Πέμπτη, 25 Φεβρουαρίου 2010

Αμ ε ρομάντικ!

Επειδή η τζο με κοροιδεύει (κάτω από δική μου επιμονή βεβαίως, ότι ρομαντισμοί και μαλακίες, ζωώδες σεξ και ξερό ψωμί και έτσι), παρακάτω θα γράψω όλα τα ρομαντικά πράματα που έχω κάνει τελευταία, έτσι για να δείτε ότι είμαι ρομαντικό άτομο εμένα που με βλέπετε, ναι, αμέ, σαφώς.

1. Πριν λίγο είδα ξανά το he's just not that into you και χαζογελούσα πάλι στα χαριτωμένα σημεία της ταινίας, ξέρετε αν την έχετε δει, εκεί που κάνει ερωτική εξομολόγηση ο ένας, εκεί που ο άλλος της κάνει πρόταση γάμου, κτλ. Αυτό συμβαίνει σε όλες τις ερωτικές κομεντί, τις οποίες και λατρεύω. Ξέρω όμως ότι όλα αυτά είναι ψέματα, δεν ξέρω αν με βγάζει από τη δύσκολη θέση κάπως.
2. Όταν ορκιζόμουν στο παν/μιο, κανένας πόρδακλος δεν θυμήθηκε να μου πάρει ανθοδέσμη, και όταν ήρθε το νι και του είπα "μα κανένας δεν μου πήρε ανθοδέσμη :(", έφυγε μετά από λίγο, όταν προετοιμαζόμασταν για την τελετή και εγώ και καλά δεν κοιτούσα, και διέσχισε τη μισή πόλη και μου πήρε μια πανέμορφη ανθοδέσμη και μου έγραψε και μια πολύ γλυκιά καρτούλα την οποία την έχω στο πορτοφόλι μου και την χαζεύω καμιά φορά, μαζί με κάτι φωτογραφιούλες του που έχω. Καμιά φορά φιλάω και καμιά φωτογραφιούλα. (creepy)
3. Αναλόγως τις εκάστοτε αντοχές μου, του πλένω, του καθαρίζω, του βάζω πλυντήρια, του μαγειρεύω, κτλ. Μια φορά δε, του είχα σιδερώσει και όλα του τα ρούχα για να φύγει διακοπές... ε, συγγνώμη, για δουλειά ήθελα να πω... (σε όλη μου τη ζωή δεν μου έχω σιδερώσει ούτε μισό μου μπλουζάκι). Αποτέλεσμα φυσικά ήταν να κοιμάται στη σκηνή με δύο συμφοιτήτριες του και να μου πει και ψέματα σε εκείνες τις διακοπές... ε, δουλειά ήθελα να πω. Τι να πεις, μην τα θυμάμαι, πάνε και δυο χρόνια.
4. Τον βοηθάω σε διάφορα πράγματα όπως: να γράφει εργασίες, να διαβάζει, κτλ.
5. Έχω γράψει ποιήματα γι' αυτόν και γενικώς έχω γράψει πολλά πράγματα, μιλάμε για μεγάλη έμπνευση, όχι αστεία.
6. Ααα, παραλίγο να ξεχάσω. Όχι, ας μην ξεχνάμε τα παλιά. Μια φορά ο πρώην μου μου είχε κάνει έκπληξη- λατρεύω τις ευχάριστες εκπλήξεις- του αγίου βαλεντίνου- εντάξει λέημ- και είχε έρθει ενώ ήταν να μην έρθει και μου είχε φέρει μια μπαλίτσα- ξέρετε από αυτές με το νερό- και είχα βάλει τα κλάματα. Οκ, ντροπή μου, σίριουσλι!
7. Εντάξει έχω φερθεί ως τραγικά ρομαντική σε αρκετές περιστάσεις, αλλά πιστεύω ότι μιλούσε το pms, όπως το να οδύρομαι στο κλάμα όταν συμβαίνει κάτι στραβό, ή να θέλω να αυτοκτονήσω στη σκέψη πως θα χωρίσω, κτλ. Ω, θε μου σας παρακαλώ, συνεχίστε να με διαβάζετε μετά από αυτές τις αποκαλύψεις.

Κατόπιν εντατικής σκέψεως, δεν μπορώ να βρω άλλα ρομαντικά πράγματα που έχω κάνει. Γενικώς δεν είμαι πολύ ρομαντικός τύπος, πως να το κάνουμε. Μπορώ να σας παραθέσω όμως τα πιο ρομαντικά πράγματα που μου έχουν κάνει:
1,2. Αυτό με την ανθοδέσμη και αυτό με την μπαλίτσα, μην τα ξαναλέμε.
3. Ο πρώην μου, σε έναν από τους πρώτους μας τσακωμούς μου είχε φέρει ένα κακτάκι. Το θεώρησα πολύ ρομαντικό και γλυκούλικο, και γενικώς δεν είμαι φαν των λουλουδιών σε μπουκέτα, εκτός και αν ορκίζεσαι γκάνταμιτ!
4. Καλά το είχα ξεχάσει αυτό. Το νι μια μέρα που περπατούσαμε στο δρόμο με τα ρακάδικα, κάποια περασμένη ώρα που είχαν κλείσει, σούφρωσε ένα τριανταφυλλάκι και μου το έδωκε. Εγώ το είχα περί τις 3 βδομάδες στο παράθυρο και το χάζευα όταν έπλενα τα πιάτα, και αυτό το ρημάδι δεν μαραινόταν με τίποτα (εκεί ειπώθηκε και ένα πολύ καλό αστείο μου, όταν συζητώντας μετά από καιρό ότι το "μαγικό λουλούδι" κοντεύει να χάσει και το τελευταίο του φύλλο, λέω στο νι "ΔΗΛΑΔΗ ΘΑ ΜΕΙΝΩ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΕΤΣΙ;". τι πάει να πει δεν σου άρεσε; εγώ γελούσα για 5'). Τέλος πάντων, double romance, γιατί όταν μαράθηκε το λουλούδι πια, και δεν είχα πια λουλούδι να χαζεύω όταν εκτελούσα χρέη νοικοκυράς, μου έφερε έκπληξη μια γλαστρούλα. Την οποία την έφαγε ο φέι φέι, πράγμα διόλου ρομαντικό.
5. Άντε ένα ακόμα για να κλείσουμε, γιατί έχω και μάθημα αύριο: Ο πρώην λοιπόν, που ήταν της ρομαντικιάς σχολής με έναν παιδικό τρόπο, γυρνώντας από ένα ταξίδι, μαζί με όλα τ' άλλα δωράκια που μου είχε πάρει- για να μου χρυσώσει το χάπι που δεν με πήρε μαζί, επομένως να τα χέσω- μου είχε φέρει και μια κορνίζα με το νίμο που έλεγε "(τ' όνομα μου) σ' αγαπώ". Αλλά τι το θες; Τι να κάνεις τα δώρα κύριε μου όταν εσύ γλεντοκοπούσες με τις φιλενάδες σου στην ταυλάνδη; Μα σοβαρολογώ και εγώ; Που πάω και τους βρίσκω;

Τέλος πάντων, αυτά για σήμερα, γενικώς είμαι σε μια άθλια φάση, στην οποία καλά πράγματα που συμβαίνουν δεν μπορώ να τα ευχαριστηθώ λόγω άλλων παραγόντων. Και λόγω pms. Και λόγω του ότι είμαι καλομαθημένη- έτσι λέγεται, κακομαθημένη θα ήμουν αν ήμουν κακομαθημένη, όταν θέλεις μια κάποια άνεση στη ζωή σου είσαι καλομαθημένος, ναι, αυτό είμαι.

Παρασκευή, 12 Φεβρουαρίου 2010

Bros before hoes

Το πιο αγαπημένο μου άτομο στον κόσμο είναι ο αδερφός μου. Αυτή είναι μια ανάρτηση αφιερωμένη σε αυτόν.


Κυκλοφορεί μια ιστορία στην οικογένεια μας, εγώ δεν ήμουν μπροστά, ήμουν τότε ακόμα έμβρυο, επομένως δεν μπορώ να ξέρω αν είναι αληθινή. Όταν η μαμά μου και ο μπαμπάς μου έμαθαν ότι θα κάνουν κοριτσάκι, ο αδερφός μου, που ήταν 4 χρονών, 2 μηνών και 21 ημερών είπε "Σκατά". Προφανώς περίμενε παρέα για να παίζει και του χάλασαν τα σχέδια. Είμαι δε σίγουρη ότι από εκείνα τα σκατά μέχρι σήμερα, έχει βλαστημίσει πολλές φορές τη μέρα που γεννήθηκα, αυτό όμως δεν με κάνει να τον αγαπώ λιγότερο. Και για να πούμε και την αλήθεια, είχε δίκιο.

Το πιο παλιό παιχνίδι που θυμάμαι να παίζουμε με τον αδερφό μου ήταν το ξύλο. Αλλά παίζαμε ξύλο, δεν "παίζαμε" ξύλο. Δηλαδή δεν μαλώναμε για κάτι συγκεκριμένο, απλώς μας άρεσαν πολύ οι γίγαντες του κατς. Γι' αυτό όποτε η μαμά και ο μπαμπάς έβγαιναν το σάββατο και εμείς καθόμασταν στο διπλό κρεβάτι και βλέπαμε τιβι, πριν να γίνει αυτό, πάντοτε παίζαμε γίγαντες του κατς. Εγώ ήμουν ο πεταλούδας ή κάτι τέτοιο. Όποιος έπεφτε από το κρεβάτι έχανε. Μετά βλέπαμε τηλεόραση, και λίγο πριν έρθει η μαμά και ο μπαμπάς, αυτό το αρχίδι πρέπει να τα είχε καλά υπολογισμένα γιατί μου έλεγε "θα μου ξύσεις την πλάτη; και μετά θα στην ξύσω και εγώ!", αλλά ποτέ δεν μου την έξυνε, γιατί ερχόταν η μαμά και ο μπαμπάς και εμείς πηγαίναμε στα κρεβάτια μας- υποτίθεται, ο αδερφός μου πήγαινε, εγώ δεν κατάφερα να κοιμηθώ κανονικά μόνη μου μέχρι και τα 11, αλλά δεν είναι ώρα για τα ψυχολογικά μου.

Αν και ας πούμε κάτι σχετικά με αυτό. Ένα από αυτά τα βράδια είχε στην τηλεόραση "το αυτό". Εγώ είδα μια σκηνή μόνο, εκείνη με το μπαλόνι που σκάει στον νιπτήρα. Έκτοτε ο κλόουν έγινε ο παιδικός μου φόβος. Και όποτε χαζομαλώναμε με τον αδερφό μου και κλειδωνόμουν στο δωμάτιο μου, μου έλεγε "ο κλόουν πίσω σου!". It worked everytime.

Μετά ο αδερφός μου μεγάλωσε και άρχισε να βγαίνει έξω. Βέβαια αυτό πρέπει να έγινε όταν ήταν πια αρκετά μεγάλος, γιατί θυμάμαι ότι όταν ήταν 2α γυμνασίου ήθελε να πάει να δει τον μπάτμαν και η μαμά δεν τον άφησε γιατί στο σινεμά κυκλοφορούσαν ανώμαλοι. Και η μάνα μας δεν ήταν καν τέτοιος τύπος! Υπάρχει μου φαίνεται και μια ιστορία που ο παππούς μου έχει πάει σε ένα σινεμά και τον ψάχνει με τον φακό, αλλά μπορεί να είναι και ψέματα. Εγώ πάλι πήγαινα σινεμά από την πέμπτη δημοτικού με την κολλητή μου. Το καλό του να γεννιέσαι δεύτερος. Λοιπόν λέγαμε για τότε που έβγαινε έξω. Εγώ που λέτε δεν κοιμόμουν μόνη μου, αλλά ακόμα και όταν κοιμόμουν που λέει ο λόγος μόνη μου, σίγουρα δεν κοιμόμουν μόνη μου στο σπίτι. Όταν λοιπόν το σάββατο έβγαιναν όλοι, και εγώ καθόμουν και έβλεπα τηλεόραση, κάποια στιγμή νύσταζα. Και έπαιρνα τον μπαμπά τηλέφωνο για να γυρίσει. Και ο μπαμπάς έπαιρνε τον αδερφό μου τηλέφωνο. Και επειδή ο αδερφός μου έχει το σύνδρομο του μεσσία όντως γύριζε. Αλλά φυσικά μετά με κατάχεζε. Και μετά εγώ αισθανόμουν σκουπίδι και του έλεγε "μα εγώ πήρα τον μπαμπά...", αλλά τι τα θες. Η αλήθεια είναι ότι έπρεπε να μπορώ να κοιμάμαι μόνη μου ή έστω να μην διακόπτω τον κόσμο από τη σαββατιάτικη έξοδο του.

Μετά μεγάλωσα και εγώ- και καλά, τέλειωνα το γυμνάσιο; πήγα λύκειο; ας πούμε- και ήθελα να βγαίνω μαζί με τον αδερφό μου. Σας πληροφορώ ότι πρώτη φορά με τον αδερφό μου βγήκα όταν ήμουν στο πρώτο έτος. Τότε βέβαια να το χέσω, αλλά οκ. Η μόνη φορά που βγήκα μαζί του πριν από αυτό, ήταν μια φορά που πήγαμε και φάγαμε καρμπονάρα σε ένα μαγαζί στην Οία, και πάλι ήμασταν οι δυο μας, όχι αυτός και η παρέα του. Παρόλ' αυτά δεν είχε καμιά δουλειά να κουβαλάει μαζί του την μικρή του αδερφή, είχε δίκιο. Όταν γνώρισα την κολλητή μου την Α., στην πρώτη λυκείου της οποίας ο αδερφός της και την έπαιρνε μαζί του, και της έλεγε τι ωραία που είναι, εγώ έλεγα στον αδερφό μου "γιατί εσύ δεν με παίρνεις μαζί σου;" και "γιατί δεν λες καμιά καλή κουβέντα;" (παρά μόνο ότι με τόση κόκα κόλα η κυτταρίτιδα δεν θα φεύγει ποτέ, και είχε δίκιο και σ' αυτό). Ο αδερφός μου τότε μου έλεγε ότι ο αδερφός της Α. την γουστάρει και τότε γελούσαμε και σταματούσα να του πρήζω τους όρχεις.

Επίσης να το πω εδώ για να μην λέει: Σ' ευχαριστώ που όταν μπήκα στην εφηβεία, και πριν βγεις εσύ ακόμη από τη δική σου, παραχώρησες το καλό δωμάτιο και πήγες σ' αυτό δίπλα στη μαμά και στον μπαμπά. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ.

Ο αδερφός μου είναι ο πιο έξυπνος άνθρωπος του κόσμου, και όλοι στην οικογένεια λένε ότι εγώ είμαι πιο έξυπνη, εκτός και αν το λένε μπροστά μου, και πίσω από την πλάτη μου λένε την αλήθεια, ότι δηλαδή ο αδερφός μου είναι πιο έξυπνος. Επίσης ο αδερφός μου νομίζει ότι έχει πάντα δίκιο, αλλά ακόμα και όταν ξέρει ότι δεν έχει δίκιο, προσπαθεί να σε πείσει ότι έχει. Δυστυχώς το καταφέρνει, τουλάχιστον σε μένα. Θυμάμαι ένα βράδυ συζητούσαμε περί τη μία ώρα για ένα θέμα, δεν θυμάμαι τι, και στο τέλος με έπεισε να ενστερνιστώ την άποψη του. Όταν έγινε αυτό, μου είπε: "Και να φανταστείς ότι εγώ εξ αρχής συμφωνούσα μαζί σου". Γι' αυτόν τον λόγο έπρεπε να γίνει δικηγόρος και όχι λογιστής. Και όποιος εξυπνάκιας πει ότι "ναι, καλά, ήταν ο μεγάλος σου αδερφός, γι' αυτό τον πίστευες σαν χάπατο" θα του πω ότι ο αδερφός μου έχει βίτσιο με τη δικηγορία και πείθει και άλλον κόσμο εκτός από μένα. Βέβαια νομίζω ότι εγώ και η κοπέλα του θα είμαστε πάντα τα μεγαλύτερα θύματα του. Αν και αυτήν ακόμα να την πείσουμε να βλέπει Γουίλ Φέρελ.

Επίσης στον αδερφό μου χρωστάμε το πέμπτο μέλος της οικογένειας, τον Βαγγέλη- αυτόν που σε προηγούμενη ανάρτηση έφαγε σκατά σε περίπτωση που βρήκε ποιο είναι το blog μου. Όχι δεν είναι gayz. Αν και θα μπορούσαν. Είναι κολλητοί. Εμείς οι τρεις συμφωνούμε ότι δεν υπάρχει φιλία μεταξύ αντρών και γυναικών και σε άλλα θεμελιώδη ζητήματα στον κόσμο τούτο. Απόδειξη αυτού, και γεγονός ότι αυτό τώρα που το σκέφτομαι είναι κάπως αηδία, γιατί ο Βαγγέλης είναι πραγματικά αδερφός μου, είναι ότι κάποτε τον γούσταρα. Εντάξει, δεν είχα ωραίους συμμαθητές, ΟΚ; Πρέπει δε να το είχε καταλάβει. Τέλος πάντων, σήμερα μιλάμε για τον αδερφό μου.

Ο αδερφός μου επίσης είναι ο πιο καλός άνθρωπος του κόσμου, ή μάλλον πιο σωστά, ΘΕΛΕΙ να είναι ο πιο καλός άνθρωπος του κόσμου. Όπως εγώ ξέρω γω θέλω να είμαι η πιο έξυπνη, ο καθείς με τα κολλήματα του. Αποτέλεσμα αυτού είναι ότι πολλές φορές είναι πραγματικά πολύ καλός και εξυπηρετικός. Αλλά ας μην ξεχνάμε ποτέ ότι όλα μου τα εφηβικά χρόνια εγώ πήγαινα και σας αγόραζα σοκολάτες και κόκα κόλες από το ψιλικατζίδικο, οκ;

Ο αδερφός μου είναι η αιτία που ποτέ δεν έμαθα τους άντρες, γιατί ο αδερφός μου δεν είναι ο μέσος άντρας. Το περισσότερο σε μέσο άντρα που μου έχει πει ήταν η απάντηση του "εσύ θα ήθελες να τρως κάθε μέρα την ίδια γεύση παγωτό;", στην ερώτηση μου γιατί δεν θέλει να πηγαίνει μόνο με μία γυναίκα. Αλλά μου το είπε πριν καν πάει με καμία, και μάλλον θα το είχε ακούσει από κανένα φίλο του.

Του αδερφού μου δεν του αρέσει να του κλείνουν το τηλέφωνο στα μούτρα. Χτες μαλώσαμε γιατί του το έκλεισα 3 φορές, αλλά μετά που έκλαιγα μου τραγουδούσε "soft kitty, warm kitty, little ball of hair, happy kitty, sleepy kitty, pr, pr pr".

Έχω προσπαθήσει άπειρες φορές να εξηγήσω γιατί είναι χίλιες φορές καλύτερο να έχεις μεγάλο αδερφό. Οι πολέμιοι αυτής την άποψης είναι συνήθως γυναίκες που έχουν αδερφή, τα κορίτσια με μικρότερο αδερφό ή τα αγόρια που έχουν αδέρφια αγόρια δεν είναι τόσο υποστηρικτές του συνδυασμού. Αλλά δεν ξέρω τι παίζει με τις αδερφές, πρέπει γενικώς να αγαπιούνται όλες πολύ. Εμένα πάντως θα μου την έσπαγε να μου παίρνουν τα ρούχα και τα παιχνίδια.

Αδερφούλη σε αγαπάω πολύ και ας είσαι ένας πόρδακλος και ας αγαπάς πιο πολύ τον Βαγγέλη από μένα. Να φάτε σκατά και οι δύο. <3

Επίσης ΣΚΑΣΕ! ΒΟΥΛΩΝΕ!

ΜΗ ΜΙΛΑΣ!

Δευτέρα, 8 Φεβρουαρίου 2010

Της γυναίκας ο καημός, πούτσα, λούσα και χορός (not)

Οι ιδέες αυτού του blog έρχονται σαν τις ιδέες του house. Εκεί που συζητάει με τον Γουίλσον για τα τεράστια βυζιά της καινούργιας ρεσεψιονίστ, το βλέμμα του παγώνει και τελικά ανακαλύπτει πως η ασθενής του δεν έχει τουμπερκιουλόσις, αλλά φταίει η σιλικόνη στο στήθος που θα δει τα ραδίκια ανάποδα (κακό παράδειγμα, αλλά οκ. π.χ.).

Έτσι και εγώ ενώ για μέρες δεν έβρισκα τι να γράψω, μια κουβέντα του msn με φώτισε με τη σπουδαία τούτη παρατήρηση που πραγματευόμαστε σήμερις.

Αν άφησε κάποιο στίγμα η φοιτητική μου ζωή στον τρόπο που βλέπω τα πράγματα, είναι ότι δεν σιχαίνομαι πλέον τη διασκέδαση και τα clubs και τον κόσμο και αυτό που λέμε "το βράδυ θα πάμε εκεί". Στην αρχή αυτή η φράση σηματοδοτούσε εισιτήριο με την κόλαση.

Καταρχάς αυτό το εκεί. Που θα είναι; Πόσο κόσμο θα έχει; Θα πρέπει να πιω; Γιατί εμένα δεν μου αρέσει να πίνω. ΠΟΙΟΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ; Θα έχει είσοδο; (γιατί είμαι και εβραίος, ελπίζω να με έχετε μάθει πια) Πως θα πάμε; Θα κάτσουμε πολύ; Γιατί δεν μ' αρέσει να ξενυχτάω έξω. (αυτό σημαίνει ότι ευχαρίστως να είμαι στο κρεβάτι μου και να βλέπω ταινίες μέχρι τις 8 το πρωί. αλλά θα είμαι στο κρεβάτι μου) Όλα αυτά τα αγωνιώδη ερωτήματα κατέκλυζαν το κεφάλι μου με τρόμο. Ευτυχώς δεν πέρασα στην Αθήνα, γιατί υποθέτω πως θα έμενα μετεξεταστέα σε αυτό το μάθημα κοινωνικής υποχρέωσης που ονομάζεται "νυχτερινή έξοδος to have fun". Στο ρέθυμνο όλα ήταν σε απόσταση 5 λεπτών από το σπίτι. Θα ήταν συνήθως εμείς και εμείς. Δεν χρειαζόταν να πιω. Δεν είχε ποτέ είσοδο. Και δεν είχε ποτέ πάρα πολύ κόσμο, γιατί είχε 7 κλαμπ για πληθυσμό 3-4 κλαμπ. Επομένως η ένταξη μου έγινε ομαλά και εγώ για πρώτη φορά απολάμβανα τις νυχτερινές εξόδους μου, οι οποίες για να μην κοροιδευόμαστε δεν ξεπέρασαν τις 30 στα 4 χρόνια της φοιτητικής μου ζωής- και οι 30 είναι πολλές, ας όψεται που έμενα και τα καλοκαίρια- διότι, είπαμε. Παλιός γάιδαρος, καινούργια περπατησιά δεν γίνεται.

Σκεπτόμενη δε τα χρόνια που πέρασαν, παρατηρώ ότι στην αρχή έβγαινα με μεγαλύτερη όρεξη, αλλά όταν γνώρισα τον φίλο μου στο πρώτο έτος η επιθυμία μου να βγω περιοριζόταν για τότε μόνο που είχαμε μαλώσει και ήθελα να του τη σπάσω- και να δω και τι άλλα γκομενάκια έπαιζαν στην αγορά. Όταν δε ερωτεύτηκα- το νι ντε- δεν ξαναβγήκα για πολύ καιρό. Και βασικά έχω να πάω σε κλαμπ από τότε, με εξαίρεση την ορκωμοσία μου, που πήγα για το σεβαστό ποσό της μίας ώρας. Αφού μου λείπει κιόλα να φανταστείς!

Τι θέλω να πω με όλα αυτά και γιατί σας ζαλίζω; Μιλούσα σήμερα που λέτε με την εξαδέλφη- αυτήνα που της έκανα την αποτρίχωση στο απαυτό- και προσπαθούσε να με πείσει πόσο φοβερά θα είναι άμα πάω στην πάτρα για τις απόκριες. Εγώ προσπαθούσα να της υπενθυμίσω ότι πρώτον δεν μου αρέσουν αυτά και δεύτερον ότι γίνομαι 24 χρονών φέτο τον απρίλιο, και ότι τέλος πάντων είμαι πολύ μεγάλη για να ποδοπατούμαι στο δρόμο και να το θεωρώ διασκέδαση. Αυτή εκεί τον χαβά της. Όπου της λέω "στο κάτω κάτω δεν είμαι καμιά λεύτερη να πεις ότι θα φάω τόση κούραση μπας και χτυπήσω κάνα γκομενάκι"... Και εκεί μου ήρθε η επιφοίτησις!

Πόσοι και πόσες από εσάς πραγματικά σιχαίνεστε να βγαίνετε το βράδυ, αλλά το κάνετε μόνο και μόνο για να γνωρίσετε γκομενάκια;

Εντάξει οι γυναίκες... έχω μια φίλη ξέρω γω που προτιμά να πάει σε club από το να κάνει σεξ. Εντάξει, αυτηνής ας πούμε της αρέσει πολύ ο χορός! Οι υπόλοιπες τι δικαιολογία να έχουν; Για ποιον λόγο να πας να γίνεις λιώμα και να πονέσουν τα πόδια σου από το κούνημα, όταν μπορείς να κάνεις σεξ, ντουντ; Ή και γκόμενο να μην έχεις, όταν μπορείς να κάνεις πιτζάμα πάρτυ με τις φιλενάδες σου; Και οι άντρες; Τι συμβαίνει με τους άντρες; Για ποιον λόγο, για ποιο διαολεμένο λόγο μπορεί να θέλει κάποιος να "διασκεδάσει" μέχρι το πρωί; Και δεν μιλάω γι' αυτούς που βγαίνουν μια φορά το εξάμηνο. Αυτό και εγώ το θέλω, ακόμα τουλάχιστον. Και δεν μιλάω για όλα τα έξω. Μιλάω για τα clubs, τα μπουζούκια, και τα συναφή.

Για την ακρίβεια μου αρέσουν τα bars- που ακούς τι λέει ο άλλος, χωρίς να φωνάζεις, αλλιώς είναι clubs μικρών τετραγωνικών, που αισθάνεσαι γελοίος αν αρχίζεις να χορεύεις- και μου αρέσουν και τα τύπου ρακάδικα, μεζεδοπωλεία, και αυτά τέλος πάντων που σε διασκεδάζουν μάξιμουμ μέχρι τις 3 το πρωί. Γιατί μετά κλείνουν και μετά εμείς σαν κανονικοί άνθρωποι πάμε σπίτι μας και μας μένει και λίγο ενέργεια να κάνουμε σεξ, αν έχουμε με κάποιον να το κάνουμε, ή τέλος πάντων να δούμε καμιά ταινία. Σίγουρα όχι όμως τραβολογώντας το κουφάρι μας μέχρι τις 6 το πρωί.

Δεν είναι τυχαίο που από μια ηλικία και μετά ο κόσμος βαριέται τις απόκριες. Γιατί οι απόκριες σηματοδοτούν κυρίως αυτό: τον ξέφρενο χορό, τη μοναδική διασκέδαση, το ποδοπάτημα μέχρι δακρύων, το κλωτσομπουνίδι μέχρι υστερίας. Ρε εγώ δεν άντεξα το πήξιμο του 049 να πάω στο σεμινάριο μου, και πήρα την Πειραιώς με τα πόδια, θα πάω ηθελημένα να γίνω ένα με τους "ξέφρενους ρυθμούς" της κόπα καμπάνα; Θα ταλαιπωρήσω τα ώτα μου με μεγάλες επιτυχίες του τάσου μαραγκού; Όχι, δεν θα το κάνω.

Το πολύ πολύ να βγω στην αθήνα. Και όχι για κανένα άλλο λόγο, αλλά γιατί έχω σκεφτεί να ντυθώ κάτι και θέλω πολύ. Φυσικά μπορώ πάντα να ντυθώ και στο σπίτι μου.... Έτσι θα γλυτώσω και το ξενύχτι.