Παρασκευή, 26 Μαρτίου 2010

High school freakin' dull

Δεν ξέρω πως αντιμετωπίζει ο υπόλοιπος κόσμος τους παλιούς του συμμαθητές. Εγώ πάντως αν προλάβαινα να αλλάξω πεζοδρόμιο, κάθε φορά που κατά κακή μου τύχη πέσω πάνω σε κανένα, θα το έκανα.

Δεν έχω καμιά κακή εμπειρία με κανένα τους, μια χαρά παιδιά ήταν, απλά δεν γουστάρω τις χαιρετούρες. Με κανέναν δεν γουστάρω τις χαιρετούρες, τις βαριέμαι θανατερά πολύ, πόσο μάλλον με ανθρώπους που έχω να δω 5-6 χρόνια. Στο λύκειο ήμασταν μια χαρά, οκ, κάναμε την πλάκα μας με όλους τους, και αν τύχει να κάνουμε και κανένα ριγιούνιον, ναι, φυσικά και θα πάω. Σιγά μην χάσω την ευκαιρία να κουτσομπολέψω το πόσο έχουν μπαταλέψει οι συμμαθήτριες μου, και φυσικά γιατί να μην επιδείξω το ότι τέλειωσα το πανεπιστήμιο και και κάνω μεταπτυχιακό; Γι' αυτές τις μικρές χαρές της ζωής δεν ζει ο καθένας (νοτ); 

Αλλά από αυτό, και από το να τους έχω στο φέης μπουκ, μέχρι να φτάσω να τους χαιρετάω και στον δρόμο, και να αρχίζω όλα αυτά τα βαρετά, "αχ, τι κάνεις, καλά; ματς μουτς, ναι μωρέ τέλειωσα, πόσο μαλακία είναι για γυρνάς πίσω, ναι είμαι σε μεταπτυχιακό, καλά ξέρω γω, μπλα μπλα, γεια", απέχει πολύυυυυυυ. Τόσο που σήμερα έγινε το εξής:

Αποφάσισα μετά από 7 μήνες που βρίσκομαι στον Πειραιά, να κάνω την αγαπημένη μου βόλτα κατά μήκος της Πειραϊκής. Στην Πειραϊκή είναι η αγαπημένη μου καφετέρια, που πήγαινα όλα μου τα χρόνια στο λύκειο, το έντεχνο. Παρόλο που είναι η αγαπημένη μου καφετέρια, όποτε και αν έχω βρεθεί στον Πειραιά τα τελευταία χρόνια αποφεύγω να κάθομαι, γιατί με μαθηματική ακρίβεια πάντοτε θα κάθεται κάποιος συμμαθητής μου. 

Όπως και σήμερα.

Στον πηγαιμό αντάλλαξα ματιές με κάποιον, αλλά πρόλαβα υποτίθεται και γύρισα το κεφάλι μου. Στον γυρισμό η ξαδέρφη μου επέμενε να κάτσουμε. Ξαναντάλλαξα ματιές με τον ίδιο, και ξανά, αλλά απέφυγα να πάω να χαιρετήσω. Βαριόοοομουν τόοοοοσο πολύυυυυ. Ανεβήκαμε πάνω, δεν είχε τραπέζι, κατεβήκαμε. 

ΤΖΙΖΟΥΣ ΚΡΑΗΣΤ, γιατί ξανακοίταξα προς το τραπέζι τους; Εκεί πάλι ο συμμαθητής μου να με κοιτάει. 

Σκατά. 
Χαμογελάω. 
Πάω εκεί. 

Ααααα, παιδιά τι κάνετε; Α, Ε. τι κάνεις, δεν σε πρόσεξα πριν, είδα τα παιδιά, αλλά εσένα όχι (μία συμμαθήτρια μου, που τα είχε με τον συμμαθητή μου -τους είχα δει λίγα δευτερόλεπτα πριν να ανταλλάζουν σωματικά υγρά-, που επέμενε να με χαιρετήσει, και που όντως δεν την είχα δει, αλλά δεν φάνηκε να με πιστεύει για κάποιο λόγο.) 

Ο μόνος που ήθελε να με χαιρετήσει ήταν αυτός ο περίεργος. Οι άλλοι ούτε να με χέσουν, ένα ξερό "α, γεια σου φ. τι κάνεις" και ξαναγύρισαν στην κουβέντα τους- φυσιολογικοί άνθρωποι. Ο άλλος εκεί, με το χαμόγελο στα χείλη, τι κάνεις, καλά, γιατί δεν χαιρετάς....

Ε, παιδιάααα, νααα, λείπω και πολλά χρόνια, έχω ξεσυνηθίσει. . .

:D

(έχω ξεσυνηθίσει λέει)

Ήθελα να σας χαιρετήσω μωρέ, απλώς να περίμενα να βρούμε πρώτα τραπέεεζι... 

(λες και μετά θα κατέβαινα κάτω να χαιρετήσω)

Αλήθεια χάρηκα πολύ που σας είδα...

(χεσμένους τους έχω)

Ναι, μωρέ, μεταπτυχιακό, μπλα μπλα μπλα, α εσύ ταξίδι ε, μπλα μπλα μπλα, ωραία ωραία, μπλα μπλα μπλα.

Μπλα. 

"Μίλα μας όμως την επόμενη φορά, και ας μη μας αγαπάς..."

Τι να σου μιλήσω βρε αγάπη μου, δεν βλέπεις το όκουορντ της υπόθεσης; Αφού ο μόνος που ήθελες να μου μιλήσεις ήσουν εσύ, ούτε καν η γκόμενα σου που ήταν κολλητή της κολλητής μου. Για να μην συζητήσω για τον άλλον που μου την είχε πέσει, γιατί ήθελε να κάνει την πρώην του (πρώην κολλητή μου) να ζηλέψει. Καλά με τον τρίτο εντάξει, του επιτρέπω, ποτέ δεν είχαμε ιδιαίτερες σχέσεις. 

Ούτε καν το κουτσομπολιό δεν άξιζε, διότι η Α. (κολλητή του σχολείου) ήξερε ότι αυτός τα είχε με αυτή, και μάλιστα είχαν χωρίσει, γιατί ήθελε μια άλλη συμμαθήτρια μας, αλλά αυτή δεν του έκατσε και αυτός τα ξανάφτιαξε με αυτή. 

Έχετε δει το επεισόδιο από τα φιλαράκια που η Μόνικα βγαίνει με τον κούκλο του σχολείου και αυτός έχει μείνει ακόμα στα χρόνια του σχολείου; Κάτι τέτοιο μυρίζομαι και εδώ, αφού εν τω μεταξύ με τις χαιρετούρες βρήκαμε τραπέζι, το ζευγαράκι γλυφόσαντο δίχως αύριο. 

Και για να μην με νομίζετε για καμία σνομπ, όχι είμαι δηλαδή, αλλά για να μην νομίζετε ότι έγινα τώρα, ΠΑΝΤΑ βαριόμουν να χαιρετήσω. Ακόμη και όταν πηγαίναμε μαζί σχολείο, ακόμα και όταν καθόντουσαν στο διπλανό θρανίο. Μου διακόπτει την πορεία μου βρε παιδάκι μου. Τι είμαι, δήμαρχος; Και το κακό είναι ότι το έχει αυτό ο πειραιάς... Ακόμα και εγώ που είμαι ακοινώνητη, πάλι θα βρω τουλάχιστον 5-6 ανθρώπους που να ξέρω στον δρόμο. Η Α. που έμεινε όλα τα χρόνια εδώ έχει μάθει και αλλάζει πεζοδρόμιο. 

Κλασσική ατάκα 

Α: Είδα τον τάδε στον δρόμο προχτές.
Εγώ: Α, για πες, για πες, τι κάνει; 
Α: Που να ξέρω, πήγα στο απέναντι πεζοδρόμιο, βαριόμουν να χαιρετήσω.

Και μιλάμε με αυτή τη νοοτροπία έχει χάσει απίστευτα κουτσομπολιά, όπως το να μάθει αν παντρεύτηκε/ αραβωνιάστηκε/ έμεινε έγκυος παλιά συμμαθήτρια κατά φαντασίαν ασθενής+μυθομανής. Και θα πάω εγώ τώρα να χαιρετήσω τον Β; Δεν σφάξανε. 

(το έκανα βέβαια, γρουμφ)

21 σχόλια:

Elias είπε...

Είναι όπως τα λες με συμμαθητές παλιούς.
Ειδικά η ερώτηση, "Γιατί χάθηκες;". Αν δεν ήθελα να χαθώ με τη πάρτη σου, μάστορα, δε θα το έκανα.

Tanila είπε...

Πάνε μωρή ακοινώνητη χωριάτα που κατέβηκες απ'το κατσάβραχο να χαιρετήσεις, δεν κοστίζει.
Περηφανέψου κιόλα ότι κάνεις μεταπτυχιακό. Ότι γύρισες τη μισή Ελλάδα. (ε καλά περιπου, αλλά δε το ξέρει, και Πειρειάς - Ρέθυμνο ειναι η μισή Ελλάδα)

Μη χάνεις ρε μαλάκα την ευκαιρία να τον κοιτάξεις υποτιμητικά το μαλάκα και να σχολιάσεις:
-Α εσυ ακόμα με τους γονεις σου μένεις;
-Α ακόμα να βρεις δουλειά τόσο καιρό που τελείωσες τις σπουδές;
-Α ακόμα να ξεμυτίσεις από τη γειτονιά σου;
-Α παντρεύτηκες κιόλα κακομοιρούλα και κλείστηκες στο σπίτι με τα κουτσούβελα ενώ εγώ ζω τη ζωή μου;

Πάρε το αίμα σου πίσω για τις μαλακίες που έφαγες στη μάπα

Flonsavardu είπε...

elia εγώ γενικώς χάθηκα... αυτό έχει όταν σπουδάζεις επαρχία. αλλά δεν λες πάλι καλά; φαντάζεσαι να είχα τις ίδιες παρέες με το λύκειο; μου αρκούν οι φίλες μου.

τανίλα ρε δεν μου κάνανε τίποτα τα παιδιά, εντάξει... γιατί να τους την πω έτσι. εγώ ίσα ίσα ντράπηκα και λίγο χτες, γιατί ξέρω ότι είναι ψιλοαποτυχημένοι όλοι αυτοί.

Tanila είπε...

Εσένα δε σε καορόιδευαν ποτέ στο σχολείο γαι το όνομά σου/υψος σου/βάροςσου/μαλλιά σου/μιλιά σου/βυζιά σου/ πόδια σου/μέση σου/γυαλιά σου;
Στην πλέζαντβιλ μεγάλωσες;

Flonsavardu είπε...

ήμουν αρκετά φυσιολογική και επίσης μιλάμε για το λύκειο, δεν κάναμε τέτοιες καφρίλες τότε... άντε να με έλεγαν κοκκαλιάρα, αλλά γιατί να τους το κρατήσω, αφού ήμουν και είμαι. πιο πολύ με πείραξε που μου την είχε πέσει ο συμμαθητής μου που λέω, για να εκδικηθεί την πρώην κολλητή μου, αλλά και μόνο που έχει αρχίσει να κάνει καράφλα, τον συγχωρώ.

amalthia είπε...

τον καιρό που σπούδαζα Αθήνα συναντούσα τους συμμαθητές καμιά φορά στα ΚΤΕΛ,κάθε φορά λέγαμε τα ίδια με τους ίδιους...εμμ τι σπουδάζεις είπαμε/πόσο θα κάτσεις?/θα κουνάει το καράβι τι άκουσες?/πω πω νύστα/κλπ κλπ

αυτό δεν είναι το φάνυ θινγκ...το αστείο είναι οτι στο νησί μετά στα μπαράκια και κλαμπάκια μπορεί να μην λέγαμε ούτε γεια!ούτε ενα νεύμα!

απλά στην "ξενιτιά" γινόμασταν φίλοι για κάποιο λόγο που γίνονται φίλοι και όλοι οι ηθοποιοί στα παρασκήνια.

Tanila είπε...

Α ναι ξέχασα, το συνδρομο του ιεραποστόλου...

τόσο δα σε λέω είπε...

το θέμα είναι η συνεχής κίνηση
χαιρετάς ενώ περπατάς με ένα "γεια τι λέει;" και συνεχίζεις αυτό σημαίνει ότι αν θέλει να σε μιλήσει θα πρέπει να σε κυνηγήσει και λίγο, πράμα που λογικά θα ντρέπεται να το κάνει

alex from planet Mab είπε...

αχ μόλις έφτιαξα το Κεκ! και το έφαγα κιόλας! Τι ωραίο τι ωραίο!
Από παλιούς συμμαθητές (διότι δεν μπορώ να είμαι εκτός θέματος) μιλάω με μία. Καλά είναι.

Flonsavardu είπε...

αμάλθια- τι περίεργο μαρή να σε λέω αμάλθια- εγώ είχα το ίδιο συνήθειο με τους συμφοιτητές που μπορεί να μην είχαμε ανταλλάξει ούτε μια καλημέρα, αλλά στα πλοία πιάναμε την πάρλα.

τανίλα σύνδρομο του μεσσία είπαμε, και δεν έχω! σιγά, έχουν περάσει και 7 χρόνια από τότε... το λυπηρό είναι ότι πέρσι μιλούσαμε στο μσν και αυτός φάνηκε να είχε δώσει πιο πολύ σημασία από μένα. η καράφλα θα φταίει.

τόσο δα ήταν από την απέναντι. μετά εγώ ήμουν από τη μεριά τους, αφού μπήκα στην καφετέρια. δεν μπορούσα να πω "α, γεια" γιατί με τα συγκεκριμένα παιδιά μας έλεγες και φίλους. όχι και κολλητούς ρε παιδί μου, αλλά δεν ήταν για ένα "γεια". ήταν ή για γράψιμο τύπου "δεν σας αναγνώρισα" ή για κανονικό μιλητό. στο δρόμο βέβαια ναι, εκεί λες ένα γεια, χαμογελάς, λες ότι βιάζεσαι και οκ. όταν ο άλλος κάθεται ήδη είναι τρίκι. τέλος πάντων, ήταν εντελώς απροσάρμοστη σκηνή εκ μέρους μου.

άλεξ και εγώ το έκανα για πρώτη φορά προχτές, το πιστεύεις;;; αλλά εμένα δεν μου βγήκε και τόσο καλό... :(

Ανώνυμος είπε...

Εχω ξεκοψει σχεδον πληρως απο συμμαθητες απ το λυκειο και δε νιωθω καθολου ασχημα γι αυτο. Ετσι κι αλλιως, με κανεναν απ αυτους δεν ενιωσα ποτε ανετα, αν και προσπαθησα πολυ.
Καποιοι απλως δεν καταλαβαινουν οτι οι παρεες και οι φιλιες αλλαζουν καποτε.

Wrong Guy είπε...

LOOOOOL

sixenome na vlepo palious simathites,ektos an eimai me to gkomeno mou,gia na epidiknio poso oreos einai!

xxx

Besixdouze είπε...

Πόσο σε νιώθω.
Προσωπικά δεν έχω πρόβλημα να μιλήσω αλλά ξεκινάνε μετά τα 'να βγούμε για κανένα καφέ να τα πούμε' το οποίο φυσικά δεν γίνεται ποτέ! Δεν είναι λίγο υποκριτικό;;

Gogoth είπε...

εγω φαντασου οτι δεν προσποιουμαι καν οτι δεν τους βλεπω.

καλα δεν τους θυμαμαι κιολας.

αλλα και να τους θυμηθω δεν τους μιλαω.

μερικες φορες ομως μου μιλανε αυτοι δυστυχως.

ειναι να μη σου τυχει...

Flonsavardu είπε...

ανώνυμε εγώ έχω κρατήσει τις φίλες μου και πιστεύω φτάνει. άλλωστε στο λύκειο λίγο πολύ κάναμε όλοι μαζί παρέα, πέρα από τις κλίκες. δεν γινόταν να συνεχίζουμε να κάνουμε μέχρι σήμερα. εντάξει, παρόλ' αυτά ο πειραιάς είναι μικρή πόλη και έχει γειτονιές, επομένως είναι λογικό για τα άτομα που μένουν σε συγκεκριμένες γειτονιές και πηγαίνουν σε συγκεκριμένα μέρη να συνεχίσουν να κάνουν παρέα.

wrong guy αν ήμουν με τον γκόμενο μου θα τους χαιρετούσα! :))

besixdouze πολύ υποκριτικό. και όχι τίποτα άλλο, αλλά έτσι έχω καταλήξει να έχω τηλέφωνα στο κινητό που ξέρω πως δεν θα χρησιμοποιήσω ποτέ, αλλά δεν τολμάω να τα σβήσω με κίνδυνο μήπως χρησιμοποιήσουν οι άλλοι το δικό μου!

τζο εγώ δεν προσποιήθηκα ότι δεν τους είδα. τους είδα και έκανα σαφές ότι βαριέμαι να πάω να τους μιλήσω. γι' αυτό ήταν ξεφτίλα όταν ο άλλος επέμενε να με κοιτάει και πήγα να χαιρετήσω.

πω τώρα θυμήθηκα μια ιστορία, όταν είχα κάνει εγώ το ίδιο σε κάποιον άλλο. είχα πάει σε μια καφετέρια και το γκαρσόνι που θύμιζε εξαιρετικά ένα παλιό συμμαθητή μου, κολλητό του πρώτου μου έρωτα. και τον ρωτάω ξέρω γω "σε λένε τάδε;" και μου λέει "ναι". του λέω λοιπόν "α, γεια σου, με θυμάσαι; είμαι η τάδε". αυτός προφανώς την είχε δει "βαριέμαι τώρα να σου μιλήσω" και έκανε πως δεν με αναγνώρισε. συναντηθήκαμε μετά από 3 χρόνια σε ριγιούνιον γυμνασίου και όλο το βράδυ με είχε πρήξει στα συγγνώμη.

mahler76 είπε...

κι εγώ αλλάζω πεζοδρόμιο για τους συμμαθητές του λυκείου. Μπρρρρρρ

Gogoth είπε...

στο ριγιουνιον φοραγες κανα προστυχο;

προσπαθω να εξηγησω ψυχολογικα την συμπεριφορα του, οχι τιποτις αλλο :)

Flonsavardu είπε...

mahler ποιος δεν αλλάζει είναι το ζητημα!

τζο όχι, κανονικά ρούχα φορούσα και δεν είχα καν λαδωμένα μαλλιά ή τίποτα τέτοιο. θα σου πω, η συμπεριφορά μου ήταν ετσι με το σκεπτικό ότι ούτε αυτοί θα είχαν όρεξη να μου μιλήσουν, επομένως το απέφυγα. όντως δεν ήθελαν να μου μιλήσουν όμως, εκτός από τον συγκεκριμένο.

Pink_Fish είπε...

τους βλέπω όλο και πιο σπάνια. Είναι-σχεδόν όλοι-χειρότεροι απ' ότι τους θυμάμαι. Δε μας συνδέει πλέον τιποτα,οπότε τις περισσότερες φορές δε χαιρετάω. Βαριέμαι κι εγώ αυτές τις αδιέξοδες φλυαρίες "τι κάνεις, παντρεύτηκες, χώρισες, κλπ."

Lorel είπε...

καλα,το έντεχνο είναι και μια σταλιά και στέκι,και να μη θες.ολο και κάποιο θα συναντήσεις.
και είναι ωραίο μαγαζί,έχει και τέλεια μουσική,είναι κρίμα... =)
κι αν δεν χαιρετήσεις είσαι σνομπ κι όση ώρα πίνεις καφε σε σκανάρουν απο πάνω μεχρι κάτω...

Flonsavardu είπε...

pink fish εμένα είναι καλύτεροι, εμφανισιακά τουλάχιστον και σε προσωπικό επίπεδο τα ίδια... τα νέα τους είναι εύκολο να τα μάθω, και αυτοί το ίδιο... επομένως για ποιον λόγο οι χαιρετούρες;

lorel πάντως την τελευταία φορά μόνο ροκ δεν έπαιζε! :)