Τρίτη, 15 Ιουνίου 2010

The Island

Όταν πήγα την πρώτη φορά στη Σαντορίνη ήμουν 13 χρονών. Είχα περάσει κάποιες μέτριες μέρες στην Αμοργό με τη μαμά και τον μπαμπά, και πήγαμε να βρούμε τον αδερφό μου που ήταν ήδη κάποιες μέρες εκεί με φίλους του.  Πάνω εδώ θέλω να πω ότι θεωρώ την Αμοργό το χειρότερο νησί που έχω πάει. Νομίζω πως δεν έχει γιατί, ίσως να υπάρχει λόγος που τόσοι την επιλέγουν επί σειρά ετών για καλοκαιρινό προορισμό, εγώ δεν έχω εξαιρετικές αναμνήσεις. Ειδικά από τις παραλίες, που είναι καρά-απαραίτητο στοιχείο για να μου αρέσει ένα νησί. Ωστόσο, αν και όλα τα υπόλοιπα νησιά που έχω πάει δεν με έχουν απογοητεύσει (κλισέ μεν, αλλά η Ελλάδα είναι όντως πανέμορφη), τρία νησιά ξεχωρίζω, τη Σαντορίνη, τη Σαμοθράκη, και τα Κουφονήσια, που εντάξει μπορεί να είναι δύο, αλλά πιάνεται για ένα. Και από αυτά μόνο τα Κουφονήσια έχουν να επιδείξουν μοναδικές παραλίες, με τη Χαβανέζικη εκδοχή τουλάχιστον. Όμως η Σαμοθράκη και η Σαντορίνη έχουν τέτοια ενέργεια, που ακόμα και εγώ που δεν πιστεύω σε αυτά, είμαι ικανή να πάω και στον Χαρδαβέλλα για να το δηλώσω. Πως ναι, όντως, η γη αυτών των νησιών έχει κάτι το μυστικιστικό. Το διονυσιακό. Στο δάσος της Σαμοθράκης νιώθεις πως ζουν οι νεράιδες όλης της γης και πως από τα νερά των πηγών της, δροσίζονται τα ξωτικά τύπου νάνου- inside joke. Και όταν αγναντεύεις τη θάλασσα από την Οία... σας το ορκίζομαι παιδιά δεν παίρνω ποσοστά από το νησί, αλλά το συναίσθημα δεν συγκρίνεται με κανένα άλλο.

Ήμουν μόλις 13 χρονών και μπόρεσα να αναγνωρίσω το συναίσθημα της κατάνυξης. Δεν ήμουν ερωτευμένη, δεν είχα χάσει κανένα δικό μου, δεν είχα κανένα φλερτ στο νησί, τίποτα που να δικαιολογεί την επαφή που είχα με τον εαυτό μου, κοιτώντας αυτή τη θάλασσα. Αν ήμουν πιο ρομαντική ακόμη θα έλεγα πως με καλούν οι πρόγονοι μου, μιας και έχω καταγωγή από εκεί, αλλά δεν είμαι. Δεν έχω ιδέα τι είναι. Δεν έχει ούτε μία αξιόλογη παραλία πάντως. Όταν πρόπερσι πήγα με τις τέσσερις συμφοιτήτριες- κολλητές, η Β. το ένιωσε και αυτή. Ανεβαίναμε στην ταράτσα στο σπίτι του θείου μου και βλέπαμε τον απόκοσμο γκρεμό απέναντι μας... Μου το είπε και αυτή πως δεν έχει ξανανιώσει έτσι, πως δεν έχει δει τίποτα πιο όμορφο. Δεν το νιώθουν όλοι, εγώ το νιώθω κάθε φορά που πάω.

Εντάξει, το ξέρω ότι γίνομαι οβερσεντιμένταλ, και αυτό, το παραδέχομαι, είναι γιατί είδα τη χαζό παρέα με το ταξιδεμένο πανταλόνι νο.2, που καταλήγουν οι φιλινάδες στο νησί, για να τα ξαναβρεί το καυλάκι από τα γκίλμορ με τον «Κόστο». Αλλά δεν παύει να ένιωσα μια αγαλλίαση και ταυτόχρονα μια επιθυμία να ξαναπάω φέτος. Στα Κουφονήσια πάντως θα πάω έτσι και αλλιώς. Και κανονίζω και αλλού, όσο πιο πολλά μπορώ. Θέλω αυτό το καλοκαίρι να φάω ήλιο με το κουτάλι και ας μη μαυρίζω. Να δω τόσα πολλά αστέρια με τις φίλες μου και να απορούμε που κρύβονται όλα αυτά στις πόλεις που ζούμε. Να αφήνουμε τη Ν. και τη Β. να χορεύουν στα κλαμπς και εγώ με τη Μ. να πηγαίνουμε περιπάτους σαν γκέι ζευγάρι. Και αν μπορέσουμε με την Α. να μου επιδείξει τις οδηγικές τις ικανότητες στις στροφές της Άνδρου, και να χαζεύουμε ποια από τις δυο είναι πιο ασπρουλιάρα, θα ήταν τέλεια. Να πάω στη Χίο να φάω άελλα- το καλύτερο σουβλάκι, και μη μου αρχίσετε τώρα να μου λέτε εμένα ποιο είναι το καλύτερο, ντάξει; 

Και όσον αφορά τον ψαρά μου, να μου πιάσει πολλά πολλά ψαράκια, και εγώ να τον καμαρώνω και να ανησυχώ που αργεί να γυρίσει... Αλλά μακριά από τα χάλιμπουτς! (το χάλιμπουτ είμαι εγώ)

Δεν μου λείπει η Κρήτη. Έκλεισα 5 χειμώνες και 5 καλοκαίρια εκεί και θα είναι πάντοτε στην καρδιά μου και κάποια από αυτά στις dv κασσέτες μου. Ξέρω πως μια από τις παραδεισένιες παραλίες βρίσκεται στα Χανιά- το ελαφονήσι φυσικά, πιο άλλο;- και πως η παραλία της καρδιάς μου, ο Άγ. Πάυλος μπορεί να περιμένει. Όπως όλα τα πράγματα σ' αυτή τη ζωή, ότι δεν μπορώ να το φέρω πίσω, το αφήνω να φύγει. 

Δευτέρα, 7 Ιουνίου 2010

Don't let me think it twice!

Ο αδερφός μου λέει ότι οι τελευταίες μου αναρτήσεις δεν ήταν καλές. Δεν φτάνει που ανακάλυψε το blog μου επειδή χρησιμοποιούσε τον υπολογιστή μου, τολμάει να έχει και γνώμη κιόλας! Ορίστε μας, βρήκαμε τη σαμπάνια τσάμπα και την ξολοθρεύουμε- it's an inside joke. Άσχετο αυτό τώρα- και καλά, είναι πρόκληση για να του πείτε πόσο άδικο έχει και πόσο ωραία ήταν τα post μου. -.-

Οι τελευταίες μέρες μου ήταν πολύ γεμάτες. Και επειδή δεν είναι ποτέ έτσι, και περισσότερο μαθαίνω την αθήνα από την Αλέξια, παρά κανονικά, νομίζω πως αξίζουν μια ανάρτηση. Ο τίτλος απευθύνεται στην μονίμως γεροντοκορίστικη διάθεση μου, που αν η έξοδος δεν είναι ελεγμένη και σίγουρη, δεν συμβαίνει ποτέ. Κοινώς δεν ρισκάρω ποτέ στις βόλτες μου και συνήθως αντιμετωπίζω οτιδήποτε καινούργιο με asperger διάθεση. Αλλά όταν οι στιγμές διαδέχονται η μία την άλλη, χωρίς να σου αφήνουν περιθώρια σκέψης, τότε μπορούν να συμβούν και πολύ ωραία πράγματα. (Ή και όχι.)

Από την Τετάρτη το βράδυ ήμουν λοιπόν με το σκληρό μου αγόρι-χλωμό παλικάρι, που γύρισε από Βερολίνο και είπε να μου κάνει το χατήρι, οπότε και κάτσαμε μαζί μέχρι το Σάββατο το βράδυ, και περάσαμε πολύ ωραία. Πήγαμε βόλτες- δηλαδή έπρηζα όρχεις τη μισή μέρα και το απόγευμα με πήγαινε μια βόλτα, αμέ. Είδαμε ταινίες- μόνο το I love you Phillip Morris είδαμε, πολύ γέλιο, όλη την άλλη ώρα το pc  μου ήταν κατειλημμένο είτε με το να βλέπει πόκερ είτε με το να παίζει. Αλλά συζητήσαμε κιόλας- οι συζητήσεις μας, όταν δεν μαλώνουμε, όσο σοβαρές και να είναι, με κάνουν πάντοτε να γελάω υστερικά, γιατί τις ξεφτιλίζει και μ' αρέσει. 

Άρχισε π.χ. η κουβέντα από το ότι εγώ δεν θα μπορώ να κάνω κάμπινγκ (η γνώμη του), γιατί θέλω ανέσεις, και καταλήξαμε κάπως που ούτε και εγώ θυμάμαι πως, πως οι ινδοί κάνουν στον γάγγη μπάνιο, όχι μόνο επειδή είναι ιερός ποταμός-όπως νόμιζα- αλλά και γιατί δεν έχουν που αλλού να κάνουν μπάνιο. Πολλάν εξεπλάγειν, την αλήθεια μου να την πω, που δεν έχουν τρεχούμενο νερό, και το νι με κοίταζε και απορούσε πόσο καθοριστικά κακό μπορεί να κάνει το οξυζενέ, ακόμα και αν έχεις καιρό να το χρησιμοποιήσεις. Μετά αναρωτήθηκα αν βρωμάνε, μου απάντησε ότι φυσικά και βρωμάνε, αλλά έχουν συνηθίσει- αυτό που η αγάπη μου έχει απαντήσεις για τα πάντα, πολύ μου αρέσει- και μετά του λέω και εγώ ότι και σιγά, όχι πολύ καιρό πριν, κάνανε μπάνιο μερικές φορές τον χρόνο. Του λέω "δεν μπορεί να βρωμούσαν αυτοί, προφανώς συνήθιζε το σώμα και δεν μύριζε, αφού από την αρχαιότητα έτσι ήταν ο κόσμος" και μου έκανε πλάκα λέγοντας μου "Ναι, θα είπαν τα βακτηρίδια, α, είμαστε πολύ καιρό στη μασχάλη αυτουνού, ας σταματήσουμε να κάνουμε τη δουλειά μας. Ρε πάρτο χαμπάρι, δεν υπήρχε ψωλή και μασχάλη που να μη βρωμούσε στην αρχαιότητα!". Είναι σοβαρός άνθρωπος αυτός να κάνεις συζήτηση; Χιχι.

Μετά, το Σάββατο το βράδυ, αφού μου "έκλεψε" τον Φέι Φέι- έκανα cat-sitting όσο ήταν στο Βερολίνο- με εγκατέλειψε, και εγώ πήρα τηλέφωνο τη Τζο, που μου είχε προτείνει να πάμε κάπου, που κανονικά δεν θα πήγαινα, γιατί είχε κόσμο που δεν πολύ ήξερα, αλλά πήγα και ήταν πολύ ωραία και πέρασα φανταστικά και σ' ευχαριστώ Τζο! Και εκτός των άλλων, εκτός της ωραίας μουσικής και του κεφιού, κάποια στιγμή μπαίνει στο μαγαζί, όχι ο Τζούμας (που ναι Αλέξ, μπήκε και ο Τζούμας και τον είδα, χα τι έχεις να πεις που εσύ βγαίνεις κάθε μέρα και δεν τον βλέπεις και εγώ βγήκα μια φορά και τον είδα; χαχαχαχα), αλλά ένας άνθρωπος που μιλούσαμε στο μσν και στο φέις μπουκ κάτι μήνες τώρα. Δεν θέλω να τον εκθέσω εδώ πέρα για το πως γνωριστήκαμε, αλλά η αλήθεια είναι ότι μου είχε στείλει στο μέηλ μου μεθυσμένος και μου κλαιγόταν για την πρώην κοπέλα του- που μετά ευτυχώς έγινε νυν του και σταμάτησε να κλαίγεται :). Μπήκε λοιπόν αυτός και τον αναγνώρισα από τις φωτό και του μίλησα και έτσι γνώρισα από κοντά κάποιον που μιλούσα πόσο καιρό, πολύ αστείο. Χαρήκαμε και οι δύο κτλ. (Δεν είχαμε γνωριστεί γιατί είπαμε εγώ δεν πιστεύω σ' αυτές τις σχέσεις μεταξύ των δύο φύλων, το ίντερνετ είναι άλλο, δεν πιάνεται) Πάντως εντελώς σουρεάλ, νομίζω πως τέτοια σύμπτωση δεν μου έχει ξανατύχει! 

Και σήμερα- πλέον χτες- πήγα με τις κολλητές μου στο swap, στο οποίο πήγαινα πρώτη φορά και ήταν πολύ ωραία. Μας φόρεσε κορδελάκια η Θάλεια, και εγώ σκύβω στην μία κολλητή που δεν έχει καμία σχέση με το blogging και δεν ξέρει κανέναν από εδώ μέσα και της λέω "ουουου, αυτή την ξέρω, είναι μια κοπελίτσα που έχει ένα μπλογκ, και για ένα χρόνο λέει πως δεν θα αγοράσει τίποτα, γιατί έχει ήδη αρκετά ρούχα, και πολύ μου άρεσε η ιδέα της!" και μετά το είπα και στην άλλη κολλητή, η οποία όμως την ήξερε και με γνώρισε και επικρότησα την ιδέα της στην γνωριμία μας και ντράπηκα και λίγο γιατί η κολλητή της αποκάλυψε πως ξύπνησε ο εβραίος μέσα μου με τη φοβερή ιδέα της- για καλό, αλήθεια! Πάντως δυστυχώς ρούχα δεν είχα να πάω, καταρχάς γιατί το προηγούμενο βράδυ δεν έμεινα στο σπίτι μου, αλλά και από πέρσι είχα δώσει όλα μου τα ρούχα που δεν χρειαζόμουν σε απόρους. Όλο και κάτι θα έβρισκα βέβαια, αν ήμουν σπίτι. 

Μετά πήγαμε και φάγαμε κάτι τεράστια κλαμπ σάν-του-ιτς και είπαμε διάφορα κουτσομπολιά του σχολείου και διάφορα για τη δουλειά της Ν. και ύστερα γυρίσαμε σπίτια μας, και είμαι πολύ ευχαριστημένη από τις τελευταίες μέρες. Και αύριο θα έρθει η Τζο να την κεράσω χοτ ντογκ από τα Ιμαλάια, που κάνουν το καλύτερο χοτ ντογκ έβερ. 

Είδες τι χάνεις για να μην έρχεσαι στην Αθήνα; Ναι, σε σένα μιλάω. 


Τρίτη, 1 Ιουνίου 2010

Προς επίδοξες νύφες

Έχω μια αισιοδοξία πως θα συμφωνήσουν μαζί μου πολλές στα από κάτω σχόλια. Αυτή η αισιοδοξία θα με φάει. Λοιπόν, όταν γνώρισα τον πρώτο μου φίλο- στα 19 μου δηλαδή, γιατί πριν από αυτό, είχα δύο φοβερές σχέσεις 20 μέρες και μία βδομάδα αντίστοιχα- ή μάλλον πριν τον γνωρίσω, όπως έχω ξαναπεί σ’ αυτό το τίμιο μπλογκ νόμιζα εγώ θα ήμουν μια χαρά κοπέλα. Άκουγα ιστορίες από την κρύπτη, για τρομερά μούτρα που κρατούσαν φίλες μου στους γκόμενους τους και μονολογούσα «dude, that chick is crazy». Μετά λοιπόν γνώρισα τον Β. και έκανα ότι έκαναν και οι φίλες μου με μαθηματική ακρίβεια. Μιλούσαμε με τις ώρες στο τηλέφωνο, λες και δεν υπήρχε αύριο- είχαμε σχέση εξ αποστάσεως, αλλά αυτό δεν δικαιολογεί το ότι κοιμόμουν με ανοιχτό το κινητό, ναι, εγώ ήμουν, μιλάμε για τέτοια παράνοια, τα γράφω και ντρέπομαι- με έκανε να ζηλεύω και εγώ τσιμπούσα το τυράκι ώσπου έγινα μια ανασφαλής υστέρω, και έκανε και άλλα πράγματα και εγώ πολλά άλλα για τα οποία δεν είμαι περήφανη. Ύστερα, γνώρισα το νι και επειδή είχα περάσει τρία χρόνια στην τσίτα, ήθελα να χαλαρώσω. Είχαμε τι ωραία ελεύθερη σχέση, και ας ήμουν ερωτευμένη μαζί του, και ας πέθαινα, δεν με ένοιαζε με ποια ήταν και τι έκανε και ένιωθα τόσο καλά με τον εαυτό μου και ήμουν κιουλ. Βασικά, ίσως βοηθούσε το ότι η ελεύθερη σχέση ήταν απλά για τους τύπους, και το ότι ήμασταν πιο παντρεμένοι και από τους παντρεμένους, αλλά δεν θα σας το πω ποτέ αυτό.
Κάποια στιγμή, είπαμε αυτό το ελεύθερη σχέση να το κάνουμε σκέτο σχέση και κάπου εκεί είχε αρχίσει να με κουράζει και το ότι είχε το ελεύθερο να πηδιέται με όποια θέλει- ασχέτως αν δεν το έκανε ή άμα το έκανε τέλος πάντων δεν το κατάλαβα, οπότε και πάλι μπράβο του- και αυτό φάνηκε μάλλον γιατί και εκείνος έκανε σαν να εξαρτιόταν από τη ζωή του να αισθάνεται ελεύθερος. Και άρχισε το παρτιντί. Το οποίο συνεχίστηκε για δυο χρόνια, μέχρι που έφαγα το πρώτο μου κέρατο μάλλον, ακόμα επιμένει πως όχι, τέλος πάντων, δεν έχει καμία σημασία.  
Και γιατί το λέω έτσι λες και δεν τρέχει κάστανο; Πρώτον γιατί μεταξύ μας, και να έγινε κάτι, όντως δεν τρέχει κάστανο, με την έννοια ότι υπάρχουν τόσα πολλά άλλα που διαδέχτηκαν αυτό, αλλά και που προυπήρχαν αυτού, τα οποία με διαβεβαιώνουν ότι είναι σταγόνα στον ωκεανό. Αλλά κυριότερα, επειδή έχω την σθεναρή εντύπωση πως αν δεν γινόμουν στρίγγλα από αρνάκι, που ήθελα να κατουράω την περιοχή μου σε κάθε ευκαιρία που μία γυναίκα εμφανιζόταν σε ακτίνα 10 μέτρων, ίσως να μην είχε γίνει τίποτα. Ίσως και να είχε γίνει, αλλά εφ’ όσον και εγώ δεν είχα τη φωλιά μου εντελώς καθαρή, i call it even.
Και τι εννοώ δεν είχα την φωλιά μου καθαρή; Δεν εννοώ ότι και εγώ πήγα με κανένα άλλον. Εννοώ πως είχα κατάθλιψη σχεδόν από τον Σεπτέμβρη που ήρθα Αθήνα και ότι αυτός δεν ήταν στην Αθήνα. Αυτό μεταφράζεται στο ότι του έπρηζα τους όρχεις καθημερινά με τηλέφωνα τα οποία περιελάμβαναν ως επί το πλείστο ζήλια+ανασφάλεια+αυτοκτονικούς ιδεασμούς+κλάματα. Και δεν με χώρισε! Να κάνω και το σταυρό μου. Και η πλάκα ποια είναι. Ότι εγώ αυτά τα είχα από μόνη μου, δεν έφταιγε ο άλλος σε τίποτα. Εγώ είχα πρόβλημα προσαρμογής, δεν άντεχα τα λεωφορεία, την αθήνα, τη μάνα μου. Και μου έλειπαν τρομερά αυτός και τα γατιά. Αλλά αυτός ο δόλιος τι φταίει; Επομένως και στην περίπτωση που το έκανε ή το σκέφτηκε ή δεν ξέρω και εγώ τι, το μόνο που παράπονο ήταν ότι ήταν ένα μπάζο και τρομερά ηλίθια. Και ξέρω ότι όλες οι γυναίκες τα ίδια λένε για τις άλλες, αλλά η δικιά μας ήταν κιόλας.
Γιατί τα λέω όλα αυτά; Γιατί:
1.       Μην ζηλεύετε τους άντρες σας. Αν σας κάνουν να τους ζηλεύετε, επειδή είναι γκομενιάρηδες ή χωρίστε τους ή αποδεχτείτε ότι είναι ανασφαλή καθυστερημένα γουρούνια που σου πουλάνε θεωρίες περί της εξέλιξης και το ότι οι άντρες έχουν περασμένο στο dna τους να γονιμοποιούν ότι κινείται. (Εφ’ όσον πλέον δεν είναι ανεκτό και ουδεμία επιθυμία έχετε να σπέρνετε παιδιά σε κάθε αιδοίο, ίσως λέω εγώ ίσως να μην πρέπει να είναι ανεκτό να βάζετε και τον πούτσο σας σε κάθε αιδοίο. Λέω εγώ τώρα. Άντρες. Πφ.)
2.       Υπάρχουν άπειροι τρόποι να μην σε κερατώσει κάποιος, αλλά ο πιο εμπεριστατωμένος τρόπος για να συμβεί αυτό είναι να γκρινιάζεις ή να ανησυχείς εμφανώς για να μην το κάνει. Τότε θα το κάνει και είναι και σίγουρο και δεν το λέω εγώ, είναι σχεδόν κλισέ.
3.       Μην προσπαθείτε να αλλάξετε κάποιον, ακόμα και αν δεν ήταν έτσι στην «αρχή». Ή γενικώς αλλάξτε τον άμα μπορείτε, δεν είναι ότι δεν γίνεται. Αλλά κανείς δεν τα κατάφερε ποτέ με την γκρίνια. Αν υπάρχει έστω και μία γυναίκα που κατάφερε να αλλάξει κάποιον με την γκρίνια, εμφανίσου wonder woman! Δίδαξε τις δυνάμεις σου!
4.       Το να περνάτε από τη μία σχέση στην άλλη, επειδή δεν μπορείτε να είστε μόνες σας, δεν είναι και έγκλημα, και στο κάτω κάτω ποια είμαι εγώ να σας κρίνει, και εγώ το ίδιο έκανα. Και εγώ είχα το πρόβλημα, κανένας άλλος, διότι ήμουν στην καταπληκτική θέση να στεναχωριέμαι για τη σχέση που αγαπούσα τρία χρόνια, αλλά ταυτόχρονα να είμαι ερωτευμένη με την καινούργια και άστα μπλέξιμο. Για να μην πω ότι το να είσαι ελεύθερη είναι ωραίο πράγμα. Αρκεί βέβαια να έχεις φίλες. Και αυτό μας πάει στο παρακάτω.
5.       Όταν βρεις αυτόν τον γαμάτο τύπο και θα τον ερωτευτείς και θα θέλεις να περνάς όλη σου τη μέρα μ’ αυτόν γιατί είναι το ζουζούνι σου και δεν θα το βαριέσαι, ε λοιπόν DON’T. Μην παραμελείς τις φίλες σου, επειδή είναι παλιές, και ο άλλος είναι φρέσκο κρέας που θα σου προσφέρει καινούργιες κοινωνικές εμπειρίες. Καλές είναι και αυτές, τόσο καιρό υπήρχαν στη ζωή σου. Άσε που πρέπει να της κρατήσεις, γιατί όταν θα περάσουν τα πρώτα μέλια, κάπου πρέπει να αρχίσεις να γκρινιάζεις για τις μαλακίες που κάνει ο δικός σου, και αυτό θα το κάνεις στις φίλες σου, όπως λέει και η συμβουλή νο.2 και 3.
6.       Όσο περισσότερο μπορείς να κρατηθείς μακριά από τα «πεθερικά» τόσο το καλύτερο, εκτός και αν οι γονείς είναι γενικώς η συμπάθεια σου. Εμένα δεν είναι και αυτό συμπεριλαμβάνει όλους τους γονείς, ακόμα και τους καλούς. Εγώ είμαι η κακιά.
7.       Επειδή οι άνθρωποι είναι εγωιστικά όντα, είναι τρομερά συχνό πάνω σε ένα τσακωμό, επειδή αυτός έκανε κάτι χοντρό, να ξεχάσεις αυτομάτως ό,τι κρυφή η φανερή μαλακία έχεις κάνει εσύ μέσα στη σχέση και να τα φορτώσεις όλα πάνω του. Αν είσαι τέτοιος τύπος, κάντο, έτσι και αλλιώς αυτοί οι άντρες είναι τόσο μπουμπούνες που ακόμα και σήμερα καμία μαρτυρία δεν καταγράφηκε από άντρα που σήκωσε κεφάλι και είπε «Ναι, αλλά εσύ έκανες...». Σε αντίθεση με τη γυναίκα που αν κάθε φορά που ξεστόμιζε αυτή τη φράση της έδιναν και πενταεύρο, τώρα θα είχε την καρνταρόμπα της Μπράντζο. Παρόλ’ αυτά δεν είναι ωραίο πράγμα να γίνεται και καλό είναι ακόμα και αν το χρησιμοποιείς, τουλάχιστον να αναγνωρίζεις μέσα σου και τις δικές σου μαλακίες, είπαμε φανερές και κρυφές. Επειδή κεράτωσες τον Παυλάκη και αυτός δεν το έμαθε, δεν σημαίνει ότι δεν το έκανες, οπότε μην του πρήζεις και αυτουνού του καημένου τόσο τον μπούτσο επειδή αυτή η ψηλή ξανθιά συμφοιτήτρια του έστειλε μήνυμα.
8.       Σταματήστε επιτέλους αυτή την κακιά συνήθεια γυναίκες! Οι άντρες δεν είναι τα φορητά πορτοφόλια σας με ενσωματωμένο πέος! Άντε, επιτρέψτε του να σας πληρώσει καμιά φορά το σινεμά, όχι σαν τη «νύφη» μου που μετράει και τα πεντάλεπτα μην τυχόν και την κεράσει κάτι ο αδερφός μου, αλλά όχι και να εννοείται ότι θα γίνεται αυτό συνέχεια. Και τέλος πάντων αν δεν έχετε λεφτά μια εποχή, να του ανταποδίδετε όταν έχετε.
9.       Κεράτωνε τον άντρα σου και μάγια μην του κάνεις. Βασικά λυπάμαι άντρες, αλλά να μην ήσασταν τόσο ανασφαλή γουρούνια να μην ήταν πέρα για πέρα αληθινό.
10.   And last, but not least και αυτό ισχύει για όλους, άντρες, γυναίκες, αλήτες, πουλιά, όταν κάνεις κάτι να μην περιμένεις αντάλλαγμα. Αυτό το λάθος το έκανα στην πρώτη μου σχέση, στη δεύτερη σχέση έμαθα. Δεν αντιλέγω ότι ο άλλος θα είναι γαιδούρι αν δεν ανταποδίδει τις ευγενικές ή δουλικές ενίοτε χειρονομίες σου, αλλά αν συμβαίνει αυτό θα πρέπει δυστυχώς να καταφύγεις στον χωρισμό για κάποιον λιγότερο γαιδούρι. Το αδίακοπο γαιτανάκι του να κάνεις όλο και περισσότερα ή έστω να κάνεις πράγματα και μετά να προσπαθείς να τον φορτώνεις με τύψεις που δεν κάνει αυτός μην το ξανακούσω παρακαλώ. Ευχαριστώ.