Τρίτη, 30 Νοεμβρίου 2010

Are you fuckin' kidding me?

Ξυπνάω σήμερα το πρωί από τη δόνηση του κινητού. Ήταν η συμφοιτήτρια που κάνουμε μαζί πρακτική. Η ώρα ήταν 12 παρά 10. Είχα βάλει ξυπνητήρι εκείνη τη μέρα για να πάω στο νοσοκομείο, αλλά επειδή κοιμήθηκα στις 5 η ώρα το πρωί από τον βήχα, αποφάσισα- με πόνο ψυχής η αλήθεια  είναι, γιατί δεν υπήρχε τίποτα περισσότερο που να θέλω από το να τρέχω μέχρι το Χαϊδάρι, μετά το χθεσινό τρικούβερτο βήχα- να μην. 

Δεν το σηκώνω φυσικά, γιατί θα καταλάβαινε ότι μόλις είχα ξυπνήσει- δεν ξέρω αν φαίνεται σε όλους, σε μένα φαίνεται. Την παίρνω μετά από 2'. 
- Έλα τάδε, ήμουν στην τουαλέτα. Συνέβη κάτι;
- Έλα Φ., είσαι ακόμα άρρωστη; Δεν πιστεύω να έχει έρθει το νι σου και να μας λες ψέματα;
- Όχι, δεν έχει έρθει το νι, αύριο έρχεται μάλλον. Ναι, είμαι άρρωστη, όλο το Σαββατοκύριακο είχα πυρετό. (δεν είχα, ήμουν όμως εξαντλημένη από την ίωση, αλλά αυτό δεν νομίζω ότι πιάνει. ο πυρετός παρόλ' αυτά συγκινεί τους πάντες. όχι όμως και αυτήν!)
- Χτες να ξέρεις μας την είπε ο καθηγητής και να ξέρεις πήρε τηλέφωνο και η κόρη του δικού σου... (ο "δικός μου" είναι ένας παππούς που υποτίθεται έχω αναλάβει. και λέω υποτίθεται, γιατί πάω μαζί με ένα ειδικευόμενο ψυχίατρο και για τον παππού τι πάω, τι όχι, το ίδιο του κάνει. για του λόγου το αληθές, όταν ρώτησα τον καθηγητή αν πήρε όντως τηλέφωνο ούτε καν θυμόταν για ποιον άνθρωπο του μιλάω)
- Και τι δηλαδή, δεν έχουμε δικαίωμα ούτε να αρρωστήσουμε;;
- Ε, δεν ξέρω... Απλώς αν δεν είναι κάτι σημαντικό ρε παιδί μου να μη λείπεις...
- Καλά θα πάρω ένα ταξί και θα έρθω αν είναι. 

Σηκώνομαι με γενναιοψυχία. Η μαμά μου αναρωτιέται πως αποφάσισα τελικά να πάω, εγώ της εξήγησα πως οι συμφοιτητές μου ζηλεύουν που αυτοί πήγαν και εγώ δεν πήγα και μου κάνουν ψυχολογικό πόλεμο- τρου ντατ. 

Πάω εν τέλει, λέω στον καθηγητή πως είμαι άρρωστη, μου λέει αν είσαι άρρωστη γιατί ήρθες, οι άρρωστοι έχουν δικαιολογημένη απουσία. Κοιτάω τη συμφοιτήτρια μου με βλέμμα "το ήξερα μωρή μουσίτσα πως τσάμπα με κουβάλησες ως εδώ". Είχαν δε το θράσος να μου κάνουν αστειάκια του τύπου "μην τυχόν και μας κολλήσεις". Μέσα στο στόμα σας έπρεπε να βήχω κανονικά μαλακιστήρια, που με κουβαλήσατε τσάμπα πρωί πρωί μεσημέρι. 

Μαζευόμαστε μετά στο δωματιάκι της πρακτικής και γίνεται το εξής ωραίο. Η προαναφερθείσα συμφοιτήτρια- πολύ καλό κορίτσι κατά τ' άλλα, πολύ την συμπαθώ, μην κοιτάτε, ε και αν είπα και μια κουβέντα παραπάνω νερό και αλάτι- παίρνει ένα φίλο της τηλέφωνο και έπιασαν ψιλή κουβέντα. Και αρχίζει τα "είσαι ερωτευμένος; έλα ρε φίλε και ο τάδε ερωτευμένος; και ο δείνα ερωτευμένος;" τέτοιου τύπου κουβέντα. Όλοι άντρες αυτοί. Τι είναι ρε ο έρωτας, μην αρχίσω να βαράω φάπες; Όλοι οι τύποι εν τω μεταξύ αν κρίνω από το τηλεφώνημα, δεσμευμένοι με παράνομες σχέσεις. Δηλαδή να το πάθω τώρα το εγκεφαλικό ή να το αφήσω για όταν θα μου περάσει η ίωση; Πως ερωτεύτηκαν δηλαδή όλοι αυτοί; Και τι σκατά κάνουν και είναι ερωτευμένοι; Πως νιώθουν; Πως διάολο ορίζουν τον έρωτα μερικοί άνθρωποι; Ο ενθουσιασμός δεν είναι έρωτας. Ούτε ο πληγωμένος εγωισμός είναι έρωτας. Ντάξει; Όταν βλέπεις τον άλλον και τον λατρεύεις και θέλεις να τον προσέχεις και να τον αγαπάς για πάντα και κάνετε το υπεργαμάτο σεξ και γελάτε μέχρι δακρύων τότε σου επιτρέπω να δηλώσεις ερωτευμένος και μόνο τότε. 

Λοιπόν, επειδή πρέπει να πάω και στον γιατρό να με ακροαστεί: Δύο chick flicks - εμμονή - παντελώς ψέμα ασφαλώς 1. Going the distance και 2. Easy A με την απλώς εκθαμβωτική-πανέμορφη-θέλωναείμαισανκαιαυτήτώρα Emma Stone. 

Σήμερα έχουμε και τραγούδι. 



Τρίτη, 23 Νοεμβρίου 2010

Να μου ζήσει ρέι.

Σε μια βδομάδα το blog κλείνει δυο χρόνια. Να πω την αλήθεια κάπως δεν έχω καθόλου έμπνευση για τίποτα καινούργιο, αλλά αποφάσισα να μη το κλείσω, γιατί η ζωή είναι γεμάτη εκπλήξεις και δεν ξέρεις ποτέ τι μπορεί να συμβεί που να θέλω να το μοιραστώ μαζί σας.

Ευχαριστώ για ακόμη μια φορά όσους γνώρισα από εδώ μέσα, διαδικτυακά (kleine wolke, master g, kwlogria, sidheamalthia- ναι μουνί της λάσπης, κοίτα που μπαίνεις, στους διαδικτυακούς μου φίλους, να μάθεις να μην παίρνεις τον πανέμορφο κώλο σου να έρθεις αθήνα- και alex- μας λείπεις), αλλά και στην πραγματική ζωή που έτυχε να πούμε δυο κουβέντες ή και παραπάνω, πολύ παραπάνω (χρονολογικά: mahahou, mrs. stulf, dm japan, agit8d, η loud melody, αγαπημένη και λατρεμένη jojo -gogoth- και πανέμορφο kathystera) αλλά και όχι bloggers (κάποιος όχι blogger). Αλλά και οι τρομερές συμπάθειες μου, μου πρόσφεραν και αυτοί μέσα από τα posts τους (όπως το προβατάκι, το αγαπημένο μου σπουκάκι, η αμπίτο, ο πρώην elias νυν αυτός, η τρελοτουρίστρια, η άσπα, ο γ. μ., ο γιωρίκας, η αντιπαθέστατη και σιχαμερή τανίλα :), η ουλαλούμ, ο διπρόσωπος, η έφη, ο σάρπερ, η λου, το κορίτσι που ήθελε πολλά... ίσως ξεχνώ κάποιους, δεν έχει και πολύ σημασία, έτσι;

Όλους αυτούς τους ευχαριστώ, άλλους γιατί με καλώς όρισαν, άλλους γιατί μου είπαν μια γλυκιά κουβέντα, άλλους γιατί τους αγαπώ, αλλά και κάποιους που και ας μην τους αγαπώ κάτι μου δίδαξαν με τον τρόπο της γνωριμίας μας. 

Λοιπόν ώρα για το γκάλοπ: "Τα αστεία του πολέμου (που θα τα θυμόμαστε μετά και θα γελάμε)" είναι μια φράση από τους α.μ.α.ν από ένα σκετς εποχής πολέμου της αμερικής, με ποια χώρα δεν θυμάμαι, πάντως ο μπιλ ήταν πρωθυπουργός. Τέλος πάντων, πόσοι να είναι οι άνθρωποι που να έχουν συγκρατήσει αυτή τη συγκεκριμένη φράση; Υποθέτω όχι πολλοί. Παρόλ' αυτά η κολλητή μου επέμενε ότι την έχει ακούσει από αλλού και όχι από μένα. Της εξήγησα πως αυτό δεν γίνεται. Τώρα ποιοι είστε αυτοί οι 4 που την ξέρετε, δεν ξέρω. Αλλά είμαι σίγουρη πως λέτε ψέματα!

Παρακάτω. Ξυπνάω πρωί και υποφέρω. Κάνω πρακτική σε νοσοκομείο και βλέπω διάφορα περιστατικά με τους 2 συμφοιτητές μου, με τεράστιο χιτ τα οργανικά ψυχοσύνδρομα. Το τι γιαγιά και παππού έχω δει τον τελευταίο μήνα που νομίζει ότι έχουμε 1960 (ένας μέσος όρος χρονολογίας) δεν περιγράφεται. Το αποκορύφωμα όλων είναι ότι προσβάλλονται μάλιστα και λένε "χρονολογία; βεβαίως και ξέρω τι χρονιά έχουμε... έχουμε χίλια οχτακ... ε, όχι, χίλια εννιακόσ... εβδομήντα πέντε". Καταλαβαίνεις. Ε, βλέπουμε κάτι καταθλίψεις, άντε καμιά μετατρεπτική διαταραχή στο τσακίρ κέφι, και διάφορα άλλα.

Αλλά το καλύτερο είναι οι ναρκωμανείς. Που εγώ τους λυπάμαι βέβαια, αλλά είναι και οι πιο αστείοι κυρίως. Σκάμε μύτη λοιπόν και όταν καταλάβουν ότι εμείς έχουμε τα κουμπιά αρχίζουν, "γιατρέ μου δεν είμαι καλά... δεν κοιμάμαι καλά..." (ενώ μέχρι πριν 1' μπορεί να έλεγαν ότι κοιμήθηκαν μια χαρά). Ένας την προηγούμενη βδομάδα ήθελε ένα "μιξ". Να του λέει ο γιατρός "δεν μπορώ να στα κάνω σούπα άνθρωπε μου" και να του λέει το τζάνκι "ε, μα τώρα εμένα θα μου πεις; όσα στεντόν και να μου βάλεις δεν θα κάνουν δουλειά, πρέπει να μου βάλεις μια μίξη!" και να τον κυνηγάει στο διάδρομο και να του λέει ότι δεν ξέρει τη δουλειά του. Το ίδιο και προχτές με άλλον. Είχε τη συνταγή έτοιμη, ήθελε 5 χάπια, 4 ίδια πρωί, μεσημέρι, απόγευμα, βράδυ και ένα άλλο επιπλέον το βράδυ. Τελικά του τα έβαλε ο γιατρός, αλλά μας κατάχεσε πρώτα καλά καλά. (δηλαδή εντάξει, εμείς δεν ακούμε τίποτα, εμείς είμαστε ακόλουθοι, ο καημένος ο γιατρός τα ακούει όλα) 

Τέλος πάντων, διάφορα συμβαίνουν, ωραία περνάμε, δεν μπορώ να πω. 

Το άλλο blog, για όσους το ξέρουν, το έχω κλείσει προς το παρόν. Όσοι θέλουν πρόσκληση να μου στείλουν στο μέηλ. 


Δευτέρα, 1 Νοεμβρίου 2010

Ύπνος. Θάνατος. Τίποτ' άλλο.

(καταρχάς θυμάστε το προηγούμενο ποστ; την γουστάρει, εντάξει. ξέρω ότι είχατε μεγάλη καούρα)

Για να ξεκαθαρίσουμε από την αρχή, δεν είμαι ο άνθρωπος που πάνω απ' όλα θα βάλω τον ύπνο. Στις απολαύσεις της ζωής θα έβαζα πρώτα το σεξ και το γέλιο και ύστερα το φαγητό και τον ύπνο. Αλλά και το φαγητό και τον ύπνο, όποτε τα έχω ανάγκη με πιάνει το κατοχικό μου σύνδρομο. Δεν θα στερηθώ για κανένα λόγο τον ύπνο μου και αν τολμήσεις να πάρεις από το φαγητό μου πριν χορτάσω θα τ' ακούσεις. (φλονς ντάζντ σέαρ φουντ!)

Αυτό συμβαίνει υποθέτω γιατί ποτέ δεν τα πήγαινα καλά μ' αυτά τα δύο. Από μικρή με έπιαναν οι ανορεξίες μου και από μικρή φοβόμουν να κοιμηθώ. Σαν παιδί δηλαδή φοβόμουν να κοιμηθώ μόνη μέχρι και έφηβη. Δεν πίστευα ποτέ ότι θα καταφέρω να κοιμάμαι μόνη μου και να το απολαμβάνω. Θυμάμαι πως ανυπομονούσα να παντρευτώ ώστε να μην χρειαστεί να κοιμηθώ ποτέ ξανά μόνη. 

Τέλος πάντων, τώρα που πρέπει να ξυπνάω κάθε πρωί το αργότερο στις 8, μετά από πολύ καιρό, θυμήθηκα γιατί η κολλητή/ συμφοιτήτρια μου μ' έχει στο κινητό της ως "κουρασμένη". Προπτυχιακά είχαμε αρκετά μαθήματα τα οποία ήταν στις 8:30 και αν όχι όλα, πολλά από αυτά τα παρακολουθούσα. Που σημαίνει ότι έπρεπε να ξυπνάω γύρω στις 7:30. Ξέρετε τι σημαίνει αυτό για ένα φοιτητή και δη εμένα που κοιμόμουν στις 9 το πρωί; (όχι, δεν έβγαινα. μέσα καθόμουν και έβλεπα ταινίες) Ότι όλη την υπόλοιπη μέρα ήμουν μ' ένα περίλυπο ύφος, λέγοντας συνεχώς "είμαι πολύ κουρασμένη...". 

Τώρα λοιπόν που κάνω πρακτική στο μεταπτυχιακό μ' έχει πάρει χαμπάρι η κοπέλα που κάνουμε μαζί πρακτική και με κοροιδεύει. Π.χ. μια μέρα δεν πήγα από το πρωί και μετά όταν πήγα έμαθα ότι ούτε ο υπεύθυνος καθηγητής είχε πάει εκείνη τη μέρα, αλλά ούτε και είχαμε παραπεμπτικά στην πρώτη επίσκεψη, αυτή που έχασα δηλαδή- που σημαίνει δεν μας κάλεσαν από το νοσοκομείο να πάμε να "εξετάσουμε". Και ένιωσα τρομερή αγαλλίαση που δεν είχα ξυπνήσει πιο νωρίς. Και στο γυρισμό μου λέει η συμφοιτήτρια μου "πάντως Φλονς καλό θα ήταν να αρχίσεις να γίνεσαι πιο συνεπής- σημειωτέον μόνο άλλη μια φορά δεν είχα πάει, κατά τ' άλλα είμαι πιο πολύ στην ώρα μου απ' αυτήν, αλλά έχε χάρη που αυτή κάνει και άλλες δυο δουλειές και είναι ένα χρόνο μόνο μεγαλύτερη από μένα, οπότε το μουγκώνω η μουλάρα- θα δεις θα αρχίσεις να νιώθεις και καλύτερα για τον εαυτό σου". Πήγα να της πω ότι εγώ μια χαρά ένιωθα μέχρι που μου την είπες, αλλά είπαμε αυτή άλλες δυο δουλειές, εγώ μετά βίας σέρνω το κουφάρι μου στην πρακτική κάθε πρωί. 

Στην πενταήμερη εκδρομή, εκεί όπου όσοι είχαν την "τύχη" - εντελώς ειρωνικά όμως- να πάνε, ξενυχτούν και τις 5 μέρες, εγώ κοιμόμουν κάθε βράδυ και μάλιστα από πολύ νωρίς. Η κολλητή μου ακόμα μου λέει την ατάκα "Νένα, άμα δεν κοιμηθώ ΘΑ ΑΡΡΩΣΤΗΣΩ!" που της έλεγα έπειτα από τα παρακάλια της να πάω στο "κλαμπ" του ξενοδοχείου. 

Το σάββατο, περιμένοντας την αγαπημένη μου Φ. που άργησε να έρθει, βρέθηκα με μία εκ των φιλενάδων της στο μετρό και συζητούσαμε μέχρι να έρθει. Η κοπέλα δεν είχε κοιμηθεί για δυο μέρες, γιατί διασκέδαζε για δυο μέρες. Εγώ αυτό δεν μπορώ να το κάνω! Να μείνω ξάγρυπνη ένα βράδυ το έχω κάνει. Και να κοιμηθώ αργά το επόμενο, και αυτό. Αλλά στο κρεβάτι μου! Δεν διασκέδαζα. Δεν είναι διασκέδαση να μένεις ξύπνιος κύριοι! Είναι μαρτύριο!

Γενικά εγώ και το κρεβάτι μου έχουμε μια σχέση πάθους. Μου έχει σταθεί σε πολύ δύσκολες στιγμές και του το αναγνωρίζω. Είναι παντοτινός μου σύντροφος και στις χαρές μου (ελάτε τώρα, ξέρετε τι εννοώ) και στις λύπες μου (αυτό που πέφτεις με λυγμούς και σηκώνεσαι μετά από 2 ώρες; αυτό.) 

Υπάρχουν άνθρωποι, οι λεγόμενοι light sleepers, που κοιμούνται 4-6 ώρες και είναι μια χαρά. Εγώ αν δεν κοιμηθώ τουλάχιστον 8 δεν είμαι εντάξει μετά. Βέβαια, είτε 8 κοιμηθώ είτε 18 το σύνηθες είναι να χασμουριέμαι μέχρι να ξαναπάω για ύπνο. Πολύ πιθανό να ήμουν γάτα στην προηγούμενη ζωή μου, όπως ο Φέι Φέι που τηρεί τις μελέτες όπου βγάζουν στις γάτες 16 ώρες ύπνο κατά μέσο όρο. Αν με δείτε πάντως να χασμουριέμαι, μην παρεξηγηθείτε. Δεν βαριέμαι, απλώς είμαι χουζούρης. 

Αυτή τη βδομάδα αναδιαμόρφωνα το δωμάτιο μου. Δεν είχα ασχοληθεί τον χρόνο που μας πέρασε, από τότε που ήρθα από το Ρέθυμνο, αλλά από τότε που συνειδητοποίησα πως όμορφο δωμάτιο= καλή διάθεση= όρεξη για ζωή βάλθηκα να το κάνω ομορφούλικο. Και το κατάφερα νομίζω. (τον πίνακα δεν τον έχω κρεμάσει ακόμη)

Αυτά.