Κυριακή, 26 Δεκεμβρίου 2010

Εμίλια Γκαλότι και κάτι ψιλά

Πήγαμε χτες με την κολλητή και παλαιά συμμαθήτρια- εκτός από τα 25 φέτος, κλείνουμε και 10 χρόνια φιλίας- Νένα να δούμε την Εμίλια Γκαλότι στο εθνικό. Σωστή απόφαση για ανήμερα Χριστουγέννων. Θέατρο είχα να πάω από το καλοκαίρι του '09. Όσο και να λέω πως θέλω να πηγαίνω συχνά. Τέλος πάντων, φτάνω αργοπορημένη στο εθνικό, η καρδιά του Εβραίου μέσα μου σκίρτησε που θα έδινα μόνο 13 ευρουλάκια για να δω θέατρο- φυσικά όταν ο κινηματογράφος στα village έχει 9, δεν μπορείς παρά να κάνεις ένα μικρό πάρτι που θα δεις θέατρο με 13 ευρώ, ακόμα και αν είναι χάλια, που στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν ήταν- πίνω τη σοκολάτα μου, βλέπουμε τη Λέχου, η οποία ήταν πανέμορφη, και μπαίνουμε μέσα. 

Αρχίζει η παράσταση και αυτό που θα σας μεταφέρω είναι απλώς μία άποψη ενός ανθρώπου που δεν βλέπει θέατρο, εσείς άμα θέτε την ακούτε και πάτε και το βλέπετε. Ξεκινάει λοιπόν και νιώθω κάπως άβολα, διότι πες μου εμένα τι δουλειά έχω να βλέπω την πρωταγωνίστρια να κάνει σαν επιληπτική υπό τους ήχους του sway, σε έργο του 18ου αιώνα. Εντάξει ξέρω γω κύριε Χουβαρδά, είπαμε να το κάνουμε σημερινό το εργάκι, αλλά μπάστα. Μετά κάνει τα ίδια και ο Κουρής με τους άλλους τρεις κυριούληδες που κάτι συμβολίζανε τώρα αυτοί, αλλά δεν το χω μετά το χθεσινό μεθύσι, και λέω οκ. Ήταν αν μη τι άλλο σαφώς πιο όμορφος από την πρωταγωνίστρια και όπως αποδείχτηκε και στην πορεία, ήξερε να παίζει. 

Τέλος πάντων το sway θα βαρεθείτε να το ακούτε λίγο, αλλά το κολλάει κάπως καλύτερα στην πορεία. Μπαίνεις και στο νόημα της σκηνοθεσίας μετά το πρώτο δεκάλεπτο και δεν σου φαίνεται τόσο άβολο. Το έργο σαν έργο δεν ήταν πρωτότυπο. Ούτε αυτά που έλεγε. Το πως το έλεγε όμως, με την φαντάζομαι πολύ καλή μετάφραση του, ήταν κάποιες φορές συγκλονιστικά, στην απλότητα τους. Φυσικά όλοι οι ηθοποιοί, πλην της πρωταγωνίστριας στάθηκαν στο ύψος του ρόλου τους, με τη συγκλονιστική Στεφανία Γουλιώτη, στο ρόλο της απατημένης κόμισσας, να δίνει μια τέλεια ερμηνεία και τον Κουρή να μη μου θυμίζει πλέον ευτυχώς τίποτα ως αδερφός του Παπακαλιάτη- καταραμένο live blogging, πόσο χαμηλά με έχεις ρίξει τέλος πάντων. 

Η πρωταγωνίστρια τώρα. Εντάξει ότι δεν μ' άρεσε, δεν μ' άρεσε. Τώρα αυτό το πράγμα, που λίγο ήθελε να δείχνει την καθυστερημένη- αθώα, λίγο σαν τη σελήνη στη λάμψη ένα πράγμα, σκηνοθετική οδηγία μου μυρίζεται, σαφώς, αλλά άλλο να της είπαν και να μην μπορούσε να το αποδώσει; Να της είπαν να τα λέει όντως έτσι, ενώ αυτή μπορούσε και καλύτερα; Δεν ξέρω, τι να πω, δεν ξέρω. Κρίμα είναι, γιατί εγώ σου λέω κάθεται το κοριτσάκι και διαβάζει την κριτική εμένας της άχρηστης, και πως θα αισθάνεται που εκθειάζω όλους τους υπόλοιπους και αυτή την κράζω; Όχι, καταλαβαίνω. Αλλά ψέματα να πω; Ήθελα κάτι καλύτερο σε πρωταγωνίστρια. 

Τέλος πάντων, μην το ψυρίζω, ήταν ωραίο. Να πάτε να το δείτε. 

Πάμε μετά για ποτό. Στο huge. Μικρό βλαχάκι εγώ, δεν είχα ξαναπάει. Παίρνουμε τα ποτά μας, να σου δυο νεαροί χαριτωμένοι στην κυριολεξία που ήθελαν να βάλουν τα πανωφόρια τους στα κρεμαστράκια που είχαμε βάλει τα δικά μας. Και να 'σου οι χαριτωμενιές και να 'σου τα γελάκια. Γυρνάω και λέω στη Νένα:

-Αυτοί που μας την ψιλοπέφτουν γκέι ζευγάρι δεν είναι;
-Ναι, μου λέει, με την πιο απόλυτη φυσικότητα.

Ε, δεν ήταν. Εκεί που της ανέλυα την τελευταία μου θεωρία, πως δηλαδή μετά από σεβαστό χρονικό διάστημα μέσα σε μια σχέση βαριέσαι και πως το σεξ όσο ωραίο και αν συνεχίζει να είναι, μοιάζει με τη μαλακία που κάνεις από τα 12, και ύστερα τι κάνεις, χωρίζεις ή όχι και αν χωρίζεις έτσι και αλλιώς δεν θα γίνεται πάντα το ίδιο και τέλος πάντων τι θα γίνει σ' αυτή τη ζωή, δεν γίνεται να χωρίζεις επειδή βαριέσαι, ήρθαν και μας έπιασαν την κουβέντα. Ο "δικός" μου, πολύ ωραίο "παιδάκι" (οκ, το ξέρω ότι μιλάω σαν χαζογκόμενα, αλλά θέλετε να μου εξηγήσετε πως να τους πεις αυτούς που είναι κοντά 30 χρονών και μοιάζουν με παιδάκια; ε, τι να πω τώρα; πολύ ωραίος άντρας; μόνο άντρας δεν ήταν. σταύρε, ελπίζω να μη με διαβάζεις, αλλά που να με βρεις να με διαβάσεις με 3 ώρες μπροστά στον υπολογιστή το πολύ), όχι την αλήθεια μου θα την πω, αν δεν είχα σχέση και αν ταυτόχρονα με μένα, κατά διαστήματα δεν την έπεφτε σε όλο το μαγαζί, θα του καθόμουν. Αλλά ένα, έχω σχέση και δύο, ταυτόχρονα με εμένα αντάλλαζε αβρότητες και με την γκαρσόνα και με μια άλλη κοπελίτσα. Το λέω στη Νένα μου λέει "εσύ μαλάκα αρχίζεις τις ζήλιες από το one night stand;" και γελούσαμε. Μα όχι, δηλαδή κάτσε ρε φίλε. Όταν στην πέφτει κάποιος δεν πρέπει να την πέφτει μόνο σ' εσένα; Δεν είναι βασικό; Να μην τα πολυλέω, γίναμε λιάρδα (πιο μεθυσμένη πέφτω σε κώμα), λέγαμε ψιθυριστά μαλακιούλες η μία στην άλλη και σκάγαμε στα γέλια (τύπου: τώρα εγώ πρέπει να του κάτσω αυτουνού; ποια είναι η πολιτική του φλερτ τη σήμερον ημέρα; τι θα έλεγε ο ζαμπούνης αν ήταν εδώ;) μετά μας ζήτησαν να πάμε σπίτι τους, αλλά εμείς πήραμε το πολυαγαπημένο 040 και πήγαμε στα δικά μας. 

Εγώ τώρα, το ξέρω ότι είμαι διαρκώς "παντρεμένη" από τα 19 μου και είμαι και λίγο βόδι σ' αυτά, αλλά έχω άδικο που νόμιζα ότι τα one night stands ήταν μόδα που πέρασε και ότι τώρα παίζουν μόνο στις σειρές του Παπακαλιάτη; Κάνει ακόμα ο κόσμος one night stands; Και στην τελική δεν είμαστε λίγο μεγάλοι γι' αυτά τα πράγματα; Είμαι πολύ παρθενόπη; Υπάρχει κάποιος ειδικός να μου απαντήσει σ' αυτά τα φλέγοντα ερωτήματα; 

υ.γ. αυτός ο κύριος χτες μου είπε ότι ασχολείται με το θέατρο και ύστερα όταν του ζήτησα να γίνει πιο συγκεκριμένος που είπε ότι είναι ηθοποιός. αλλά στην πραγματικότητα δουλεύει σ' ένα φαρμακείο. ερώτηση: εγώ να λέω πως είμαι ψυχολόγος; τζο να λες εσύ πως είσαι σκηνοθέτης; τέλος πάντων που είναι το κράτος; 

Τετάρτη, 22 Δεκεμβρίου 2010

L'arnacoeur


Το να κάνω ανάλυση σε μια ταινία δεν είναι από τα άμεσα ενδιαφέροντα μου πια. Για να κάνω κριτική σε μια μέτρια γαλλική ταινία, ενώ μόλις προχτές έκανα καινούργιο ποστ αυτό πάει... ό,τι πάει να πει. 

Ψέματα, αυτό δεν είναι κριτική για μια ταινία. Αυτό είναι κριτική για τις ανθρώπινες σχέσεις. Τέλος πάντων, η υπόθεση της ταινίας απλή, τίποτα το πρωτότυπο. Τύπος έχει ως δουλειά του να διαλύει σχέσεις, σαγηνεύοντας γυναίκες που δεν είναι ευτυχισμένες μέσα σ' αυτές- ουδέποτε γυναίκες ευτυχισμένες. Το κόλπο πιάνει παραμυθένια, γιατί δεν προλαβαίνει να πουλήσει έρωτα, υποτίθεται η γκόμενα καταλαβαίνει ότι δεν πρέπει να είναι στη σχέση που είναι και χωρίζει. Χα! Χα! Χα!

Πέρα από το ψέμα της όλης υπόθεσης - γιατί μεταξύ μας, όσο ζω δεν έχω δει γυναίκα να ξυπνάει από το λήθαργο, τη σήμερον ημέρα μάλιστα που η ανασφάλεια των ανθρώπων χτυπάει κόκκινο και οι σχέσεις έχουν γίνει μάστιγα- η ταινία συνεχίζει στην παντελώς προβλέψιμη υπόθεση. Το γκομενάκι καλείται να χωρίσει ευτυχισμένο ζευγάρι, γιατί είναι πολλά τα λεφτά άρη, η γκόμενα- γυναίκα του τζόνι ντεπ με τα πολλά πέφτει σαν παραγινωμένο σύκο, παρατάει γάμο και άγγλο πάμπλουτο γαμπρό και τρέχει στον άπλυτο, διότι να μην ξεχνιόμαστε, παπούτσι από τον τόπο σου και ας είν' και χρεωκοπημένο ή κάτι τέτοιο. Και διεκδικεί μια θέση σ' αυτές.

Η σκέψη μου είναι η εξής: Πόσο εύκολο είναι να χαλάσουμε μια σχέση; Είτε αυτή πάει καλά είτε όχι; Προσωπικά είμαι αηδιαστικά εμμονική με όλες μου τις σχέσεις και με την πρωταγωνίστρια αυτών, τη σχέση μου. Θα με ρωτήσεις γιατί; Γιατί να είσαι εμμονική με τους ανθρώπους που έρχονται στη ζωή σου, όταν υπάρχουν τόσα εκατομμύρια από δαύτους που μπορούν να αποκαταστήσουν τους ζωντανούς θανάτους στη ζωή σου; Η απάντηση και όλη η αλήθεια για το πως διαχειρίζομαι τις σχέσεις μου βρίσκεται στο high fidelity και είναι ένας από τους λόγους που βρίσκεται στη λίστα με τις αγαπημένες μου ταινίες:

-- Just shut up, please, I'm trying to explain, okay?  That other girl, or other women, whatever, I was thinking that they're just fantasies, you know, and they always seem really great because they're never any problems, and if there are they're cute problems like we bought each other the same Christmas present or she wants to go see a movie I've already seen, you know?  And then I come home and you and I have real problems and you don't want to see the movie I wanna see, period.  There's no lingerie...
-- I have lingerie!

-- Yes you do.  You have great lingerie but you also have cotton underwear that's been washed a thousand times and its hanging on the thing and ... and they have it too just I don't have to see it because it's not the fantasy ... do you understand?  I'm tired of the fantasy because it doesn't really exist and there are never really any surprises and it never really...
-- Delivers?
-- Delivers.  Right.  And I'm tired of it and I'm tired of everything else for that matter but you'll never see me get tired of you ... so ...

Το ζήτημα είναι να έχεις βρει αυτόν που θες και να σε κάνει να γελάς και να κάνετε τέλειο σεξ και αν μαλώνετε που και που ή και συνέχεια, δεν έχει καμία σημασία, να μην πω και καλύτερα γιατί τι διάολο σχέση πάθους είναι αυτή αν δεν μαλώνετε; 

Πάντα θα υπάρχει κάποια άλλη και κάποιος άλλος. Που θα φλερτάρεις ξανά από την αρχή, θα φιλήσεις ξανά από την αρχή, θα κάνεις σεξ ξανά από την αρχή. Μέχρι να περάσουν 1,2,3,4 χρόνια για να βρεθεί κάποια/ ος άλλη/άλλος για να ξανακάνεις τα ίδια. 

Δεν ξέρω τι άλλο να γράψω. Απλώς να, είδα αυτή την ταινία και σκέφτηκα όλα αυτά που λέω και άλλα τόσα που δεν τα λέω. 

Αν έχετε όρεξη πείτε τη γνώμη σας. A, και αυτό δώρο για τις γιορτές




Δευτέρα, 20 Δεκεμβρίου 2010

Photos and love

     Αυτές οι μέρες που πέρασαν ένιωσα τόσο χαρούμενη, τόσο γεμάτη από αγάπη, και το ξέρω ότι εδώ μέσα συνήθως γκρινιάζω, αλλά σήμερα θα με ανεχτείτε να είμαι έξτρα χαρούμενη. Και μάλιστα χωρίς ενοχές, χωρίς δεύτερες σκέψεις- μήπως το γρουσουζέψω αν το πω και με παρατήσουν όλοι και κάνω γιορτές μόνη μου;- χωρίς γκρίνια. Λίγο φωτογραφικό κράξιμο μόνο, χωρίς λόγια. :)

     Την Παρασκευή ήρθε ο γλυκός μου Kathy. Εκεί που περπατούσαμε λοιπόν από μοναστηράκι για να πάμε στα εξάρχεια (-ναι, δίπλα είναι μωρέ, 15' δρόμος, - όταν έλεγες ότι είναι δίπλα, εννοούσες ότι θα τρέχουμε;) βγάζει ένα βιβλίο από την τσέπη του και μου λέει "επειδή σιγά που θα το έπαιρνες μόνη σου" (αλήθεια είναι, γιατί είχα το hitchhiker's guide to the galaxy να διαβάσω, οπότε δεν προβλεπόταν αγορά βιβλίου άμεσα). Λέω εγώ "ε, ναι, εντάξει και πότε θα στο δώσω πίσω;". Μου λέει ότι μου το χαρίζει, του λέω α τότε θα πρέπει να μου γράψεις και αφιέρωση, μου λέει έχει ήδη αφιέρωση, εγώ κατουριέμαι από τη χαρά μου, δεν μ' αφήνει να την κοιτάξω (εγώ σκάω γιατί είμαι ο ορισμός της ανυπομονησίας), οπότε μετά όταν διάβαζα τι είχε γράψει, ήμουν πάλι η τρελή που γελάει μόνη της στο λεωφορείο. (λοιπόν, το ξέρω ότι πολλές μου λέτε ότι το κάνετε, αλλά μα το θεό, όσα χρόνια ζω δεν έχω δει κανένα άνθρωπο να γελάει μόνος του στο λεωφορείο, ούτε καν να χαμογελάει!) Το βιβλίο είναι το "γουρούνια με φτερά" και επειδή ήδη το έχω αρχίσει και έχω πεθάνει στο γέλιο, το συνιστώ ανεπιφύλακτα. 

Την επόμενη μέρα συναντηθήκαμε η αγαπημένη μου Jo και ο Kathy πάλι- ήταν σουκού bloggers and love- σ' ένα καφέ που το είχαμε κλείσει αποκλειστικά για εμάς, ή κάπως έτσι. Πάντως ήμασταν μόνοι μας. Και γελάσαμε τόσο πολύ και το λέω αυτό για να ζηλέψετε. Και μόνο. :p (λες και εσείς δεν γελάτε ξέρω γω, εμάς περιμένατε) Όταν το βράδυ γύριζα, πάλι με το λατρευτό 040, κάθισε δίπλα μου μια πολύ γλυκιά κυρία και με ρωτάει "τι διαβάζεις;" της δείχνω και μου λέει "α, είναι ωραίο, το έχω διαβάσει". Εγώ επειδή είμαι ο πιο δύσπιστος άνθρωπος στον κόσμο, στην αρχή δεν το πίστεψα- δεν ξέρω γιατί. Και της λέω -α, ναι, είναι πολύ ωραίο. είναι σαν Τσιφώρος, αλλά.... - στα ιταλικά, μου απαντάει με χαμόγελο. Και σκέφτομαι, τι βλάκας να την αμφισβητήσω. Και μετά ήθελα να σταματήσω να διαβάζω και να της πιάσω την κουβέντα, αλλά δεν έβρισκα τι να της πω. Και έτσι είπαμε μόνο μια καληνύχτα και αυτό.

     Σήμερα είχα βγει με τη μαμάκα στα μαγαζιά. Με παίρνει ο αδερφός μου, μου λέει ετοιμάζω έκπληξη, να πάρουμε στη μαμά δέντρο και στολίδια. Εγώ, ο σκρουτζ προσωποιημένη, προσπαθούσα να τον πείσω ότι δεν θέλουμε και που να το βάζουμε τώρα το δέντρο, το σπίτι είναι μικρό, άστο καλύτερα. Τελικά η μαμά ήθελε δέντρο, όπως αποδείχτηκε λίγο αργότερα, αφού "ζήλεψε" ένα δέντρο στο public. Οπότε για ακόμη μια φορά ο αδερφός μου ήξερε καλύτερα και εγώ αποδείχτηκα η στριμμένη της παρέας- αλλά αυτές είναι ιδιότητες που κερδίζεις με κόπο, οπότε ας είναι. Η έκπληξη έγινε και ήταν πολύ ωραία, μαζευτήκαμε όλοι- εκτός από τον μπαμπά, που είναι ό,τι και εγώ+35 χρόνια- και είχε πολύ πλάκα. 

 Λοιπόν, τέλος, φωτογραφίες (όλα από jumbo, εκτός από των χριστών, που είναι από 1 ευρώ σοπ):











     Το πουσουκού έκλεισε υπέροχα με έναν ανεπανάληπτο καυγά με το νι και τους δυο μας να καταλήγουμε στο six dogs, για να ακούσουμε υποτίθεται τους le page και να συνειδητοποιήσουμε ότι έχουμε καλύτερη φωνή και από τους δύο- τώρα αυτό είναι καφρίλα που λέω το ξέρω, αλλά παρόλο που τα παιδιά στο myspace ακούγονταν πολύ ευχάριστα, το λάηβ τους ήταν εντελώς πρόχειρο. 

     Καλές γιορτές να έχετε όλοι. Και να μη θες μπαίνεις στο κλίμα... Στους αυθεντικούς σκρουτζ που δεν παρασύρονται- όχι σαν και μένα, τη γιαλαντζί!- εύχομαι να ξεκουνηθούν, οι γιορτές έχουν πλάκα! 

(συμπέρασμα: δεν το έχω καθόλου το γλυκό. υπόσχομαι βρίσιμο από την καινούργια χρονιά)

Δευτέρα, 13 Δεκεμβρίου 2010

Γαμήσου, γαμήσου, γαμήσου.

(Προσοχή ακολουθεί σκληρό πορνό)

Τι φέρνει τη Φλονς στα όρια της κατάρρευσης; Τι την εκνευρίζει τόσο που θέλει να σου χώσει ένα λέγκο μες το ρουθούνι; Για ποιον λόγο είναι ικανή να ξεκόψει φίλες- που λέει ο λόγος, ποτέ δεν θα είναι ικανή να ξεκόψει φίλες- και να μην ξαναμιλήσει στον μανάβη της γειτονιάς; 

Η ΚΡΙΤΙΚΗ. Δεν με ενδιαφέρει αν για κάποιους η κριτική είναι ο τρόπος τους να σε οδηγήσουν σε ένα καλύτερο αύριο, αλλά σας έχω νέα: Πρώτον δεν με ενδιαφέρει η άποψη σας και δεύτερον κοιτάξτε τη γαμημένη καμπούρα σας. 

Έχω μαλώσει μέχρι τελευταία ρανίδος αίματος με τον φίλο μου επειδή μ' έχει "μαλώσει" για κάτι. Ακόμα και αν έχω κάνει στ' αλήθεια μαλακία. Τι σε κάνει να πιστεύεις ότι είμαι τόσο κλινικά ανάπηρη που δεν καταλαβαίνω μόνη μου πότε έχω κάνει μαλακία και σε καθιστά υπεύθυνο να μου το υπενθυμίσεις; 

Έχω δει πίπες να συντελούνται μπροστά στα μάτια μου και δεν ανοίγω το στόμα μου. Έχω δει να γίνονται μαλακίες, να λέγονται μαλακίες, φίλες μου να κάνουν πουστιές στους γκόμενους τους και πάλι ουδέποτε δεν θα γυρίσω να πω "αυτό που κάνεις δεν είναι σωστό!". Και όμως το έχω ακούσει, διότι μην τολμήσω και κάνω εγώ πουστιά, θα πέσουν όλοι πάνω μου να με πλακώσουν. Δεν έχω κρίνει αν μου κουτσομπολεύεις τρίτο, δεν έχω κρίνει τη ζωή τρίτων μπροστά τους... Γενικά δεν ασκώ κριτική, παρά μόνο πια και αν έχω τρομερό θάρρος με τον άνθρωπο που θα την ασκήσω και ξέρω πως δεν θα τον στεναχωρήσω. 

Για να είμαστε με τα σωστά μας, δεν έχω πρόβλημα με όλες τις κριτικές. Υπάρχουν και οι καλοπροαίρετες κριτικές, υπάρχουν και αυτές. Ναι, όταν ο άλλος πλένει το στόμα του με ροδόνερο και ντρέπεται πιο πολύ από σένα που τολμάει να σου κάνει κριτική, αλλά τι να κάνουμε που τον έφερε η μοίρα σ' αυτή τη δύσκολη θέση και κυρίως δεν σε κάνει να αισθάνεσαι σκουπίδι, τότε επιτρέπεται να κάνει κριτική.

Τέλος πάντων δεν θα παπαρολογήσω άλλο, στο προκείμενο. Στο βασίλειο των κριτικών, αυτές που δεν αντέχω με τίποτα, με τίποτα όμως, θέλω να σουβλίσω τον άλλον ωσάν τον θανάση τον διάκο, είναι όταν προέρχονται από συμφοιτητές μου. Δεν ήταν τυχαίο το παραλήρημα  με την συμφοιτήτρια που μου την είπε επειδή ήμουν άρρωστη και δεν πήγαινα. Η οποία λείπει μια βδομάδα και καλά δικαιολογημένη επειδή έχει δουλειά και δεν ήρθε ούτε σήμερα. Της την είπα σήμερα που δεν ήρθε; Όχι. Την έκανα να νιώσει άσχημα; Όχι. Θα μου παίξει το χαρτί ότι δούλευε και δεν ήταν στο κρεβάτι; Γάμησε με, άρρωστη ήμουν, κοιμόμουν στις 6 το ξημέρωμα από το βήχα, πως να ξυπνήσω να έρθω στην πρακτική μωρή μαλάκω; 

Σήμερα λοιπόν, μετά από μια άθλια παρουσίαση μου για τη μετατρεπτική διαταραχή, η οποία ήταν να γίνει την προηγούμενη δευτέρα, αλλά αναβλήθηκε (και στην πορεία ξενέρωσα που επέλεξα αυτό το θέμα και μου έγιναν τα νεύρα κρόσσια, και επιτέλους αποφασίστε αν υπάρχει υστερία ή όχι, και ΟΧΙ, δεν πρόκειται να εμπιστευτώ κάποιες σημειώσεις που έχουν στηριχθεί στο DSMIII, αν είναι έτσι να θεωρούμε και την ομοφυλοφιλία διαταραχή κύριε καθηγητά, γιατί όχι, αφού το '94 στην τελευταία αναθεώρηση βγήκε εντελώς από τις διαταραχές μη γαμήσω), μου λέει ο συμφοιτητής μου, αρχικά "μου τη λέει" ο συμφοιτητής μου, επειδή δεν ανέφερα και τις αποσυνδετικές διαταραχές όπως μου είχε πει ο καθηγητής (γιατί εγώ είπα ότι θα μιλήσω για την μετατρεπτική διαταραχή duh, και στην τελική δεν μας ενδιαφέρουν σαν ομάδα οι αποσυνδετικές διαταραχές γιατί δεν συναντώνται στο γενικό νοσοκομείο τόσο συχνά και το ΠΙΟ σημαντικό δεν είχα όρεξη να τις αναφέρω) και αργότερα όταν μαζευτήκαμε στο δωματιάκι μου έκανε την εξής φρικιαστική ερώτηση "Φλον διαβάζεις;". 

-Όχι ιδιαίτερα είναι η αλήθεια. 
-Ναι, αλλά θα έπρεπε να διαβάζεις, δηλαδή ξέρεις πως είναι η ψυχολογία...
-Ναι, το ξέρω, αλλά ποτέ στη ζωή μου δεν διάβαζα και το μεταπτυχιακό είναι τόσο χαλαρό που δεν σε ωθεί να διαβάσεις. Δεν είναι όπως προπτυχιακά που είχαμε στάνταρ εξετάσεις κτλ κτλ
-Εντάξει, αλλά ο καθηγητής μας είπε π.χ. να διαβάσουμε για το τάδε, δεν μας το είπε για πλάκα.
-....
-Εγώ δεν ήρθα από το τάδε μέρος να κάνω την πλάκα μου...

Τέλος πάντων σ' αυτό το κλίμα ήταν η συζήτηση, μέχρι που μπήκε μια κοπελίτσα και μας διέκοψε, όταν ευγενικά του έλεγα αυτά που θα του πω τώρα όχι και τόσο ευγενικά.

ΓΑΜΗΜΕΝΕ. Είσαι 31 χρονών, όχι 24. Δεν μπορείς να μου λες ότι εσύ ήθελες την ψυχολογία όσο και εγώ, όταν εσύ ξεσκίζεσαι να δώσεις κατατακτήριες για δεύτερο πτυχίο, ενώ εμένα ήταν απλώς η πιο λογική επιλογή όταν τέλειωνα το σχολείο. Δεν μπορείς να μου λες ότι θα ήσουν στη βολή σου και 24 χρονών, χωρίς τον χρόνο ή τις καταστάσεις να σε πιέζουν και θα διάβαζες. Δεν μπορείς να μου πεις ότι τέλειωσες τη σχολή στα 3,5 χρόνια, γιατί και εγώ τυπικά στα 4 την τέλειωσα, ασχέτως που το κωλοβάρεσα ένα χρόνο για να κάνω και καλά την πτυχιακή μου, γιατί είχα την πολυτέλεια να το κάνω. Δεν μπορείς να μου κάνεις κριτική για το αν μου αρέσει το μεταπτυχιακό ή όχι, γιατί αυτό που για μένα είναι απλώς η λογική συνέχεια, για σένα ήταν αναγκαιότητα, όταν το πολύ σε 2-3 χρόνια πρέπει να βγάζεις λεφτά από αυτό που επέλεξες να θυσιάσεις τα χρόνια που πέρασαν μετά το πρώτο πτυχίο. 

Έχω σκυλοβαρεθεί με τις ταξινομήσεις τους. Ένα δοχείο με σκατά. Ονομάζουν το κάθε μπλιμπλίκι διαφορετικά και εγώ θα πρέπει να κάθομαι να το ξέρω, λες και έχει καμιά διαφορά, λες και είμαι γιατρός και πρέπει να γράφω φάρμακα. Όταν όλοι οι γαμημένοι ψυχίατροι κάνουν το μυαλό τους κουρκούτι από αυτές τις μαλακίες, για να βλέπουν τα ίδια και τα ίδια κάθε μέρα και να τα αντιμετωπίζουν και με άθλιο τρόπο. Δεν νοώ ότι θα κάθομαι να μάθω όλες αυτές τις μαλακίες. Αν πρέπει να το κάνω παραιτούμαι. Αυτή τη στιγμή. Θα πάω να γίνω σκηνοθέτης ρε μουνιά. 

Άνεργη θα είμαι και στη μία περίπτωση, άνεργη και στην άλλη. Μόνο που αν δηλώνω σκηνοθέτης θα είναι σούπερ γαμάτο και δεν θα ακούσω ποτέ ξανά την ατάκα από υποψήφιο γκόμενο "Δηλαδή εσύ τώρα μπορείς να με ψυχολογήσεις;". 

Σάββατο, 4 Δεκεμβρίου 2010

Μια μέρα θα γίνω πάνσοφη!

Μέχρι τότε μπορώ να γράφω εδώ πέρα. Άκου να δεις τι γίνεται. Κλείνω τα 25 σε λίγους μήνες. Αν με δεις σου μοιάζω ακριβώς για τόσο- εκτός και αν είσαι πάνω από 40, τότε μπορεί και να μου πεις "24, καλέ δεν σου φαίνεται, φαίνεσαι για 18!", αλλά εσύ είσαι 40, οπότε blow me, η γνώμη σου δεν μετράει. 

Τι κάνω στη ζωή μου; Γράφω αυτό το ρημαδοblog, που όποτε λέω ότι θα το παρατήσω, λες και αντιστέκεται ο εγκέφαλος και θέλει να αναρτήσει και κάθε πότε πήγα τουαλέτα (πριν λίγο). Η διορατικότητα μου όσον αφορά τους ανθρώπους δεν έχει μειωθεί, συνάμα με την κυνική μου φύση. Παρόλ' αυτά άκου να δεις τι γίνεται. Δεν μπορώ πλέον να αντιμετωπίζω τον κόσμο σαν μαλάκα, γιατί τότε θα έμενα μόνη μου. Το έχω δοκιμάσει και αυτό, αλλά δεν έχει τόσο πλάκα και δεν πα να λέτε ότι θέλετε. Οπότε προσπαθώ πάντα να δω τα θετικά στον κόσμο τούτο (κόσμος= άνθρωποι). 

Γίνομαι 25 τον Απρίλιο και ακόμα δεν έχω δουλέψει ούτε μια μέρα στη ζωή μου. Ο αριθμός των αντρών που έχω κάνει σεξ είναι μικρότερος από 5- αρκετά μικρότερος. Με γυναίκα δεν έχω πάει. Δεν έχω δίπλωμα οδήγησης. Ξέρω μόνο Αγγλικά- δεν μπορώ να μάθω άλλες γλώσσες, οπότε γι' αυτό ας πούμε δεν πειράζει. Δεν μπορώ να μάθω κανένα μουσικό όργανο- είναι όπως με τις γλώσσες και αυτό, δεν πειράζει.  Δεν έχω γυρίσει ακόμα ούτε ταινία μικρού μήκους. Δεν έχω γράψει ούτε βιβλίο, ούτε σενάριο. 

Μου μένουν 4 μήνες και 12 μέρες μέχρι να πάρω δίπλωμα οδήγησης, γυρίσω ταινία μικρού μήκους, γράψω βιβλίο ή σενάριο. 

Am I with me?