Παρασκευή, 26 Μαρτίου 2010

High school freakin' dull

Δεν ξέρω πως αντιμετωπίζει ο υπόλοιπος κόσμος τους παλιούς του συμμαθητές. Εγώ πάντως αν προλάβαινα να αλλάξω πεζοδρόμιο, κάθε φορά που κατά κακή μου τύχη πέσω πάνω σε κανένα, θα το έκανα.

Δεν έχω καμιά κακή εμπειρία με κανένα τους, μια χαρά παιδιά ήταν, απλά δεν γουστάρω τις χαιρετούρες. Με κανέναν δεν γουστάρω τις χαιρετούρες, τις βαριέμαι θανατερά πολύ, πόσο μάλλον με ανθρώπους που έχω να δω 5-6 χρόνια. Στο λύκειο ήμασταν μια χαρά, οκ, κάναμε την πλάκα μας με όλους τους, και αν τύχει να κάνουμε και κανένα ριγιούνιον, ναι, φυσικά και θα πάω. Σιγά μην χάσω την ευκαιρία να κουτσομπολέψω το πόσο έχουν μπαταλέψει οι συμμαθήτριες μου, και φυσικά γιατί να μην επιδείξω το ότι τέλειωσα το πανεπιστήμιο και και κάνω μεταπτυχιακό; Γι' αυτές τις μικρές χαρές της ζωής δεν ζει ο καθένας (νοτ); 

Αλλά από αυτό, και από το να τους έχω στο φέης μπουκ, μέχρι να φτάσω να τους χαιρετάω και στον δρόμο, και να αρχίζω όλα αυτά τα βαρετά, "αχ, τι κάνεις, καλά; ματς μουτς, ναι μωρέ τέλειωσα, πόσο μαλακία είναι για γυρνάς πίσω, ναι είμαι σε μεταπτυχιακό, καλά ξέρω γω, μπλα μπλα, γεια", απέχει πολύυυυυυυ. Τόσο που σήμερα έγινε το εξής:

Αποφάσισα μετά από 7 μήνες που βρίσκομαι στον Πειραιά, να κάνω την αγαπημένη μου βόλτα κατά μήκος της Πειραϊκής. Στην Πειραϊκή είναι η αγαπημένη μου καφετέρια, που πήγαινα όλα μου τα χρόνια στο λύκειο, το έντεχνο. Παρόλο που είναι η αγαπημένη μου καφετέρια, όποτε και αν έχω βρεθεί στον Πειραιά τα τελευταία χρόνια αποφεύγω να κάθομαι, γιατί με μαθηματική ακρίβεια πάντοτε θα κάθεται κάποιος συμμαθητής μου. 

Όπως και σήμερα.

Στον πηγαιμό αντάλλαξα ματιές με κάποιον, αλλά πρόλαβα υποτίθεται και γύρισα το κεφάλι μου. Στον γυρισμό η ξαδέρφη μου επέμενε να κάτσουμε. Ξαναντάλλαξα ματιές με τον ίδιο, και ξανά, αλλά απέφυγα να πάω να χαιρετήσω. Βαριόοοομουν τόοοοοσο πολύυυυυ. Ανεβήκαμε πάνω, δεν είχε τραπέζι, κατεβήκαμε. 

ΤΖΙΖΟΥΣ ΚΡΑΗΣΤ, γιατί ξανακοίταξα προς το τραπέζι τους; Εκεί πάλι ο συμμαθητής μου να με κοιτάει. 

Σκατά. 
Χαμογελάω. 
Πάω εκεί. 

Ααααα, παιδιά τι κάνετε; Α, Ε. τι κάνεις, δεν σε πρόσεξα πριν, είδα τα παιδιά, αλλά εσένα όχι (μία συμμαθήτρια μου, που τα είχε με τον συμμαθητή μου -τους είχα δει λίγα δευτερόλεπτα πριν να ανταλλάζουν σωματικά υγρά-, που επέμενε να με χαιρετήσει, και που όντως δεν την είχα δει, αλλά δεν φάνηκε να με πιστεύει για κάποιο λόγο.) 

Ο μόνος που ήθελε να με χαιρετήσει ήταν αυτός ο περίεργος. Οι άλλοι ούτε να με χέσουν, ένα ξερό "α, γεια σου φ. τι κάνεις" και ξαναγύρισαν στην κουβέντα τους- φυσιολογικοί άνθρωποι. Ο άλλος εκεί, με το χαμόγελο στα χείλη, τι κάνεις, καλά, γιατί δεν χαιρετάς....

Ε, παιδιάααα, νααα, λείπω και πολλά χρόνια, έχω ξεσυνηθίσει. . .

:D

(έχω ξεσυνηθίσει λέει)

Ήθελα να σας χαιρετήσω μωρέ, απλώς να περίμενα να βρούμε πρώτα τραπέεεζι... 

(λες και μετά θα κατέβαινα κάτω να χαιρετήσω)

Αλήθεια χάρηκα πολύ που σας είδα...

(χεσμένους τους έχω)

Ναι, μωρέ, μεταπτυχιακό, μπλα μπλα μπλα, α εσύ ταξίδι ε, μπλα μπλα μπλα, ωραία ωραία, μπλα μπλα μπλα.

Μπλα. 

"Μίλα μας όμως την επόμενη φορά, και ας μη μας αγαπάς..."

Τι να σου μιλήσω βρε αγάπη μου, δεν βλέπεις το όκουορντ της υπόθεσης; Αφού ο μόνος που ήθελες να μου μιλήσεις ήσουν εσύ, ούτε καν η γκόμενα σου που ήταν κολλητή της κολλητής μου. Για να μην συζητήσω για τον άλλον που μου την είχε πέσει, γιατί ήθελε να κάνει την πρώην του (πρώην κολλητή μου) να ζηλέψει. Καλά με τον τρίτο εντάξει, του επιτρέπω, ποτέ δεν είχαμε ιδιαίτερες σχέσεις. 

Ούτε καν το κουτσομπολιό δεν άξιζε, διότι η Α. (κολλητή του σχολείου) ήξερε ότι αυτός τα είχε με αυτή, και μάλιστα είχαν χωρίσει, γιατί ήθελε μια άλλη συμμαθήτρια μας, αλλά αυτή δεν του έκατσε και αυτός τα ξανάφτιαξε με αυτή. 

Έχετε δει το επεισόδιο από τα φιλαράκια που η Μόνικα βγαίνει με τον κούκλο του σχολείου και αυτός έχει μείνει ακόμα στα χρόνια του σχολείου; Κάτι τέτοιο μυρίζομαι και εδώ, αφού εν τω μεταξύ με τις χαιρετούρες βρήκαμε τραπέζι, το ζευγαράκι γλυφόσαντο δίχως αύριο. 

Και για να μην με νομίζετε για καμία σνομπ, όχι είμαι δηλαδή, αλλά για να μην νομίζετε ότι έγινα τώρα, ΠΑΝΤΑ βαριόμουν να χαιρετήσω. Ακόμη και όταν πηγαίναμε μαζί σχολείο, ακόμα και όταν καθόντουσαν στο διπλανό θρανίο. Μου διακόπτει την πορεία μου βρε παιδάκι μου. Τι είμαι, δήμαρχος; Και το κακό είναι ότι το έχει αυτό ο πειραιάς... Ακόμα και εγώ που είμαι ακοινώνητη, πάλι θα βρω τουλάχιστον 5-6 ανθρώπους που να ξέρω στον δρόμο. Η Α. που έμεινε όλα τα χρόνια εδώ έχει μάθει και αλλάζει πεζοδρόμιο. 

Κλασσική ατάκα 

Α: Είδα τον τάδε στον δρόμο προχτές.
Εγώ: Α, για πες, για πες, τι κάνει; 
Α: Που να ξέρω, πήγα στο απέναντι πεζοδρόμιο, βαριόμουν να χαιρετήσω.

Και μιλάμε με αυτή τη νοοτροπία έχει χάσει απίστευτα κουτσομπολιά, όπως το να μάθει αν παντρεύτηκε/ αραβωνιάστηκε/ έμεινε έγκυος παλιά συμμαθήτρια κατά φαντασίαν ασθενής+μυθομανής. Και θα πάω εγώ τώρα να χαιρετήσω τον Β; Δεν σφάξανε. 

(το έκανα βέβαια, γρουμφ)

Κυριακή, 21 Μαρτίου 2010

The stranger's always you

Σου έχει τύχει ποτέ να είσαι με κάποιον άνθρωπο που σε έχει κουράσει από την ευμετάβλητη διάθεση του; Έτσι είμαι εγώ, ξέρω έναν τέτοιο άνθρωπο, τον εαυτό μου. Το ότι δεν έχω πια κατάθλιψη βέβαια δεν είναι κάτι που με κουράζει, απλώς να κάπως προβληματίζομαι με τη χημεία του εγκεφάλου μου. Ότι δηλαδή έτσι θα πάει η ιστορία; Από μέσα οκτωβρίου μέχρι μέσα μαρτίου θάνατος και μετά φυσιολογική χαζοχαρούμενη φλονς;

Ρε πούστη μου, πως θα γράψω με ένα θολό μάτι και με ένα lazy eye λόγω αμβλυωπίας; Έκανα τη φοβερή βλακεία να ξεχάσω τα γυαλιά μου στο ρέθυμνο και τώρα είμαι σε αυτή την κατάσταση. Επίσης στο θολό μάτι πάλι μου βγήκε μόλυνση, τις τελευταίες 3 βδομάδες το 'χω κάνει μόδα το tobradex. Αυτά είναι λόγω άγχους. Ή στο στομάχι θα με χτυπάει και δεν θα τρώω, ή θα βγάζω σπυριά- έβγαλα δύο υπερπαραγωγές, που εγώ δεν βγάζω ποτέ σπυράκια!- ή θα μολύνομαι. Τώρα την περιμένω την αλωπεκία στη γωνία, καλομελέτα και έρχεται. Απαπα, δεν θα το αντέξω και καραφλή!

Ναι, λοιπόν αρκετά με τα ευχάριστα, γιατί πραγματικά είμαι καλά τώρα, τουλάχιστον δεν έχω θλίψη. Την τέταρτη μου μας πέρασε γνώρισα ένα γλυκό άτομο που ήθελα από καιρό να γνωρίσω και είχα αμελήσει, αλλά τώρα την γνώρισα και το σύμπαν ευθυγραμμίστηκε. Ήταν πολύ κινηματογραφικό, με την έννοια ότι εγώ δεν σηκώνομαι από το σπίτι μου να βγω με δικούς μου ανθρώπους, πόσο μάλλον να κάνω ένα μικρό ταξίδι για να πάω στα άνω πατήσια, σε μπαρ, χωρίς να ξέρω τι γίνεται. Ανεβαίνω τις σκάλες, την εντοπίζω πίσω από την κονσόλα, της χαμογελάω, μου χαμογελάει, την πλησιάζω, ματς μουτς, και γελάμε σαν τα χαζά... "Εντάξει, θα εγκλιματιστούμε", μου λέει. Είναι όντως πιο όμορφη από κοντά και πιο γλυκιά. Και μάλλον και εγώ τις φαινόμουν κάπως... τρομακτική από τις φωτογραφίες. Μετά μιλήσαμε, πολύ και ωραία, εγώ μέθυσα, ναι ρε με δύο τζιν λεμονάδα και δύο σφηνάκια μεθάω εγώ, και το καλό μου το κορίτσι μου παραχώρησε το πρώτο ταξί που βρήκαμε, πάλι καλά, γιατί εγώ δεν επικοινωνούσα. Χι-χι.

Έκτοτε είναι κάπως ωραία όλα. Εντάξει την επόμενη μέρα ήμουν λίγο "θέλω-να-ξεράσω", αλλά το ξεπέρασα. Μου αρέσει που έχει έρθει η κολλητή μου από τα Τρίκαλα και δουλεύει εδώ, και έμεινα σπίτι της δυο μέρες, μ' αρέσει που μετακομίζει το νι από Ρέθυμνο, μ' αρέσει που είδα όλες μου τις φίλες σήμερα, μ' αρέσει ο καιρός. Μ' αρέσει ο κόσμος που γνωρίζω από το ίντερνετ, I love you guys. Νιώθω μια τρομερή ευφορία. Και το πιο ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟ απ' όλα είναι ότι ούτε καν αισθάνομαι πως θα μου πέσει ο ουρανός στο κεφάλι, ως αποζημίωση της ευφορίας που νιώθω. Το σάββατο που μας έρχεται θα κάνω μια επέμβαση αισθητικής φύσεως με ολική νάρκωση- όχι δεν θα βάλω βυζιά, τη μύτη μου θα φτιάξω, και θα βγάλω κάτι ελιές. Το βρίσκω εξαιρετικά πιθανό να μην ξαναξυπνήσω, αλλά ούτε καν το σκέφτομαι στα σοβαρά.

Σκεφτόμουν προχτές, όταν πήγαινα να πάρω τη φίλη από τη δουλειά, τι κριτήρια βάζω για να είναι κάποιος δίπλα μου, τι είναι αυτό που με έκανε να ερωτευτώ τον Γ. Δεν είμαι εύκολος άνθρωπος.

Και γι' αυτό θα σκεφτόταν κανείς πως θέλω έναν άνθρωπο που θα ήταν η χαρά της ζωής, για να μου δώσει και μένα λίγο. Αλλά ρε γαμώτο δεν είναι ότι σνομπάρω τους ανθρώπους που είναι μικρό σπίτι στο λιβάδι, αλλά για να εκτιμήσω κάποιον αυτόματα πρέπει να είναι λίγο προβληματικός. Κάτι να έχει, τώρα αλκοολικός θα είναι, καταθλιπτικός θα είναι, οι γονείς του θα έχουν χωρίσει, ίσως να έχει πεθάνει και κανένας ή και οι δυο, τέλος πάντων πρέπει να έχει περάσει κάπως δύσκολα. Ή όλα αυτά μαζί. Όταν γνώρισα το νι, χώριζα από κάποιον που ποτέ του δεν είχε ένα πρόβλημα, ήταν ο πιο προσγειωμένος άνθρωπος στον κόσμο. Παραήταν προσγειωμένος! Πως θα καταλάβαινε ότι εγώ έβλεπα σ' εκείνον την οικογένεια μου; Πως θα καταλάβαινε τι σήμαινε για μένα, όταν γι' αυτόν ήμουν ακόμα ένα τουβλάκι στην ισορροπημένη ζωή του; Νιώθω πως μερικοί άνθρωποι, που είναι τόσο πολύ προσγειωμένοι και η ζωή τους είναι βαλμένη σε κουτάκια, η αγαπημένη μου οικογένεια, οι λατρεμένοι μου φίλοι, το πανεπιστήμιο μου, η ζωούλα μου, είναι ανίκανοι να νιώσουν αγάπη. Αφού ζουν ελεγχόμενα! Λες και είναι σε θερμοκήπιο. Και μετά γνώρισα το νι. Χωρισμένοι γονείς, τσεκ! Προβληματικές σχέσεις, τσεκ! Κατάθλιψη; τσεκ!

Και βέβαια αν είσαι σαν και μένα, ξέρεις πως όσο και αν σε τραβάει αυτή η περσόνα, αυτή που ξέρει και δυο πράγματα από τις συναισθηματικές κακοτοπιές, η πληγωμένη, αυτή που δεν θέλει να παντρευτεί σαν και σένα, που δεν θέλει να κάνει παιδιά σαν και σένα, αυτή που αναγνωρίζει τη ματαιότητα της ζωής σαν και σένα, θα ξέρεις πως στο τέλος όχι μόνο "κράτα με να σε κρατώ να ανεβούμε στο βουνό" δεν είναι, αλλά κουράζετε ο ένας τον άλλον από τις ιδιαιτερότητες του χαρακτήρα σας. Υπάρχει αμέριστη κατανόηση, απέραντη ανθρωπιά, αγάπη, ειλικρίνια, αλλά βλέπεις ότι δεν μπορείς να πουσάρεις τον άλλον. Γιατί ο άλλος φοβάται, ο άλλος έχει όρια, ο άλλος έχει πονέσει. Και δεν μπορεί να σου πει "όλα θα πάνε καλά", γιατί δεν ξέρει αν θα πάνε. Δεν μπορεί να σε στηρίξει, γιατί έχει μάθει μετά βίας να στηρίζει τον εαυτό του, και η συνεργασία τον ξενίζει κάπως.

Αλλά τι τα θες; Πάντα θα συμπαθώ τους προβληματικούς. Και κυρίως τους προβληματικούς άντρες, που μου ξυπνάνε μια απέραντη αγάπη και θέλω να τους φροντίσω και να τους βοηθήσω. Απλώς καμιά φορά να. Με πειράζει που συγχωρώ πάντα τις μαλακίες τους. Δεν πρέπει.

Κυριακή, 14 Μαρτίου 2010

Like I can stop thinking!

Πριν κάποια χρόνια σκεφτόμουν πολλά δημιουργικά πράγματα. Καμιά φορά πραγματοποιούσα αυτά που δεν ήταν απραγματοποίητα, και τα υπόλοιπα τα άφηνα στην άκρη, για όταν θα. Ήταν τότε που ήθελα να γίνω συγγραφέας, σκηνοθέτης, χορεύτρια. Μετά έκανα την πρώτη μου σχέση, και ήταν τόσο πετυχημένη που σκεφτόμουν μεν όλη την ώρα, αλλά όχι δημιουργικά πράγματα. Δηλαδή, για να μην είμαστε άδικοι, αν το να δημιουργήσω μια άκρως ανασφαλή και υστερική περσόνα θεωρείται δημιουργία, τότε μπορώ να πω ότι τα κατάφερα τέλεια. Ασφαλώς ήθελε καθημερινή και συνεχή εξάσκηση, με σύμμαχο τις ακόλουθες σκέψεις: "με κερατώνει;", "με αγαπάει;", "μου λέει ψέματα;". "Όχι", "όχι κανονικά", "ναι, όλη την ώρα", ήταν οι απαντήσεις που πήρα, όταν βγήκα απ' όλο αυτό. Μέχρι να βγω, ήμουν ήδη 21. Όχι μεγάλη, αλλά ούτε και μικρή. Και πριν προλάβω να βγω, ερωτεύτηκα. Όταν ερωτεύεσαι δεν έχεις μυαλό για τίποτα. Αυτό είναι το πιο χαρακτηριστικό πράγμα στην αρχή. Μιλάμε, μετά από 21 χρόνια το μυαλό μου ξεκουράστηκε. Δεν σκεφτόμουν τίποτα! Ούτε για το που πάμε, ούτε για το που βρίσκομαι, ούτε το τι θα κάνω, ούτε αν το τραγούδι που ακούω θα μπορούσε να χορευτεί σε πατινάζ στον πάγο και με ποιες κινήσεις θα γίνονταν αυτό. Μετά από έξι μήνες ξανάρχισα πάλι τα μ'αγαπά, δεν μ'αγαπά, κτλ κτλ. Τώρα πια βέβαια σταμάτησα, αλλά τώρα πια είμαι 24, επομένως χέσε με, ούτε μεγάλη σκηνοθέτης θα γίνω, ούτε καν ασχολήθηκα με το όλο ζήτημα, και τα βιβλία που σκέφτομαι να γράψω, όλο λέω και τίποτα δεν κάνω. Έχω μείνει στις ιδέες.

Τέλος πάντων, οι σκέψεις μου είναι πάντα ένα πρόβλημα, σκέφτομαι περισσότερο απ' όσο θα πρεπε. Η κολλητή μου που την φιλοξενούσα τώρα μια βδομάδα μου (ξανά)είπε ένα βράδυ "μα γιατί κουράζεις το μυαλό σου με όλα αυτά;" και της απάντησα "ναι, σάμπως νομίζεις μπορώ και να μη σκέφτομαι; όλες αυτές οι γαμημένες διαδρομές με τα λεωφορεία..." κάτι πρέπει να κάνω, και η μπαταρία του αη φον δεν κρατάει για πάντα, και διαβάζω ένα γαμημένο βιβλίο, το "γυναίκες" του μπουκόφσκι, που διάολε, διαβάζω 5-6 σελίδες, συγχίζομαι, και το κλείνω. Δεν ξέρω γιατί δεν το έχω χαρίσει στον μπαμπά μου ακόμη, αυτό είναι βιβλίο γραμμένο για εκείνον. Θα το κάνω και θα αρχίσω το συμπόσιο, που έτσι και αλλιώς είχα σκοπό, αλλά λόγω και του hedwig and the angry inch, έχω ένα λόγο παραπάνω. Και μετά και άλλος Robbins.

Χτες είδα το alice in wonderland. Κάτι ξεκωλιασμένα μαλακιστήρια ούρλιαζαν στον εξώστη. I mean μιλούσαν και γελούσαν λες και βρίσκονταν σε καφετέρια, χωρίς καμία υπερβολή. Ήθελα να ανέβω να τους πω να ηρεμήσουν, αλλά ξέρουμε όλοι ότι το αποτέλεσμα είναι να τους άρχιζα στα χαστούκια. Δεν γίνεται να με αποσπάσει τίποτα από ταινία που βλέπω, μιλάμε βυθίζομαι τόσο πολύ μέσα σ' αυτό που βλέπω, είναι γνωστό τοις πάσι. Αυτά τα μαλακισμένα κατάφεραν να με αποσπάσουν από το πρώτο μισό της ταινίας. Η οποία ταινία, να το πούμε αυτό, ήταν μέτρια. Δηλαδή οκ, ναι χρώματα και αρώματα, και ο τζόνι ντεπ ήταν για ακόμη μια φορά γαμάτος- σας έχω πει ότι μου τη δίνει ο τζόνι ντεπ; θα θυμάστε όλοι ότι στο σχολείο είχαμε τον γαμιά του δάσους, που όλοι τον γούσταραν, άντρες γυναίκες και εγώ τον αντιπαθούσα οικτρά; αυτό είναι ο τζόνι ντεπ, απλώς σ' ένα παγκόσμιο σχολείο- αλλά εντάξει, δεν έβρεξα και το βρακί μου. Σε σύγκριση με το άλλο παραμύθι που είδα φέτος-όταν λέμε φέτος, ο χρόνος μετριέται ακαδημαϊκά, σεπτέμβριο με σεπτέμβριο- το imaginarium of dr.parnassus, ήταν μια σκατουλίτσα και μισή και το imaginarium αριστούργημα ολκής.

Πριν 3 μέρες είδα το hedwig and the angry inch. Εδώ να κάνουμε μια ξεκαθάριση. Όταν έχεις δει ένα σκασμό ταινίες στη ζωή σου, επιλέγεις ως αγαπημένες αυτές που μιλάνε στην καρδιά σου. Οκ, LAME, but true. Δεν μπορείς να στέκεσαι στα αριστουργήματα. Δηλαδή μπορώ να σου πω ότι το forrest gump- να με συγχωράτε, αλλά δεν μου έρχεται άλλο παράδειγμα- είναι αριστούργημα, αλλά δεν θα το κατατάξω και στις αγαπημένες μου ταινίες. Η λίστα πάει ως εξής: Leon, γιατί ήμουν μικρή, και έχω κλάψει πολύ γι' αυτή την ταινία, γιατί είναι η πρώτη ερωμένη, η πρώτη των πρώτων. Amelie, γιατί amelie. The royal tenenbaums, γιατί μόλις είχαν χωρίσει οι δικοί μου. High fidelity, γιατί σκηνή με το τηλέφωνο. Eternal sunshine of the spotless mind, γιατί ποιος διάολος δεν έχει ευχηθεί να ξεχάσει για να σταματήσει να πονάει; Kill bill, διότι come on, αριστούργημα. When Harry met Sally, γιατί δεν το βαριέμαι ποτέ.

Hedwig and the angry inch, γιατί... δεν ξέρω τι να πρωτοπώ ακόμα. Τα συναισθήματα είναι νωπά. Αν δεν ήταν η αγαπημένη ταινία της Τζο, η οποία μου την πρότεινε και την ευχαριστώ εδώ δημόσια, ίσως αν δεν μου την είχαν προτείνει να μπορούσα να πω περισσότερα, σε φάση, τι ταινιάρα ανακάλυψα μόνη μου. Αλλά εφ' όσον μου την πρότειναν, δεν μπορώ παρά να πω ότι είναι ταινιάρα και να τη δείτε.

Λοιπόν ασχέτως ταινιών, αισθάνομαι τελευταία, περισσότερο από ποτέ τους ανθρώπους να φέρονται κάπως περίεργα. Όλοι όμως. Όχι απαραιτήτως άσχημα ή καλά, αλλά σε φάση "what the hell are you thinking", "what is wrong", "how i'm supposed to act now". Όταν συμβαίνει αυτό, θέλω να κλείσω το blog, θέλω να κλείσω το facebook και να μην ξαναδώ κανένα για λίγο καιρό. Στ' αλήθεια όμως δεν κάνω τίποτα απ' όλα αυτά, απλώς συνεχίζω τη ζωή μου σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Εκτός από ένα πρόβλημα. Φαντάζομαι ότι δεν συμβαίνει σε πολύ κόσμο, γιατί δεν έχω δει κανένα να έρθει να μου πει "ρε συ, αυτός- όπου αυτός, mr/mrs άσχετος 2010- μου είπε αυτό, μα καλά τι σκεφτόταν;". Εγώ όμως κάθομαι και το σκέφτομαι και το υπεραναλύω αυτό που μου είπε ο mr./mrs άσχετος 2010.

Oh, crap, όλα τα κακά έχω, από πότε άρχισα να ασχολούμαι με τι μαλακίες λέει ο καθένας, πως μου φέρεται ή τι κάνει; Σκατά, εγώ δεν ήμουν έτσι...

Ανυπομονώ για μια ωραία συνάντηση που θα επιδιώξω τούτη τη βδομάδα που μας μπαίνει από αύριο. Ανυπομονώ και για το post που με πρότεινε η αγαπημένη stulf, το οποίο θα φέρω εις πέρας όταν συναντηθώ με την ντουλάπα μου.

Καλή εβδομάδα.

Σάββατο, 6 Μαρτίου 2010

You know how to whistle, don't you Steve?

You just put your lips together, and blow.

Δεν υπάρχει κινηματογραφική ηρωίδα που να έχω ζηλέψει περισσότερο από τον ρόλο της Lauren Bacall στο "to have and have not". Δεν νομίζω ότι μπορώ να το εξηγήσω. Απλώς νομίζω ότι με αντιπροσωπεύει απόλυτα. Και ο λόγος που την ζηλεύω είναι ακριβώς αυτό. Το ότι αντιπροσωπεύει ένα κομμάτι του εαυτού μου που μου αρέσει.

I 'm hard to get Steve. All you have to do is ask me.

Άσχετο, δεν θα μιλήσουμε για την Slim σήμερα, απλώς τη θυμήθηκα, γιατί το ανέφερα στην alex from planet mab. Βασικά δεν ξέρω γιατί θα μιλήσουμε σήμερα. Ας μιλήσουμε για τα τατουάζ, οκ; Ας κάνωμε μια εισαγωγή. Ήταν μια γεμάτη, ωραία μέρα σήμερα, είδα 2 φίλες που είχα καιρό να δω, είπαμε διάφορα πράγματα. Με τη μία, έχουμε 5 μέρες διαφορά. Της είπα την πρόσφατη θεωρία των 12 χρόνων. 12 χρόνια της λέω. Μας έδωσαν 12 χρόνια, και εμείς έχουμε φάει ήδη τα μισά! The good ones! Τώρα τι μένουν; Άλλα έξι.

Άλλα έξι, και μετά; Οι πρώτες ρυτίδες. Οι προσδοκίες του περιβάλλοντος για οικογένεια. Οι ορμόνες να βαράνε κόκκινο. Ο φόβος της μοναξιάς. Συμφωνήσαμε και οι δύο πως έχουμε φτάσει σε ένα σημείο που δεν μας νοιάζει αν πεθάνουμε αύριο, να τελειώσει επιτέλους αυτή η υπόθεση! Και καλά εγώ, εγώ είμαι καταθλιπτική, δεν ήξερα ότι περνάει και η φίλη μου όπως την κρίση των 24. Τέλος πάντων.

Τις τελευταίες μέρες φιλοξενώ μια άλλη φίλη και μαζί μ' αυτή είδαμε μια άλλη φίλη, όλες συμφοιτήτριες, εγώ φυσικά η γερουσία- κατά κάποιους μήνες, μην φανταστείς και εσύ, είπαμε η κρίση των 24-, διότι έτσι είναι, άτιμη κοινωνία, που άλλους τους ανεβάζεις και άλλους τους ρίχνεις στα ξένα χέρια. Και συζητήσαμε για διάφορα, και έφτασε η κουβέντα στα τατουάζ. Εγώ και η φίλη που φιλοξενώ έχομε, η τρίτη δεν έχει- υπάρχει και τέταρτη, αλλά ας όψεται ο έρωτας που την έφαγε και μένει στην κρήτη. Που λέτε, λέει η μη έχουσα τατουάζ, για την έχουσα "καλά το ξέρεις ότι το τατουάζ που έχει κάνει σημαίνει κάτι και δεν μου έλεγε τι σημαίνει, και μου είχε σπάσει τα νεύρα το καλοκαίρι;". Όπου το τατουάζ το συγκεκριμένο να φανταστείτε, το είχαμε κάνει μαζί. Εγώ το πρώτο μου, αυτή το δεύτερο της. Και δεν είχα ασχοληθεί να ρωτήσω. Πολύ περίεργο, διότι εγώ γενικά είμαι περίεργος άνθρωπος. Ας μην τα πολυλέμε, ρωτάω και εγώ "καλέ πες, τι σημαίνει", δεν έλεγε η φίλη. "Σαν ποιον μοιάζει μωρέ, σαν ποιον μοιάζει" να λέω εγώ, σφίγγα η φίλη. Ε, δεν θα σκάσω κιόλας, αν δεν θες να πεις, μην σώσεις να πεις.

Και σκεφτόμουν... Δεν ήξερα ότι σήμαιναν κάτι βαθυστόχαστο τα τατουάζ της φίλης μου. Δηλαδή εγώ το λέω, φάτσα φόρα. Το έκανα γιατί μ' άρεσε. Δεν σημαίνει τίποτα. Είναι ένα νεραιδο-ξωτικό που φοράει μπαλαρίνες. Το μόνο που σημαίνει είναι το προφανές. Ότι μ' αρέσουν οι νεράιδες, και ότι μ' αρέσει και το μπαλέτο. No deeper than that. Και το σκεφτόμουν προσφάτως, διότι θέλω να κάνω ένα δεύτερο. Και έλεγα, οκ. Το πρώτο που έκανα, στόχευσα να είναι κάτι όμορφο, να με αντιπροσωπεύει, αλλά χωρίς βαθύτερο νόημα. Το δεύτερο θέλω να έχει κάποιο βαθύτερο νόημα. Αλλά μετά σκέφτομαι, ότι στα βαθύτερα νοήματα ελλοχεύουν κίνδυνοι. Και εξηγούμαι. Υπάρχει περίπτωση να μην μου αρέσουν ποτέ οι νεράιδες ή το μπαλέτο; Όχι. Ο μόνος κίνδυνος με την νεράιδα είναι μην από 47 κιλά μέσο όρο που είμαι τα τελευταία άπειρα χρόνια, πάω ξέρω γω 67 και είμαι πλέον μια χοντρή με μια νεράιδα στον κώλο. Αλλά οκ, τότε νομίζω ότι το τελευταίο μου πρόβλημα θα είναι η νεράιδα. Αλλά αν κάνω κάτι που με εκφράζει βαθύτερα σήμερα, ότι και αν είναι αυτό βρε αδερφέ, ένα πράμα που εκφράζει την προσωπικότητα μου π.χ., αυτό πόσο να κρατήσει; Μπορεί κάποια στιγμή να μην με εκφράζει πια. Που χου, ναι; Υπάρχει μία λατινική φράση που μου αρέσει πολλά χρόνια. Και το πως γράφεται, και το πως ηχεί και το τι σημαίνει. Καθώς περάσαν τα χρόνια, από την πρώτη στιγμή που την είδα, μέχρι σήμερα, η αίγλη της μειωνόταν με τον καιρό. Δηλαδή πήγε κάπως έτσι.
Εφηβεία+ubi bene, ibi patria= Γουάο.
Χρόνια πανεπιστημίου+ubi bene, ibi patria= Μαλάκα ναι, κοίτα να δεις.
Τώρα+ubi bene, ibi patria= Εεχ.
Δηλαδή οκ, ναι. Ubi bene, ibi patria. Δεν διαφωνώ ακόμη. Αλλά και στο ρέθυμνο, όσο bene και να ήταν τα τελευταία χρόνια, έκανα αμάν και πως να πάω στην πρωτεύουσα. Επομένως τι patria και πράσιν' άλογα μου τσαμπουνάς;

Ποια είναι η γνώμη σας επί του θέματος; Είναι ένα καίριο ζήτημα νομίζω, που απασχολεί όλους- not.

Το επόμενο αγαπημένο μου quote- έχουμε μιλήσει για quotes παλαιότερα, τα αγαπώ, αλλά ποτέ δεν θα επέλεγα κάποιο εντελώς προφανές, όπως για παράδειγμα τον τίτλο της ανάρτησης- είναι το "anakin do you copy? this is obi-wan kenobi" και αυτό γιατί αν και βαριέμαι τα star wars μέχρι θάνατο, όταν το είχα ακούσει είχα ξεράσει στο γέλιο. Φίλε λέει εις διπλούν "anakin do you copy? anakin do you copy? this is obi-wan kenobi!". Δηλαδή το αντιλήφθηκαν ότι σε μία από τις πιο κρίσιμες στιγμές της ταινίας φτιάχνουν ρίμες;