Πέμπτη, 21 Ιανουαρίου 2010

Η Mrs. Stulf μπορεί και να μην διαβάσει αν θέλει

Αυτή η ανάρτηση είναι αφιερωμένη στα ζώα της ζωής μου και στον Ηλία που λύσσαξε. :)

Έχω ξαναγράψει για τα γατάκια σε παλαιότερη ανάρτηση, η οποία πήγε στον κάδο, μαζί με άλλες αναρτήσεις, στην προσπάθεια μου να αποτινάξω οτιδήποτε προσωπικό από αυτό το blog. Well, when you writing a blog, it's not that easy. Σήμερα θα σας πω για όλα τα ζώα της ζωής μου και θα παραθέσω φωτογραφίες όποιων ζωακίων έχω. :)

* Το πρώτο μου ζωάκι ήταν ένα καναρίνι. Χαίρω πολύ θα μου πείτε, το καναρίνι είναι διακοσμητικό πτηνό, δεν είναι ζώο, και ίσως και να έχετε και δίκιο, γιατί δεν συγκρίνεται με την αίσθηση ενός πιο μεγαλόσωμου θηλαστικού. Αλλά εγώ τον αγαπούσα τον Κίτσο... και ναι. Τον έλεγαν Κίτσο. Νομίζω δε ότι δεν πρόκειται για μεγάλη πρωτοτυπία, αφού και το καναρίνι της κολλητής μου στο δημοτικό το φώναζαν έτσι, οπότε μπορεί να πρόκειται για κάποια ομοσπονδία κίτρινων κίτσων καναρινιών. Πλάκα είχε ο Κίτσος, του άρεσε πολύ το καλλιτεχνικό πατινάζ. Μετά του πήραμε την Κίτσα- ω, ναι. Κίτσα- και μετά κάνανε δύο αυγουλάκια, τον Ισίδωρο και τον Πολύδωρο. Οκ, την αγωνία μέχρι αυτά τα αυγουλάκια να σπάσουν και να βγούνε πουλάκια, δεν μπορώ να σας την περιγράψω. Ήταν Αύγουστος και είχαμε πάει διακοπές και τα πρόσεχε ο παππούς μου- και με αυτήν την ανάκληση υποθέτω ότι είμαστε γύρω στο '95-'96- και όταν γύρισα και δεν είχαν σπάσει ακόμη τα αυγά πολύ στεναχωρήθηκα, γιατί έπρεπε να είχαν σπάσει, αλλιώς μάλλον ήταν τζούφια. Τελικά έσπασαν τις επόμενες μέρες και βγήκαν δύο πουλάκια. Τέλος πάντων, να μην σας τα πολυλέω, η ιστορία δεν έχει happy end. Γιατί από τον χειμώνα που μας έμπαινε, τα 4 καναρίνια μεταφέρθηκαν στο γραφείο του πατέρα μου, ο οποίος είναι μανιώδης καπνιστής, και άρχισαν να ψοφάνε ένα ένα. Τελευταίος έπεσε ηρωικά ο Πολύδωρος. Θυμάμαι είχα γεμίσει το σπίτι με χαρτάκια που έλεγαν "πέθανε ο Πολύδωρος, που ήταν στα πόδια γρήγορος", το οποίο είναι κάπως μακάβριο, αλλά κυρίως αστείο, ή και λίγο θλιβερό αν σκεφτεί κανείς ότι ήμουν αρκετά μεγάλη για να κάνω τέτοιες μαλακίες- 11 χρονών; Αλλά με είχε πειράξει πολύ εντάξει; Ήταν τα μόνα κατοικίδια που είχα μέχρι τότε!
* Παρακάτω, βρισκόμαστε σε κάποιο πάσχα και ο μπαμπάς μου μου πήρε 3 πάπιες από την αγορά του Πειραιά. Δεν ξέρω γιατί 3 και όχι 1 ξέρω γω, ίσως για να τρελάνει με μεγαλύτερη επιτυχία τη μάνα μου. Πλάκα έχουν τα παπιά, αν και όποιος έχει εμπειρία θα ξέρει ότι βρωμάνε. Πολύ. Παρόλ' αυτά τα κρατήσαμε στο μπαλκόνι μέχρι αρκετά μεγάλα, ώσπου τα πήγαμε στον θείο μου, που έχει κοτέτσι. Και τα έσφαξε χωρίς να με ρωτήσει μια μέρα, και δεν τα έφαγαν κιόλας. Απαράδεκτη ιστορία απ' όπου και να την πιάσεις. Αλλά οκ, σκεφτείτε ότι τα παπιά δεν είχαν ονόματα, οπότε να πω και την αλήθεια μου, αν και τα συμπαθούσα δεν είχα κάνει ιδιαίτερο bonding.

* Μετά, βρισκόμαστε στο 3ο έτος. Ο πρώην φίλος μου ήθελε να μου πάρει για την επέτειο των 2 χρόνων μας- τότε γιόρταζα και επετείους- ένα κουνελάκι νάνο. Κλάσιμο από τη χαρά μου εγώ, το κουνέλι, το οποίο λεγόταν Billy- και ήταν θηλυκό- ήταν αξιολάτρευτο, το έπαιζα όλη μέρα, ήθελα να το φάω, να το ζουπήξω, του είχα μεγάλη αγάπη.

Για μία βδομάδα.
Μετά πέθανε.
Και για να σας εξηγήσω και να μην νομίζετε ότι έχω κάποιου είδους κατάρα, αυτά τα κουνελάκια είναι πολύ ευαίσθητα. Εγώ το πρόσεχα πάρα πολύ, το καθάριζα, το φαί του, το νερό του κτλ κτλ. Ίσως, λέω ίσως, φταίει το γεγονός ότι μέσα σ' αυτή τη βδομάδα πήγε ακτοπλοικώς από τη χίο στον πειραιά και μετά σχεδόν στα καπάκια στο ρέθυμνο. Ε, όσο να 'ναι, εμείς παθαίνουμε ναυτία τι να σου κάνει το κουνέλι. Η πλάκα είναι ότι δεν το είχε δει κανένας φίλος μου, και μόλις του πήγα σπίτι για να τους το δείξω, το κουνελάκι είχε ήδη πεθάνει. Το κοιτάει η μία φίλη μου, με ρωτάει "γιατί είναι έτσι;", της λέω εγώ "α, έτσι ξαπλώνει όλη την ώρα". Βάζω μετά το χέρι μου μέσα να το πιάσω, κόκκαλο αυτό. Το λοιπόν δεν έχω ξανατρομάξει έτσι στη ζωή μου μου φαίνεται. Δεν μπορώ να φανταστώ την αίσθηση ενός νεκρού ανθρώπου, γιατί με την Billy, γύρισα το κεφάλι μου από την άλλη, άρχισα να κλαίω, και τη βρώμικη δουλειά, την έκανε ένας φίλος μου, ας είναι καλά εκεί που βρίσκεται το παιδί.

* Παρακάτω. Δεν το βάζω κάτω η ζωομάνα εγώ. Τρίτo
έτος πάλι, άνοιξη μεριά, βρίσκω στο πάρκο κοντά στο σπίτι μου ένα γατάκι. Δηλαδή αυτό με βρίσκει, ξέρετε δα τι ύπουλα που είναι τα γατιά όταν πεινάνε. Και μου αρχίζει τα γούτσου γούτσου, και τα νιάου και τα τριψίματα. Ε, εγώ ζωάκι ήθελα έτσι και αλλιώς, οι γάτες λένε έχουν 7 ζωές, θα ήταν και το τεστ να δω αν πεθαίνουν όλα μαζί μου, αν πεθάνει και η γάτα θα ξέρω ότι δεν θα πρέπει να έχω ζώο. Την παίρνω, τη στειρώνω, κτλ κτλ. Την ονόμασα Φαβιμάρ, και βγα ίνει από τα αρχικά των ονομάτων μας, το δικό μου και των δύο φίλων μου που ήμασταν μαζί.
Η Φαβ ιμάρ έζησε μαζί μου 3-4 μήνες και περάσαμε πολύ ωραία. Αλλά ας όψεται που το μπαλκόνι μου επικοινωνούσε με τον δρόμο, ας όψεται που έλειπα μια βδομάδα για διακοπές και νόμιζα ότι αν της έχω φαγητό και νερό θα μείνει- ή έστω θα φύγει και θα επιστρέψει- την έχασα. Δεδομένου βέβαια της σημερινής μου εμπειρίας με τις γάτες, πιστεύω ακράδαντα ότι μου την φώλιασε ο προσωρινός μου γείτονας εκείνες τις μέρες, ένας θείος της γειτόνισσας μου. Οι γάτες δεν είναι ηλίθιες, έχουν καλό προσανατολισμό και πάντα επιστρέφουν εκεί που έχει φαγητό. Και δεν είναι δυνατόν να μην την βρήκα ποτέ ξανά, σε ολόκληρο το Ρέθυμνο, ποιος ήταν ο Γκιούλιβερ; Αλλά επειδή δεν θα μπορούσα να βρω το δίκιο μου, έκλαψα και γι' αυτό το κατοικίδιο μου και πήγα παρακάτω.

* Και φτάνουμε στο τέλος της ιστορίας μας. Τη Λουσία και τον Φέι Φέι τους γνώρισα πριν δυο χρόνια τέτοια εποχή- για την ακρίβεια 11 Φεβρουαρίου- και ήταν οι γάτες του μελλοντικού φίλου μου. Τις αγάπησα ακαριαία. Τι να πω για την Λουσία και τον Φέι Φέι; Είναι τόσο αξιολάτρευτα... Η Λουσίλ είναι πολύ κοκεταρία και όλη την ώρα γλύφεται, είναι πεντακάθαρη και είναι ένα γλυκός μπόγος που έρχεται και κουρνιάζει στην αγκαλιά σου όταν κοιμάσαι. Δεν έχει πάντα όρεξη όμως, και αλίμονο ούτε να σκεφτείς να την χαϊδέψεις στην κοιλίτσα γιατί θα σε πλακώσει στο ξύλο. Αγαπημένο της παιχνίδι είναι το λάστιχο. Το απλό λάστιχο, αυτό που βάζουν για να τυλίξουν το τυρί του τοστ στο σούπερ μάρκετ. Μου το φέρνει στο κρεβάτι, της το πετάω, μου το ξαναφέρνει, της το ξαναπετάω και έτσι περνά ευχάριστα η ώρα. Είναι πολύ προστατευτική προς τον γιο της και πάντοτε τον πλένει, γιατί είναι το πιο βαριεστημένο γατί που έχετε δει ποτέ. Είναι ένας χοντροβρωμίλος, αλλά τον αγαπώ. Εκτός από βαριεστημένο είναι και το πιο αγαπησιάρικο γατί του κόσμου. Κάθε πρωί με το που καταλαβαίνει ότι ξυπνάω, έρχεται στο στέρνο μου- 7,5 κιλά στο στέρνο μου- και βάζει τη μουσούδα του φάτσα στη δική μου και χουρχουρίζει σαν κομπρεσέρ. Εναλλακτικά χώνει τη μουσούδα του σε όποιο χέρι βρει εύκαιρο και χαϊδεύεται μόνος του σαν να σου λέει "να έτσι θέλω να με χαϊδέψεις". Ώρες ώρες είναι απίστευτα ενοχλητικός, όπως όταν επιτίθεται στο πόδι μου όταν το κουνάω νευρικά κάτω από το πάπλωμα, πριν κοιμηθώ. Ναι, Φέι Φέι, ξέρω ότι με διαβάζεις, με πειράζει αυτό! Φυσικά αν πεινάνε, διψάνε, βαριούνται, οτιδήποτε, μπορεί πολύ εύκολα να κάνουν ένα σαματά, έτσι για το ροκ. Δεν έχει σημασία αν μόλις έπεσες για ύπνο και είναι 6 η ώρα το πρωί, αυτούνανων τώρα τους καύλωσε να παίξουν. Όπου παιχνίδι σημαίνει "πηδάω πάνω στο κρεβάτι το οποίο εναλλακτικά χρησιμοποιώ ως ρινγκ".
Εντάξει, υπάρχουν άπειρες ιστορίες με τον Φέι Φέι να το σκάει για παράδειγμα και να μην είναι κανείς κάτω στο Ρέθυμνο και εγώ να παίρνω στα καπάκια αεροπλάνο για να πάω να τον βρω, μην πάθει τίποτα. Φοβάμαι απίστευτα να μην πάθουν τίποτα, γιατί ο ευχάριστος ιδιοκτήτης του συγκροτήματος- των διαμερισμάτων- αγαπάει πολύ τα ζώα. Για τον λόγο αυτό έχει ξεπαστρέψει ότι κινείται σε απόσταση ενός χιλιομέτρου.

Τέλος πάντων, ας μην πλατειάζω άλλο... Αυτά. :) Bonus track ένα καχεκτικό γατάκι που φιλοξενούσαμε μερικές μέρες. Μετά λείψαμε για λίγο και ο ιδιοκτήτης που λέγαμε παραπάνω μάλλον ανέλαβε δράση.

54 σχόλια:

ThEiTsA είπε...

Τα διάβαζα και σκεφτόμουν "Αχ κάπως έτσι μου ψόφησε το χρυσόψαρο. Αχ και το παπαγαλάκι άδικα δεν έφυγε; Αμ το κοτοπουλάκι που μας έπεσε από το μπαλκόνι;". Ένα πρώτο συμπέρασμα λοιπόν είναι ότι παιδιά και κατοικίδια = θάνατος για τα κατοικίδια. Γενιές ολόκληρες θυσιάστηκαν στην προσπάθεια των γονιών να κάνουν τα παιδιά τους πιο... πιο τι αλήθεια; Πιο αγαπησιάρικα; Πιο υπεύθυνα; Πιο ένοχους ενήλικες όταν θυμούνται πόσα ζώα πέθαναν στα χέρια τους;

Το δεύτερο συμπέρασμα είναι ότι πρέπει επιτέλους να πάρω σκύλο! Αρκετά το σκέφτηκα, αρκετά το συζήτησα, αρκετά το ονειρεύτηκα. Καιρός να βάλω κι εγώ στο σπίτι μου κάποιον που θα μου τα κάνει όλα άνω-κάτω, θα θέλει συνεχή φροντίδα, θα μου χαλάει το πρόγραμμα των διακοπών και θα ξενερώνει τους επισκέπτες και τους φιλοξενούμενους.
Ώπα, αυτό δεν το κάνει και ο άντρας μου; Καλά, έναν δεύτερο που θα κάνει όλα αυτά.

Flonsavardu είπε...

καλά, εγώ δεν ήμουν παιδί όταν μου πέθανε η μπίλι, ούτε όταν μου έφυγε η φαβιμάρ. υποθέτω ότι ήμουν άτυχη, γιατί πραγματικά λόγω των συνθηκών δεν θα μπορούσα να κάνω κάτι άλλο.

ο σκύλος είναι μια τεράστια ευθύνη, γι αυτό όσο και να τα αγαπάω, δεν θα τολμούσα νομίζω ποτέ να πάρω. η γάτα θέλει και αυτή αγάπη και φροντίδα, αλλά τουλάχιστον είναι του σπιτιού. το σκυλάκι θέλει τη βόλτα του, αν μη τι άλλο για τις ανάγκες του. ενώ με τη γάτα, άμμος και καθάρισες.

ThEiTsA είπε...

Μωρέ κι ο σκύλος μπορεί να μάθει την άμμο...
Το θέμα είναι ότι η γάτα σου λέει "σάλτα και γαμήσου, δε θέλω χάδια τώρα μαλάκω" ενώ ο σκύλος είναι της άποψης "πονάει φριχτά το σπασμένο μου πόδι αλλά θα έρθω στην αγκαλιά σου που έχεις ανάγκη να με χαϊδεύεις όσο βλέπεις Αμελί και κλαις". Κι αυτό εγώ το εκτιμώ πολύ. Έχω άπειρες ιστορίες να σου πω με την αυτοθυσία του σκύλου και άλλες τόσες με γάτες που έκαναν τα αφεντικά τους να αυτοκτονίσουν απεγνωσμένοι.

Όσο για το πότε μας ψόφησαν τα ζα μας... Κι εγώ είχα κλείσει τα 20 όταν ο Κίμωνας το χρυσόψαρο πήγε από μύκητες και έκλαιγα 4 ώρες σε εμβρυική στάση.
Αλλά εγώ πάντα θα κατηγορώ τους γονείς γιατί η μάνα μου έχει ήδη ξεφορτωθεί 2 σκυλιά. Γι' αυτό το επόμενο θα είναι ένας μαύρος λύκος-γίγαντας κι άμα θέλει ας προσπαθήσει να τον βάλει κι αυτόν στο πίσω κάθισμα του Micra και να τον παρατήσει σε κάποια ερημιά.

Flonsavardu είπε...

τα τελευταία τα αφήνω ασχολίαστα. όσον αφορά το συναίσθημα και τις γάτες, δεν ξέρω τι να σου πω, οι δικές μου είναι πολύ της αγκαλιάς και πάντοτε έρχονται όταν κλαίω π.χ. και σχεδόν πάντοτε θέλουν χάδια.

και να σου πω εμένα μου αρέσει και λίγο αυτό το "δεν θέλω χάδια τώρα, παράτα με". μου βγάζει κάτι το ανθρώπινο. :)

Elias είπε...

Ορίστε, το καλύτερο ποστ μέχρι τώρα. Άξιζε να σου κάνω τα ούμπαλα καρούμπαλα ;p

Οι πάπιες είναι απίστευτα περίεργα πλάσματα. Δε θα καταλάβω ποτέ πώς λειτουργούν. Απλά θυμάμαι ότι έχει πλάκα ο τρόπος που τρέχουν (ταχύτατες) όταν τις κυνηγάς στο κτήμα μικρός.

Οι γάτες σου γαμάνε. Η Λουσία είναι η μαύρη? Πολύ όμορφο πλάσμα- οι κατάμαυρες γάτες είναι απίστευτα όμορφες πάντα, περισσότερο και από τα γατάκια αλμπίνους με κόκκινη μουσούδα και αυτιά. για να γίνω όμως γκρινιάρης, περίμενα μια πιο κοντινή φωτό του χοντρού- ξέρεις ότι πεθαίνω για τέτοια ;p

Flonsavardu είπε...

χαχαχαχα. ο χοντρός είναι ο μαύρος, απλώς του φοράω σακούλα εκεί και δεν φαίνεται. η λουσία είναι μακρύτριχη, δεν είναι παχιά!

http://photos-d.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc1/hs142.snc1/5250_109525792950_647427950_2244445_993537_n.jpg

πάρε εδώ λουσία να έχεις. πάρε και μία κοντινή:

http://photos-f.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc1/hs154.snc1/5730_115514667950_647427950_2321718_997115_n.jpg

δυστυχώς, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, δεν είναι δικές μου. και αυτό για τον απλούστατο λόγο ότι αν ήταν δικές μου θα τις έκανα ότι ήθελα. προς το παρόν ο ιδιοκτήτης κάνει τα κουμάντα του και όταν θα πάει στρατό θα μείνουμε οι τρεις μας. :)

amalthia είπε...

Ωραία γραφή με σωστά χρησιμοποιημένες λέξεις και ορθή σύνταξη.Επίσης,αρκετά στοιχεία γλυκόπικρα,αυτοσαρκασμός όπου χρειάζεται, έφτιαξες μια ωραία και ευχάριστη ιστορία!

τι περίμενες?να σχολιάσω τις γάτες??έλα πλάκα κάνω,να τις χαίρεσαι!
ο καθένας με τα βίτσια του!

Flonsavardu είπε...

χαχαχαχα! ούτε φίδι να είχα. :p

ευχαριστώ ωστόσο!

Elias είπε...

ειναι ωραια τυπισσα. Φουντωτη- αυτες ειτε θα βγουν πολυ χαδιαρες και γλυκες (οσο μπορει να ναι μια γατα) ειτε θα γρατζουνανε αβερτα σα παλιοκαριολες- δεν εχω συναντησει σε φουντωτογατα κατι ενδιαμεσο. Ξερω γω, δεν εχω και ακαδημαϊκες γνωσεις επι του θεματος.

Flonsavardu είπε...

μάλλον όχι, γιατί η λουσίλ είναι όντως κάτι ενδιάμεσο όπως περιγράφω. εντάξει βέβαια κλίνει προς το χαδιάρα, αλλά είπαμε δεν είναι και εντελώς καλόβολη. όταν δεν θέλει, δεν θέλει. μην το λες πάντως αυτό το "όσο μπορεί να είναι μια γάτα". ο φέι είναι τρελά καλόβολος, ότι και να του κάνεις ναι θα πει.

Elias είπε...

δε ξερω, μονο απο τις προσωπικες εμπειριες, ακομα και οι πιο χαδιαρες γατες, σε σημεια εβγαζαν τοσο μισος (και στο βλεμμα) που σχεδον με σοκαρε, παρολο που τις ειχα συνηθισει χρονια.
Αλλα ξερωκιεγω, αναλογως τον καθενα αλλαζουν και τα σκηνικα, προφανως. Ας μη το γενικευσουμε, ναι ναι, δικιο εχεις.

τόσο δα σε λέω είπε...

επειδή από μικρός είχα γάτες
(γύρω στις 9, αυτή που την είχαμε τον περισσότερο καιρό μας πέθανε ή άλλες την κάνανε)
έχω μια απορία
γιατί του έβαλες σακούλα;

ThEiTsA είπε...

Για να τον κουρέψει. Όλα τα καλά κομμωτήρια προσέχουν να μη γεμίσουν τα ρούχα σου τρίχες!

Flonsavardu είπε...

Τόσο δα ακούς εκεί φοβερά πραγματα που συμβαίνουν στον κόσμο. Μιλάμε δεν θα το πιστεψεις, γιατί αφού είχες 9 γάτες πάω στοίχημα ότι ξέρεις παρά πολλά και ο νους σου κατεβάζει. Ο φει φει λοιπόν έχει τις συγκλονιστικές ικανότητες να παίζει με ότι βρει μπροστά του. Έτσι κατέληξε μέσα σε αυτή τη σακούλα. Εγώ που ως γνωστόν είμαι δεινή φωτογράφος, εκείνη την ώρα άρπαξα το τριποδο και τον έβγαλα φωτό. Ελπίζω να μπορέσεις να κοιμηθεις το βράδυ με αυτή την αποκάλυψη.

Flonsavardu είπε...

Θειτσα δεν πρόλαβα να δω το σχόλιο σου ρε γαμωτο, μου άρεσε καλύτερα από το δικό μου!

τόσο δα σε λέω είπε...

να σε πω και εμένα όταν είδα τη φωτογραφεία αυτό που είπε η θείτσα με ήρθε στο μυαλό, επίσης τις γάτες ποτέ δεν τις είχαμε μέσα στο σπίτι, οπότε άδειες σακούλες δύσκολα έβρισκαν για να παίξουν. αν και μια φορά είχαμε βάλει μια μέσα σε μια σακούλα για να ην ζυγίσουμε
(ναι το κεφάλι το είχαμε αφήσει απέξω και μας κοιτούσε σαν χαζή)

Loud Melody είπε...

Αααα ώστε κι εσένα σου ψοφήσανε τα πουλάκια από καπνιστή!!!!
Είχα κι εγώ κατά καιρούς κατοικίδια αλλά δεν έχω φώτο από όλα. Μπορεί κάποια στιγμή να κάνω ανάλογο ποστ.
Επίσης θέλω πολύ ένα σκυλάκι αλλά ακόμα δεν έχω βρει την ευκαιρία να πάρω.

Flonsavardu είπε...

όχι, δεν ξεσπάω τις κομμωτικές μου ανησυχίες στα γατάκια, έχω τα μαλλιά μου γι' αυτό. :)

να κάνεις ανάλογο ποστ, θα μ αρέσει πολύ! όσον αφορά το σκυλί, τα ίδια που είπα και στη θείτσα. ευθύνη.

Mrs. Stulf είπε...

Καλά. Καλά.


Υ.Γ. ΟΛΟΙ είχαμε τουλάχιστον ένα πουλί που το λέγανε Κίτσο? Εγώ είχα 2. Πλατωνικά δηλαδή, πάντα κατέληγε να τα έχει η γιαγιά μου κι εγώ τα πνευματικά δικαιώματα.

Flonsavardu είπε...

Do you want a war, biatch? I ll give u a war!

:p

MaHaHoU είπε...

sniarf...:(

kassandrismoi είπε...

Καλημέρα. Υπάρχει κανείς που να έχει σκύλο? Ενδιαφέρομαι να πάρω κατοικίδιο και μάλλον κλίνω προς τα εκεί αλλά προς το παρόν συλλέγω πληροφορίες όσον αφορά την φροντίδα του.
Φλονσαβάρδου πως στο καλό χώρεσες αυτή την φότο του banner μέσα στο πλαίσιο?

Flonsavardu είπε...

mahahou γιατί δεν παίρνεις και εσύ μια γατουλίνα;

kassandrismoi καλημέρα! δεν έχω σκύλο, αλλά ξέρω να σε πληροφορήσω αρκετά πράγματα για την φροντίδα του... τι θέλεις να μάθεις; δεν ξέρω πως χώρεσε, απλώς χώρεσε. κοιτάω γενικά, με το μάτι κυρίως, η φωτογραφία που θα φτιάξω να έχει περίπου ίδιο μέγεθος με το πλαίσιο.

ThEiTsA είπε...

Είχα εγώ σκυλιά.
Σε αντίθεση με τα άλλα κατοικίδια, ο σκύλος είναι συγκάτοικος. Αν αποφασίσεις να πάρεις πρέπει να δεχτείς το γεγονός ότι θα τον υπολογίζεις στα σχέδιά σου. Δε μπορείς να πας διακοπές χωρίς το σκύλο, δε μπορείς να δουλεύεις όλη τη μέρα χωρίς να βρεις χρόνο για το σκύλο και δε μπορείς να αναλάβεις την εκπαίδευσή του. Σαν να έχεις ένα παιδί...

Επίσης αν είσαι από τους ανθρώπους εκείνους τους πολύ ψυχοπονιάρικους, θα έχεις πρόβλημα με το σκυλί. Πρέπει κάποιος να είναι ο αρχηγός. Αν το λυπάσαι να το μαλώσεις (όχι να το σαπίσεις στο ξύλο - να του επιβληθείς) τότε θα γίνει αυτός ο αρχηγός της αγέλης και μετά την έχασες τη μπάλα...

kassandrismoi είπε...

Χμ Θείτσα καμιά μικρή ράτσα που να μην είναι ιδιαίτερα γκρινιάρικη? Έχω ακούσει ότι τα μικρά σκυλιά είναι μέσα στην γκρίνια.
Φλον τα γατιά δεν χρειάζοντα εμβόλια τακτικά?

ThEiTsA είπε...

Α ναι, ξέχασα να σου πω για τις φυλές. Ανάλογα τον ελεύθερο χρόνο σου, το διαμέρισμα και τη δυναμική της οικογένειας πρέπει να διαλέξεις και το σκύλο. Οι ποιμενικοί πχ ενστικτωδώς προστατεύουν το σπίτι τους, αγαπούν τα παιδιά αλλά έχουν ανάγκες άσκησης. Ακόμα και ο χώρος που θα τον έχεις πρέπει να είναι μεγάλος για να μπορεί να ξεμουδιάζει.

Τα μικρόσωμα σκυλιά δεν είναι γκρινιάρικα. Εκτός από τα σκυλιά μινιατούρες (τσιάουα και συναφή). Τα μικρόσωμα τα κάνουμε εμείς γκρινιάρικα γιατί συνήθως τα παίρνουμε για τα παιδιά (που δεν ξέρουν να τα εκπαιδεύσουν) ή τα έχουν ηλικιωμένοι που τα κακομαθαίνουν χειρότερα από παιδί ή εγγόνι.

Αν και προτιμώ τις μεγαλόσωμες ράτσες (όνειρό μου είναι να καταφέρω κάποτε να πάρω ένα Bobtail), βρίσκω αρκετά συμπαθητικά τα τεριέ. Επίσης τα κοκεράκια είναι πολύ καλή συντροφιά, χωρίς πολλές απαιτήσεις και προβλήματα υγείας. Μπορείς βέβαια να πάρεις κι ένα μπασταρδάκι που θα συνδυάζει τα προτερήματα άλλης φυλής με το μικρό μέγεθος. Όπως ο Ιβάν μου που ήταν λυκόσκυλο με κανίς. Είχε τα χρώματα του λύκου, τη μαγκιά του λύκου αλλά ήταν μισή μερίδα και είχε και μπουκλάκια (ήταν και πολύ μαλάκας αλλά αυτό δε μας νοιάζει τώρα).

Είναι κατάρα ρε πούστη μου. Έχω ψάξει τόσο τα σκυλιά, ΘΕΛΩ σκυλί, ΜΠΟΡΩ να του παρέχω μια καλή ζωή και σε κάθε σπίτι που πάω δε με αφήνουν να πάρω. Έτσι μου έρχεται να χτίσω δικό μου να ησυχάσω!

Flonsavardu είπε...

τα γατάκια χρειάζονται στην αρχή τα πρώτα τους εμβόλια, που είναι τρία αν είναι μικρό γατάκι- τουλάχιστον στη φαβιμάρ εκείνος μου είχε κάνει τρία, ένα κάθε μήνα- και δύο αν είναι μεγάλη γάτα- τουλάχιστον έτσι είχε κάνει η κτηνίατρος στον φέι φέι και τη λουσία. και μετά έχει επανάληψη κάθε χρόνο. το ίδιο ισχύει και για τα σκυλάκια απ' ότι βλέπω στο google. :)
κατά τ' άλλα αυτό που ξέρω είναι ότι μια σκυλίτσα θα έχει κανονικά περίοδο μια φορά το χρόνο, και αυτό σημαίνει κανονικά αίμα, εκτός και αν τη στειρώσεις. βασικά ένα ζωντανό αν το έχεις στο σπίτι είναι καλό να το στειρώνεις για να μην "υποφέρει" όταν θα είναι η εποχή του.
κάποιοι φίλοι μου είχαν διασταύρωση γκριφόν κανίς και ήταν αρκετά καλά σκυλάκια. βέβαια είχαν τρελαθεί τα καημένα γιατί βόλτα έβγαιναν μια φορά τον χρόνο, αλλά αυτό θα πρέπει να το ξέρεις από την αρχή, αν θέλεις να πάρεις σκύλο. σε αντίθεση με τη γάτα, ο σκύλος θέλει βόλτα κάθε μέρα. και είναι όπως τα λέει η θείτσα, πρέπει να τον υπολογίζεις στα σχέδια σου. εμείς για παράδειγμα μπορούμε να αφήσουμε τα γατάκια μέχρι και ένα μήνα εδώ με την τροφιέρα και τη νεριέρα και να έρχεται κάποιος να τα κοιτάει μια φορά τη βδομάδα π.χ. σ' ένα σκύλο δεν μπορείς να το κάνεις αυτό, πρώτον γιατί θα πάθει κατάθλιψη και δεύτερον γιατί θα έχει χέσει όλη την άμμο σε μια βδομάδα, ακόμα και αν μάθει σ' αυτή. :p

Flonsavardu είπε...

α. το καλό του σκύλου. μπορείς να τον κάνεις μπάνιο. :)

και τη γάτα μπορείς, αλλά πρέπει να είσαι προετοιμασμένος. πάρε μια αστεία ιστορία, που εμένα δεν μου φάνηκε καθόλου αστεία, αλλά πολύ ρεαλιστική:

http://mycat.e-steki.gr/showthread.php?t=22871&highlight=%EC%F0%DC%ED%E9%EF

ThEiTsA είπε...

Έχω πέσει κάτω και χτυπιέμαι. Δεν ξέρω τι έχει τραβήξει ο άνθρωπος με τη γάτα του, αλλά εγώ πέθανα με το "κράνος fullface και γάντια οικοδομής".

Flonsavardu είπε...

θείτσα έχω ακούσει αστικούς μύθους για γάτες που και καλά είναι μαθημένες στο νερό, αλλά λίγο πολύ όλες οι γάτες το σιχαίνονται. και όταν λέμε το σιχαίνονται, εννοούμε "σου βγάζουνε μέχρι και τα μάτια με τη μανία τους να ξεφύγουν". :)

ThEiTsA είπε...

Εγώ έχω δει γάτα μέσα στο νερό. Και δεν ήταν ότι έπεσε και πάλευε να βγει, ή ξέρω 'γω σε καμιά πλημμύρα. Είχε πρόβλημα στα πίσω πόδια και έκανε φυσιοθεραπεία σε πισίνα (οκ, όταν το διαβάζεις ακούγεται πολύ γελοίο, αλλά έτσι ήταν). Βέβαια, ακόμα και στη συγκεκριμένη περίπτωση, την έβλεπες τη γάτα που έσφιγγε τα δόντια και έλεγε από μέσα της "έλα κοπέλα μου, για το καλό σου είναι, αγνόησε το νερό και κάνε τις ασκήσεις σου".

Flonsavardu είπε...

δεν ξέρω πως κατάφεραν να την πείσουν... ναρκωτικά μου βρωμάνε!

kwlogria είπε...

Ντάξει, έπος! Και γαμώ!! Τα αγαπώ όλα τα ζωάκια αλλά τα σκυλάκια είναι όλα τα λεφτά. Όλα! Όλα! Τα σπάω για πάρτη τους!

Flonsavardu είπε...

και μένα κωλογριάκι τα σκυλάκια ήταν η αδυναμία μου, αλλά once a γατομάνα, always γατομάνα!

YO!Reeka's είπε...

εγώ είχα ένα κουνέλι κάποτε. που το βαρέθηκα, το φορτώθηκε η μάνα μου και μετά το έστειλε πακέτο στο νησί όπου κατέληξε λαμπρά στην κατσαρόλα ως στιφάδο!

Flonsavardu είπε...

Εγώ αυτό το ονομάζω «αίσιο τέλος». :)

kassandrismoi είπε...

Μήπως να πάρω καμία σαύρα να τρώι και τα κουνούπια το καλοκαίρι? Ούτε εμβόλια ούτε τίποτα.
Θείτσα τα παιδιά και τα σκυλιά όπως τα μάθεις είναι. Δεν ξέρω αν έχεις παιδιά αλλά και τα σκυλιά σαν παιδάκια συμπεριφέρονται.

π.ς. το "θείτσα" πως προέκυψε? Κάθε φορά που βλέπω την φωτο γελάω απίστευτα΄.

ThEiTsA είπε...

Παιδιά δεν έχω ακόμα (τονίζω το ακόμα) αλλά είμαι νηπιαγωγός. Τα παιδιά και τα σκυλιά δεν είναι το ίδιο. Αλλά όσο αφορά το "όπως το μάθεις" ναι, ήδη σαν 2 σταγόνες νερό είναι.

Το ThEiTsA προέκυψε λόγω του blog που είχαν κάτι φίλοι. Λεγόταν "Οι δύο θείοι" και είχαν φωτό από το Muppet Show (τους γέρους). Μετά μπήκε και ο αδελφός του ενός ως "ο μικρός θείος" και έβαλε φωτό του Κέρμιτ. Μετά μπήκε μια άλλη φίλη ως "η Θεία" και έβαλε φωτό της Μις Πίγκυ. Μετά καλέσανε κι εμένα κι είπα να μη χαλάσω τη σειρά οπότε έγινα Θείτσα αλλά φωτό δεν έβρισκα από εκείνη την ξανθιά θεογκόμενα στο Muppet Show οπότε έβαλα μια τυχαία γαντόκουκλα (στην αρχή είχα τους 2 γέρους του Μάπετ ντυμένους γυναίκες αλλά οι ιδρυτές δεν το βρήκαν πρέπον και μου είπαν να το αλλάξω).

kassandrismoi είπε...

Πω πω οι δύο γέροι στο μάπετ σόου. ΄Ολα τα λεφτά. Κάπου πρέπει να έχει στο γιούτιουμπ αποσπάσματα από τα καλύτερα τους.
Όλα τα πολυκαιρισμένα ζευγάρια τελικά έτσι καταλήγουν. Μαζί δεν κάνουνε και χώρια δεν μπορούνε.

Το μπλογκ σου είναι κλειστό για να σου αφήνω εκεί σχόλια?

Flonsavardu είπε...

Ρε εδώ ήρθατε να κάνετε τα φλερτ σας; Απευθυνετε κ κανά λόγο στην οικοδέσποινα, δεν είναι φόρουμ εδώ πέρα! Κασσανδρισμοι ναι, για σένα το λέω, η θειτσα απαλασσεται από την επιπληξη λόγω προτερου έντιμου βίου. :)

δηλαδή Κασσάνδρα, καταλαβαίνεις, το φέρνω βαρέως. Γιατί η θειτσα και όχι εγώ; Και έτσι.

kassandrismoi είπε...

Αχ φλον δεν το ήξερα ότι και εσύ φέρνεις του Clooney στο θηλυκό του αλλιώς κάτι θα γινότανε. Αλλά ξεκαθαρίζω ε? Clooney και μόνο Clooney. Δεν το "γυρίζω" εγώ σε αυτή την ηλικία να γίνω λεσβία έτσι. Δεν ρίχνω τα στανταρντσ μου.

Και Clooney αν τυχόν διαβάζεις αυτό το μπλογκ κάνε καμιά καινούρια ταινεία γιατί μετά το Ocean 13 εξαφανίστηκες βρε.

Flonsavardu είπε...

ε, όχι και clooney αγάπη μου, είπαμε δεν είμαι ωραία, αλλά όχι και μέχρις εκεί! απορώ τι του βρίσκετε δαύτου, είναι σαν μπαμπόγρια. να κουρέψουμε τον καρβέλα και να τον περιφέρουμε ως το νέο σεξ σύμπολ, πιο ωραίος είναι.

λες ο κλούνι να διαβάζει; θα είχα αποκλειστικό για α-μπα μετά, αλλά που τέτοια τύχη.

kassandrismoi είπε...

Α όλα κι όλα. Δεν είναι ωραίος ο Clooney? Με το μυστηριώδες χαμόγελο και τα καστανά του ματάκια? Σαν Έλληνας είναι. Ο Καρβέλας είναι σαν μάγισα χωρίς την σκούπα, που λέει και ο Λαζ.

Clooney καλέ μου, αν διαβάζεις σε εμένα να δώσεις το αποκλειστικό ντάξ?

Flonsavardu είπε...

δηλαδή και ο clooney στην κασσάνδρα κατουράει και στη βόλβη την πετάει; ε, όχι. εμένα διαβάζει, σε μένα θα δώσει το αποκλειστικό.

kassandrismoi είπε...

Ας σου δώσει το αποκλειστικό και ας δωθεί σε μένα αποκλειστικά τότε.
Άλλο σκόντο δεν κάνω....ελάτε πάλι στις εκπτώσεις.

Flonsavardu είπε...

α, μετά χαράς, ωραία η συμφωνία σας. παιδί μου, ούτε να μου το δει. δεν μ' αρέσει σε λέω.

ThEiTsA είπε...

Τς τς τς, κοριτσάκια...

Ο Clooney ήταν καλός στο ER (τότε που η μάνα μου φώναζε εκστασιασμένη "ο παιδίατρος ο παιδίατρος!") και στις 2-3 επόμενες ταινίες του. Μετά άρχισε να κακογερνάει και δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τον Καρβέλα (εκτός ίσως από την κώμη).

Το αιώνια τέλειο σερνικό είναι ο Pitt (αν και δε θα του καθόμουν μετά από αυτό που έκανε στην Aniston) και ο Clive Owen. Ναι, ο Clive είναι το απόλυτο σερνικό και Clive, αν το διαβάζεις είμαι αιώνια σκλάβα σου αγορίνα μου. Έλα να σου δείξω πώς το κάνουν οι ελληνίδες.

Flonsavardu είπε...

έεεεετσι θείτσα, όλα τα αγγλομωρά στη πίστα, clive owen, gerard butler, hugh laurie- ω, ποθώ- pierce brosnan, jude law, colin firth, james mcavoy, sin connery στα νιάτα του- διότι διακρίσεις δεν κάνωμε- orlando bloom, jeremy irons, simon pegg- ναι- και άλλα πολλά αγγλομωρά, the list is endless. δεν είναι τυχαίο, σε παρακαλώ. αυτοί είναι άντρες και απορώ ποιος άνθρωπας τόλμησε και είπε πως οι άγγλοι είναι ξενέρωτοι ή πως η γαλλική προφορά φέρνει καύλες.

WE LOVE BRITAIN. (δεν είμαι λιγούρω, απλώς αγαπώ αγγλομωρά)

(μόνο μη μου πείτε για robert pattinson)

kassandrismoi είπε...

jeremy irons!!!!!!!!!! εκτός από καταπληκτικός ηθοποιός έχει και τύπο. Δεν τον λες ωραίο αλλά έχει ένα κάτι. jeremy αν διαβάζεις σε προσκαλώ σε tea and biscuits meeting.
clive εσυ απαγορεύεται να διαβάζεις!
Μα σοβαρά θείτσα τι σου αρέσει απο Clive?????

ThEiTsA είπε...

Τι να μου αρέσει στον Clive... Ίσως το βαθύ βλέμμα του που σε κοιτάει και ξέρεις ότι σε έχει γδύσει ήδη, σου έχει κάνει όσα φανταζόσουν και κάποια που δεν ήξερες ότι γίνονται καν και τώρα σου ετοιμάζει πρωινό γυμνός. Ή ίσως η λάγνα φωνή του που αρκεί να σου πει στο αυτί "πλύνε κανά πιάτο μωρή" για να τρέξεις στάζοντας στο νεροχύτη.

Αλλά κι αυτά να μην ήταν, μόνο για τα αυλάκια γύρω από το στόμα του μπορώ να κάνω τα πάντα.

Flonsavardu είπε...

κασσανδρα, επίτρεψε μου να σε λέω έτσι, άμα δηλαδή εσένα δεν σ' αρέσει ο clive, η θείτσα να μη δει χαρά;

θείτσα γράφεις "αληθινές ερωτικές ιστορίες;". σισισις.

ThEiTsA είπε...

Ναι γράφω. Σε λίγες μέρες κυκλοφορεί από τη Bell το "Πλύνε τα πιάτα - Πόθος στην κουζίνα". Να σου κρατήσω αντίγραφο;

Flonsavardu είπε...

χεχεχε. ναι, θέλω.

kassandrismoi είπε...

Ευτυχώς που κάθε άνθρωπος έχει διαφορετικά γούστα δεν λες καλύτερα φλον?

Θείτσα ότι σε φτιάχνει, περί ορέξεως κολοκυθόπιτα. Και μη μείνεις μόνο στα Bell. Γράψε και κανένα σενάριο για τοον Clive. Πολύ θα το εκτιμήσει.