Παρασκευή, 28 Μαΐου 2010

Τι ψέμα! νο3

Πριν λίγο επέστρεψα από το sex and the city no. 2 και τα συναισθήματα μου είναι τρομερά και ανάμεικτα. Καταρχάς να ξεκαθαρίσω από τώρα πως όποιος δεν έχει δει την ταινία να μην διαβάσει παρακάτω, εν ολίγοις SPOILER ALERT. 



Μέσα σε αυτή τη μοναδική ταινία μεταφερόμαστε σε ένα κόσμο μαγικό και παραμυθένιο. Πριν ξεκινήσω να κοροϊδεύω, εύλογα θα αναρωτιέσαι φίλε αναγνώστη "καλά μωρή μαλάκω, τι είσαι ξέρω γω, γεροπαράξενη, πας και βλέπεις σεξ και η πόλη και μετά έρχεσαι και κράζεις;" και με το δίκιο σου. Και εγώ θα σου απαντήσω το εξής : ΡΟΥΧΑ. ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ. Συνεχίζω. 

Μεταφερόμαστε λοιπόν σε ένα τόπο παραδεισένιο όπου:

1. Η Λάιζα Μινέλι τραγουδάει σε ανεπανάληπτους γκέι γάμους, και δεν μοιάζει ολοσδιόλου με τη Λάιζα Μινέλι. Για την ακρίβεια θα έμοιαζε περισσότερο με τη Λάιζα Μινέλι, αν στη θέση της είχαν βάλει κάποιον γκέι που φέρνει στη Λάιζα Μινέλι. Η ίδια δεν έχει καμία σχέση με τον εαυτό της, αλλά αυτό δεν την εμποδίζει από το να τραγουδάει το "ολ δε σινγκλ λέιντιζ". 

2. Ο θεογκόμενος BIG, τρώει καθημερινή παντόφλα και γκρίνια από την κακάσχημη και στρίτζω Κάρι, και όχι μόνο κάθεται, αλλά το απολαμβάνει κιόλα. 

3. Η Κάρι, υπόδειγμα γυναικείας ανασφάλειας, φρικάρει μεν, δέχεται δε όταν ο mr. BIG της ζητάει δύο μέρες τη βδομάδα off από τον γάμο τους. (Ας ξεκαθαρίσουμε κάπου εδώ πως εγώ δεν θα την άντεχα ούτε ένα λεπτό. Δεν θα την άντεχα καν για φίλη μου. Δεν θα την άντεχα ούτε καν αν μου δάνειζε τα ρούχα της- ψέμα.)

4. Η αποχαυνωμένη Σάρλοτ προσλαμβάνει μούναρο νταντά η οποία αρνείται να φορέσει σουτιέν, και μάλιστα αρχικά δεν δίνει σημασία σε αυτή τη λεπτομέρεια, γιατί έχει τελειώσει παιδαγωγική σχολή και την αγαπούν τα παιδιά. 

5. Οι 4 φίλες πάνε διακοπές στο Άμπου Ντάμπι και η Κάρι βρίσκει τον Έηνταν στην αγορά. Θα το ξαναπώ. Εγώ δεν πέτυχα ένα γκόμενο που γούσταρα στον Πειραιά, ούτε μια φορά, ποτέ. Και έμενε κάτι στενά πάνω από το σπίτι μου.  Και η Κάρι πάει στο Άμπου Ντάμπι και ποιον βρίσκει; Μήπως βρίσκει τη μανικιουρίστα της; Όχι. Μήπως βρίσκει κάποια διάσημη; Όχι βέβαια. Βρίσκει τον πρώην μεγάλο έρωτα της. 

6. Με τον οποίο αποφασίζει να βγει, σε μια ακόμη κρίση ανασφάλειας, αφού κάποιος τόλμησε να κράξει το καινούργιο της βιβλίο. Και φιλιούνται φυσικά και πάει και το λέει μετά στον άντρα της, τον θεογκόμενο κύριο μεγάλο. Και αυτός τι κάνει; Μήπως τι χωρίζει; Μήπως πηδάει ασύστολα μικρούλες μέχρι να γυρίσει η κακογερασμένη και στρίτζω γυναίκα του; ΌΧΙ ΒΕΒΑΙΑ. 

7. Αλλά καταθλίβεται οικτρά και για να πνίξει τον καημό του, πάει και της αγοράζει ΝΑ ένα διαμαντικό, για να θυμάται λέει ότι είναι παντρεμένη και να μην φιλάει άλλους. Δηλαδή έχουμε και λέμε α. δεν την πλακώνει στο ξύλο, β. δεν την χωρίζει, γ. δεν πηδάει ασύστολα μικρούλες απλά και μόνο επειδή μπορεί, αλλά δ. αγοράζει διαμαντικό και της λέει ότι είναι ξεχωριστή. 

8. Όλοι οι άντρες που περιστοιχίζουν τις πρωταγωνίστριες στην ταινία είναι πιο κούκλοι και καυλωτικοί απ' όσους κούκλους έχω δει ποτέ στη ζωή μου, συμπεριλαμβανομένων και αυτών στην τηλεόραση. (δεν με χάλασε)

9. Οι γυναίκες στη μέση ανατολή, κάτω από την μπούργκα φορούν πανάκριβα φορέματα υψηλής ραπτικής. Προσωπικά με βρίσκετε έκπληκτη, διότι δεν το γνώριζα.

10. Η προαναφερόμενη νταντά, τελικά ΦΙΟΥ, είναι λεσβία. Δηλαδή έχουμε και λέμε: α. Θεογκόμενα, β. Νταντά, γ. ΒΥΖΑΡΕΣ. δ. Λεσβία. Η πιο ντεκαυλέ ιδέα που θα σκεφτόταν κάθε άντρας που σέβεται τον εαυτό του, έτσι δεν είναι;

Και αφού ανέφερα τα 10 highlights της βραδιάς κατά την ταπεινή μου γνώμη, να πω ότι τα ρούχα που έσκισαν ήταν για ακόμη μια φορά της Μιράντας, όπως επίσης και η μόνη που υπέδειξε υποκριτικό ταλέντο για ακόμη μία φορά. 

Κλείνοντας, θα ήθελα να κάνω τον απολογισμό μου για την πρωταγωνίστρια, μετά από 6 σεζόν και δύο ταινίες. Αυτή είναι λοιπόν η γυναίκα που προβάλλεται ως πρότυπο; Δηλαδή μία λιγότερο κατίνα, μία λιγότερο γκρινιάρα, μία λιγότερο πουτάνα, μία λιγότερο ανασφαλής, ή κάποια περισσότερο μορφωμένη θα θεωρούνταν εκτός πραγματικότητας; Το μόνο που πέτυχαν ήταν ότι επέλεξαν για τον ρόλο μία ασχημούλα, ώστε να κεντρίσουν τη μέση γυναίκα. Το τρομερό είναι ότι το διαφημιστικό αυτό κόλπο έπιασε τόσο καλά, που πλέον η Σάρα Τζέσικα Πάρκερ θεωρείται ωραία! Μάλλον φυσικά δεν τα έχω με τον χαρακτήρα, αλλά με το ότι τον βρίσκω θλιβερά ρεαλιστικό. (Εκτός από τη δυνατότητα να αγοράζει τόσα και τέτοια ρούχα και παπούτσια, με μια απλή στήλη σε μια εφημερίδα και ποτέ οι τραπεζικοί υπάλληλοι δεν την έσυραν στα δικαστήρια.)  

Τέλος πάντων, επειδή κινδυνεύω να ακούσω στα σχόλια κάτι όπως "ναι, καλά και εσύ τι κάνεις, νομίζεις, κάθεσαι και γράφεις στο μπλογκ σου και θα ευχόσουν να είσαι η Κάρι, η Κάρι είναι τέλεια, Κάρι σε αγαπώ" σταματώ εδώ. :) 

Παρόλ' αυτά η ταινία εξυπηρετούσε το σκοπό της. Ήταν πολύ διασκεδαστική. Επίσης είχε φοβερούς καυλέες. Το είπα αυτό, ε; Το ξαναλέω.



Τετάρτη, 26 Μαΐου 2010

Πολυθεματικό ποστ.

Τώρα που τα groups δεν φαίνονται στο facebook μπορώ να κάνω join σε ότι χαζομαρούλα μου προτείνουν. Σήμερα π.χ. έκανα join σε ένα ακόμη group με ατάκα από ελληνική ταινία που μου πρότεινε μια παλιά μου συμμαθήτρια. Κανονικά δεν θα έκανα, αλλά τώρα που δεν το βλέπει κανείς, γουάτ δε χεκ. Παρόλ' αυτά, κρίμα που το ρύθμισαν έτσι,  γιατί μπορεί να πέσεις έξω για κάποιον που έχει κάνει join σε κάτι που λέγεται "η απιστία δεν είναι μαγκιά, είναι αυτοταπείνωση" ενώ ταυτόχρονα ξέρεις πως την πέφτει στον γκόμενο σου. Χα.

Επίσης θέλω να πω πως σήμερα είχα την φαεινή ιδέα να καθίσω στο μπάνιο, αντί να κάνω όρθια ως συνήθως. Λοιπόν κανονικά δεν θα έπρεπε το καθιστό μπάνιο να σε ξεκουράζει; Εγώ γιατί νιώθω λες και με έχουν σπάσει στο ξύλο;

Θα ήθελα να πω επίσης σήμερα πως οι ταξιτζήδες είναι περίεργη φάρα και αν και τους αντιπαθούσα τα μάλα, τελευταία έπεφτα πάνω σε καλούληδες, ή έστω σε κανονικούς, που δεν με έκλεβαν. Προχτές όμως με πήρε ένας αλβανός κύριος, ο οποίος δεν ήξερε να με πάει από το σύνταγμα στην πάνω γωνία του πρώτου νεκροταφείου και καθόταν να το βρει όσο έτρεχε η ταρίφα, χωρίς να έχουμε ξεκινήσει. Ίσως κανονικά έτσι θα πρέπει να γίνεται, αλλά διάολε του ζήτησα να με πάει ακριβώς από πάνω, στην Υμηττού. Και είχε και πειραγμένο μηχανάκι, γιατί μου πήρε 8.50 ευρώ. Ναι, διπλή ταρίφα, αλλά δεν είναι 8.50 ευρώ τον κώλο του κάτω να χτυπούσε. Δεν είπα τίποτα γιατί είμαι ζώον. Αλλά την πλήρωσε ο σημερινός έλληνας κύριος, που με πήρε από τον σταθμό του αιγαλέου, να με πάει στο αττικόν. Αυτός δεν με έκλεψε, αλλά δεν είχε να μου δώσει ρέστα. Και επειδή πάντα όποτε παίρνω ταξί από το αιγάλεω για αττικό με βάζουν να χαλάσω στο περίπτερο έξω από το νοσοκομείο, την πλήρωσε αυτός. Δηλαδή σιγά, δεν του είπα και τίποτα. Η ταρίφα είχε 4.70, είχα δεκάευρο, και αντί να χαλάσω απαίτησα να μου δώσει δύο δίευρα και τα υπόλοιπα ψιλά. Τα οποία τα είχε να μου τα δώσει, αλλά ήταν μαλάκας, όπως όλοι οι ταρίφες. Δηλαδή όχι όλοι, αλλά πολλοί.

Διάβασα στο battered coutured αυτό το οποίο αναφέρεται σε αυτό. Το συγκεκριμένο blog δεν το είχα ξαναπετύχει, αλλά σαν project το βρήκα ευφυές και τρομερά ενδιαφέρον σαν κίνηση για τους καιρούς που ζούμε. Και μου έκανε τρομερά κακή εντύπωση το editorial της κυρίας αυτήνας που επίσης δεν ήξερα, διότι δεν δίνω τα λεφτάκια μου σε τέτοιου είδους περιοδικά, όσο και να μου αρέσει η μόδα. Που μου αρέσει. Πολύ. Το να κάτσει να γράψει ολόκληρο editorial κατακρίνοντας την ιδέα της δεσποινίδος το θεωρώ το λιγότερο ηλίθιο. Αλλά μου αρέσει που επιχειρηματολογεί κιόλας! Λες και θα πέσει η οικονομία, αν εμείς σταματήσουμε να αγοράζουμε ρούχα. Αφού έτσι και αλλιώς τα περισσότερα ρούχα μαζικής κατανάλωσης προέρχονται από τα ζάρα-μάρα και το κακό συναπάντημα. Τα οποία να πέσουν έξω δεν πρόκειται, όσο και να μειώσουμε τις αγορές μας. Αχ, απ' όπου και να το πιάσεις είναι καθυστερημένο, δεν θέλω να επεκταθώ, απλώς το αναφέρω για να το δουν όσοι δεν το είδαν. 

Το σάββατο βγήκα με τις 3 αγαπημένες φίλες-κολλητές-συμφοιτήτριες και πήγαμε στα fridays και μαζί μας ήρθε και το αγόρι της μίας και τον αρχίσαμε στα ψυχολογικά. Κανονικά βαριέμαι, αλλά εκείνη τη μέρα είχα ρέντα. Νομίζω πως πιο πολύ απ' όλα τον εντυπωσίασε η πίκα. Την Κυριακή ήταν πολύ ωραία επίσης. Ναι, κυρία alex, βγαίνουμε και εμείς, ΑΜΕ! Θα βγαίνω και θα κάθομαι να σου λέω τι ωραία που περνάω να ζηλεύεις. :p Βαριέμαι, μόνο και που το σκέφτομαι να κάτσω να γράψω αναλυτικά τι κάναμε. Μόνο εσύ μπορείς να το κάνεις αυτό και να μην βαριέται κανείς, το παραδέχομαι! Σήμερα στο μεταπτυχιακό μιλήσαμε για τη βουλιμία. Και κάναμε και μόνο ένα δίωρο. Και πολύ συγχύστηκα, γιατί και δεν έμαθα και τίποτα καινούργιο και μπορούσα να κάτσω τι ωραία σπίτι με το νι που πονούσε και η μεσούλα του. 

Αυτά τα βαρετά είχα να πω για σήμερα, χάρηκα πολύ που με ακούσατε.

p.s. Υποψιάζομαι ότι θα το μετανιώσω οικτρά, αλλά ναι, η δεσποινίδα στο avatar είμαι εγώ. Επίσης το γλαροπούλι είναι περσινό, αλλά μ' αρέσει πάρα πολύ και ελπίζω να συμφωνήσετε. 

Σάββατο, 15 Μαΐου 2010

Φίλες

*Αυτό το κείμενο είναι αφιερωμένο στην καλύτερη μου φίλη, τη Λουσία, που η πόρνη εξαφανίστηκε την προηγούμενη Πέμπτη και έκτοτε αγνοείται η τύχη της. Αν κάποιος διαβάζει αυτό το τίμιο blog και τυχαίνει να ξέρει που είναι, να μου το πει και μένα, γιατί εδώ έχουμε πένθος ομαδικώς, νι, φέι φέι, εγώ.




                       ........................................................................................................................

Πιο παλιά δεν ήμουν τόσο φιλική με τον κόσμο. Δηλαδή είχα την εικόνα ενός ντροπαλού παιδιού, που δεν κάνει εύκολα φίλους. Αλήθεια ήταν. Αυτό, και το ότι ήμουν σνομπ.

Αλλά μετά πέρασα στο πανεπιστήμιο. Και έμαθα ότι γι' αρχή έπρεπε να ρίξω τα στάνταρ μου. Δηλαδή να κάνω παρέα με άτομα που κανονικά δεν θα έκανα παρέα. Τελικά αυτό κατέληξε σε ένα ευτυχές γεγονός. Να έχω μια πολύ καλή φίλη, που αν και κανονικά δεν θα έκανα παρέα μαζί της, γιατί δεν έχουμε ούτε ένα κοινό ενδιαφέρον πέρα από την επιστήμη μας, κάνουμε μια χαρά παρέα. Αλλά αυτό έτυχε. Ήταν συγκυριακό. Μας έδεσε η φοιτητική ζωή.

Στη ζωή μου είχα πολλές φίλες. Είχα χοντρές φίλες. Αδύνατες φίλες. Κομπλεξικές φίλες. Μυθομανείς φίλες. Ανασφαλείς φίλες. Έξυπνες φίλες. Πραγματικά χαζές φίλες. Όμορφες φίλες. Άσχημες φίλες. Σεξομανείς, τρελές, ψωνάρες, φίλες που με μείωναν για να δειχθούν, φίλες που είχαν εμμονή μαζί μου, φίλες που μου έτρωγαν το χαρτζιλίκι.

Δεν ήμουν πάντα τέλεια. Αλλά όσες φίλες δεν έχω πια, είναι επειδή εγώ επέλεξα να μην τις έχω. Εκτός από τη Φ., αλλά μέχρι και αυτή δεν άντεξε στην απαράμιλλη γοητεία μου και γύρισε κάπως. Κάποια στιγμή πρέπει να θυμηθώ να την πάρω να βγούμε.

Όπως φαντάζομαι έχουν ανεχτεί και αυτές πολλά, αλλά τώρα δεν μιλάμε για μένα που είμαι ο ορισμός της τελειότητας, μιλάμε για εκείνες, έχω ανεχτεί και εγώ πολλά. Δεν θα βγάλω εδώ κανενός τα άπλυτα στη φόρα. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι παρόλο που θυμώνω, παρόλο που τις βρίζω πίσω από την πλάτη τους- έχεις επιχειρήσει να κατηγορήσεις μια γυναίκα μπροστά στα μούτρα της και πέτυχε;- όταν κάνουν κάτι σπαστικό, στο τέλος πάντα τις αγαπώ τις αναθεματισμένες. Στο τέλος με τουμπάρουν. Γιατί είμαστε τόσα χρόνια φίλες μωρέ και που να τρέχεις... Όχι γι' αυτό, αλλά και λίγο γι' αυτό.

Δεν είναι λίγο να έχεις διατηρήσει μια φιλία χρόνων. Δεν είναι εύκολο πράγμα. Πάει να πει ότι έχεις περάσει πολλά. Και κυρίως πάει να πει ότι έχεις περάσει καλά, για να είστε εδώ που είστε. Δεν υπάρχει η τέλεια συνταγή για μια επιτυχημένη φιλία, αλλά παρακάτω αναφέρω μερικά πραγματάκια που δεν είναι καλό να γίνονται στην αρχή και είναι καλό να γίνονται στην αρχή για να επιτευχθεί το επιθυμητό αποτέλεσμα, τουλάχιστον για μένα. Εν ολίγοις, οδηγίες για να με κάνεις φίλη σου:

Do not
1. Μην κρίνεις τη φίλη σου. Η φίλη σου δεν θα σε κρίνει, είναι πολύ αρχή ακόμη. Θα το κάνει κάποια στιγμή, αλλά αφού θα έχει περάσει καιρός και θα είναι στην καμπούρα σου και δεν θα μπορείς να κάνεις τίποτα. Το να κρίνεις στην αρχή μια φιλίας είναι εξαιρετικά λάθος και θα έπρεπε να τιμωρείται με θάνατο. Ένας απλός λόγος για το ότι το να κρίνεις τον άλλον δεν είναι προϊόν διασκεδασμού: ΔΕΝ ΜΕ ΞΕΡΕΙΣ ΔΙΑΟΛΕ.
2. Μην πιέζεις. Μην απαιτείς πράγματα από τη φίλη που δεν είναι σε θέση να δώσει, όπως άλλωστε ισχύει για όλες τις σχέσεις. Αφουγκράσου την κατάσταση και δες που σε παίρνει και που όχι. Αλλιώς θα με αναγκάσεις να σου πω ψέματα και να ξέρεις εμένα δεν με νοιάζει, γιατί έτσι και αλλιώς έχω πάντα την ξαδέρφη μου την Α. που βρίσκει τις τέλειες δικαιολογίες.
3. Επιπροσθέτως επουδενί μην απαιτείς πράγματα, όταν μάλιστα εσύ είσαι απόμακρη και της βόλεψης σου, γιατί είναι πολύ πιθανό να μην θέλω να σε έχω φίλη μετά και να σου το πω μέσα στη μούρη σου και μετά να κλαις και μετά να σε λυπηθώ και μετά να είμαστε ξανά φίλες για πολλά χρόνια, αλλά δεν υπήρχε λόγος να γίνει αυτό, υπήρχε;
4. Μην λες ψέματα. Οι μυθομανείς είναι μια πολύ αγαπημένη μου κατηγορία γυναικών. Αν θέλεις να λες ψέματα, κάντο, να ξέρεις ότι με διασκεδάζεις απίθανα και πως θα είσαι συχνά μέρος της συζήτησης. Της συζήτησης που κάνω με τις πραγματικές μου φίλες εννοώ.
5. Μη μου το παίζεις ιστορία. Ισχύει ότι και για την παραπάνω. Περιλαμβάνει μια τεράστια κατηγορία από μόνο του, που ξεκινάει από το "μη μου κάνεις θέμα από το που είσαι, που έχεις πάει και τι έχεις δει με τρόπο που ξέρουμε όλοι ότι κάνεις για επίδειξη" μέχρι το "μη μου το παίζεις ψυχολόγος"- εξαιρούνται οι φίλες μου που είναι και είναι και καλύτερες από μένα.
6. Μη παριστάνεις την ηθικολόγο. Όταν σου λέω για ένα γκόμενο που γουσταρίζω ενώ έχω σχέση, δεν είναι δυνατόν να μου λες "αυτό που κάνεις δεν είναι σωστό, αφού έχεις σχέση", συνδυασμένη με αποδοκιμαστική γκριμάτσα. Γι' αυτό οι άντρες είναι καλύτεροι φίλοι! Φαντάζεσαι σε ανάλογη κατάσταση να έλεγε ο ένας φίλος στον άλλο "ρε μαλάκα αφού έχεις σχέση...". ΓΚΕΗ. (Για να μην παρεξηγηθώ, ανάρμοστο κέρατο, όπου φίλη πουτανάρα κερατώνει τον γκόμενο της- ο οποίος την έχει στα πούπουλα- με την δικαιολογία "να, μα, δεν πήγαμε πουθενά όλα τα χριστούγεννα" πρέπει να καταψηφίζεται από όλες τις φίλες. Διακριτικά ή και όχι τόσο αν έχεις τα κότσια. )
7. Να έχεις όρια στην τρέλα σου. Όχι, το να ουρλιάζεις μέσα στον δρόμο χωρίς λόγο όταν έχω πονοκέφαλο π.χ. δεν είναι καλή ιδέα ή το να θέλεις να γνωρίσουμε οπωσδήποτε αυτούς τους γκόμενους, ενώ σου λέω κάτι σημαντικό.


Dο Dο
1. Κατοχή χιούμορ. Όταν λέω "κατοχή χιούμορ", εννοώ κατοχή κοινής αντίληψης του χιούμορ. Με τη φίλη μου τη Ν. είχαμε- και ακόμα έχουμε, απλώς όχι τόσο ηλιθιωδώς όπως παλιά- μια διαολεμένη κοινή αντίληψη του χιούμορ. Κατουρούσαμε τα βρακιά μας από το γέλωτα σε καθημερινή βάση και κανένας δεν καταλάβαινε γιατί. Για να καταλάβεις τι εννοώ. Δεν με ενδιαφέρει να είσαι αστεία με την αντικειμενική άποψη, δεν σε θέλω για εκπομπή στην τηλεόραση. Είναι αρκετό να με κάνεις να γελάω.
2. Σε αντίθεση με τον κανόνα 7 προηγουμένως, δεν θα βοηθήσει ιδιαιτέρως και το να είσαι καθώς πρέπει. Δηλαδή μόνο μία είναι τόσο καθώς πρέπει και καταφέρνει να με έχει φίλη της, και αυτό γιατί, μεταξύ άλλων πολλών υπέροχων που έχει, ανέχεται διακριτικά το ότι εγώ δεν είμαι. Μερικές φορές πρέπει απλώς να βγαίνεις από το τρένο και να μπαίνεις στο επόμενο βαγόνι και μετά ξανά πίσω, και αυτό σε όλη τη διαδρομή Κηφισιά- Πειραιάς. Άλλες δε, χρειάζεται απαραιτήτως να τραγουδάς δυνατά στο δρόμο "το τέρας αμάν, παίζει κουμ καν, κρατάει σφουγγαρόπανο, και σε φωνάζει κόπανο. Και μιλάει και μιλάει".
3. Άκου. Είναι βασικό να ακούς και να μην πετάγεσαι.
4. Μίλα όμως κιόλας. Είναι βασικό να έχεις κοινές εμπειρίες.
5. Νομίζω πως κάτι τέτοιο είναι βασικός άγραφος κανόνας, αλλά μερικές φορές είναι καλό να τονίζεται. Το να είσαι διακριτική με τον φίλο μου δεν είναι απαραίτητο. Μπορείς να είσαι όσο φιλική είσαι και με μένα, ίσα ίσα το επιζητώ. Όχι όμως όσο φιλική είσαι με εκείνον τον γκόμενο που θέλεις να ρίξεις, και ξέρεις όταν φλερτάρεις με τον γκόμενο μου αυτό φαίνεται.

Τέλος να επισημάνω αυτό: Η φιλία όπως και ο έρωτας είναι αποτέλεσμα αυτού που λέμε "χημεία". Υπάρχουν κορίτσια που δεν πληρούν τις προδιαγραφές απαραιτήτως, αλλά σε κάνουν να θέλεις να περνάς πολύ χρόνο μαζί τους και να αφιερώνεις ενέργεια. Ωστόσο με τον καιρό αυτό φθίνει, γιατί απλούστατα δεν υπάρχει το σεξ που αναζωπυρώνει τη σχέση και επικαλύπτει την διαφωνία χαρακτήρων.

υ.γ. Προφανώς και αυτό το κείμενο αναφέρεται σε γυναίκες, γιατί εδώ πέρα μιλάμε για γεγονότα και όχι για φανταστικά περιστατικά όπως "φιλία μεταξύ άνδρα και γυναίκας". Αν θέλετε τέτοια να πάτε στον Χαρδαβέλλα.