Κυριακή, 14 Μαρτίου 2010

Like I can stop thinking!

Πριν κάποια χρόνια σκεφτόμουν πολλά δημιουργικά πράγματα. Καμιά φορά πραγματοποιούσα αυτά που δεν ήταν απραγματοποίητα, και τα υπόλοιπα τα άφηνα στην άκρη, για όταν θα. Ήταν τότε που ήθελα να γίνω συγγραφέας, σκηνοθέτης, χορεύτρια. Μετά έκανα την πρώτη μου σχέση, και ήταν τόσο πετυχημένη που σκεφτόμουν μεν όλη την ώρα, αλλά όχι δημιουργικά πράγματα. Δηλαδή, για να μην είμαστε άδικοι, αν το να δημιουργήσω μια άκρως ανασφαλή και υστερική περσόνα θεωρείται δημιουργία, τότε μπορώ να πω ότι τα κατάφερα τέλεια. Ασφαλώς ήθελε καθημερινή και συνεχή εξάσκηση, με σύμμαχο τις ακόλουθες σκέψεις: "με κερατώνει;", "με αγαπάει;", "μου λέει ψέματα;". "Όχι", "όχι κανονικά", "ναι, όλη την ώρα", ήταν οι απαντήσεις που πήρα, όταν βγήκα απ' όλο αυτό. Μέχρι να βγω, ήμουν ήδη 21. Όχι μεγάλη, αλλά ούτε και μικρή. Και πριν προλάβω να βγω, ερωτεύτηκα. Όταν ερωτεύεσαι δεν έχεις μυαλό για τίποτα. Αυτό είναι το πιο χαρακτηριστικό πράγμα στην αρχή. Μιλάμε, μετά από 21 χρόνια το μυαλό μου ξεκουράστηκε. Δεν σκεφτόμουν τίποτα! Ούτε για το που πάμε, ούτε για το που βρίσκομαι, ούτε το τι θα κάνω, ούτε αν το τραγούδι που ακούω θα μπορούσε να χορευτεί σε πατινάζ στον πάγο και με ποιες κινήσεις θα γίνονταν αυτό. Μετά από έξι μήνες ξανάρχισα πάλι τα μ'αγαπά, δεν μ'αγαπά, κτλ κτλ. Τώρα πια βέβαια σταμάτησα, αλλά τώρα πια είμαι 24, επομένως χέσε με, ούτε μεγάλη σκηνοθέτης θα γίνω, ούτε καν ασχολήθηκα με το όλο ζήτημα, και τα βιβλία που σκέφτομαι να γράψω, όλο λέω και τίποτα δεν κάνω. Έχω μείνει στις ιδέες.

Τέλος πάντων, οι σκέψεις μου είναι πάντα ένα πρόβλημα, σκέφτομαι περισσότερο απ' όσο θα πρεπε. Η κολλητή μου που την φιλοξενούσα τώρα μια βδομάδα μου (ξανά)είπε ένα βράδυ "μα γιατί κουράζεις το μυαλό σου με όλα αυτά;" και της απάντησα "ναι, σάμπως νομίζεις μπορώ και να μη σκέφτομαι; όλες αυτές οι γαμημένες διαδρομές με τα λεωφορεία..." κάτι πρέπει να κάνω, και η μπαταρία του αη φον δεν κρατάει για πάντα, και διαβάζω ένα γαμημένο βιβλίο, το "γυναίκες" του μπουκόφσκι, που διάολε, διαβάζω 5-6 σελίδες, συγχίζομαι, και το κλείνω. Δεν ξέρω γιατί δεν το έχω χαρίσει στον μπαμπά μου ακόμη, αυτό είναι βιβλίο γραμμένο για εκείνον. Θα το κάνω και θα αρχίσω το συμπόσιο, που έτσι και αλλιώς είχα σκοπό, αλλά λόγω και του hedwig and the angry inch, έχω ένα λόγο παραπάνω. Και μετά και άλλος Robbins.

Χτες είδα το alice in wonderland. Κάτι ξεκωλιασμένα μαλακιστήρια ούρλιαζαν στον εξώστη. I mean μιλούσαν και γελούσαν λες και βρίσκονταν σε καφετέρια, χωρίς καμία υπερβολή. Ήθελα να ανέβω να τους πω να ηρεμήσουν, αλλά ξέρουμε όλοι ότι το αποτέλεσμα είναι να τους άρχιζα στα χαστούκια. Δεν γίνεται να με αποσπάσει τίποτα από ταινία που βλέπω, μιλάμε βυθίζομαι τόσο πολύ μέσα σ' αυτό που βλέπω, είναι γνωστό τοις πάσι. Αυτά τα μαλακισμένα κατάφεραν να με αποσπάσουν από το πρώτο μισό της ταινίας. Η οποία ταινία, να το πούμε αυτό, ήταν μέτρια. Δηλαδή οκ, ναι χρώματα και αρώματα, και ο τζόνι ντεπ ήταν για ακόμη μια φορά γαμάτος- σας έχω πει ότι μου τη δίνει ο τζόνι ντεπ; θα θυμάστε όλοι ότι στο σχολείο είχαμε τον γαμιά του δάσους, που όλοι τον γούσταραν, άντρες γυναίκες και εγώ τον αντιπαθούσα οικτρά; αυτό είναι ο τζόνι ντεπ, απλώς σ' ένα παγκόσμιο σχολείο- αλλά εντάξει, δεν έβρεξα και το βρακί μου. Σε σύγκριση με το άλλο παραμύθι που είδα φέτος-όταν λέμε φέτος, ο χρόνος μετριέται ακαδημαϊκά, σεπτέμβριο με σεπτέμβριο- το imaginarium of dr.parnassus, ήταν μια σκατουλίτσα και μισή και το imaginarium αριστούργημα ολκής.

Πριν 3 μέρες είδα το hedwig and the angry inch. Εδώ να κάνουμε μια ξεκαθάριση. Όταν έχεις δει ένα σκασμό ταινίες στη ζωή σου, επιλέγεις ως αγαπημένες αυτές που μιλάνε στην καρδιά σου. Οκ, LAME, but true. Δεν μπορείς να στέκεσαι στα αριστουργήματα. Δηλαδή μπορώ να σου πω ότι το forrest gump- να με συγχωράτε, αλλά δεν μου έρχεται άλλο παράδειγμα- είναι αριστούργημα, αλλά δεν θα το κατατάξω και στις αγαπημένες μου ταινίες. Η λίστα πάει ως εξής: Leon, γιατί ήμουν μικρή, και έχω κλάψει πολύ γι' αυτή την ταινία, γιατί είναι η πρώτη ερωμένη, η πρώτη των πρώτων. Amelie, γιατί amelie. The royal tenenbaums, γιατί μόλις είχαν χωρίσει οι δικοί μου. High fidelity, γιατί σκηνή με το τηλέφωνο. Eternal sunshine of the spotless mind, γιατί ποιος διάολος δεν έχει ευχηθεί να ξεχάσει για να σταματήσει να πονάει; Kill bill, διότι come on, αριστούργημα. When Harry met Sally, γιατί δεν το βαριέμαι ποτέ.

Hedwig and the angry inch, γιατί... δεν ξέρω τι να πρωτοπώ ακόμα. Τα συναισθήματα είναι νωπά. Αν δεν ήταν η αγαπημένη ταινία της Τζο, η οποία μου την πρότεινε και την ευχαριστώ εδώ δημόσια, ίσως αν δεν μου την είχαν προτείνει να μπορούσα να πω περισσότερα, σε φάση, τι ταινιάρα ανακάλυψα μόνη μου. Αλλά εφ' όσον μου την πρότειναν, δεν μπορώ παρά να πω ότι είναι ταινιάρα και να τη δείτε.

Λοιπόν ασχέτως ταινιών, αισθάνομαι τελευταία, περισσότερο από ποτέ τους ανθρώπους να φέρονται κάπως περίεργα. Όλοι όμως. Όχι απαραιτήτως άσχημα ή καλά, αλλά σε φάση "what the hell are you thinking", "what is wrong", "how i'm supposed to act now". Όταν συμβαίνει αυτό, θέλω να κλείσω το blog, θέλω να κλείσω το facebook και να μην ξαναδώ κανένα για λίγο καιρό. Στ' αλήθεια όμως δεν κάνω τίποτα απ' όλα αυτά, απλώς συνεχίζω τη ζωή μου σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Εκτός από ένα πρόβλημα. Φαντάζομαι ότι δεν συμβαίνει σε πολύ κόσμο, γιατί δεν έχω δει κανένα να έρθει να μου πει "ρε συ, αυτός- όπου αυτός, mr/mrs άσχετος 2010- μου είπε αυτό, μα καλά τι σκεφτόταν;". Εγώ όμως κάθομαι και το σκέφτομαι και το υπεραναλύω αυτό που μου είπε ο mr./mrs άσχετος 2010.

Oh, crap, όλα τα κακά έχω, από πότε άρχισα να ασχολούμαι με τι μαλακίες λέει ο καθένας, πως μου φέρεται ή τι κάνει; Σκατά, εγώ δεν ήμουν έτσι...

Ανυπομονώ για μια ωραία συνάντηση που θα επιδιώξω τούτη τη βδομάδα που μας μπαίνει από αύριο. Ανυπομονώ και για το post που με πρότεινε η αγαπημένη stulf, το οποίο θα φέρω εις πέρας όταν συναντηθώ με την ντουλάπα μου.

Καλή εβδομάδα.

36 σχόλια:

Elias είπε...

Μεγάλο θέμα αυτό με τη σκέψη. Απφ.
Ξεκίνα να πίνεις.

Αυτή την Αλίκη δε θέλω να τη δω για κάποιο λόγο. Τη βαρέθηκα απ το τρέηλερ. Συν ότι είχα πετύχει πριν χρόνια μια ΥΠΕΡΓΑΜΑΤΗ έκδοση, παλιά, από μια βιβλιοθήκη, με ΥΠΕΡΓΑΜΑΤΗ εικονογράφηση, τόσο ΥΠΕΡΓΑΜΑΤΗ ρε παιδάκι μου, που από τότε σα κακομαθημένο κωλόπαιδο βαριέμαι να ασχοληθώ με οτιδήποτε άλλο αφορά την Αλίκη μας.

Flonsavardu είπε...

και καλά κάνεις. εντάξει σου λέω, δεν χάνει κανείς τίποτα αν δεν το δει. γενικώς δεν είμαι φαν του μπάρτον, και όταν λέω δεν είμαι φαν, εννοώ ότι μου αρέσουν αυτά που κάνει όλα, αλλά εντάξει δεν παθαίνω και εγκεφαλικό.

Gogoth είπε...

:)
και για το χεντγουιγκ και για το Λεον. αγαπω Λεον.

απλα :)

πι ες - ντιαρ, αυτη ειναι η χρηση του μυαλου. γι'αυτο υπαρχει εκει χαμω. για να σκεφτομαστε. μη μασας. δεν ειναι κι οτι καλυτερο να υπεραναλυεις του καθενος την παπαρια, αλλα καπως πρεπει να περασει κι η ωρα!

spooky loner είπε...

εγω αγαπαω Τιμ Μπαρτον οτι και αν κανει.
απλα το περιμενα λιγο πιο νταρκ και τουιστεντ.
αλλα δεν πειραζει, του συγχωρω τα παντα.

μην το ξεκινησεις αυτο, να ασχολεισαι τι λενε οι αλλοι.
ψυχοφθορο.

Flonsavardu είπε...

Τζο, έτσι είναι φαντάζομαι, αλλά μου τη σπάει ρε γαμωτο, γιατί δεν ήμουν έτσι. Εντάξει με ένοιαζε και πάλι, αλλά καμία σχέση με τώρα...

Σποοκυ δεν ξέρω αν έχει γυρισμο... Μ αρέσει Το νέο αβαταρ!

Gogoth είπε...

κι εγω το ιδιο λεω για Μπαρτον. του τα συγχωρω ολα.
αη λαικ γιορ αβαταρ του σπουκι!

spooky loner είπε...

προσπαθησε το γιατι θα καταληξεις και εσυ μισανθρωπος στο τελος.

ευχαριστω πολυ :))

εκανα ανανεωση προφιλ, εγραψα και δυο μπουρδες.
χεχε.

Loud Melody είπε...

Πφφφφ για τις σκέψεις δεν έχω να σου προτείνω τπτ κι εγώ τα παθαίνω αυτά.
Και το Ιματζινάριουμ και την Αλίκη της βρήκα εξαιρετικές ταινίες και μάλιστα την Αλίκη καλύτερη γιατί θυμάμαι σε κάποιο σημείο του Ιματζινάριουμ είχα κουραστεί λίγο. Παραμύθι είναι, νομίζω περιμένανε να δουν μια ακόμη Νεκρή Νύφη αλλά δε μπορεί να βγάζει τα ίδια και τα ίδια ο Μπαρτον.
Τον Τζονυ Ντεππ κι εγώ τον αντιπαθούσα κάπως μέχρι που είδα κάποιες ταινίες του, τον θεωρώ μεγάλο ταλέντο.
Την Αμελί δεν την έχω δει, καν γιου μπιλίβ ιτ???
Νομίζω το έχω πάθει να ασχολούμαι παραπάνω από ότι πρέπει με το να αναλύω πράξεις και κινήσεις. Γουατεβερ..... το έκανα τεραστιο το σχόλιο...

Flonsavardu είπε...

Μου αρέσουν τα μεγάλα σχολια και μου αρέσει και ο τζονι σαν ηθοποιός, δεν έχω πρόβλημα με την ηθοποιια του, αν και μου τη δίνει που παίζει πάντα κάποιο τρελορολο, με απαιτήσεις. Δεν θυμάμαι να τον έχω δει σε κάτι απλό. Δεν είναι κακός ηθοποιός, αλλά δεν είναι και χαμαιλεων, όσο αλλοκοτο και αν διαβαστεί αυτό που γράφω. Δεν έχει καταφέρει να αποδιωξει τον ντεπ από τους ρόλους του, αλλά από την άλλη μην εχω και απαιτήσεις, η μερυλ στριπ είναι μια.

Δες την αμελι καλε!

nihilio είπε...

Οι πιο πολλοί συγγραφείς δημοσιεύουν το πρώτο τους βιβλίο γύρω στα 30. Άρα έχεις χρόνο να το προσπαθήσεις.

Για την Αλίκη, δε θα μπω καν στον κόπο να πάω σινεμά να τη δω, δεν ξέρω, έχω βαρεθεί τον Μπάρτον/Ντεπ/Μπόναμ-Κάρτερ, οι ταινίες τους έχουν καταντήσει κάτι σαν Ντίσνεϋ των γκοθάδων

τόσο δα σε λέω είπε...

εγώ βαριέμαι να σκέφτομαι
και βαριέμαι να βλέπω ταινίες
καλημέρα

Loud Melody είπε...

Ω ναι! Η Μέριλ Στριπ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ!!!
Νομίζω ότι ο Ντεπ θα γίνει ένα άλλος Νίκολσον στο τέλος. Λίγο πιο ωραίος βέβαια.

Gogoth είπε...

ελα, ο ντεπ εχει παιξει και σ'ενα Arizona Dream και σ'ενα What's eating Gilbert Grape και ητανε πολυ μινιμαλ και καλος.

Flonsavardu είπε...

Nihilio ευχαριστώ, αλλά υποθέτω ότι προσπαθούν να εκδωθουν από τα 20,όχι; Τελειο το σχόλιο για το τρίο των γκοθαδων.

Τόσο δα τι παει να πει βαριέσαι; Εισαι ο τέταρτος άνθρωπος στον κόσμο που γνωρίζω με αυτή την ανωμαλία! Καλημέρα και σε σένα.

Loud melody ο νικολσον κατ εμε είναι ότι πιο κοντά σε μεριλ έχουμε σε αντρικό. Βασικά ψέματα, ο ντε νιρο είναι ότι πιο κοντά σε μερυλ. Ο αλ πατσινο πάλι κατ εμε θεωρείται σπουδαίος ηθοποιός, παίζοντας συνεχώς τον ίδιο ρόλο με τους ίδιους μανιερισμους, λαηκ δε ντεπ.

Τζο το ομολογώ, δεν τα έχω δει τούτα.

τόσο δα σε λέω είπε...

βαριέμαι να βάζω το κεφάλι μου να δουλεύει
γενικά περνάνε διάφορα από το κεφάλι μου αλλά δεν τους δίνω σημασία

Flonsavardu είπε...

Α, συγγνώμη που δεν το διευκρινισα: τι παει να πει βαριέσαι να δεις ταινίες;

Το να βαριέσαι να σκέφτεσαι δεν είναι πρωτότυπο.

τόσο δα σε λέω είπε...

οι ταινίες είναι ΒΑΡΕΤΕΣ κατά κύριο λόγο
δεν φταίω εγώ
εσείς είστε πεζοί και δεν βλέπετε την αλήθεια

amalthia είπε...

και η Μις Άσχετη 2010 είναιιιιιι.....ταρατατάν! ΕΓΩ!

άσχετο αλλά αυτό τι καφέ και αυτό με την Αλίκη είναι το καλύτερο lay out ως τώρα!

μη σταματάς να σκέφτεσαι φίλη..απλά κάνε και τίποτα παράλληλα!

δηλαδή εκείνο το βιβλίο να το γράψεις asap!!

alex from planet Mab είπε...

Πωπω, πέρα απ το Kill Bill που δεν το έχω δει, όλες οι αγαπημένες ταινίες σου είναι και δικές μου!
Καθώς και το προβληματάκι με τη σκέψη, που δεν έχει on off..
Ωραίο το νέο "περιβάλλον".
Αλίκη κι εγώ όπως ένας δυο παραπάνω, δεν θέλω να δω για κάποιο λόγο. Μάλλον γιατί όσοι μπαρτονικοί γνωστοί το είδαν, απογοητεύτηκαν ελαφρώς..
Αυτά νομίζω.
Περνάω ωραία εδώ. Θα το ξαναπώ.

Gogoth είπε...

να τα δεις. θα με θυμηθεις. στο πρωτο θα παθεις ερωτα και με το σαουντρακ και στο δευτερο θα δεις κι ενα ντικαπριο στα νιατα του και δεν θα το πιστευεις πως παιζει.

Loud Melody είπε...

Gogoth ναι συμφωνώ! Επίσης δεν ξέρω αγαπητή φλοσνίτα αν έχεις δει το Cry Baby! ;) Όχι ότι δεν είναι απαιτητικός ρόλος αλλά δεν είναι ΤΟΣΟ τρελιάρικος όσο άλλοι. Ναι ο Αλ Πατσίνο βασικά κάνει πάντα 2 ρόλους. Ή τον καλό αστυνομικό, ή τον διεφθαρμένο κακοποιό. Με εξαίρεση το Righteous Kill όπου έκανε 2 σε ένα δλδ το διεφθαρμένο αστυνομικό περίπου και τον εμπορο της Βενετίας
Ναι Ρόμπερτ ΝτεΝιρο συμφωνώ αν και έχει παίξει ΠΟΛΛΕΣ φορές και αστυνομικό και μαφιόζο μερικές φορές ιταλικής προέλευσης :P, όχι Τζακ Νίκολσον. Βασικά αντίστοιχος Μέριλ Στριπ είναι ο Dustin Hoffman και δεν επιτρέπω αμφιβολίες γιατί έχει κάνει, ψυχολόγο, αυτιστικό, μαγο παιχνιδά, αρωματοποιό, συγγραφέα, γυναίκα, αποτυχημένο οικογενειάρχη, τον άνθρωπο που σώζει τη Ρενέ Ρουσώ και την ανθρωπότητα από το Brakeout, αστροναύτη ΚΑΙ τον ΜΑΣΤΕΡ ΣΙΦΟΥ από το Κουνγκ Φου Πάντα. Ρεσπέκτ!

Flonsavardu είπε...

Ελπίζω να μπορέσω να κάνω αυτό το σχόλιο, γιατί είναι στο πλοίο και το σήμα του ιντερνετι δεν είναι κ το καλύτερο...

Τόσο δα απαράδεκτα πράγματα λες. Άκου βαρετες. Σιριουσλι, ονλι γιου, Μάη φαδερ, ο ανωνυμος και ένας παλιός γνωστός μου δεν γουστάρει τις ταινιες. Μόνο εσείς οι τέσσερις κανείς άλλος στον κόσμο. Και ναι, το τέσσερις γράφεται με ι.

Αμαλθια όχι εντάξει δεν είσαι εσυυυυυ. (αυτή είναι) οι δεν είσαι σου λέω! Χαχα. Θα το αρχίσω, σσς.

Άλεξ χαίρομαι που ταιριαζουμε! Να δεις το κιλ μπιλ! Και σ ευχαριστώ και μένα μ αρέσει πολύ το καινούργιο αουτφιτ του μπλογκ.!

Τζο θα τις δω, επισήμως μπορείς να μου προτείνεις οτιδήποτε και θα το δω.

Loud melody ξέρεις ο νταστιν χοφμαν είναι τρομερά υποτιμημενος ηθοποιός, αλλά ναι. Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου!

Εγώ εν τω μεταξύ βλέπω για πολλοστή φορά το when Harry met Sally... God I really love this movie. I mean come on... Those lines. THOSE LINES!

Mrs. Stulf είπε...

Αγαπημένες ταινίες?

To Requiem (ξέρω, είμαι κλασσικούρα, αλλά είναι ταινιάρα.), ο Ήρωας, και το Vengence Trilogy. Και η Amelie, ok, αλλά αυτή είναι κατηγορία από μόνη της.

zamuc είπε...

Δεν είναι τελείως εκνευριστικό να πηγαίνει ο άλλος σινεμά για να χαβαλεδιάσει; οκ να μιλήσεις 1-2 το κατανοώ αλλά μη μου πηδάς την ταινία. Γι αυτό σπάνια πάω σε πολυσινεμά και πάντα 1-2 εβδομάδες αφού βγει η ταινία. Όποιος βιάζεται τον πίνει και πέφτει πάνω στα μαλακιστήρια. Κανόνας.

Α και 21 ή 24 είσαι μικρή. Να το ξέρεις. Δεν το παίζω κωλόγερος αλλά έχω καβαλήσει τα 30 και μπορώ να βλέπω πίσω πιο ψύχραιμα. Μπορεί να μην γίνεις Αγγελόπουλος αλλά έχεις χρόνο να κάνεις τα πάντα.

Tanila είπε...

To Kill Bill είναι μια μαλακία και μισή, δηλαδή μιάμιση, και το καταθέτω επίσημα αυτό.

Flonsavardu είπε...

Blasphemy!

Flonsavardu είπε...

Zamuc την είδα σε σινεμά του Ρεθύμνου. Γενικώς πάντως δεν μου έχει ξανατυχει αυτό το φιάσκο, παρόλο που πάντα προτιμώ τα μουλτιπλεξ.

Annie_Hall είπε...

Κι εγώ το ίδιο έπαθα με τα κωλόπαιδα! Bασικά ήταν μια παρέα που ξαφνικά γέλαγε πάρα πολύ δυνατά... Ok είχε λίγο χιούμορ αλλά δεν είναι και αδελφοί Μαρξ να γελάς σαν καθυστερημένο μέχρι να πονάνε τα πάντα σου. Στα διάλα τα βλαμμένα!

Η ταινία μου άρεσε πολύ, ο Ντεπ αρκετά αν και οι ερμηνείες που προτιμώ είναι σε Νεκρό, Arizona Dream, Libertine και Ψαλιδοχέρη (εκεί είναι σαν να βγήκε από βουβή ταινία, υπέροχος).

flons δεν ξέρεις πόσο συμφωνώ... Μερικές φορές σκέφτομαι τόσο πολύ και πονάει το μυαλό μου και θέλω να σταματήσω αλλά δεν γίνεται! Στο τέλος σκέφτομαι τρόπους για να σταματήσω να σκέφτομαι που είναι εξίσου επίπονο κι επιπλέον γελοίο!

spooky loner είπε...

Φλονσι να σου προτεινω μια ταινια;
ειναι λιγο μελαγχολικη αλλα ειναι πολυ σενσιτιβ.
το Maryand Max.

εισαι Ρεθυμνο και μεθοκοπας στα ρακαδικα;

Flonsavardu είπε...

Stulf ξεχασμένη, γιατί ξέχασα να απαντήσω; Η μικροσκοπικό οθόνη του αη φον τα φταίει όλα... Μετά από δυο λάπτοπ και κατέληξα εδώ. Θέλω να σου απαντήσω ότι δεν γίνεται διαολε να θεωρείς αγαπημένη ταινία το ρεκβιεμ στο έχω ξαναπεί. Είναι ξέρω γω σαν να θεωρείς αγαπημένη ταινία το κουρδιστο πορτοκαλί. Ή κάτι άλλο εξίσου σοκαριστικο και ενοχλητικό στο μάτι.

Annie γελοίο ξε γελοίο και εγώ το ίδιο κάνω!

Σπουκακι το έχω κατεβάσει, αλλά ακόμη να το δω... Ποιο Ρεθυμνο, καλά θα τανε. Αθήνα είμαι :(

spooky loner είπε...

ααααα!
τι ροζ προφιλ ειναι αυτο;
εισαι σε διαθεση λολιτα;

pas mal!!

Flonsavardu είπε...

αυτό το ροζ του νεκρού είναι το λιγότερο αγαπημένο μου χρώμα, αλλά αυτό μου κάθισε καλά. :) τι λολίτα καλέ, 24 χρονών... ωραία θα ήταν. δεν πέρασα ποτέ τέτοια φάση, αν και έχω μια ωραία ιστορία να διηγηθώ για όταν ήμουν 15 και αντάλλαζα μηνύματα με κάποιον που ήταν 32 και είχε κάνει και φυλακή. ;)

spooky loner είπε...

χαχαχα, πλακα κανεις :)
να το διηγηθεις αμεσα, ανυπομονω να το διαβασω.

το συνδρομο "λολιτα" δεν ειναι μονο θεμα ηλικιας ειναι και θεμα διαθεσης.
αφου ξέρεις.

α ναι!
πριν λιγο διαβασα και το blogg σου για τα ζωακια.

εισαι γατο-λατρης ε;

ο μεγαλυτερος μου έρωτας ηταν η γατα μου που ειχα 12 χρονια.
ποτε δεν ξεπερασα την ελειψη της.

Flonsavardu είπε...

θα τη διηγηθώ. έχω ανοίξει ένα άλλο blog, δεν ξέρω αν θα το λειτουργήσω κανονικά, γιατί δεν το έχω ούτε στο προφίλ, και έχω σκοπό αν τελικά το λειτουργήσω να λέω εκεί ιστορίες από το παρελθόν. θέλω πολύ ρε γαμώτο να γράψω πολύ από χτες, αλλά έχω ξεχάσει τα γυαλιά μου στο ρέθυμνο και είμαι σε περίεργη φάση με τους φακούς... αν και θα αναρτήσω τώρα σε λίγο κάτι εδώ. :)

είμαι ζωολάτρης. τα αγαπώ όλα πολύ, αλλά φυσικά και έχω αδυναμία στις γάτες. είναι πανέξυπνα ζώα και μου αρέσει η ανθρώπινη συμπεριφορά τους. δεν είναι χαζοβιόλες σαν τα σκυλάκια. είναι πονηρές, εκμεταλλεύτριες. μ' αρέσει αυτό κάπως, ανωμαλία. :p

spooky loner είπε...

είναι υπεροχες.
συν σε ολα οσα ειπες μου αρεσει τρομερα και η ανεξαρτησια τους.

που το βρισκουμε αυτο το αλλο blog;

καταλαβαινω αυτο με τους φακους.
εχω πολλους βαθμους μυωπιας και η σχεση εξαρτησης που εχω με τους φακους μου ειναι βασανο

Flonsavardu είπε...

α, ναι, ξέχασα.

itsmeonlyworse.blogspot.com