλάει, ποια είσαι εσύ που θα αντιμιλήσεις; Και άντε το πολύ πολύ το απολωλόν πρόβατο να σκάσει μύτη κανένα δίμηνο μετά- ναι, έχουν θράσος, καινούργια πράγματα δεν μαθαίνουμε εδώ μέσα- επειδή σ' έχει σιγουράκι, μόνο και μόνο για να φάει φόλα, γιατί σιγά που θα τον έκλαιγες δυο μήνες. 

Υπάρχει όμως και η άλλη εκδοχή. Η κακή. Αγόρι γνωρίζει κορίτσι. Κορίτσι γνωρίζει αγόρι. Αγόρι την πέφτει στο κορίτσι, κορίτσι πέφτει σαν παραγινωμένο σύκο και μετά το αγόρι λέει στο κορίτσι πως ξέρεις τι; Μου αρέσεις μεν, μπορούμε να ρίχνουμε κανένα πήδημα που και που, διότι είμεθα και άνθρωποι με υποχρεώσεις και που να τρέχεις να βρίσκεις άλλον, για σχέση δεν σου υπόσχομαι, κάτσε να κοιτάξω το καρνέ μου, ναι, ο ωροσκόπος μου δεν προβλέπει νέα δέσμευση για το 2010, αλλά τίποτα δεν αποκλείεται. 

Τι κάνεις εκεί; Ε, θα μου πεις εύκολο, φεύγεις και πας σ' άλλον που θέλει σχέση. Όχι; Γιατί τώρα τι σόι είναι αυτός που θέλει μεν να πηδιέστε, αλλά δεν σε θέλει και για σχέση και στο λέει και μέσα στη μάπα σου; Και βρίσκεσαι και στην ευχάριστη θέση να θάβεις τον πεθαμένο, χωρίς να πέθανε. Και να σου οι φίλοι σου να λένε πως είσαι θύμα- που από μέσα τους αναρωτιούνται "ρε πούστη μου, ποιοι είναι αυτοί οι τεντυμπόιδες που τα καταφέρνουν και δεν μπορώ εγώ;- και πως "δεν σε γουστάρει, εντάξει τώρα, χέστονα" και από την άλλη οι φιλινάδες σου να σου λένε "γράψτονα να κολλήσει". Και να κάθεσαι εσύ σπίτι να αναρωτιέσαι τι σκατά να κάνεις τώρα. Διότι ναι, το ξέρεις πως δεν γουστάρει... ακόμα. Αλλά ξέρεις και πως αν τον γράψεις θα κολλήσει. Έτσι πάνε αυτά τα πράγματα από αρχαιοτάτων. Αλλά αυτή τη δουλειά θα παίζουμε τώρα μεγάλοι άνθρωποι; 

Και να σου, από εκεί που τον είχες και ψιλοχεσμένο όταν στην έπεφτε, που κάνεις μικρό τελετουργικό χαράς αν εδεήσει να εμφανιστεί για σεξ ή βόλτα, και να σου που σκέφτεσαι "κοίτα που θα κολλήσω με τον ξεφτιλισμένο, από εκεί που τον είχα σίγουρο" και να αναρωτιέσαι "τι έγινε ρε παιδιά;" ωσάν άλλος σπύρος παπαδόπουλος. 

Τι στον πέοτα κάνεις εκεί; Γιατί πες ότι φεύγεις. Και αν σου εμφανιστεί σε δυο βδομάδες να δει και καλά τι κάνεις, και του κάνεις τη δύσκολη και σου σκάσει στο μήνα πάνω και σου τάζει αγάπες και λουλούδια, ζωή παραμυθένια; Τον σκοτώνετε κύριε πρόεδρε; Και πες ότι κάθεσαι. Τι σκατά θα κάνεις, θα κάθεσαι πάνω από το τηλέφωνο και να σε πνίγει το παράπονο σαν την αννούλα τη βίσση; Έχουμε και δουλειές! Και μη γυρίσει να μου πει κανένας μπούστης "να κοιτάτε τις δουλειές σας κυρίες μου" διότι δεν είναι εύκολα πράγματα αυτά, είναι τσάλεντζινγκ πράματα και όλοι το ξέρουμε δα ότι οι γυναίκες δεν τα πάνε καλά με τις δοκιμασίες. 

Τέλος πάντων, ξέρετε. Δεν βγαίνει συμπέρασμα, απλά λέω. Και έτσι για να μη λέτε δηλαδή, δεν μ' έπιασε εμένα η πιλάλα, αλληνής καίγεται ο κώλος της. Εγώ έχω τον αμερικάνο να με βρίζει γιατί εκεί που είναι δεν μπορεί να βρίζει και μπινελικώνει εμένα από το μσν. :D



Δευτέρα, 4 Οκτωβρίου 2010

Πως με απήγαγαν.

Όσοι με γνωρίζουν ξέρουν πως ένα από τα πράγματα για το οποίο γκρινιάζω τελευταία είναι ότι ο αδερφός μου, που είναι 28 χρονών γαϊδούρι, κοιμάται δίπλα μου μερικές μέρες της βδομάδας. Αλλά όταν λέμε δίπλα μου, εννοούμε σ' ένα κρεβάτι κολλητό με το δικό μου. Ειρωνεία, γιατί όταν ήμουν μικρή φοβόμουν υπερβολικά πολύ, αλλά τότε όχι, είχαμε ξεχωριστά δωμάτια. Τώρα μ' έφερε η μοίρα σ' αυτά τα χάλια. Τέλος πάντων, μην μακρηγορώ. 

Χτες βράδυ λοιπόν του λέω να με ξυπνήσει την ώρα που θα πάει στη δουλειά. Φυσικά δεν είχα υπολογίσει πως θα με ξυπνούσε ο Φέι Φέι στις 7:30 το πρωί με αδιάκοπο νιάου νιάου. Οπότε στις 9 που προσπαθούσε να με ξυπνήσει, εγώ ήμουν πτώμα και τον έβριζα. Μου λέει "καλά, άκου ένα όνειρο που είδα μην το ξεχάσω". Και αρχίζει χωρίς να του πω εντάξει:

"Ήμασταν λέει σ' ένα μοτέλ, ξέρεις από αυτά τα κλασσικά τ' αμερικάνικα, με τους τεράστιους διαδρόμους και εσύ λέει είχες μόλις γεννήσει..."
"Ίου ρε, τι μαλακίες κάθεσαι και βλέπεις;"
"... Αλλά λέει το δωμάτιο μέσα ήταν σαν αυτό που είμαστε τώρα. Και το σπίτι. Είχαμε φύγει λοιπόν με τη μαμά για τη δουλειά και σκάει μύτη τύπος ντυμένος τίγρης..."
"Τύπου frosties;"
".... Ναι, τέτοιου τύπου, και αρχίζει να βαράει τη πόρτα, γύρνα γύρνα να δεις πως (φανταστείτε μια τίγρη όρθια να βαράει την πόρτα ταυτόχρονα με τις δυο γροθιές της). Και λέει σε απήγαγε. Κάποια στιγμή παίρνουν τηλέφωνο οι απαγωγείς να ζητήσουν λύτρα και σε δίνουν στο τηλέφωνο και μου λες ''είναι δυο τύποι φοιτητές από την αρχαιολογία της παντείου (ναι ξέρω, δεν υπάρχει), έχουν κάτι βιβλία εδώ". Και σου λέω λέει εγώ "α, δεν είναι δηλαδή οι ...;". Και σου λέω να τους πεις "όταν θα σας βρω, θα σας γαμήσω από τον κώλο και θα φέρω και τον φίλο μου τον ψηλό που την έχει 25 πόντους (τρου ντατ, είναι ελεύθερος, βιογραφικά στην είσοδο)". Και μετά λέει είμαι στον δρόμο και κλέβω ένα μηχανάκι, επειδή το είχα ανάγκη..."
"Τύπου grand theft auto;"
"... Ναι. Και λέει βλέπω στη μία σκηνή αυτό, και μετά βλέπω ένα γέρο και έναν άλλο που γκρίνιαζαν για την οικονομία ή κάτι τέτοιο και μετά η επόμενη σκηνή είναι οι απαγωγείς που τους έχουν στήσει στον τοίχο να τους σκοτώσουν. Και φώναζε ο γέρος "δεν μπορείς να μας σκοτώσεις έτσι", αλλά παρόλ' αυτά τους σκοτώνουν στην ψύχρα. Και σκάω λέει εγώ από πίσω με κολιά με τη μηχανή (η όλη φάση προφανώς επηρεασμένη, γιατί χτες του τραγουδούσα "τρέχω, τρέχω, τρέχω, με το κορίτσι που αγαπώ τρέχω στ΄ αστέρια τρέχω") και σκέφτομαι όμως ότι δεν τους έχω, οπότε σκέφτομαι να φύγω να πάω να πάρω την καραμπίνα και τον Β. και να έρθουμε μαζί. Και τελειώνει."

Εντάξει, θα μπορούσα να το διανθίσω να γίνει ακόμα πιο γαμάτο, αλλά εδώ μεταφέρουμε την αλήθεια και μόνο την αλήθεια. Εννοείται ότι μέχρι να τελειώσει είχα κλάσει στο γέλιο, επομένως και είχα ξυπνήσει. Χαλάλι. Του λέω "άντε πάω να το γράψω στο blog". Μου λέει "άμα θέλεις γράψε και αυτό με τον Bruce Willis".

"Ήμουν λέει εγώ με τον Bruce και πηγαίναμε να σε μια αποστολή σ' ένα νησί, το δείχνει μου φαίνεται σε μια ταινία με τον Βαν Νταμ, σαν λόφος λέει είναι και έχει ένα σπίτι στην κορυφή και γύρω γύρω θάλασσα. Και πάμε λέει και ήταν ένας τύπος που κρατούσε αιχμάλωτες κάτι γκόμενες, αλλά τις είχε σε μια πισίνα και κολυμπούσαν σαν γοργόνες. Στον πάτο της πισίνας λέει είχε μια τεράστια τάπα σαν αυτές που έχει στην μπανιέρα. Μου λέει λοιπόν ο Bruce, πήγαινε εσύ να σώσεις τις κοπέλες και θα πάω εγώ να κανονίσω τον τύπο πάνω. Αλλά βγάζω ο μαλάκας την τάπα και δημιουργείται στρόβιλος και της ρουφάει τις γκόμενες. Μου λέει όμως ο Bruce, μην ανησυχείς θα τις ξεβράσει η θάλασσα και θα κολυμπήσουν, θα είναι μια χαρά." 

Αυτά. 

Κυριακή, 19 Σεπτεμβρίου 2010

Τι σκατά;

Περιμένοντας τα kfc- αρέσει πολύ, θα ήθελα να θέσω εδώ ένα ζήτημα που προέκυψε ευθύς στο μυαλό μου. Καθότι lover του junk food, έχω παραγγείλει στη ζωή μου άπειρες φορές. Μου έχουν τύχει από βαριεστημένοι τηλεφωνητές μέχρι τηλεφωνητές που νομίζουν ότι μιλάμε περί πυρηνικής φυσικής. Οι πρώτοι, ας πάει και το παλιάμπελο, το θεωρώ φυσιολογικό να είναι βαριεστημένοι. Κάθονται και μιλάνε στον κάθε ηλίθιο που βαριέται να μαγειρέψει και θέλει να μεγαλώσει και άλλο η κωλάρα του από τα ντελίβερι. Αλλά οι άλλοι, τι διάολο; Τηλεφωνική παραγγελία σήμερα:

"Γεια σας, είμαι η Χάιδω, πως μπορώ να σας εξυπηρετήσω;"
"Γεια σας, να κάνω μια παραγγελία;" (ηλίθια φράση που μου έχουν κολλήσει οι υπόλοιποι ηλίθιοι που ακούω να παίρνουν τηλέφωνο. δηλαδή πήρα τηλέφωνο στο ντελίβερι, τι θα ήθελα να κάνω, να μου πει τι φοράει; παλιά έλεγα κατευθείαν, γεια σας, θέλω αυτό αυτό και αυτό. μερικές φορές χωρίς να λέω καν "γεια σας".)
"Ναι, θα θέλατε ντελίβερι, ε; (όχι, πήρα να σε ρωτήσω τι φοράς) Περιμένετε μια στιγμή.
"Λοιπόν, τι θα θέλατε να σας ετοιμάσουμε;"
"Ε, θα ήθελα ένα μπέργκερ με τυρί..."
"Κανονικό μπέργκερ, έτσι, όχι καυτερό;" 
(όχι καυτερό ζώον, αλλιώς θα σου έλεγα ότι θέλω ένα zinger με τυρί)
"Ναι, κανονικό... μία πατάτες και μία coleslaw. Και μία μπάρμπεκιου sauce".
"Μάλιστα, να επαναλάβουμε λοιπόν- γιατί είναι και πολλά αυτά που πήρα και μπορεί να μπερδεύτηκε- μπλα μπλα μπλα. Sauce θα θέλατε αντί κέτσαπ ή μεγάλη sauce;"
"Α, όχι μικρή sauce αν γίνεται"
"Ναι, πως δεν γίνεται" (τότε γιατί γαμιόληδες τους τελευταίους μήνες όποτε ζητάω μπάρμπεκιου sauce που φορτώνεται τον κουβά μη γαμήσω και μου είπατε ότι καταργήθηκε το σωσάκι;)
"Κάνουν τόσο μπλα μπλα μπλα, θα τα περιμένετε σε μισή ώρα, ευχαριστώ"

Δεν την μπορώ τέτοια ανάλυση και ευγένεια. Πάω στο Ρέθυμνο και η παραγγελία διαρκεί 10 δευτερόλεπτα. "Τοσκάνα", "Γεια σας θα ήθελα ένα μπουρίτο με κοτόπουλο και μια ρόκα παρμεζάνα σαλάτα, θα τα φέρετε στην τάδε οδό, τάδε όνομα, τάδε όροφος", "Ευχαριστούμε". Ασχέτως αν στο ντελίβερι έρχεται πάντα ο ίδιος γλοιώδης αλβανός που με λιγουρεύεται- τώρα που ήμουν κάτω, παίρνω μια μέρα σουβλάκια, αντί μπουρίτο, έτσι να καεί το πελεκούδι, από σουβλατζίδικο, όχι από την τοσκανάρα. Και ανοίγω την πόρτα και στο ντελίβερι ήταν πάλι ο ίδιος αλβανός που με λιγουρεύεται. Δηλαδή ΤΙ ΣΚΑΤΑ; 

Και μ' αυτά και μ' αυτά σας αφήνω, γιατί ήρθε το φαγί. Όχι, δεν έκανα μισή ώρα να γράψω αυτές τις πίπες, το ντελίβερι έκανε δέκα λεπτά. 

Τετάρτη, 8 Σεπτεμβρίου 2010

Παιχνιδάκι αλά Ephee

Η Ephee είχε αυτό το παίγνιο στο βλογκ της και εγώ απήντηξα στα σχόλια και τώρα πρέπει να παίξω. Και επειδή με άρεσε, θα παίξω. Ναι. Και μετά οι υπόλοιποι που θα σχολιάσουν θα πρέπει να το παίξουν και αυτοί. Αλλά επειδή εγώ είμαι δημοκρατικός άνθρωπος και κάνω ό,τι γουστάρω, σας επιτρέπω να απαντήσετε και στα σχόλια, όχι σε δική σας ανάρτηση, και όχι μόνο οι 8 πρώτοι, όσοι θέλετε. Κοινώς άλλαξα τα φώτα στο παιχνίδι. Χα!  

1. Τι απαντάς όταν σου χτυπάνε την τουαλέτα;
"Άλλος". 
2. Πότε πιστεύεις ότι κόβεται η μαλακία;
Δεν ξέρω, όταν κόβεται και το σεξ, οι γυναίκες σε κάποια φάση μετά την εμμηνόπαυση δεν έχουν όρεξη για τέτοια, λάθος κάνω;
3. Έχεις πιάσει τους γονείς σου στα πράσα;
Τους έχω ακούσει, ουκ ολίγες φορές. Στα πράσα πράσα όχι.
4. Έχεις κατουρηθεί από τα γέλια;
Όχι.
5. Inside joke ή ανέκδοτα;
Inside jokes for the win. 
6. Η πρώτη σου φορά ήταν χάλια or what?
Δεν ήταν χάλια όχι. Ήταν "οκ". Δηλαδή ρε παιδί μου ντάξει, δεν ήταν τραυματική εμπειρία. Καλά ήταν. 
7. Κατουράς την ώρα που κάνεις ντους;
Άμα θέλω να κατουρήσω, κατουράω. Κάπου είχα διαβάσει ότι αν όλοι κατουρούσαμε όταν κάναμε ντους, θα σώζαμε τόνους νερό. Γι' αυτό να κατουράτε στο ντους, είναι καλό. 
8. Σε κυνηγάνε σε Αμερικάνικη ταινία..  τι κάνεις; 
Είμαι jumper και εξαφανίζομαι κάπου στο Παρίσι. 

Ερώτηση bonus:
ΣΕ ΜΙΑ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΣΠΑΝΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΠΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΣΕΙΣ ΤΗ ΖΩΗ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ ΣΟΥ, ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΣΕΞ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΣΟΥ, ΘΑ ΤΟ ΕΚΑΝΕΣ?
Εγώ θα το έκανα, τον πατέρα μου τον ρωτάς αν του σηκώνεται; 

Οι δικές μου ερωτήσεις τώρα! :)
1. Πότε ήταν η πρώτη φορά που αυνανίστηκες; (τι ευγένεια)
2. Σου αρέσουν τα σκυλιά ή τα γατιά;
3. Πλένεις κάθε μέρα τα δόντια σου;
4. Για ποια εμπειρία της ζωής σου ντρέπεσαι πιο πολύ;
5. Ποια είναι η πρώτη ταινία που σου έρχεται στο μυαλό και γιατί;
6. Σου αρέσουν τα φουντούνια;
7. Είχες ποτέ ερωτικές φαντασιώσεις με καρτούν;
8. Έχεις ευχηθεί για κανένα να ψοφήσει; 

Έφη απάντησε και εσύ! :)
Πάω για μπάνιο, φιλάκια. 

Σάββατο, 4 Σεπτεμβρίου 2010

stuff that I learnt this summer

Δύο λόγοι μπορεί να υπάρχουν που δεν έγραψα 2 μήνες. Ή που θα έκανα πολύ γαμάτο καλοκαίρι, γιατί αυτή ευελπιστώ να είναι η τελευταία χρονιά που δεν θα δουλεύω, ή που θα ήταν εντελώς γαμημένο και άθλιο, οπότε δεν ήθελα να συνεισφέρω με τη μαυρίλα μου. Το σχέδιο ήταν το πρώτο, αλλά ας το παραδεχτούμε, είμαι εγώ. Ποιες οι πιθανότητες να είχε συμβεί το πρώτο; Φυσικά και το καλοκαίρι μου ήταν γαμημένο και άθλιο, αλλά δεν υπάρχει λόγος να γκρινιάζω γι' αυτό. Μπορώ απλώς να περιμένω το επόμενο που απλώς θα χάσω τα δυο μου πόδια από γάγγραινα και όλοι μου οι φίλοι δεν θα με κάνουν παρέα γιατί δεν θα θέλουν να κυκλοφορούν με την κουτσή στο αναπηρικό καροτσάκι. (ξέρω Ντ., not funny)

Ας δούμε λοιπόν τι έμαθα αυτό το καλοκαίρι:
1. Δεν ξέρω αν είχατε την τύχη να κάνετε ποτέ "κρουαζιέρα" με ιστιοπλοϊκό σκάφος. Εγώ είχα την τύχη. Και παρόλο που φυσικά όλα πήγαν σκατά για εντελώς προσωπικούς μου λόγους, γενικώς η εμπειρία θα ήταν έτσι και αλλιώς μέτρια. Και την αγαπώ την θάλασσα, μιλάμε ΤΗΝ ΑΓΑΠΩ. Αλλά προτιμώ να είμαι μόνη μου σε μια βάρκα ωσάν τη Βουγιουκλάκη, παρά με 11 άτομα εκ των οποίων στην παρούσα φάση δεν συμπαθούσα κανένα. 
2. Επιβεβαιώθηκα για ακόμη μία φορά πως ότι σκέφτομαι γίνεται το ακριβώς αντίθετο. Είναι απλώς σαν μαγική ιδιότητα. Δεν έχω παρά να σκεφτώ πως κάποιος είναι πολύ καλός, για να βγει μαλάκας. Μπορώ να σκεφτώ πως η σχέση μου βρίσκεται επιτέλους σε κάποια ισορροπία και σε 2 βδομάδες να χωρίζω. Πως δεν θα ξαναπάω στο Ρέθυμνο για 10 χρόνια και να ξαναπάω σε 6 μήνες και να περάσω ανέλπιστα 5 ωραίες μέρες σ' αυτό το σκατένιο καλοκαίρι. Πως δεν θα ξανασχοληθώ με άντρες, θα επικεντρωθώ στον εαυτό μου, θα, θα, θα. Και ναι, θα το δείτε. Μέσα σ' ένα μήνα θα παραδεχτώ στον εαυτό μου πως είμαι ερωτευμένη, θα με αποβάλλουν από το μεταπτυχιακό και θα βγάλω γένια. 
3. Όλοι μας είμαστε πάρα πολύ καλοί στις συμβουλές, μπράβο μας, είμαστε γαμάτοι τύποι. Φυσικά όταν πρόκειται να εφαρμόσουμε κάτι απ' όλα αυτά στη δική μας ζωή, ο ουρανός πέφτει στο κεφάλι μας, τα άστρα δεν εναρμονίζονται, και σε τελική φάση it's too fucking difficult to decide for some stuff, so don't keep telling me about 4th of October. 
4. Άνθρωποι που δεν είχαν καμία σημασία στη ζωή σου, μπορούν να αρχίσουν να έχουν από τη μια μέρα στην άλλη. Γιατί εσύ το επέτρεψες. Και φυσικά το επέτρεψες χωρίς να έχεις χώρο για άλλα πράγματα στη ζωή σου αυτή τη στιγμή. Και όχι ότι αυτά τα άτομα θέλουν σώνει και καλά να μπουν στη ζωή σου, χέστηκαν κιόλας, αλλά εσύ θέλεις να τα βάλεις σώνει και καλά, αλλά είπαμε δεν έχεις χώρο αυτή τη στιγμή, όπου πρακτικά μας οδηγεί στο χάος. Και στην συνειδητοποίηση του 5.
5. Όταν βάζεις πολλά σκατά σ' αυτό το κουτάκι του μυαλού, ας το πούμε ασυνείδητο ή όπως σκατά θέλετε, κάποια μέρα  τα σκατά θ' αρχίσουν να ξεχειλίζουν χωρίς προφανή λόγο. Τότε θα συμβούν τα κάτωθι: α. θα βρεθείς μέσα σ' ένα σωρό σκατά. β. μόνη σου, γιατί σε κανένα δεν αρέσουν τα σκατά. γ. όλοι ξέρουμε πως τα σκατά παίρνουν χρόνο για να καθαριστούν, οπότε μην προσκαλείς καινούργιους φίλους να καθαρίσουν τα σκατά σου. 

Και για να καταλάβετε πόσο υπέροχο ήταν, παραθέτω τα highlights (τα πραγματικά, τα ειρωνικά "highlights" ήταν τα παραπάνω):
1. 25 Ιουλίου, βόλτα στην Ίο. Πραγματικά ανακουφισμένη που θα έφευγα την επόμενη μέρα για Πειραιά, ανακάλυψα πως γίνεται να είσαι πραγματικά ζεν για πράγματα που πριν σου φαίνονταν καταστροφικά. Φυσικά δεν κράτησε πολύ, αλλά εκείνο το βράδυ θεωρούσα πως ότι δυσάρεστο και αν συνέβαινε θα το αντιμετώπιζα σε φάση "εεχ", με την χαρακτηριστική κίνηση των ώμων προς τα επάνω.
2. 13 Αυγούστου, 3 σουβλάκια από την Άελλα. 
3. 15 Αυγούστου, απόγευμα, μπάνιο μόνη μου στην Κώμη. 
4. 17-21 Αυγούστου, Ρέθυμνο, μπάνιο, επιτέλους φαγητό, χαρούμενη παρέα και μόνο μία κακή ανάμνηση.

Μετά φυσικά όλα πάλι έγιναν σκατά. 
Το ξέρω ότι έχω χαθεί από τα σχόλια, αλλά είπαμε, σκατά. Θα επανέλθω, αλήθεια λέω. Μην με γράψετε εντελώς και πάει άπατη η ανάρτηση. Πληηηζ. Και σας υπόσχομαι κάτι πιο ευχάριστο την επόμενη φορά.

Όλοι ξέρουμε πως πάει αυτή η ιστορία... 

Σάββατο, 3 Ιουλίου 2010

Milfs

Καταρχάς υπερβολές. Έχω να γράψω δυο βδομάδες και κάτι τρέχει στα γύφτικα. Άντε μη δεν γράψω τίποτα όλο το καλοκαίρι και πάθετε σύνδρομο στέρησης και το έχω βάρος στη συνείδηση μου μετά! 

Λοιπόν. Η κυρία Στέλλα. Η φίλη μου τελικά θέλησε να μετακομίσει από την κυρία Στέλλα, γιατί... δεν υπάρχει γιατί, είναι προφανές. Αφού λοιπόν είχε αργήσει 10 μέρες να της πληρώσει το νοίκι- γιατί περίμενε να δει ένα σπίτι στις 10 του μηνός και ήξερε ότι αν το έδινε, την εγγύηση δεν θα την έβλεπε ούτε ζωγραφιστή- γυρνάει μια μέρα σπίτι και δεν είχε ρεύμα. Ναι, της είχε κατεβάσει τον γενικό- το σπίτι ήταν δώμα, ο πίνακας ήταν κάτω. Την αναγκάζει λοιπόν να της δώσει 50 ευρώ για τη ΔΕΗ, ενώ είχε πληρώσει εγγύηση και για τη ΔΕΗ. Την επόμενη μέρα λοιπόν, γυρνώντας από τη δουλειά, της χτυπάει να της ζητήσει πίσω τα 50 ευρώ- που σιγά που θα της τα έδινε, αλλά καλά έκανε και χτύπησε, γιατί το τι έγινε ήταν το τελειότερο. Η γιαγιά ανοίγει με τα πολλά και της λέει δεν σου χρωστάω τίποτα και πάει να κλείσει την πόρτα. Η φίλη μου βάζει το χέρι της στην πόρτα και εκεί η γιαγιά της ρίχνει μια χαστούκα! Μετά παίρνει μια βέργα και αρχίζει να τη χτυπάει. Μετά η φίλη μου της έδωσε μία στο καλάμι. Και μετά από πολλά βρισίδια, κάλεσε την αστυνομία. Τους σέρνουν στο τμήμα με το ζόρι, με τη γιαγιά να κάνει μεγάλο πατιρντί. Η φίλη μου δεν την μήνυσε, γιατί μετά θα έκανε μήνυση και η γιαγιά και θα τους κρατούσαν μέσα. Με τα πολλά η φίλη μου μετακόμισε τρεις μέρες μετά, αποκομίζοντας μια αξιομνημόνευτη ιστορία. Α, εννοείται ότι όλη τη μέρα, προτού έρθει το βράδυ και παίξει το ξύλο, η γιαγιά με πήρε 10 φορές. Αυτή τη φορά είχα αποθηκεύσει το κινητό της (ως "μη το σηκώσεις!", χαχα) και δεν το σήκωσα. Πάλι καλά, γιατί δεν τα πάω καλά με τα βρισίδια- όταν μου απευθύνονται. Αυτά με την κυρία Στέλλα.

Κατά τ' άλλα οι τελευταίες μου μέρες ήταν έτσι και έτσι, γιατί περίμενα περίοδο, τώρα που μου ήρθε πιστεύω όλα να ξαναγίνουν όμορφα και καλοκαιρινά. 

Λοιπόν. Οι μιλφς. Τι τρέχει μ' αυτή την ιστορία; Το σκεφτόμουν χτες το πρωί. Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί κάποιος νεότερος άντρας να προτιμήσει κάποια μεγαλύτερη γυναίκα. Δεν μου έρχεται κανένας απολύτως λόγος. Μπορώ να καταλάβω, αν και δεν επικροτώ, ένας πενηντάρης να λαχταρίσει ένα πιπινάκι. Αλλά τι στο διάλο παίζει με τις μεγαλύτερες γυναίκες; Δεν είναι πιο όμορφες από τις μικρές, εκτός από τις πραγματικά όμορφες γυναίκες, που είναι εκτός συναγωνισμού σε πάσα ηλικία. Οι άντρες είναι ΟΝΤΩΣ πιο ανώριμοι από τις γυναίκες της ηλικίας τους, πόσο μάλλον από τις μεγαλύτερες. Αυτός είναι ο λόγος; Προσπαθούν να ωριμάσουν μέσα από τη σχέση; Και χέσε τους άντρες. Οι γυναίκες δεν βαριούνται; Εγώ προσωπικά βαριέμαι. Οι μικροί έχουν ακόμα έναν ηλίθιο ενθουσιασμό, που συγγνώμη, αλλά δεν μπορώ να συμβαδίσω μαζί του. Και δεν μιλάω καν για χαρούμενο ενθουσιασμό. Δεν έχουν δηλαδή χαζορουμενίαση, απλώς επειδή είναι στην ηλικία που μαθαίνουν όλα τους φαίνονται πολύ ουάο, και ζούπερ. Για να μην συζητήσω πως όσο πιο μικρός είναι κάποιος, τόσο πιο πολύ έχει την εντύπωση πως μπορεί να αλλάξει τον κόσμο, γεγονός το οποίο προσωπικά το βρίσκω παθέτικ. Και νομίζουν πως τα ξέρουν όλα. Νομίζω πως αυτό είναι το πιο εκνευριστικό. Που δεν φτάνει που τολμάνε να είναι πιο μικροί από σένα, αλλά νομίζουν πως τα ξέρουν όλα. Εγώ προσωπικά, νόμιζα πως τα ήξερα όλα, αλλά τουλάχιστον προς του συνομήλικους μου και αυτό γιατί όντως ήξερα πιο πολλά από αυτούς. 

Πολλές φίλες μου έχουν πει πως είναι ωραίο να είσαι μ' ένα μικρό, γιατί σε βλέπει σαν θεά του. Προφανώς, αυτές οι φίλες μου δεν έβλεπαν τον μικρό σύντροφο τους σαν μικρό. Διότι εγώ έτσι βλέπω οποιοδήποτε είναι ένα χρόνο μικρότερος μου και κάτω. Μικρό, χαζό και ανόητο. Είναι χαριτωμένα, αλλά ως εκεί. Μπορεί να είναι ωραία μωρά, αλλά μέχρι να ανοίξουν το στόμα τους. Το νι με περνάει τρία χρόνια και είναι οριακά το ίδιο ώριμος με μένα. Ναι, μπορεί να κάνω κάποιες βλακείες και εγώ, αλλά είμαι πιο μικρή και έτσι πρέπει να γίνεται. Μάντεψε όμως πως μου φαίνεται εμένα όταν φέρεται ανώριμα. Όπως και να έχει πάντως ωριμάσαμε μαζί, γιατί ήμασταν στην ίδια σελίδα. 

Δεν μπορώ καν να φανταστώ πως θα ήταν να ήμουν με κάποιο πιτσιρίκι. Και όταν μαλώναμε και θα ήθελε να μου το παίξει καμπόσος, τι θα έκανε; Που η επωδός μου θα ήταν "τι να μας πεις και συ και συ, και συ απ' τη ζωή σου, μια νύχτα απ' τη δική μου, ολόκληρη δική σου" (που η αλήθεια είναι ότι δεν έχω πολλές εμπειρίες, αλλά μικρό είναι αυτό, τι ξέρει, μπορώ να το κοροϊδέψω). 

Αυτά είχα να πω, να με συγχωράτε για την έλλειψη έμπνευσης, καθότι είναι καλοκαίρι, και τα καλοκαίρια κατεβάζω ρολά στο μαγαζί ανέκαθεν. Άντε, σε μια βδομάδα ευελπιστώ να αρχινήσουν οι διακοπές. Salud! 

Τρίτη, 15 Ιουνίου 2010

The Island

Όταν πήγα την πρώτη φορά στη Σαντορίνη ήμουν 13 χρονών. Είχα περάσει κάποιες μέτριες μέρες στην Αμοργό με τη μαμά και τον μπαμπά, και πήγαμε να βρούμε τον αδερφό μου που ήταν ήδη κάποιες μέρες εκεί με φίλους του.  Πάνω εδώ θέλω να πω ότι θεωρώ την Αμοργό το χειρότερο νησί που έχω πάει. Νομίζω πως δεν έχει γιατί, ίσως να υπάρχει λόγος που τόσοι την επιλέγουν επί σειρά ετών για καλοκαιρινό προορισμό, εγώ δεν έχω εξαιρετικές αναμνήσεις. Ειδικά από τις παραλίες, που είναι καρά-απαραίτητο στοιχείο για να μου αρέσει ένα νησί. Ωστόσο, αν και όλα τα υπόλοιπα νησιά που έχω πάει δεν με έχουν απογοητεύσει (κλισέ μεν, αλλά η Ελλάδα είναι όντως πανέμορφη), τρία νησιά ξεχωρίζω, τη Σαντορίνη, τη Σαμοθράκη, και τα Κουφονήσια, που εντάξει μπορεί να είναι δύο, αλλά πιάνεται για ένα. Και από αυτά μόνο τα Κουφονήσια έχουν να επιδείξουν μοναδικές παραλίες, με τη Χαβανέζικη εκδοχή τουλάχιστον. Όμως η Σαμοθράκη και η Σαντορίνη έχουν τέτοια ενέργεια, που ακόμα και εγώ που δεν πιστεύω σε αυτά, είμαι ικανή να πάω και στον Χαρδαβέλλα για να το δηλώσω. Πως ναι, όντως, η γη αυτών των νησιών έχει κάτι το μυστικιστικό. Το διονυσιακό. Στο δάσος της Σαμοθράκης νιώθεις πως ζουν οι νεράιδες όλης της γης και πως από τα νερά των πηγών της, δροσίζονται τα ξωτικά τύπου νάνου- inside joke. Και όταν αγναντεύεις τη θάλασσα από την Οία... σας το ορκίζομαι παιδιά δεν παίρνω ποσοστά από το νησί, αλλά το συναίσθημα δεν συγκρίνεται με κανένα άλλο.

Ήμουν μόλις 13 χρονών και μπόρεσα να αναγνωρίσω το συναίσθημα της κατάνυξης. Δεν ήμουν ερωτευμένη, δεν είχα χάσει κανένα δικό μου, δεν είχα κανένα φλερτ στο νησί, τίποτα που να δικαιολογεί την επαφή που είχα με τον εαυτό μου, κοιτώντας αυτή τη θάλασσα. Αν ήμουν πιο ρομαντική ακόμη θα έλεγα πως με καλούν οι πρόγονοι μου, μιας και έχω καταγωγή από εκεί, αλλά δεν είμαι. Δεν έχω ιδέα τι είναι. Δεν έχει ούτε μία αξιόλογη παραλία πάντως. Όταν πρόπερσι πήγα με τις τέσσερις συμφοιτήτριες- κολλητές, η Β. το ένιωσε και αυτή. Ανεβαίναμε στην ταράτσα στο σπίτι του θείου μου και βλέπαμε τον απόκοσμο γκρεμό απέναντι μας... Μου το είπε και αυτή πως δεν έχει ξανανιώσει έτσι, πως δεν έχει δει τίποτα πιο όμορφο. Δεν το νιώθουν όλοι, εγώ το νιώθω κάθε φορά που πάω.

Εντάξει, το ξέρω ότι γίνομαι οβερσεντιμένταλ, και αυτό, το παραδέχομαι, είναι γιατί είδα τη χαζό παρέα με το ταξιδεμένο πανταλόνι νο.2, που καταλήγουν οι φιλινάδες στο νησί, για να τα ξαναβρεί το καυλάκι από τα γκίλμορ με τον «Κόστο». Αλλά δεν παύει να ένιωσα μια αγαλλίαση και ταυτόχρονα μια επιθυμία να ξαναπάω φέτος. Στα Κουφονήσια πάντως θα πάω έτσι και αλλιώς. Και κανονίζω και αλλού, όσο πιο πολλά μπορώ. Θέλω αυτό το καλοκαίρι να φάω ήλιο με το κουτάλι και ας μη μαυρίζω. Να δω τόσα πολλά αστέρια με τις φίλες μου και να απορούμε που κρύβονται όλα αυτά στις πόλεις που ζούμε. Να αφήνουμε τη Ν. και τη Β. να χορεύουν στα κλαμπς και εγώ με τη Μ. να πηγαίνουμε περιπάτους σαν γκέι ζευγάρι. Και αν μπορέσουμε με την Α. να μου επιδείξει τις οδηγικές τις ικανότητες στις στροφές της Άνδρου, και να χαζεύουμε ποια από τις δυο είναι πιο ασπρουλιάρα, θα ήταν τέλεια. Να πάω στη Χίο να φάω άελλα- το καλύτερο σουβλάκι, και μη μου αρχίσετε τώρα να μου λέτε εμένα ποιο είναι το καλύτερο, ντάξει; 

Και όσον αφορά τον ψαρά μου, να μου πιάσει πολλά πολλά ψαράκια, και εγώ να τον καμαρώνω και να ανησυχώ που αργεί να γυρίσει... Αλλά μακριά από τα χάλιμπουτς! (το χάλιμπουτ είμαι εγώ)

Δεν μου λείπει η Κρήτη. Έκλεισα 5 χειμώνες και 5 καλοκαίρια εκεί και θα είναι πάντοτε στην καρδιά μου και κάποια από αυτά στις dv κασσέτες μου. Ξέρω πως μια από τις παραδεισένιες παραλίες βρίσκεται στα Χανιά- το ελαφονήσι φυσικά, πιο άλλο;- και πως η παραλία της καρδιάς μου, ο Άγ. Πάυλος μπορεί να περιμένει. Όπως όλα τα πράγματα σ' αυτή τη ζωή, ότι δεν μπορώ να το φέρω πίσω, το αφήνω να φύγει. 

Δευτέρα, 7 Ιουνίου 2010

Don't let me think it twice!

Ο αδερφός μου λέει ότι οι τελευταίες μου αναρτήσεις δεν ήταν καλές. Δεν φτάνει που ανακάλυψε το blog μου επειδή χρησιμοποιούσε τον υπολογιστή μου, τολμάει να έχει και γνώμη κιόλας! Ορίστε μας, βρήκαμε τη σαμπάνια τσάμπα και την ξολοθρεύουμε- it's an inside joke. Άσχετο αυτό τώρα- και καλά, είναι πρόκληση για να του πείτε πόσο άδικο έχει και πόσο ωραία ήταν τα post μου. -.-

Οι τελευταίες μέρες μου ήταν πολύ γεμάτες. Και επειδή δεν είναι ποτέ έτσι, και περισσότερο μαθαίνω την αθήνα από την Αλέξια, παρά κανονικά, νομίζω πως αξίζουν μια ανάρτηση. Ο τίτλος απευθύνεται στην μονίμως γεροντοκορίστικη διάθεση μου, που αν η έξοδος δεν είναι ελεγμένη και σίγουρη, δεν συμβαίνει ποτέ. Κοινώς δεν ρισκάρω ποτέ στις βόλτες μου και συνήθως αντιμετωπίζω οτιδήποτε καινούργιο με asperger διάθεση. Αλλά όταν οι στιγμές διαδέχονται η μία την άλλη, χωρίς να σου αφήνουν περιθώρια σκέψης, τότε μπορούν να συμβούν και πολύ ωραία πράγματα. (Ή και όχι.)

Από την Τετάρτη το βράδυ ήμουν λοιπόν με το σκληρό μου αγόρι-χλωμό παλικάρι, που γύρισε από Βερολίνο και είπε να μου κάνει το χατήρι, οπότε και κάτσαμε μαζί μέχρι το Σάββατο το βράδυ, και περάσαμε πολύ ωραία. Πήγαμε βόλτες- δηλαδή έπρηζα όρχεις τη μισή μέρα και το απόγευμα με πήγαινε μια βόλτα, αμέ. Είδαμε ταινίες- μόνο το I love you Phillip Morris είδαμε, πολύ γέλιο, όλη την άλλη ώρα το pc  μου ήταν κατειλημμένο είτε με το να βλέπει πόκερ είτε με το να παίζει. Αλλά συζητήσαμε κιόλας- οι συζητήσεις μας, όταν δεν μαλώνουμε, όσο σοβαρές και να είναι, με κάνουν πάντοτε να γελάω υστερικά, γιατί τις ξεφτιλίζει και μ' αρέσει. 

Άρχισε π.χ. η κουβέντα από το ότι εγώ δεν θα μπορώ να κάνω κάμπινγκ (η γνώμη του), γιατί θέλω ανέσεις, και καταλήξαμε κάπως που ούτε και εγώ θυμάμαι πως, πως οι ινδοί κάνουν στον γάγγη μπάνιο, όχι μόνο επειδή είναι ιερός ποταμός-όπως νόμιζα- αλλά και γιατί δεν έχουν που αλλού να κάνουν μπάνιο. Πολλάν εξεπλάγειν, την αλήθεια μου να την πω, που δεν έχουν τρεχούμενο νερό, και το νι με κοίταζε και απορούσε πόσο καθοριστικά κακό μπορεί να κάνει το οξυζενέ, ακόμα και αν έχεις καιρό να το χρησιμοποιήσεις. Μετά αναρωτήθηκα αν βρωμάνε, μου απάντησε ότι φυσικά και βρωμάνε, αλλά έχουν συνηθίσει- αυτό που η αγάπη μου έχει απαντήσεις για τα πάντα, πολύ μου αρέσει- και μετά του λέω και εγώ ότι και σιγά, όχι πολύ καιρό πριν, κάνανε μπάνιο μερικές φορές τον χρόνο. Του λέω "δεν μπορεί να βρωμούσαν αυτοί, προφανώς συνήθιζε το σώμα και δεν μύριζε, αφού από την αρχαιότητα έτσι ήταν ο κόσμος" και μου έκανε πλάκα λέγοντας μου "Ναι, θα είπαν τα βακτηρίδια, α, είμαστε πολύ καιρό στη μασχάλη αυτουνού, ας σταματήσουμε να κάνουμε τη δουλειά μας. Ρε πάρτο χαμπάρι, δεν υπήρχε ψωλή και μασχάλη που να μη βρωμούσε στην αρχαιότητα!". Είναι σοβαρός άνθρωπος αυτός να κάνεις συζήτηση; Χιχι.

Μετά, το Σάββατο το βράδυ, αφού μου "έκλεψε" τον Φέι Φέι- έκανα cat-sitting όσο ήταν στο Βερολίνο- με εγκατέλειψε, και εγώ πήρα τηλέφωνο τη Τζο, που μου είχε προτείνει να πάμε κάπου, που κανονικά δεν θα πήγαινα, γιατί είχε κόσμο που δεν πολύ ήξερα, αλλά πήγα και ήταν πολύ ωραία και πέρασα φανταστικά και σ' ευχαριστώ Τζο! Και εκτός των άλλων, εκτός της ωραίας μουσικής και του κεφιού, κάποια στιγμή μπαίνει στο μαγαζί, όχι ο Τζούμας (που ναι Αλέξ, μπήκε και ο Τζούμας και τον είδα, χα τι έχεις να πεις που εσύ βγαίνεις κάθε μέρα και δεν τον βλέπεις και εγώ βγήκα μια φορά και τον είδα; χαχαχαχα), αλλά ένας άνθρωπος που μιλούσαμε στο μσν και στο φέις μπουκ κάτι μήνες τώρα. Δεν θέλω να τον εκθέσω εδώ πέρα για το πως γνωριστήκαμε, αλλά η αλήθεια είναι ότι μου είχε στείλει στο μέηλ μου μεθυσμένος και μου κλαιγόταν για την πρώην κοπέλα του- που μετά ευτυχώς έγινε νυν του και σταμάτησε να κλαίγεται :). Μπήκε λοιπόν αυτός και τον αναγνώρισα από τις φωτό και του μίλησα και έτσι γνώρισα από κοντά κάποιον που μιλούσα πόσο καιρό, πολύ αστείο. Χαρήκαμε και οι δύο κτλ. (Δεν είχαμε γνωριστεί γιατί είπαμε εγώ δεν πιστεύω σ' αυτές τις σχέσεις μεταξύ των δύο φύλων, το ίντερνετ είναι άλλο, δεν πιάνεται) Πάντως εντελώς σουρεάλ, νομίζω πως τέτοια σύμπτωση δεν μου έχει ξανατύχει! 

Και σήμερα- πλέον χτες- πήγα με τις κολλητές μου στο swap, στο οποίο πήγαινα πρώτη φορά και ήταν πολύ ωραία. Μας φόρεσε κορδελάκια η Θάλεια, και εγώ σκύβω στην μία κολλητή που δεν έχει καμία σχέση με το blogging και δεν ξέρει κανέναν από εδώ μέσα και της λέω "ουουου, αυτή την ξέρω, είναι μια κοπελίτσα που έχει ένα μπλογκ, και για ένα χρόνο λέει πως δεν θα αγοράσει τίποτα, γιατί έχει ήδη αρκετά ρούχα, και πολύ μου άρεσε η ιδέα της!" και μετά το είπα και στην άλλη κολλητή, η οποία όμως την ήξερε και με γνώρισε και επικρότησα την ιδέα της στην γνωριμία μας και ντράπηκα και λίγο γιατί η κολλητή της αποκάλυψε πως ξύπνησε ο εβραίος μέσα μου με τη φοβερή ιδέα της- για καλό, αλήθεια! Πάντως δυστυχώς ρούχα δεν είχα να πάω, καταρχάς γιατί το προηγούμενο βράδυ δεν έμεινα στο σπίτι μου, αλλά και από πέρσι είχα δώσει όλα μου τα ρούχα που δεν χρειαζόμουν σε απόρους. Όλο και κάτι θα έβρισκα βέβαια, αν ήμουν σπίτι. 

Μετά πήγαμε και φάγαμε κάτι τεράστια κλαμπ σάν-του-ιτς και είπαμε διάφορα κουτσομπολιά του σχολείου και διάφορα για τη δουλειά της Ν. και ύστερα γυρίσαμε σπίτια μας, και είμαι πολύ ευχαριστημένη από τις τελευταίες μέρες. Και αύριο θα έρθει η Τζο να την κεράσω χοτ ντογκ από τα Ιμαλάια, που κάνουν το καλύτερο χοτ ντογκ έβερ. 

Είδες τι χάνεις για να μην έρχεσαι στην Αθήνα; Ναι, σε σένα μιλάω. 


Τρίτη, 1 Ιουνίου 2010

Προς επίδοξες νύφες

Έχω μια αισιοδοξία πως θα συμφωνήσουν μαζί μου πολλές στα από κάτω σχόλια. Αυτή η αισιοδοξία θα με φάει. Λοιπόν, όταν γνώρισα τον πρώτο μου φίλο- στα 19 μου δηλαδή, γιατί πριν από αυτό, είχα δύο φοβερές σχέσεις 20 μέρες και μία βδομάδα αντίστοιχα- ή μάλλον πριν τον γνωρίσω, όπως έχω ξαναπεί σ’ αυτό το τίμιο μπλογκ νόμιζα εγώ θα ήμουν μια χαρά κοπέλα. Άκουγα ιστορίες από την κρύπτη, για τρομερά μούτρα που κρατούσαν φίλες μου στους γκόμενους τους και μονολογούσα «dude, that chick is crazy». Μετά λοιπόν γνώρισα τον Β. και έκανα ότι έκαναν και οι φίλες μου με μαθηματική ακρίβεια. Μιλούσαμε με τις ώρες στο τηλέφωνο, λες και δεν υπήρχε αύριο- είχαμε σχέση εξ αποστάσεως, αλλά αυτό δεν δικαιολογεί το ότι κοιμόμουν με ανοιχτό το κινητό, ναι, εγώ ήμουν, μιλάμε για τέτοια παράνοια, τα γράφω και ντρέπομαι- με έκανε να ζηλεύω και εγώ τσιμπούσα το τυράκι ώσπου έγινα μια ανασφαλής υστέρω, και έκανε και άλλα πράγματα και εγώ πολλά άλλα για τα οποία δεν είμαι περήφανη. Ύστερα, γνώρισα το νι και επειδή είχα περάσει τρία χρόνια στην τσίτα, ήθελα να χαλαρώσω. Είχαμε τι ωραία ελεύθερη σχέση, και ας ήμουν ερωτευμένη μαζί του, και ας πέθαινα, δεν με ένοιαζε με ποια ήταν και τι έκανε και ένιωθα τόσο καλά με τον εαυτό μου και ήμουν κιουλ. Βασικά, ίσως βοηθούσε το ότι η ελεύθερη σχέση ήταν απλά για τους τύπους, και το ότι ήμασταν πιο παντρεμένοι και από τους παντρεμένους, αλλά δεν θα σας το πω ποτέ αυτό.
Κάποια στιγμή, είπαμε αυτό το ελεύθερη σχέση να το κάνουμε σκέτο σχέση και κάπου εκεί είχε αρχίσει να με κουράζει και το ότι είχε το ελεύθερο να πηδιέται με όποια θέλει- ασχέτως αν δεν το έκανε ή άμα το έκανε τέλος πάντων δεν το κατάλαβα, οπότε και πάλι μπράβο του- και αυτό φάνηκε μάλλον γιατί και εκείνος έκανε σαν να εξαρτιόταν από τη ζωή του να αισθάνεται ελεύθερος. Και άρχισε το παρτιντί. Το οποίο συνεχίστηκε για δυο χρόνια, μέχρι που έφαγα το πρώτο μου κέρατο μάλλον, ακόμα επιμένει πως όχι, τέλος πάντων, δεν έχει καμία σημασία.  
Και γιατί το λέω έτσι λες και δεν τρέχει κάστανο; Πρώτον γιατί μεταξύ μας, και να έγινε κάτι, όντως δεν τρέχει κάστανο, με την έννοια ότι υπάρχουν τόσα πολλά άλλα που διαδέχτηκαν αυτό, αλλά και που προυπήρχαν αυτού, τα οποία με διαβεβαιώνουν ότι είναι σταγόνα στον ωκεανό. Αλλά κυριότερα, επειδή έχω την σθεναρή εντύπωση πως αν δεν γινόμουν στρίγγλα από αρνάκι, που ήθελα να κατουράω την περιοχή μου σε κάθε ευκαιρία που μία γυναίκα εμφανιζόταν σε ακτίνα 10 μέτρων, ίσως να μην είχε γίνει τίποτα. Ίσως και να είχε γίνει, αλλά εφ’ όσον και εγώ δεν είχα τη φωλιά μου εντελώς καθαρή, i call it even.
Και τι εννοώ δεν είχα την φωλιά μου καθαρή; Δεν εννοώ ότι και εγώ πήγα με κανένα άλλον. Εννοώ πως είχα κατάθλιψη σχεδόν από τον Σεπτέμβρη που ήρθα Αθήνα και ότι αυτός δεν ήταν στην Αθήνα. Αυτό μεταφράζεται στο ότι του έπρηζα τους όρχεις καθημερινά με τηλέφωνα τα οποία περιελάμβαναν ως επί το πλείστο ζήλια+ανασφάλεια+αυτοκτονικούς ιδεασμούς+κλάματα. Και δεν με χώρισε! Να κάνω και το σταυρό μου. Και η πλάκα ποια είναι. Ότι εγώ αυτά τα είχα από μόνη μου, δεν έφταιγε ο άλλος σε τίποτα. Εγώ είχα πρόβλημα προσαρμογής, δεν άντεχα τα λεωφορεία, την αθήνα, τη μάνα μου. Και μου έλειπαν τρομερά αυτός και τα γατιά. Αλλά αυτός ο δόλιος τι φταίει; Επομένως και στην περίπτωση που το έκανε ή το σκέφτηκε ή δεν ξέρω και εγώ τι, το μόνο που παράπονο ήταν ότι ήταν ένα μπάζο και τρομερά ηλίθια. Και ξέρω ότι όλες οι γυναίκες τα ίδια λένε για τις άλλες, αλλά η δικιά μας ήταν κιόλας.
Γιατί τα λέω όλα αυτά; Γιατί:
1.       Μην ζηλεύετε τους άντρες σας. Αν σας κάνουν να τους ζηλεύετε, επειδή είναι γκομενιάρηδες ή χωρίστε τους ή αποδεχτείτε ότι είναι ανασφαλή καθυστερημένα γουρούνια που σου πουλάνε θεωρίες περί της εξέλιξης και το ότι οι άντρες έχουν περασμένο στο dna τους να γονιμοποιούν ότι κινείται. (Εφ’ όσον πλέον δεν είναι ανεκτό και ουδεμία επιθυμία έχετε να σπέρνετε παιδιά σε κάθε αιδοίο, ίσως λέω εγώ ίσως να μην πρέπει να είναι ανεκτό να βάζετε και τον πούτσο σας σε κάθε αιδοίο. Λέω εγώ τώρα. Άντρες. Πφ.)
2.       Υπάρχουν άπειροι τρόποι να μην σε κερατώσει κάποιος, αλλά ο πιο εμπεριστατωμένος τρόπος για να συμβεί αυτό είναι να γκρινιάζεις ή να ανησυχείς εμφανώς για να μην το κάνει. Τότε θα το κάνει και είναι και σίγουρο και δεν το λέω εγώ, είναι σχεδόν κλισέ.
3.       Μην προσπαθείτε να αλλάξετε κάποιον, ακόμα και αν δεν ήταν έτσι στην «αρχή». Ή γενικώς αλλάξτε τον άμα μπορείτε, δεν είναι ότι δεν γίνεται. Αλλά κανείς δεν τα κατάφερε ποτέ με την γκρίνια. Αν υπάρχει έστω και μία γυναίκα που κατάφερε να αλλάξει κάποιον με την γκρίνια, εμφανίσου wonder woman! Δίδαξε τις δυνάμεις σου!
4.       Το να περνάτε από τη μία σχέση στην άλλη, επειδή δεν μπορείτε να είστε μόνες σας, δεν είναι και έγκλημα, και στο κάτω κάτω ποια είμαι εγώ να σας κρίνει, και εγώ το ίδιο έκανα. Και εγώ είχα το πρόβλημα, κανένας άλλος, διότι ήμουν στην καταπληκτική θέση να στεναχωριέμαι για τη σχέση που αγαπούσα τρία χρόνια, αλλά ταυτόχρονα να είμαι ερωτευμένη με την καινούργια και άστα μπλέξιμο. Για να μην πω ότι το να είσαι ελεύθερη είναι ωραίο πράγμα. Αρκεί βέβαια να έχεις φίλες. Και αυτό μας πάει στο παρακάτω.
5.       Όταν βρεις αυτόν τον γαμάτο τύπο και θα τον ερωτευτείς και θα θέλεις να περνάς όλη σου τη μέρα μ’ αυτόν γιατί είναι το ζουζούνι σου και δεν θα το βαριέσαι, ε λοιπόν DON’T. Μην παραμελείς τις φίλες σου, επειδή είναι παλιές, και ο άλλος είναι φρέσκο κρέας που θα σου προσφέρει καινούργιες κοινωνικές εμπειρίες. Καλές είναι και αυτές, τόσο καιρό υπήρχαν στη ζωή σου. Άσε που πρέπει να της κρατήσεις, γιατί όταν θα περάσουν τα πρώτα μέλια, κάπου πρέπει να αρχίσεις να γκρινιάζεις για τις μαλακίες που κάνει ο δικός σου, και αυτό θα το κάνεις στις φίλες σου, όπως λέει και η συμβουλή νο.2 και 3.
6.       Όσο περισσότερο μπορείς να κρατηθείς μακριά από τα «πεθερικά» τόσο το καλύτερο, εκτός και αν οι γονείς είναι γενικώς η συμπάθεια σου. Εμένα δεν είναι και αυτό συμπεριλαμβάνει όλους τους γονείς, ακόμα και τους καλούς. Εγώ είμαι η κακιά.
7.       Επειδή οι άνθρωποι είναι εγωιστικά όντα, είναι τρομερά συχνό πάνω σε ένα τσακωμό, επειδή αυτός έκανε κάτι χοντρό, να ξεχάσεις αυτομάτως ό,τι κρυφή η φανερή μαλακία έχεις κάνει εσύ μέσα στη σχέση και να τα φορτώσεις όλα πάνω του. Αν είσαι τέτοιος τύπος, κάντο, έτσι και αλλιώς αυτοί οι άντρες είναι τόσο μπουμπούνες που ακόμα και σήμερα καμία μαρτυρία δεν καταγράφηκε από άντρα που σήκωσε κεφάλι και είπε «Ναι, αλλά εσύ έκανες...». Σε αντίθεση με τη γυναίκα που αν κάθε φορά που ξεστόμιζε αυτή τη φράση της έδιναν και πενταεύρο, τώρα θα είχε την καρνταρόμπα της Μπράντζο. Παρόλ’ αυτά δεν είναι ωραίο πράγμα να γίνεται και καλό είναι ακόμα και αν το χρησιμοποιείς, τουλάχιστον να αναγνωρίζεις μέσα σου και τις δικές σου μαλακίες, είπαμε φανερές και κρυφές. Επειδή κεράτωσες τον Παυλάκη και αυτός δεν το έμαθε, δεν σημαίνει ότι δεν το έκανες, οπότε μην του πρήζεις και αυτουνού του καημένου τόσο τον μπούτσο επειδή αυτή η ψηλή ξανθιά συμφοιτήτρια του έστειλε μήνυμα.
8.       Σταματήστε επιτέλους αυτή την κακιά συνήθεια γυναίκες! Οι άντρες δεν είναι τα φορητά πορτοφόλια σας με ενσωματωμένο πέος! Άντε, επιτρέψτε του να σας πληρώσει καμιά φορά το σινεμά, όχι σαν τη «νύφη» μου που μετράει και τα πεντάλεπτα μην τυχόν και την κεράσει κάτι ο αδερφός μου, αλλά όχι και να εννοείται ότι θα γίνεται αυτό συνέχεια. Και τέλος πάντων αν δεν έχετε λεφτά μια εποχή, να του ανταποδίδετε όταν έχετε.
9.       Κεράτωνε τον άντρα σου και μάγια μην του κάνεις. Βασικά λυπάμαι άντρες, αλλά να μην ήσασταν τόσο ανασφαλή γουρούνια να μην ήταν πέρα για πέρα αληθινό.
10.   And last, but not least και αυτό ισχύει για όλους, άντρες, γυναίκες, αλήτες, πουλιά, όταν κάνεις κάτι να μην περιμένεις αντάλλαγμα. Αυτό το λάθος το έκανα στην πρώτη μου σχέση, στη δεύτερη σχέση έμαθα. Δεν αντιλέγω ότι ο άλλος θα είναι γαιδούρι αν δεν ανταποδίδει τις ευγενικές ή δουλικές ενίοτε χειρονομίες σου, αλλά αν συμβαίνει αυτό θα πρέπει δυστυχώς να καταφύγεις στον χωρισμό για κάποιον λιγότερο γαιδούρι. Το αδίακοπο γαιτανάκι του να κάνεις όλο και περισσότερα ή έστω να κάνεις πράγματα και μετά να προσπαθείς να τον φορτώνεις με τύψεις που δεν κάνει αυτός μην το ξανακούσω παρακαλώ. Ευχαριστώ.