Δευτέρα, 26 Δεκεμβρίου 2011

Πιάτα λέγονται και πλένονται με πάλμολιβ!

Χρόνια πολλά σε όσους αγαπητούς αναγνώστες βρέθηκαν εδώ. 

Είθε και αυτά τα χριστούγεννα να σας βρήκαν υγιείς και χαρούμενος όπως και την αφεντιά μου. 

Για όσους το δουν εγκαίρως, αν δεν έχετε να κάνετε τίποτα το βράδυ, υπάρχει αυτό: αυτό ντε.  Δεν είναι ότι πιστεύω πολύ στο ελληνικό stand up comedy, αλλά θα πάω και θα κάνω ανταπόκριση. Κυρίως πάω για αυτή τη μικρή ιδιοφυΐα, τον Τιτκώβ, που είναι 19 χρονών παιδάκι διάβολε! Σε όσους δεν ξέρουν, δείτε εδώ: εδώ ντε

Πριν μια βδομάδα και 3 μέρες πήγα και είδα το live των empty frame που είναι το συγκρότημα του πολυτάλαντου κυριάκου χασάπη, aka vamvax, ο οποίος όλα τα σφάζει όλα τα μαχαιρώνει, κάνει και κόμιξ (κόμιξ 1, κόμιξ 2)που είναι φανταστικό-απίθανα, και οι empty frame με άφησαν με ανοιχτό το στόμα (σαν του αντώνη, δες παρακάτω) από το πόσο τελειό-υπέροχα έπαιζαν. Μπράβο σε όλους τους, ήντουσαν εξαιρετικοί και φαινόντουσαν γενικά πολύ ωραία παρέα και αυτό πράγματι έβγαινε και στο κοινό. Επίσης συνδυάζουν μουσική και ευκαιρία για παιχνίδι! Την επόμενη φορά που θα κάνουν live- ελπίζω σύντομα για να πάω από την αρχή- πάρτε την παρέα σας και ποπ κορν και βάλτε στοίχημα για το πόσα ποπ κορν θα καταφέρετε να ρίξετε στο στόμα του Αντώνη! Μην ανησυχείτε, δεν υπάρχουν παγίδες σ' αυτό το παιχνίδι, το στόμα του δεν κλείνει ποτέ (ακόμα και όταν δεν τραγουδάει)! 

Γενικά ο τίποτας στα σοβαρά, ο master g και οι 2 προαναφερθέντες είναι 4 άτομα που απαρχής που ασχολήθηκα με τα ίντερνετς αποτελούν ινδάλματα. Είμαι γκρούπι ναι ρε, πρόβλημα; Πρόβλημα; Ε, άντε γαμηθείτε. Άντε γαμηθείτε! Γαμιέστε!

Λοιπόν κλείνουμε με χαρούμενο ενσταντανέ. Γενικά μην τα ξαναλέμε, κατάφερα και μάζεψα τα κουράγια μου και πήρα δίπλωμα οδήγησης και κουτσά στραβά ο χάρος βγαίνει παγανιά. Η φίλη μου η Μ. που γενικά δεν χαρίζεται, μου είπε ότι είναι περήφανη για μένα και μπράβο μου, οπότε κάτι θα ξέρει- όχι, στ' αλήθεια, θα μου το έλεγε αν ήμουν χάλια. Πάω λοιπόν και την παίρνω από το σπίτι της χτες- μένει κοντά στον Δόγγανο, Αστυδάμαντος- και πάμε μολ. Όλα καλά, πάμε, βλέπουμε ταινία και πάμε να φύγουμε. Πάω να ξεπαρκάρω και έρχεται και μου κολλάει μια κίτρινη από πίσω. Με αγχώνει λοιπόν και αντί να κάνω δεξιά και να φύγω, κάνω αριστερά, που δεν είχε που να πάω, έπρεπε να κάνω λίγο πίσω και μετά να φύγω. Και κορνάρει! Κορνάρει κυρίες και κύριοι στο μολ μέσα, ώρα 12:30 μετά τα Χριστούγεννα. Πάω λοιπόν η δόλια, στρίβω αριστερά και την ακούω που κάτι μου έλεγε. Μου έλεγε λοιπόν "πιάτα! πιάτα! πιάτα!" και ένας καραφλός κύριος δίπλα της χαιρόταν και βαρούσε παλαμάκια. Όχι, για να λέμε και του στραβού το δίκιο εμένα αυτό με τους κυρίους που δεν έχουν μαλλιά πολύ μου αρέσει. Γιατί πόσες ευκαιρίες έχεις να χαρείς στη ζωή σου; Οπότε εγώ κάπου εκεί σκεφτόμουν, να δεις που τα πιάτα είναι κάτι που έπρεπε να έχει το αμάξι και δεν το έχει.... Ναι, αλήθεια, αυτό σκεφτόμουν, γιατί λέω οκ, κάτι σοβαρό θα έγινε ρε παιδιά, δεν παίζει, 12:30 ώρα στο μολ, εγώ κανονικά με τα αλάρμ μου αναμμένα, πάω να ξεπαρκάρω, οκ, έκανα ένα μικρό λαθάκι, αλλά δόξα τον άη βασίλη δεν έχει και τίποτα, έγινε; Και συνεχίζει λοιπόν αυτή ... "πιάτα και πλένονται με πάλμολιβ!". Αααα, πες το έτσι. Ήθελες να διασκεδάσεις την παρέα σου με τα φοβερά σου αστεία. Οκ, αν το είχα καταλάβει θα κατέβαζα το τζάμι νωρίτερα να σου πω "Τι θες ρε τσόκαρο; Βιάζεσαι να πας να καθαρίσεις το mall και σε καθυστερώ από τη δουλειά σου;". Αλλά τέλος πάντων. Με έβαλε όμως σε σκέψεις. Αν ο κόσμος είναι τόσο καθυστερημένος, ο λογικός ο άνθρωπος που θα τον καθυστερώ πράγματι από τη δουλειά του σ' ένα στενό του Πειραιά εν ώρα αιχμής με το απίθανο παρκάρισμα μου- δεν ξέρω να παρκάρω αγχωμένη ακόμα, μπερδεύομαι και κάνω βλακείες- τι θα πρέπει να κάνει; Να κατέβει από το αμάξι να με πλακώσει στο ξύλο; 

Αυτά είχα να πω αγαπητοί, καλή χρονιά να έχετε, χο-χο-χο! 

υ.γ. 1 πέρασα διήμερο ζαχαροπλαστικής την παρασκευή και το σάββατο. έκανα κάτι cupcakes και κάτι αποτυχημένο carrotcakes. Ιδού (τα πετυχημένα)! (έπλυνα και τα πιάτα μετά, αλλά δεν σας λέω με τι, τι είμαι εγώ να κάνω διαφήμιση; Καρακάξα;)


Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2011

Να τη φας και να 'ναι κρύα. Οδηγός για τις γιορτές.

3 χρόνια κλείνει το blog σήμερα αγαπητοί μου αναγνώστες, όσοι έχετε μείνει δηλαδή, ή τέλος πάντων όσοι μπαίνετε στον κόπο κ με διαβάζετε και ας μην αφήνετε κόμμεντ. Δεν θα γιορτάσομε φέτος, καθ' ότι ζούμε σε καιρούς κρίσης και που να τρέχουμε να ξοδευόμαστε. 

Αντ' αυτού θα σας δώσω ένα τέλειο οδηγό για τις γιορτές που σε λιγότερο από ένα μήνα θα είναι εδώ. 

Οι γιορτές των Χριστουγέννων ως γνωστόν είναι οι πιο πούστικες γιορτές. Σε τόσο πολλά επίπεδα. Παρακάτω θα αναλύσουμε μερικά, και τρόπους που να αποφύγετε την εορταστική κατάθλιψη όσο μπορείτε. 

1. Αν σας πιάνει θλίψη του αγίου βαλεντίνου, σε περίπτωση που δεν είστε ζευγάρι, τότε οι γιορτές των χριστουγέννων είναι ικανές να σας διαλύσουν. Δεν είναι μόνο που πρέπει να έχεις συνοδό την πρωτοχρονιά, γιατί πως θα αλλάξει ο χρόνος, είναι που βλέπεις τους άλλους ζευγαρωμένους, να ανταλλάζουν 2-3 δώρα μέρες που είναι, να πηγαίνουν εκδρομές μέρες που είναι, κτλ μέρες που είναι. 

2. Η εορταστική περίοδος χαρακτηρίζεται από υπερβολές για τα πάντα. Η καταναλωτική μανία είναι μία από αυτές. Χαζά δώρα μέχρι και για τον τελευταίο θείο που έχετε να δείτε πάνω από ένα χρόνο- πέρσι δεν τον είχατε καλέσει- αν γιορτάζετε οικογενειακά, ή χαζά δώρα στους φίλους και στις φίλες σας, λόγω των ημερών. 

3. Καμία άλλη περίοδος του χρόνου δεν είστε αναγκασμένος να ξεβολευτείτε τόσο πολύ και να προσποιηθείτε ότι σας αρέσει. Από το πρωί μέχρι το άλλο πρωί γίνεται παντού της πουτάνας. Στα καταστήματα, στις καφετέριες, στα μπαρ, στα θέατρα, κτλ κτλ. Δεν συζητάω καν για την πρωτοχρονιά, όπου μέχρι και η πιο τελευταία παρακμιακή καφετέρια είναι φουλ. Εγώ προσωπικά έχω φάει πόρτα ανήμερα πρωτοχρονιάς από sports cafe- παίζει να το λένε και έτσι, αλλά σίγουρα είναι καφέ που πάνε μόνο όταν έχει αγώνες- κάτω από το σπίτι μου. True story. 

Εσείς θέλετε να τα αποφύγετε όλα αυτά, το ξέρω, είστε σαν και μένα. Αλλά επειδή είστε σαν και μένα, όλο και κάπου σας σέρνουν οι φίλοι σας και υποκύπτετε στις ντροπιαστικές αποδοκιμασίες που δέχεστε. Τι να κάνετε λοιπόν για να περάσετε ωραία στις γιορτές;

1. Καταρχήν παραβρεθείτε σε όσα οικογενειακά τραπέζια μπορείτε, πρώτου βαθμού συγγενείας- για να μην χρειαστεί να πάρετε δώρο, για να μην πω ούτε καν γλυκά. Αν κάνετε στο ίδιο σας το σπίτι, ακόμα καλύτερα. Στη δική μου περίπτωση αυτό είναι το highlight των γιορτών, γιατί η μαμά μου μαγειρεύει τέλεια και βλέπω τις ξαδέρφες μου, πίνουμε μαρτίνι άστι και παίζουμε buzz. Φαγητό και παλιμπαιδισμός: the combo of success. Εσείς βρείτε τα δικά σας μικρότερα ξαδερφάκια ή ανήψια, αναλόγως του πόσο κωλόγερος είστε, και βάλτε μία αναλογία ηλικίας -10, για να πείτε πως θα περάσετε καλά και αφήστε τα ζευγαράκια της αγίας παρασκευής να μαλώνουν- πάντα μαλώνουν, σίγουρα θα μαλώσουν, αν δεν μαλώσουν είναι βαρετοί, οπότε έτσι και αλλιώς δεν θέλετε ένα βαρετό σύντροφο, θέτε; Παραπάνω από 10 χρόνια διαφορά υπάρχει τεράστιο χάσμα και θα βαρεθείτε. 10 με 7 χρόνια διαφορά είναι το τέλειο.

2. Αποφύγετε τελείως τα δώρα και μην πέσετε θύμα του οργίου που λαμβάνει μέρος τις ημέρες αυτές. Η κρίση είναι μια τέλεια δικαιολογία για εμάς τους επίδοξους Εμπενέζερ. Αν έπαιρνα ένα δώρο για κάθε φίλη που έχω, θα έπρεπε να μαζεύω λεφτά από 2 μήνες πριν. Το χειρότερο είναι η ανάγκη του να πάρεις κάτι "έστω και μικρό". ΜΑ ΓΙΑΤΙ. 

3. Για κανένα απολύτως γαμημένο λόγο μην βγείτε έξω στις γιορτές. Και κυρίως την παραμονή πρωτοχρονιάς. Κυρίως αυτή. Παντού γίνεται της καρακαργιόλας, όλος ο κόσμος προσπαθεί ρομποτικά να διασκεδάσει με το στανιό, όλα έχουν πανάκριβα  μέχρι και το τελευταίο κουτούκι του κυρ σταμάτη στο Χαϊδάρι θέλει προκράτηση 1 βδομάδα πριν- και έχει το χύμα κρασί 50 ευρώ ανά δύο άτομα- και η αναλογία στρας και μαύρου σατέν προς τα φυσιολογικά ενδύματα είναι 30 προς 1 και ικανή να προκαλέσει τύφλωση από την αντανάκλαση των διαμαντομπριλαντιών και του επιπέδου κιτς. Γενικά είμαι ιδιαιτέρως φαν της σπιτικής πρωτοχρονιάς. Θυμάμαι μια ωραία πρωτοχρονιά, νομίζω την πρώτη φορά που πήγαν να πάρουν διαζύγιο οι γονείς μου, που είχαμε πέσει για ύπνο από τις 11. Ωραίες εποχές. (αξιοσημείωτο είναι πως κανένα άλλο βράδυ δεν κοιμόμασταν στο σπίτι πριν τις 12, ακόμα και εγώ που ήμουν 14 χρονών. αλλά εκείνο το βράδυ θυμάμαι είχαν πέσει από νωρίς για κάποιο λόγο)

Επειδή όμως το πιθανότερο είναι πως δεν θα μπορέσετε να ακολουθήσετε αυτές τις σοφές συμβουλές, ούτε καν εγώ που τις λέω δεν καταφέρνω να τις ακολουθήσω, τουλάχιστον μια καλή λύση είναι να περιοριστείτε στα σύνορα της περιοχής σας. Εγώ όλα τα τελευταία χρόνια κάνω πρωτοχρονιά στον Πειραιά και δεν έχω μείνει ποτέ απογοητευμένη. Σίγουρα βοηθάει φυσικά αν φεύγεις από το σπίτι ήδη μεθυσμένος. 

Embrace yourself λοιπόν για τον μήνα που έρχεται και μπορεί και να τα ξαναπούμε.

ps. σε καμία περίπτωση μη δεις αυτό το αίσχος που θέλει να λέγεται ταινία. 
ps. το θέατρο είναι ωραία εμπειρία τις γιορτές, αρκεί να μην γίνεται της πουτάνας. γενικά όλα ωραία είναι στις γιορτές, αρκεί η ποσότητα κόσμου να είναι φυσιολογική.

Τετάρτη, 23 Νοεμβρίου 2011

Γίνονται τοξικομανείς για να κολλήσουν aids για να εισπράττουν το εισόδημα των 700 ευρώ

Αχ, ξέρω χάθηκα. Είναι που όλο θα αρρωσταίνω ή θα αρρωσταίνει η μαμά μου και θα τρέχουμε στο νοσοκομείο για μια γενική αίματος και θα την κάνουν εισαγωγή και τέτοια ευχάριστα. Όχι, ντάξει, μάλλον όλα καλά. Η νεκροψία θα δείξει που λέει και η ίδια. 

Λοιπόν στο θέμα μας. Ξυπνάω σήμερα το πρωί (πριν λίγο, θε μου ντροπή μου, δεν ξέρω τι να κάνω, χτες και σήμερα ξύπνησα στις 2 το μεσημέρι, κλαψ, λυγμ, σομπ) και μπαίνω στο φέις μπουκ ως συνήθως, σαν στυγνή επαγγελματίας που είμαι (άρχισα να παίζω σιμς όταν ήμουν εντός και άρρωστη πριν 3 βδομάδες και ακόμα να το κόψω, το μαλακισμένο είναι εθιστικό. σατανισμένο φέις μπουκ, την κατάρα μου να 'χεις). Και τι να δω; Μία γνωστή μου, που από τότε που αποκαλύφθηκε ότι η ελλάδα βιώνει καιρούς κρίσης έχει μετατρέψει το φέις μπουκ της σε φυλλάδα αναρχοαριστερών φανατισμένων, είχε ποστάρει το αυτό: http://kartesios.com/?p=66151 

Εγώ σχεδόν πάντα μπαίνω και διαβάζω ό,τι ποστάρει και ό,τι φωτογραφία βάζει, γιατί οκ, πέραν από το δεικτικό σχόλιο παραπάνω, είναι η μόνη που ασχολείται τόσο φανατικά με τη σαπίλα της Ελλάδας τη σήμερον ημέρα, οπότε δεν βλάπτει και καμιά βουτιά στα σκατά μεταξύ ύπνου και σιμς. Απλώς να μην το παρακάνει κανείς. Και το διαβάζω λοιπόν το παραπάνω και λέω, "μπάμε καλά;". 

Καταρχήν να λείπουν οι χαριτωμενιές τύπου "εγώ νόμιζα ότι ήταν για τη μποτσουάνα, το λεσότο και τη ζιμπάμπουε" γιατί εκεί δεν έχουν να φάνε ζωάρα, πόσο μάλλον να έχουν περίθαλψη για το aids. Ντροπή σου που το αναφέρεις λαϊκιστή της πούτσας. Παρακάτω δείχνει ακόμα πιο πολύ την ανησυχία του που εμείς, στην Ελλάδα, πρόσφατα ανακαλύψαμε πως δεν ήμαστε η New York που όλοι νομίζαμε, έστω το Παρίσι βρε αδερφέ, αλλά η ψωροκώσταινα που όλοι ξέρουμε και αγαπάμε. Αν είναι δυνατόν να γίνονται αυτά τα πράγματα στην Ελλάδα- όπου πράγματα, βάλε ό,τι μπορείς να φανταστείς. 

Τι γίνεται λοιπόν σ' αυτή την άθλια χώρα. Που μας οδήγησαν για ακόμη μια φορά αυτοί οι άθλιοι πολιτικοί που έχουμε; Άκουσε να δεις! Οι τοξικομανείς είναι πρόθυμοι να κολλήσουν τον ιό του HIV που προκαλεί το aids προκειμένου να παίρνουν το επίδομα των 700 ευρώ. Θα έλεγε κανείς ότι ήταν ικανοί να κλέψουν το κράτος τοιουτοτρόπως; Θυσιάζοντας τη ζωή τους; Την πολύτιμη ζωή τους με την φανταστική υπόσταση του τοξικομανούς, που έχει κάνει άπειρες γυναίκες και άντρες ανά τον κόσμο να βγουν στην πορνεία, να κλέψουν ή να σκοτώσουν προκειμένου να εξασφαλίσουν τη δόση τους. Αν είναι δυνατόν! Που θα φτάσουμε πλέον; Που πάει ο κόσμος μας Νίκο Τσιαμτσίκα; (πάντα ήθελα να το πω αυτό και ας είναι κλισέ πλέον) 

Και σκεφτόμουν εγώ, αφού τέλειωσε το κείμενο και έμεινα αποσβολωμένη από την ακατάσχετη μπουρδολογία, δεν θα ήταν πραγματική είδηση αν θα έλεγε πως "γίνονται τοξικομανείς, για να κολλήσουν aids, για να  εισπράττουν το εισόδημα των 700 ευρώ"; Ή καλύτερα, "γκέι ζευγάρια κάνουν ελεύθερο έρωτα για να κολλήσουν aids για να εισπράττουν το εισόδημα των 700 ευρώ". Ή ακόμα ακόμα "Εξαρθρώθηκε σπείρα που πουλούσε μολυσμένες σύριγγες με τον ιό hiv στη μαύρη αγορά, που εξασφαλίζει το εισόδημα των 700 ευρώ". Και τελειωτικά "Μήνυση σε πωλητή της μαύρης αγοράς κάνει ο τάδε. Οι σύριγγες που αγόρασε την προηγούμενη βδομάδα δεν ήταν μολυσμένες!". 

Εντάξει, οκ, ξέρω, αυτά είναι ευαίσθητα θέματα και ίσως να μην έπρεπε να κάνω πλάκα, αλλά σίγουρα δεν είναι σοβαρά αυτά τα πράγματα που έλεγε ο γράφων, ο οποίος παρόλο που υπάρχει, δεν φαίνεται να σκέφτεται και ιδιαιτέρως. Μα το θεό, με το που το διάβασα σκέφτηκα "να δεις τους μαλάκες, θα κόβουν και αυτό το επίδομα, ρε τους πούστηδοι!" και το έψαξα, αλλά δεν βρήκα τίποτα, παρά μόνο αυτή την είδηση, ότι δηλαδή οι τοξικομανείς είναι πρόθυμοι να κολλήσουν τον ιό του hiv προκειμένου να εισπράττουν το εισόδημα, σε πιο μετριοπαθή κείμενα ασφαλώς. 

Οκ, εγώ θα το πάω ένα βήμα παραπέρα. Ας πούμε ότι με αυτά τα δεδομένα βγει αύριο ο Λοβέρδος ή ο κάθε Λοβέρδος και πει "θα κόψουμε το εισόδημα, γιατί πριν μήνες βγήκαν τα συγκεκριμένα αποτελέσματα". Αυτό θα ήταν είδηση πράγματι. Αν ο "kartesios" προμήνυε το συγκεκριμένο- που πολύ αμφιβάλλω- πάω πάσο. Αλλά δεν έχει γίνει. Αν γινόταν βέβαια, δεν θα ήξερα ποια θα ήταν πραγματικά μια λύση γι αυτό. Δηλαδή πως θα γινόταν άνθρωποι που δεν νοιάζονται καθόλου για τη ζωή τους να σταματήσουν να παίρνουν τσαμπαδιάτικα 700 ευρώ το μήνα, και να τα παίρνουν μόνο όσοι πραγματικά δεν μπορούν να εξασφαλίσουν δουλειά αλλού, εξαιτίας του ιού, ή όσοι δεν μπορούν να έχουν ιατρική περίθαλψη, κτλ. 

Είμαι σίγουρη πάντως ότι αν γινόμουν ποτέ πολιτικός ο ζωώδης φανατισμός των "ξύπνησα στα 30 μου και έμαθα σε ποια χώρα ζω" και των "η μαμά μου και ο μπαμπάς ήταν αριστεροί, έζησαν τη γενιά του πολυτεχνείου, αυτοί ξέρουν, συνιστούν κνε" θα κατακεραύνωνε οποιαδήποτε λογική πράξη ως "αντισυνταγματική", "εγκληματική", "προϊόν φασισμού" τριαλαλί τριαλαλό. Δεν έχω καταλάβει ακόμα, τι θέλουν; Άπειρα ανεξάντλητα λεφτά για όλους; Τους πολιτικούς στη φτήνια και αυτούς με παπούτσια prada; Σίγουρα αντιλαμβάνομαι πως δεν ξέρουν γρι από ιστορία. Σίγουρα ξέρω πως έχουν το μυαλό ενός πεντάχρονου παιδιού. Σίγουρα ξέρω πως όσο υπάρχουν, εγώ ποτέ δεν θα μπορέσω να ασχοληθώ με τα κοινά. Γιατί αυτοί είναι οι "καλοί". Και αν οι καλοί είναι τόσο ΝΤΟΥΒΑΡΙΑ, τότε προτιμώ εγώ να μην ασχολούμαι καθόλου. 

Over and out. 

Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2011

Βοηθήστε χριστιανοί να μη με διώξουν από το σπίτι

Λοιπόν για διάφορους λόγους που δεν είναι της παρούσης, στο σπίτι από προχτές γίνεται της Βοσνίας. Σημαίνει ότι η μαμά παθαίνει απανωτές υστερίες για διάφορους λόγους και ότι εγώ κοντεύω να βγάλω τον καρκίνο, κάπως σαν αυτόν στο πράσινο μίλι. Δηλαδή φανταστείτε τη μαμά μου με οργή hulk και εμένα να ρουφάω την πράσινη οργή χωρίς να πω κουβέντα. 

Ναι Ντίνο, μπορείς να τη ρωτήσεις αν θες, δεν λέω κουβέντα.

Σαν να μην έφτανε λοιπόν αυτό, χτες έκανα μια βόλτα στο θησείο και περάσαμε από το πάρκο της Πνύκας. Πρώτη μου φορά, άσχετο αυτό. Εκεί ανάμεσα στα δέντρα ήταν σε μια γατοφόρο μία γατούλα. Κανονικά ένας λογικός άνθρωπος, ακόμα και ένας φιλόζωος δεν θα έπαιρνε το ζωντανό μαζί του, με την κατάσταση που επικρατούσε στο σπίτι του. Κάπου εδώ να πω ότι η μαμά δεν είναι καθόλου φιλόζωη και πως τον φέι φέι οκ, ας πούμε ότι τον έχει αγαπήσει, αλλά ζει και χωρίς αυτόν. 

Το παίρνω λοιπόν το μικρό και σκάω μύτη σπίτι. Ποιος είδε τη μαμά και δεν τη φοβήθηκε, ή έπαθε κατάθλιψη ή είναι στα όρια ανακοπής. Οκ, δικαίως, αλλά ένα τόσο δα πλασματάκι τι να κάνει; Ο Φέι φέι βέβαια θέλει να το δολοφονήσει, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα. Κάπου εδώ να συμπληρώσω πως το πήρα για να το δώσω σ' ένα μεγάλο pet shop στο κέντρο του Πειραιά που ξέρω ότι χαρίζουν γατάκια κατά καιρούς. Δυστυχώς είχε ήδη δύο και άφησα τηλέφωνο για όταν τα χαρίσουν. 

Τέλος πάντων, αυτή είναι η ιστορία μου, έχω ένα μικρό κοριτσάκι σπίτι, ούτε 2 μηνών δεν είναι και το χαρίζω. Αν ενδιαφέρεστε ή ξέρετε κάποιον που να ενδιαφέρετε, ή ξέρετε κάποιον που ξέρει κάποιον που ενδιαφέρετε ή ... πείτε το να ξέρω και εγώ. 

Να συμπληρώσω πως είναι πολύ γλυκό γατάκι, πολύ ήσυχο και φιλικό, φιλικό και με τα άλλα γατάκια και κάπως ατρόμητο, αφού συνέχεια πλησιάζει τον φέι φέι να γίνουν φίλοι, αλλά δεν μοιράζονται τα ίδια αισθήματα δυστυχώς. Εννοείται ότι χρησιμοποιεί μόνο την άμμο του και επίσης χτες το αποπαρασίτωσα εξωτερικά και εσωτερικά, just in case, αν και ήταν καθαρότατο και δεν ξυνόταν ή κάτι τέτοιο. 

Έχω μια πρόταση από τις ξαδέρφες μου, αλλά επειδή ποτέ δεν ξέρεις...

 

 

 
 

 

 


Σάββατο, 8 Οκτωβρίου 2011

Γιατί ο Woody Allen είναι ο μεγαλύτερος καλλιτέχνης εν ζωή

Χτες εκτός από το δίπλωμα, είχα να πάρω και ακόμα μια μεγάλη χαρά, που την περίμενα 5 μήνες, το midnight in paris. Δεν περίμενα αυτό που είδα, γιατί το you will meet a tall dark stranger, αν και πιστό στους διαλόγους allen και στο κοφτερό χιούμορ, δεν ήταν δα και τίποτα που δεν είχαμε ξαναδεί. Το midnight in paris είναι μια ταινία όμως από τον "καλό" woody allen, όχι τον woody allen "ας κάνουμε μία ακόμα ταινία"- που και αυτές ακόμα είναι απολαυστικές. 

Λένε ότι ο woody ή που θα σου αρέσει ή που δεν θα σου αρέσει καθόλου. Εγώ πάλι θα πω ότι ο woody είτε που θα σου αρέσει είτε που δεν έχεις καθόλου χιούμορ και εξυπνάδα. 

Οκ, το παραδέχομαι, δεν τον θεωρώ κανένα συγκλονιστικό σκηνοθέτη, από την άποψη ότι η κάμερα του είναι ικανοποιητική, δεν κάνει όμως παπάδες. Αλλά ποιος χέστηκε για την εικόνα, όταν υπάρχουν αυτά τα σενάρια και οι διάλογοι; Είναι σαν διαβάζεις ένα βιβλίο, μόνο που στο κάνει ακόμα πιο εύκολο, σου το βάζει στη μεγάλη οθόνη, με ηθοποιούς που ακόμα και μέτριοι να είναι, αποδίδουν τα μάλα στις ταινίες του. 

Λόγω διαστροφής του επαγγέλματος δε,  είναι ένας από τους καλύτερους ψυχολόγους. Προσοχή, δεν λέω ψυχοθεραπευτής. Δεν ξέρω αν μετά από 30 χρόνια ψυχανάλυση είναι σε θέση ο καθένας να γνωρίζει τόσα πολλά για την ανθρώπινη ψυχοσύνθεση και συμπεριφορά. Όλοι οι χαρακτήρες των ταινιών του, ακόμα και ο πιο δευτεραγωνιστής αναλύονται σε βάθος.

Φακ ιτ, δεν είμαι καν ικανή, δεν βρίσκω καν τα λόγια να περιγράψω το φαινόμενο woody allen. Αν εξαιρέσεις τον oscar wilde, ποτέ δεν ήμουν τόσο φανατική με κάποιον καλλιτέχνη. Συγγραφέα, σκηνοθέτη, φιλόσοφο, ψυχολόγο, you name it. Είναι καλλιτέχνης. Θα άλλαζα ακόμα και φύλλο για να είχα το ταλέντο του.

Και μην ακούσω καμιά ανοησία για την προσωπική του ζωή...

Παρασκευή, 7 Οκτωβρίου 2011

Η ανάγκη για πολυτέλεια είναι άλλη μια δικαιολογία για τη μίζερη ζωή μας

Ας ξεκινήσουμε σήμερα μ' ένα χαρμόσυνο fact. Πήρα το δίπλωμα οδήγησης. Αν πεις "και σιγά", πάει να πει ότι δεν είσαι αρκετά παλιός αναγνώστης αυτού του blog, ούτε φίλος μου, είσαι ένας άγνωστος, τι κάνεις άγνωστε εδώ πέρα; Η εξέταση του διπλώματος οδήγησης ήταν ένα από τα μεγαλύτερα ψυχικά τραύματα που είχα ποτέ στη ζωή μου. Δεν ήμουν ποτέ ιδιαιτέρως φαν της άμεσης εξέτασης και ευτυχώς δεν χρειάστηκε αρκετές φορές στη ζωή μου να δώσω προφορικά- για να μην πω ότι εκτός του lower, δεν χρειάστηκε ποτέ. Όταν λοιπόν έδινα για πρώτη φορά δίπλωμα πριν 4-5 χρόνια, την πρώτη φορά δεν κατέβασα το χειρόφρενο από το άγχος. Αν νομίζετε ότι μετά από 20 μαθήματα είναι πιθανό να ξεχάσεις να κατεβάσεις το χειρόφρενο σε φυσιολογικές συνθήκες είστε ένα κοσμητικό επίθετο. Με κόψανε λοιπόν. Ξανάδωσα και με έκοψαν τελευταία στιγμή επειδή πάτησα την άκρη ενός πεζοδρομίου. Για την ακρίβεια μου είπαν "Ωραία σταματήστε εδώ", "Ή αν θέλετε αφήστε μας εκεί που σας πήραμε". Δηλαδή έπρεπε απλά να στρίψω. Λέω, οκ, θα σας αφήσω εκεί που σας πήρα. Και πάτησα το γαμημένο πεζοδρόμιο. Το οποίο ήταν ορθή γωνία. Το οποίο είχα ξαναπατήσει τη μοναδική φορά που ήμουν σ' αυτό το γαμημένο αδιέξοδο δρόμο- τι δρόμος, ούτε καν άσφαλτος δεν ήταν, μιλάμε για μια γαμημένη εσοχή του κανονικού δρόμου- και ο δάσκαλος δεν έκρινε ότι έπρεπε να με ξαναπάει και να μου μάθει να μην το πατάω. Τέλος πάντων τα μουνιά της λάσπης με ξανακόβουν. Και κάνω να το ξεπεράσω 4-5 χρόνια. Μα τη μπαναγία μέχρι πέρσι τον Σεπτέμβριο μόνο και που σκεφτόμουν να πάω να δώσω για δίπλωμα με έλουζε κρύος ιδρώτας και με έπιαναν ψυχοσωματικά. Δεν ξέρω γιατί. Φέτος το καλοκαίρι λέω δεν πάει άλλο, θα πάω. Εννοείται ότι αντί να σε υποχρεώνουν π.χ. σε 20 υποχρεωτικά επαναληπτικά μαθήματα, πράγμα το οποίο είναι λογικό, μετά το πέρας των τριών χρόνων πρέπει να τα ξανακάνεις όλα από την αρχή. Που σημαίνει ότι πρέπει να ξαναδώσεις γύρω στα 700 ευρώ συν-πλην. Συν 250 ευρώ αν θέλεις να το πάρεις, if you know what i mean. (εγώ δεν λάδωσα, έκανα κάτι καλύτερο) Οκ, να μην τα πολυλογούμε, που το κάναμε ήδη, την τετάρτη το βράδυ μέχρι και πριν να δώσω χτες το μεσημέρι πλάνταζα κατά διαστήματα στο κλάμα λες και πέθανε κανείς. Η ζώνη του λυκόφωτος. Παρόλ' αυτά πήγα, έδωσα με ψυχραιμία και το πήρα- Ή ΑΥΤΟ ΘΑ ΛΕΩ ΑΜΑ ΜΕ ΡΩΤΑΝΕ. Τώρα μένουν 20 μέρες μέχρι να βγω και να οργώσω τους δρόμους σαν ένας ακόμη δημόσιος κίνδυνος. 

Το άλλο δεν θέλω να το συζητήσω. Δηλαδή οκ, ας πούμε ότι είμαι αρκετά ρομαντική ακόμα, και εγώ και το ζώον ο αδερφός μου, που σήμερα επιχειρήσαμε να κάνουμε ακόμα μια συζήτηση στον μπαμπά μας ότι ο τρόπος αυτοκτονίας του είναι κάπως ενοχλητικός και ότι ή τέλος πάντων να αυτοκτονήσει να το πάρουμε απόφαση ή να σταματήσει να πίνει ένα μπουκάλι ουίσκι την ημέρα και να καπνίζει 3 πακέτα τσιγάρα. Σαν άνθρωπος και άρα εγωιστικό ον, κατέληξα πως μάλλον θα καταλήξω και εγώ έτσι, αφού τον κατηγορώ για το ίδιο πράγμα που κάνω και εγώ, ότι δηλαδή δεν έχω στόχους στη ζωή μου, αφού άλλωστε έτσι και αλλιώς είμαι η κόρη του πατέρα μου. Ελπίζω τουλάχιστον να είμαι αρκετά έξυπνη για να μην κάνω παιδιά να μου τη λένε μετά από 40 χρόνια, χεχ. 

Awkward. 

Κυριακή, 2 Οκτωβρίου 2011

Οι πυγμαίοι των rave party

Αν και άκουσα θετικά σχόλια για το προηγούμενο πράσινο, να πω την αλήθεια εμένα με κούρασε κάπως, οπότε τσάκω αυτά τα cliffs, που θα μπορούσαν να είναι και των Moher, μπορεί και όχι, και άκου μια ιστορία.

Μια φορά και ένα καιρό, κάπου μεταξύ 1977-1981, γεννήθηκε μια νέα φυλή ανδρών, ξακουστή εις τις επόμενες γενιές ως οι "πυγμαίοι των rave party".

Οι άνθρωποι αυτοί ήταν κάτω απο 1.80, που οκ, κακά τα ψέματα, πυγμαίους δεν τους λες, αλλά όταν όλοι οι υπόλοιποι κανονικοί άντρες είναι πιο ψηλοί, αυτοί φαινόντουσαν σαν τάπες.

Επειδή τίποτα άλλο δεν φαινόταν πάνω τους ωραίο, γιατί ήταν κοντοί, οι πυγμαίοι των rave party αποφάσισαν στην 14 συνδιάσκεψη του decadance ότι θα φοράνε μόνο t-shirts και hoodies. Μόνο αρκετά χρόνια αργότερα, στην 25η συνδιάσκεψη του bios αποφάσισαν πως απο δω και πέρα, δεν θα φοράνε απλα t-shirt, αλλα t-shirt με αποφθέγματα ή cool φράσεις και εικόνες, που ήταν σπάνια και τα έβρισκαν μόνο σε πολιτείες που ήταν τουλάχιστον 20 μέρες μακριά με τα πόδια. Κάπου στην 32η συνδιάσκεψη του six dogs, μαζι με την αλλαγή ονομασίας τους, βγήκε η απόφαση πως είναι καταπληκτική ιδέα τελικά να αγοράζουν αυτα τα μπλουζάκια ένα φανταστικομμυριο χίπιτι χοπς (νόμισμα των πυγμαίων του rave party), αλλα να λενε πως τα αγόρασαν απο τον τοπικό πλανωδιο νανο, προς μερικά μόνο χίπιτι χοπς.

Οι πυγμαίοι των rave party ήταν μια πολύ χαρούμενη φυλή και της άρεσε να διασκεδάζει στα τοπικά πανηγύρια, όλη σχεδόν την ημέρα. Κανένας ποτέ δεν κατάλαβε πως καταφέρνουν να βγάζουν χίπιτι χοπς για να ζουν, αφού αυτοί οι άνθρωποι φαινόταν πως όλη μέρα χόρευαν και διασκέδαζαν. Φήμες λένε πως ο μεγαλύτερος πληθυσμός των π.r.p. προέρχονταν από πλούσιους γονείς, οπότε είχαν έτοιμα χίπιτι χοπς για να ξοδεύουν σε μπλουζάκια και φαγητό.

Στην αρχή τρέφονταν κυρίως με χαρτί, αλλά όσο τα χρόνια περνούσαν οι περισσότεροι άρχισαν ή να προσέχουν τη διατροφή τους και να τρώνε κανονικό φαγητό. Επειδή οι πυγμαίοι των rave party ήταν μια πολύ ιδιόμορφη φυλή έκαναν σχέση μόνο με γυναίκες που είχαν προσαρμοστεί στα συγκεκριμένα δεδομένα. Δεν υπήρχε φυλή με πυγμαίες των rave party, πρώτον γιατί το συνηθισμένο των γυναικών είναι να είναι κάτω του 1.70 έτσι και αλλιώς, αλλά γιατί κυρίως κακά τα ψέματα, οι άντρες ξεκινούν μια κουλτούρα και οι γυναίκες απλά ακολουθούν γιατί κάπως πρέπει να κάνουν παιδιά και αυτές οι δόλιες. Οπότε θα τους αρέσει και η house άμα λάχει- άσχετο αυτό με τους πυγμαίους.

Αυτοί λοιπόν κάνανε σχέσεις μεταξύ τους και ξανα μεταξύ τους και μετά γινόντουσαν φίλοι, αλλά πριν είχαν κάνει σεξ, και μετά κάνανε σεξ με τους φίλους των φίλων τους, αλλά μετά βαριόντουσαν και μετά ερωτευόντουσαν και νόμιζαν ότι μπορούσαν να κάνουν κανονική σχέση, αλλά όχι, συνήθως.  Αυτό μάλλον γινόταν γιατί όταν αυτοί ήταν έφηβοι παιζόταν το beverly hills και νόμιζαν ότι έτσι είναι τα πράγματα, αλλά ΟΧΙ.

Θα μου πεις, ρε φλονσαβάρντου αφού το όλο ζήτημα είναι ότι κάνανε σεξ και μετά θέλαν κάποια άλλη και μετά κάποια άλλη και μετά κάποια τρίτη, τι μας τα ζαλίζεις τόση ώρα, αφού ξέρουμε ότι πάλι για γκόμενους λες, γιατί να μην είναι απλά τρομπαδούροι ή σιχαμένοι και πρέπει να είναι σώνει και ντε πυγμαίοι των rave party;

Δεν ξέρω, ένα βράδυ η ξαδέρφη μου μου έλεγε για ένα τύπο, που ήταν 30+- χρονών, οπότε "πως είναι δυνατόν μεγάλος άνθρωπος να λέει τέτοιες μαλακίες και να μην της εννοεί". Ένας τυπάκος τώρα, ένας μαλακάκος ολκής, που ούτε να μου το δει, που τον έχουμε εκθειάσει σε σούπερ γκόμενο, αλλά ας όψεται η λειψανδρία και η πολλή δουλεία- της ξαδέρφης μου, εγώ κάθομαι. Ένας του 1.70κάτι, δεν θα πω τίποτις άλλο. Οπότε δεν ξέρω πως μου βγήκε και γυρνάω και της λέω αυθόρμητα "έλα μωρέ, αυτοί οι πυγμαίοι των rave party όλοι ίδιοι είναι, το έχουν κάψει απ' τα πολλά ναρκωτικά".

Θέλω να καταγγείλω εδώ ότι τελευταία, όχι ότι εγώ έγινα ξαφνικά μια σοφή που δεν θα με ξανακοροιδέψει άνθρωπος, αλλά καλό είναι να μη με ρωτούν οι φίλες μου συμβουλές για γκόμενους, γιατί είμαι κάπως απόλυτη και κυνική και καθόλου ενθουσιώδης όπως θα έπρεπε. Όποτε μου λένε ιστορίες για γκόμενους, όπου ακούω πολλά κεράσια είμαι "εντάξει, οκ, μαλακίες, ο τύπος θέλει να σε πηδήξει και να φύγει" ή "δεν μπορεί να είναι σοβαρές οι τόσες αγάπες από την αρχή, κάποιο λάκο έχει η φάβα" (στο πρώτο έπεσα μέσα, στο δεύτερο ευτυχώς όχι), και όπου δεν βλέπω τον απαραίτητο ενθουσιασμό, κοινώς "he's just not that into her", το λέω ευθέως, ούτε καν πασπαλίζοντας το με ζάχαρη άχνη.

Όλα αυτά είναι φυσικά εξαιτίας των δικών μου αγχών, αλλά αυτή είναι μια ιστορία που θα τη συζητήσουμε μια άλλη φορά.

Α. Και τραγούδι που ακούω επί μία βδομάδα στο ριπίτ και βλέπω το τέλειο βίντεο κλιπ και νομίζω ότι είναι το καλύτερο τραγούδι όλων των εποχώνε και το έχω βάλει ήχο στο κινητό και τέτοια.



Παρασκευή, 16 Σεπτεμβρίου 2011

Το προηγούμενο ποστ ήταν μαλακία, αυτό θα προσπαθήσει καλύτερα.

Το προηγούμενο ποστ ήταν μια μαλακία και δεν μου άρεσε, γι' αυτό το έσβησα. Αντιθέτως θα κάνω αυτό εδώ το καινούργιο ποστ, που μάλλον μαλακία θα είναι και αυτό, αλλά τουλάχιστον νομίζω πως θα μ' αρέσει.

Σήμερα θα μιλήσουμε:
1. Πόσο σημαντικό ήταν το entourage την τελευταία βδομάδα της ζωής μου και πόσο άδεια νιώθω χωρίς αυτό.
2. Τι φράσεις και λέξεις οδηγούν τους τύπους που μπαίνουν στο τίμιο αυτό blog.
3. Πόσο μαλακισμένοι είναι οι εφιάλτες καμιά φορά.

1. Την προηγούμενη βδομάδα ο αδερφός μου με έπεισε να κάτσω να δω entourage. Δύσκολο εγχείρημα αν σκεφτείς ότι μετρούσε 8 σεζόν και σε 3 μέρες θα παιζόταν το τελευταίο επεισόδιο. Είδα 95 επεισόδια ακριβώς σε μία βδομάδα, θέλω να παντρευτώ τον Jeremy Piven, ακόμα και αν κάνει πιο συχνά εμφύτευση στα μαλλιά του απ' ότι εγώ ξυρίζω τις μασχάλες μου και θέλω να έχω πολλά λεφτά και να ζω στο Λος Άνδελες.

2. Στην αρχή ήμουν πολύ λυπημένη, γιατί έμπαινα στις στατιστικές και κανένας δεν πατούσε τίποτα περίεργο, μόνο έγραφαν συνέχεια λάθος το όνομα μου :( Κάποια στιγμή, δεν ξέρω τι έγινε όμως, άνοιξαν οι ουρανοί και άρχισαν να πέφτουν μουνιά και κώλοι. Και σεξ με τη μαμά μου. Και πολλές πουτάνες. Παραθέτω:


flonsvradi- φάε λάδι και έλα βράδυ.
porn ego kai i mama mou- σιχάματα.
thelo na paxunw- cinnabon.
αντικαταθλιπτικα kai xorto- ελληνικά kai greeklish.
εχω γευσεις τρελες- σε μαγικά νησιά θέλω να βρεθούμε.
ηλιθιεσ- δεν ξέρω γιατί, αλλά όταν δεν βάζουν τελικό σίγμα μου έρχεται να το διαβάσω "ηλίθιεθ".
πoυτανες- εντάξει προφανώς αναφέρω πολύ αυτή τη λέξη.
παντού υπάρχει ένας μύθος σλόγκαν- με γκαλγκόν.
poutaness statu
pies einai i pio poytanes sto facebook- αυτές με τα χείλια σαν ψάρια; δεν ξέρω φίλε μου, θα σε γελάσω.
poutanes 20 xronon- και ούτε χρόνο παραπάνω.
poutanes narkotika- πολύ entourage βλέπει αυτό.
3 κιλα σε 2 εβδομαδες- μάλλον αυτή κοιτούσε να χάσει τόσα :/
ασχημα σκυλια- bull terrier είπαμε.
bull terrier  (57φορες)- ναι, έχω σημειώσει και τις φορές γιατί μου έκανε εντύπωση.
γιαγια ζωζω τηλ cU- πραγματικότητα.
nufes poutanes- να πρόσεχες ποιον έκανες κουμπάρο.
i poutanes kai i treles exoun tis kaluteres xares- τις τύχες τις καλές λέει.
λένα φουτσιτζή- δεν είμαι.
μουνακι- μουνάς γελάκι.
jumbo πολυθρονες- τα έπιπλα είμαστε εμείς.
asxhma logia sthn gomena- πιπέρι στο στόμα.
kalokerines poytanes- τώρα σε τιμή ευκαιρίας.
mikres treles poutanes- ένα τρελό τρελό πουταναγωγείο.
poutanitses mikres- θέλω να ελπίζω ότι δεν είναι ο ίδιος με τον από πάνω και δεν κυκλοφορούν παραπάνω από ένας.
thelw na tripsw to mouni mou- και αυτό είναι δικαίωμα!
sex istories me ti mama stis diakopes- ούξου από δω σιχάματα.
sta arxidia mou an den me simpathite- και μετά πήγε και έκλαψε στην τουαλέτα.
valmane παρενεργειες- δεν τρέχει μία κολλητέ, το πολύ πολύ να κοιμηθείς λίγο παραπάνω.
ποσο υγιες ειναι να ζουμε με γατα- καθόλου και θα σε φάει στον ύπνο σου.

3. Για να καταφέρω να δω το entourage σε μία μέρα, έκανα τη νύχτα μέρα, δεν κοιμόμουνα, που λέει και ο φίλος Τσαλίκης. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να κοιμάμαι το πρωί. Χτες πρώτη μέρα που δεν είχα ραντεβού με τον Ari, κατάφερα να κοιμηθώ περιέργως γύρω στις 3. Για να δω 2 ώρες μετά ένα σιχαμένο εφιάλτη. Δεν ήταν ο εφιάλτης που είδα. Ήταν που μετά ξύπνησα και πήγα σερνόμενη στην κουζίνα να πιω νερό. Βγαίνοντας από την κουζίνα μέσα στα μαύρα σκοτάδια, κάποιος έκλεισε πίσω μου την πόρτα και φυλακίστηκα μισή έξω από την κουζίνα και μισή μέσα. Και αυτός ο κάποιος άρχιζε να πιέζει διαβολεμένα την πόρτα και εγώ πονούσα και προσπαθούσα να φωνάξω τη μαμά μου και δεν μου έβγαινε φωνή. Και τότε... ΞΥΠΝΗΣΑ. Διάβολε, δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από αυτό. Μετά έφαγα φρίκη φυσικά, γιατί πράγματι ήθελα να πιω νερό και άνοιξα όλα τα φώτα στο σπίτι γιατί μου είχε πάει τρεις και μία. Και δεν ξανακοιμήθηκα.

Αυτά είχα να πω, γεια σας και αντίο σας. Δείτε entourage.

Σάββατο, 10 Σεπτεμβρίου 2011

Ευθύμης Φιλλίπου και η φανταστική συνέντευξη.

Αυτό που γίνεται τώρα στην Αθήνα είναι ότι κάποιοι άνθρωποι έχουν σηκωθεί και προσπαθούν να ισιώσουν το κάδρο. Δεν ξέρω όμως αν το πρόβλημα είναι ότι είναι στραβό ή ότι είναι ένα απαίσιο κάδρο που ακόμα και ίσιο θα χαλάει τον τοίχο.

Διάβαζα για τον Ευθύμη Φιλίππου εδώ. Μου άρεσαν πολύ οι συνεντεύξεις που παίρνει και σκέφτηκα ότι κάπως έτσι είναι και στο μυαλό μου οι συνεντεύξεις που παίρνω για τον εαυτό μου, στις φαντασιώσεις μου όπου είμαι πάρα πολύ διάσημη για κάτι φοβερά σπουδαίο- το πιο κάτω που πέφτω είναι συγγραφέας, αλλιώς ανακάλυψα κάτι πολύ φοβερό, άντε στη χειρότερη δημιούργησα καμιά φοβερή ψυχολογική θεωρία. 

     Θα πω λοιπόν λίγα πράγματα που μου έρχονται στο μυαλό τυχαία και υποθέτω ότι οι φίλοι μου θα διαβάσουν, οι υπόλοιποι μάλλον θα βαρεθείτε, γιατί δεν έχω γίνει ακόμα διάσημη και δεν θεωρείτε πως θα ακούσετε καμιά φοβερή σοφία από το στόμα μου. 

      Γεννήθηκα στον Χολαργό, αλλά μέχρι και που τέλειωσα το σχολείο ζούσα στον Πειραιά. Είμαι βέρα Πειραιώτισσα και πολύ περήφανη για την καταγωγή μου. Όλοι μου οι παππούδες και οι γιαγιάδες γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στον Πειραιά, όπως και οι γονείς μου, από Καλλίπολη και Δραπετσώνα. Το δυστύχημα ήταν ότι δεν είχα χωριό, οπότε κάθε φθινόπωρο δεν είχα να διηγηθώ στις σχολικές μου φιλενάδες φλερτ ή ιστορίες από το χωριό. Έχουμε ένα εξοχικό στη Λούτσα, όπου περνούσα όλο τον Ιούλιο και τον Ιούνιο και τον Αύστουστο πηγαίναμε διακοπές με τη μαμά και τον μπαμπά. Η μαμά πάντα τσακωνόταν με τον μπαμπά μια μέρα πριν πάμε διακοπές, νομίζω ότι επειδή αυτή μας ετοίμαζε για όλα, και συνήθως έβγαζε όλα τα ρούχα από τις βαλίτσες, τα τακτοποιούσε στις ντουλάπες και όταν ηρεμούσε και ξεθύμωνε τα ξαναέβαζε στις βαλίτσες και την επόμενη φεύγαμε για διακοπές.
    Το πιο σημαντικό άτομο στη ζωή μου είναι ο αδερφός μου. Όταν ήμουν πιο μικρή ήταν και η ξαδέρφη μου, αλλά μετά πέρασαν τα χρόνια, αν και συνεχίζει να είναι η αδερφή που δεν είχα ποτέ. Όταν ήμασταν μικρά, στο σπίτι της θείας στη Λούτσα είχαν πάρει όλες μου τις Μπάρμπι και τις είχαν κάνει λασπόλουτρο. Δεν θυμάμαι να είχα θυμώσει. Επίσης με είχαν βάλει να πάω να πω στη γιαγιά και στη θεία ότι άνοιξαν τον βόθρο και ότι είχε γεμίσει σκατά όλη η αυλή- στην πραγματικότητα είχαν φτιάξει λάσπη και την είχαν στάξει σαν διάρροια σε διάσπαρτα μέρη της αυλής. Μια άλλη μέρα με την ξαδέρφη μου είχαμε βρει ένα νεογέννητο σπουργίτι και το χαζεύαμε από μακριά για τουλάχιστον 20'. Εγώ, που φοβόμουν πάντα τα μεταφυσικά, νόμιζα ότι ήταν κάτι φοβερά αλλόκοτο, σαν να έβλεπα ένα τέρας. 
      Φοβόμουν να κοιμηθώ μόνη μου μέχρι πολύ μεγάλη. Μερικές φορές φοβόμουν ακόμα και όταν ο αδερφός μου κοιμόταν στο κρεβάτι ακριβώς δίπλα μου και ήθελα να μου κρατάει το χέρι. Μετά έγινα 13 και μετακόμισα στο μεγάλο δωμάτιο του σπιτιού που ήταν πιο μακριά από τα άλλα, οπότε δεν με έπαιρνε πια να φοβάμαι. Συνεχίζω να φοβάμαι ακόμα και τώρα, αν είμαι μόνη μου στο σπίτι και πάντα φοβάμαι τον διάβολο, ακόμα και που δεν πιστεύω στον θεό. 
      Πιστεύω ότι το να είσαι μόνος σου είναι μια συνήθεια και μάλιστα από τις κακές. Δεν υποστηρίζω τη μοναξιά σαν ιερό δισκοπότηρο και η μόνη περίοδος που ήθελα να ήμουν μόνη μου ήταν στο πρώτο εξάμηνο του πανεπιστημίου όταν δεν είχα βρει ακόμα αξιόλογη παρέα. Τότε με έπαιρναν οι γνωστοί που είχα για να βγούμε και βαριόμουν. Στο τρίτο έτος πέρασα ένα φοβερό καταθλιπτικό επεισόδιο που κράτησε τρεις μήνες. Έκτοτε έχουν υπάρξει πάρα πολλές φορές που ήθελα να πεθάνω, παρόλο που υπό κανονικές συνθήκες θεωρώ ότι αυτά είναι μαλακίες και αγαπάω τη ζωή όσο τίποτα και όχι μόνο δεν θέλω να πεθάνω, αλλά τρέμω τον θάνατο. Η κατάθλιψη είναι σαν να έχεις πάρει ναρκωτικά από την ανάποδη, τίποτα δεν είναι ωραίο και όλα τα αντιμετωπίζεις αλλοιωμένα. Θαυμάζω τους ανθρώπους που τα γράφουν όλα στ' αρχίδια τους και προσπαθώ να τους μοιάσω, αλλά μετά έχω τύψεις και σιχαίνομαι τον εαυτό μου. 
      Όσο περνάνε τα χρόνια γίνομαι όλο και πιο κυνική και φοβισμένη με το αντίθετο φύλο, παρόλο που εμένα προσωπικά οι άντρες δεν μου έχουν φερθεί και τόσο άσχημα- ή τέλος πάντων δεν κοιτάω τη δική μου καμπούρα. Έχουν φερθεί όμως στις περισσότερες αγαπημένες μου φίλες. Θα ήθελα να ήμουν περισσότερο ήρεμη και στωική και να μπορώ να δίνω τέλος στις σχέσεις με τους ανθρώπους που με πληγώνουν. Τείνω να έχω τις ίδιες απόψεις που είχα όταν ήμουν 17 και αυτό μόνο καλό μπορεί να είναι, γιατί τότε ήμουν πολύ έξυπνη και ώριμη όσον αφορά τη ζωή και τους ανθρώπους, επειδή όμως δεν είχα ζήσει τίποτα. Μετά έζησα, έγινα νευρική και υστερική, απόλυτη και αγαπούσα παράφορα τους ανθρώπους. Τώρα πια κατάλαβα ξανά ότι ο καθένας νοιάζεται για το τομάρι του, ότι δεν υπάρχει αληθινή φιλία και ότι όσον αφορά τους άντρες, ότι κολλάνε μόνο όταν τους φτύνεις, αλλά για να τους φτύνεις πρέπει να βρεις εραστή, οπότε είναι ένας φαύλος κύκλος όπου εμείς θα είμαστε πάντα οι πουτάνες και αυτοί οι μαλάκες. 
      Δεν με ενδιαφέρει η εξωτερική μου εμφάνιση για όλους τους υπόλοιπους ανθρώπους, αλλά διάολε, ο γκόμενος μου πρέπει και θέλω να με θεωρεί την πιο όμορφη γυναίκα πάνω στη γη. Επειδή αυτό δεν συμβαίνει κατά φεύγω σε ότι κάνουν όλες οι υπόλοιπες γυναίκες στον κόσμο και τώρα που το σκέφτομαι είναι και μαλακία να μπαίνω σε τόσο κόπο για τόσο μικρό target group, οπότε ίσως τελικά να γίνω γενικά ματαιόδοξη και να ξαναβάψω τα μαλλιά μου ξανθά- οκ αυτό ομολογώ ότι δεν κολλάει στη συνέντευξη, είναι περισσότερο χθεσινή ανακάλυψη. 
    Ακόμα δεν ξέρω τι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω. Παρόλο που θεωρητικά τις επιζητώ, οι μονιμότητες στη ζωή με κουράζουν και με τρομάζουν. Σπανίως νιώθω νοσταλγία για πράγματα που έχω αγαπήσει και έχουν τελειώσει. Όταν ζω κάτι μου είναι φοβερά δύσκολο να βάλω τέλος, αλλά όταν το τέλος μπει, εγώ είμαι πάντα "οκ, και τώρα τι άλλο έχουμε;". Αυτό καμιά φορά με φοβίζει. Σκέφτομαι πως στην ουσία μία απόρριψη μου στοιχίζει πάντα περισσότερο από ένα θάνατο. Και αυτό είναι φρικτό.
      Δεν πιστεύω στη φιλία μεταξύ ανδρών και γυναικών όπως δεν πιστεύω και στις επιτυχημένες σχέσεις που το ζευγάρι δεν είναι φίλοι μεταξύ τους. Απορρίπτω τους άνδρες που δεν εξερευνούν τη θηλυκή πλευρά τους και το αντίστοιχο στις γυναίκες. Το να βλέπουν ρομαντικές κομεντί οι άντρες και μπάλα οι γυναίκες, δεν είναι αυτό που εννοώ. Βαριέμαι τους ανθρώπους που παίρνουν πολύ σοβαρά τον εαυτό τους και σοκάρομαι από αυτούς που δεν αυτοσαρκάζονται. 
      Οι καλύτερες ιδέες μου κατ' εμέ μου έρχονται πάντα στην κουζίνα ή στην τουαλέτα, παρόλο που δεν περνάω πολύ ώρα σε κανένα από αυτά τα δωμάτια. Δημιουργώ απόψεις για τους ανθρώπους και κολλάω σ' αυτές, κυρίως για πλάκα. Μου αρέσει να βάζω ταμπέλες. Καμιά φορά φοβάμαι πως δεν είμαι τόσο αστεία ή τόσο έξυπνη όσο νομίζω, αλλά μετά μου περνάει. Είμαι πάντα σνομπ, αλλά μ' αρέσει να κάνω παρέα με άτομα που δεν ταιριάζω για να τα κουτσομπολεύω μετά. Μου αρέσει πάρα πολύ το κουτσομπολιό και οι κακεντρέχειες και πιστεύω πως και οι άλλοι λένε άσχημα πράγματα πίσω από την πλάτη μου- απλώς δεν θα ήθελα ποτέ να ξέρω τι. 
     Ποτέ μου δεν διάβαζα στο σχολείο, εκτός από την τελευταία χρονιά και δεν ισχύει καθόλου ότι αν δεν διαβάζεις δεν θέτεις βάσεις. Τα παιδιά δεν πρέπει να διαβάζουν για το σχολείο, μαθαίνουν βλακείες. Πρέπει να διαβάζουν πολλά μυθιστορήματα, σοβαρά περιοδικά και εφημερίδες και να μαθαίνουν νεότερη ιστορία από τους παππούδες και τους γονείς τους- τους επιτρέπω να λύνουν ασκήσεις γεωμετρίας, αλλά αυτό δεν είναι στ' αλήθεια διάβασμα. 
     Έχω ένα γάτο, τον Φέι Φέι και τον αγαπάω περισσότερο απ' οτιδήποτε στον κόσμο.

Δευτέρα, 29 Αυγούστου 2011

Μπας καλά;

Ναι, ξέρω, το έκλεισα για μερικές μέρες, κάποιοι από εσάς το πήραν πρέφα, και για κάποιον διαολεμένο λόγο όσοι ήσασταν αυτοί που επικοινωνήσατε για να δείτε γιατί το έκλεισα, όλοι είχατε την εντύπωση ότι το έκλεισα και έχω βάλει προσκεκλημένους αναγνώστες. Βρε κουτά, σιγά, τι γράφω εδώ πέρα, τα κρυφά μου απομνημονεύματα; 

Μια μέρα πριν φύγω για Νάξο- παρεμπιπτόντως πέρασα αξέχαστα και στο Ρέθυμνο και στη Νάξο, best summer in a long time- μου μιλάει στο facebook ένας από τα παιδιά που γνωρίσαμε στη Σκιάθο. Ο οποίος είναι ας πούμε το άτομο που συμπάθησα λιγότερο. Δεν είχε τίποτα, μια χαρά ήταν, αλλά δεν ταιριάζαμε καθόλου σε τίποτα. Δηλαδή, οκ, πως να συμπαθήσεις κάποιον με τον οποίο δεν ταιριάζετε σε τίποτα; Τίποτα απ' όσα λέει δεν με ενδιαφέρει, δεν υπάρχει σημείο ταύτισης. Δεν τον αντιπάθησα, απλά ήταν το άτομο που συμπάθησα λιγότερο, mark my words. Ο συγκεκριμένος λοιπόν άρχισε πολύ θυμωμένος να μου λέει διάφορα πράγματα μη λογικά, όπως π.χ. γιατί χαρακτήρισα το χιούμορ του αρνητικά ενώ το χιούμορ του δεν έχει καμία σχέση με αυτό που το χαρακτήρισα- dude, what the fuck, δεν μπορούμε να έχουμε γνώμη; έκανες χιούμορ, έχω άποψη για το χιούμορ σου, gosh- αλλά και πράγματα λογικά, όπως για παράδειγμα γιατί εγώ ή η ξαδέρφη μου είπαμε κάποια πράγματα όχι και τόσο κολακευτικά γι' αυτόν, στους φίλους του. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες, θα πω όμως ότι ό,τι και αν είπαμε, το είπαμε επειδή ερωτηθήκαμε πολύ στοχευμένα από τους φίλους του. Δηλαδή οκ, μπορεί να θέλουν κοινωνιολογικά πειράματα στην κασίδα του αλλουνού, λίγο με νοιάζει, αλλά όσο και να μ' αρέσει το θάψιμο, έχω τη στοιχειώδη αξιοπρέπεια να μην θάβω κάποιον στους φίλους του. Εκτός δε και αν εκείνοι το προκαλούν. Βλέπεις που το πάω. 

Μιάμιση περίπου ώρα λοιπόν πρέπει να με είχε στο εδώλιο του κατηγορουμένου, αλλά φυσικά το υπέστην, γιατί κακά τα ψέματα είχε δίκιο- όλοι ξέρουμε πόσο μου άρεσε η θέση μου, ένα τεράστιο ΝΟΤ κάπου εδώ. Κατέληξα ωστόσο να του λέω ότι πρώτον δεν θα έπρεπε να νοιάζεται τόσο πολύ για την άποψη μου (τι παίζει με τον κόσμο που νοιάζεται τόσο πολύ για την άποψη των άλλων; οκ, και μένα με νοιάζει τι θα πουν άτομα που εκτιμώ, ή έστω μπορεί και να με νοιάξει για μισή μέρα τι θα πουν και άτομα που δεν εκτιμώ, αλλά το ξεπερνάω, έλεος, αυτοσυντήρηση) και δεύτερον ό,τι άσχημο και να είπα δεν το είπα σ' εκείνον, οπότε αυτό που έκαναν οι φίλοι του ήταν απαράδεκτο και θα έπρεπε να τα βάλει πρωτίστως μ' αυτούς, που πολύ στοχευμένα, το ξαναλέω, ρωτούσαν να τους πούμε πράγματα. Μέσα στην όλη ιστορία φρόντισε να αφήσει να εννοηθεί πως ό,τι έχω εξιστορήσει από την προσωπική μου ζωή στα δύο άτομα της παρέας, μεταφέρθηκε και στους υπόλοιπους.

Δεν ξέρω το back story της υπόθεσης και γιατί μεταφέρθηκαν τα άσχημα πράγματα, ενώ δεν υπήρχε κανένας απολύτως λόγος, ξέρω όμως ότι σε μια κρίση λογικής το facebook μου έχασε εκείνη τη μέρα όχι μόνο 4, αλλά 40 "φίλους". Και έκλεισα και το blog. Μου την έδωσε. 

Χτες πήγαμε με τις κολλητές μου στο μαγαζί που συχνάζαμε στο λύκειο για να φάμε μια κρέπα. Η Ν. δεν έχει κανένα πρόβλημα με τους παλιούς συμμαθητές και ευχαριστιέται να τους χαιρετάει. Εγώ δεν ευχαριστιέμαι να χαιρετάω ούτε τη μάνα μου όταν είμαι έξω από το σπίτι, πόσο μάλλον τους παλιούς μου συμμαθητές, αλλά σίγουρα πιο πολύ απ' όλους το σιχαίνεται η Α. Παρόλ' αυτά χαιρετήσαμε κάποιους, ευτυχώς πολύ συμπαθείς- ο ένας ήταν αυτός που εξιστορώ σ' αυτή την ιστορία. Το κακό με μένα είναι ότι με πιάνει μια εσωτερική κοινωνική αναπηρία όταν συναντώ τέτοια άτομα. Συνήθως μπερδεύω τα λόγια μου (είπα π.χ. χτες στον Μ., με τον οποίο τα είχαμε και μια βδομάδα στην πρώτη λυκείου, "να τον χαίρεσαι" αντί "να το χαίρεσαι". το κορίτσι του. ναι.), κάνω σαρδάμ πάσης φύσεως και τα λοιπά.

Στο μαγαζί ήταν και άλλοι συμμαθητές μας, που παρόλο που δεν τους χαιρετήσαμε, ούτε και αυτοί μας χαιρέτησαν. Και δεν ήταν η πρώτη φορά, ήταν οι ίδιοι που σ' αυτή την ιστορία δεν μου μίλησαν καλά καλά. Οπότε στην περικοπή των 40 ατόμων ήταν μέσα. Ξυπνάω σήμερα και τι να δω, ένας από αυτούς, μου έκανε friends request. Μπας καλά; Με βλέπεις χτες, δεν μου μιλάς και σήμερα μου ζητάς να γίνουμε φίλοι στο φέις μπουκ; Ό,τι τι; Θα του έστελνα μήνυμα, αλλά με τον συγκεκριμένο έχουμε κάπως χαζό παρελθόν, ένα καλοκαίρι μου την έπεφτε για να ζηλέψει η πρώην καλύτερη μου φίλη που ήταν και πρώην του και μετά μια μέρα απλώς σταμάτησε να επικοινωνεί μαζί μου. Αχ, η ωριμότητα του λυκείου. Επειδή λοιπόν μερικοί έχουν την τάση να μένουν στο λύκειο- και να συχνάζουν καθημερινά στην ίδια καφετέρια με την ίδια εκκωφαντική μουσική, σοβαρά κάντε κάτι γι' αυτό- δεν το ρισκάρω.


That's all. 

Τρίτη, 2 Αυγούστου 2011

I had the time of my life vol.II

Για όσους ενδιαφέρονται το vol. I είναι το αυτό, από τη μια βδομάδα που πέρασα με το νι στο Κουφονήσι πριν δυο χρόνια, που μέχρι και τώρα αποτελούν τις καλύτερες διακοπές που έχω περάσει ποτέ σε Ελλάδα και εξωτερικό. Η φωτογραφία που την έχω χιλιοβάλει επίσης είναι από εκεί, και είναι η καλύτερη φωτογραφία που έχω βγάλει ποτέ, απλώς γιατί είχα χρόνο και ασχολήθηκα- το νι είχε βουτήξει για ψαροντούφεκο και εμένα μου είχε τελειώσει το μυθιστόρημα. 

Φέτος λοιπόν τα ελληνικά στρατά μας έκαναν τη χάρη και μας έδωσαν 5 μέρες. Οι οποίες φυσικά τι να κλάσουν, αφού είχαμε να τα πούμε σαν άνθρωποι σχεδόν από τότε που μπήκε στην προεδρική. Αλλά κάτι έκαναν, από το τίποτα. Πήγαμε στην Κύθνο, νησί το οποίο επιλέξαμε γιατί είναι κοντά. Εντάξει, δεν ήταν τίποτα το ιδιαίτερο, καλό ήταν, ξέρω γω; Δεν είχε και ιδιαίτερη σημασία βασικά. Περάσαμε υπέροχα όπως και να έχει. Το πιο αξιομνημόνευτο στιγμιότυπο ήταν σε μια καφετέρια που έκανε τέλειες βάφλες. Εγώ γενικά δεν μοιράζομαι φαγητό. Εφαρμόζω το εξής: θα φάω όσο θέλω και αν περισσέψει μπορείς να φας τα αποφάγια μου, αλλά μην τολμήσεις να απλώσεις χέρι αν δεν έχω τελειώσει. Ε, το νι για πλάκα πήγε να μου αρπάξει την τελευταία μπουκιά από την τελευταία βάφλα που έτρωγα στο νησί. Ήταν η επιτομή της μπουκιάς, με τη σωστή αναλογία παγωτού, πραλίνας και ζύμης. Ποια ήταν η αντίδραση μου; Έβαλα τα κλάματα. True story. Έβαλα τα κλάματα επειδή πήγε να μου φάει την τελευταία μου μπουκιά. Κανονικά, όχι μαλακίες, άρχισα να κλαίω σαν παιδάκι. Ποιος λέει εκεί πίσω ότι έχω σοβαρά ψυχολογικά; Σε άκουσα!

Συνέχισα τις διακοπές μου στα καπάκια στη Σκιάθο. Βασικά αυτές οι διακοπές κερδίζουν με διαφορά ως οι πιο ανέλπιστα καλές διακοπές που έχω κάνει ποτέ. Ξεκίνησαν σαν αρχική ιδέα να πάμε εγώ και οι ξαδέρφες μου, αλλά η Αμέλια η τέλεια μας πούλησε γιατί είχε να πάει στη Σαντορίνη. Και παράλογα κατέληξαν να πάμε ο Φωτεινούλης και οι γονείς της. Τώρα γιατί ο Φωτεινούλης ενώ είναι 28 χρονών φοβάται να οδηγήσει σ' ένα νησί με κατά τ' άλλα βατούς δρόμους, είναι μεγάλη ιστορία και ποια είμαι εγώ άλλωστε να την κρίνω που ακόμα δεν έχω πάρει δίπλωμα οδήγησης γιατί παθαίνω μπλακ άουτ από το άγχος; Πήγαμε λοιπόν όλοι μια ευτυχισμένη οικογένεια στο νησί και εγώ δεν είχα καμιά ιδιαίτερη προσδοκία, γιατί κάπου εδώ να σημειώσω πως όταν εγώ και ο φωτεινούλης κάνουμε ντουέτο είμαστε σούπερ λέημ, δεν γνωρίζουμε ποτέ παρέα ή αν γνωρίσουμε θα είναι τίποτα τελειωμένα ατομάκια που έχουμε ως τώρα και σχολιάζουμε για χρόνια. Μόνες μας γενικά είμαστε οκ, αλλά όταν είμαστε μαζί δεν το έχουμε. 

Παραδόξως όμως γνωρίσαμε- σημείωση: γνώρισα, kudos me- και ήντουσαν μια χαρά παιδιά. Πως έγινε τούτο. Μπορεί να μην βρω ποτέ δουλειά, αλλά το πτυχίο μου με βοήθησε να βγάλουμε αυτές τις διακοπές ευχάριστα. Δίπλα λοιπόν στην ψάθα μου κάθονταν ένας τύπος που έλεγε διάφορες ιστορίες για το πως πηγαίνει στους καταυλισμούς των ρομά και τι παίζει εκεί πέρα και τέλος πάντων από τα συμφραζόμενα κατάλαβα πως το επάγγελμα του σχετίζεται με την ψυχική υγεία, οπότε λίγο πριν φύγουμε- και αυτό διότι ντρεπόμουν να του πιάσω κανονικά κουβέντα, αλλά αν του έπιανα πριν φύγουμε και με απέφευγε θα γλίτωνα το κοινωνικό awkwardness- ρωτώ "ε, να σου κάνω μια ερώτηση; γιατί πηγαίνεις στους τσιγγάνους;". Φοβερή ατάκα για να σπάσει κανείς τον πάγο, να γραφτεί στα πρακτικά. Φυσικά με κοίταξε απορημένος, οπότε βιάστηκα να συνεχίσω "εννοώ είσαι ψυχολόγος; γιατί είμαι ψυχολόγος, γι' αυτό ρωτάω" (δεν είμαι ψυχολόγος, έχω τελειώσει απλώς ψυχολογία, μόλις αντιλήφθηκα το παράδοξο της πρότασης). Οπότε όλα διαλευκάνθηκαν, αρχίσαμε να μιλάμε για κανένα τρίλεπτο και μετά μας είπε να βγούμε το βράδυ και έτσι γνωριστήκαμε και περάσαμε ωραία και δεν κοιτούσα τον φωτεινούλη και αυτή εμένα για πέντε μέρες στα μάτια μέχρι να βαρέσουμε ενέσεις. Οπότε εδώ οφείλω τις ευχαριστίες που υποσχέθηκα, Π., Μ., Γ., Κ. (guest star Θ.) ευχαριστούμε για την υπέροχη, καταπληκτική, ενδιαφέρουσα παρέα, πλέον και διαδικτυακά και εγώ προσωπικά εύχομαι να ξανασυναντηθούν οι δρόμοι μας. Και ας με κάνατε για 27 χρονών. 27 χρονών for fuckin' christ (συγγνώμη, Κ., ελπίζω ο χριστούλης να με συγχωρέσει). 

Τυπικά, όταν δεν προγραμματίζω τίποτα, ή ακόμα καλύτερα όταν αγχώνομαι για ό,τι προγραμματίζω, όλα πάνε καταπληκτικότερα των καταπληκτικών. Μπορεί πάντα βέβαια να φταίει η σύγκριση με το περσινό φιάσκο. Συνεχίζω τις διακοπές μου από αύριο στη μαγευτική Λούτσα, πιθανόν η Δευτέρα να με βρει στο Ρέθυμνο να τρώω μπουρίτο από την Τοσκάνα και να πίνω σαγκρίες και magners στο figaro και στην irish pub αντίστοιχα και κλείνουμε με Νάξο στις 18 Αυγούστου. Το γεγονός ότι έπρεπε ήδη να έχουμε βγάλει τη μισή διπλωματική δεν με πτοεί καθόλου- ακόμα. 

Salut! 

Δευτέρα, 4 Ιουλίου 2011

Και πουτάνες. Και τρελές. Και ηλίθιες;

Αρκετά σοβαρευτήκαμε εδώ μέσα, ώρα για σωστή ενημέρωση, για πράγματα που ενδιαφέρουν όλους μας. 

Τις τελευταίες μέρες είμαι στο κρεβάτι του πόνου. Την τετάρτη ξύπνησα με πόνο στο λαιμό, εύλογα θα σκεφτεί κανείς, αφού φιλούσα το νι που είχε αμυγδαλίτιδα. Και πόνο στο κεφάλι. Και πόνο στα κόκαλα, και δέκατα. (σοβαρά τα κόκαλα γράφονται με ένα κ;) Να μην σας τα πολυλέω, τώρα έχω ιγμορίτιδα και προσεύχομαι να μην πάθω και βρογχίτιδα, γιατί δεν υπάρχει χειρότερο από αυτή την πουτάνα. 

Απόρροια του εγκλεισμού μου όλες αυτές τις μέρες ήταν τα λαχταριστά chick flicks. Γέιιι. Ώσπου σήμερα κλήρωσε ο λαχνός το Leap Year. Το οποίο είναι ταινιάρα ολκής, μη λέμε και ό,τι θέλουμε. Δηλαδή για την κατηγορία του θα έλεγα ότι παίρνει τουλάχιστον 6-7 στην κλίμακα whms (whms: μονάδα μέτρησης των chick flicks, αρτικόλεξο από τη τιτανομέγιστη ταινιάρα και αρχηγό των chick flicks, when harry met sally...

Για την ιστορία προηγήθηκαν τα εξής: 
Life as we know it: 6,5 whms (7 αν λάβουμε υπόψη μας τον κάγκουρα, αλλά θεό Josh Duhamel, αλλά δεν θα τον λάβουμε, γιατί δεν είναι για 7)

Λοιπόν, παρακάτω θα ακολουθήσουν spoiler alerts- δηλαδή θα υπονοήσω τι γίνεται στην ταινία, για να μιλάμε και ελληνικά- οπότε αν θέλετε να τη δείτε μη διαβάσετε. Αλλά θα χάσετε το αστείο. Εγώ προειδοποίησα. 

Το κατά πόσο οι χαρακτήρες των γυναικών στις ταινίες chick flicks είναι πουτάνες ή τρελές, το έχουμε αναλύσει με μεγάλη επιτυχία στο έπος "Οι πουτάνες και οι τρελές έχουν τις τύχες τις καλές". Σ' αυτό εδώ το post θα κάνουμε αναθεώρηση και συγκριτική μελέτη πάνω στο αν είναι στ' αλήθεια πουτάνες οι γυναίκες ή αν είναι απλά ηλίθιες και στο κατά πόσο οι άνδρες ήρωες στις ταινίες δεν είναι ηλίθιοι ή πουτάνες ή τρελοί. Εκτός από τον Guillaume Canet στο "Jeux d'enfants", αλλά όπως έχω πολλές φορές πει και δεν θα λησμονήσω να πω ακόμη μία φορά, αυτή η ταινία είναι το αγκάθι του κινηματογράφου, ο όνειδος των chick flicks, και δεν συμπεριλαμβάνεται στις σοβαρές κινηματογραφικές μελέτες που γίνονται στο τίμιο τούτο blog. 

Σκεφτόμουν λοιπόν, πως ενώ οι γυναίκες στην πλειοψηφία τους, πλην της Ilsa Lund- και αυτό επειδή την έβαλε σχεδόν με το ζόρι ο άντρας ο σωστός ο πρόστυχος στο αεροπλάνο, μη τα ξαναλέμε- βλέπουμε μια πορεία που κυνηγάνε τον άντρα που θέλουν και στην πορεία καταλήγουν με κάποιον άλλο. Μωρ' θες να είναι ο γείτονας; Θες να είναι ο συνταξιδιώτης τους; Θες να είναι ο κατά λάθος άντρας που τους κατσικώθηκε και καθόλου δεν τον θέλουν και κάνουν τις στραβομούνες, αλλά στο τέλος τον ερωτεύονται; Πάντως με τον άντρα τους δεν θα καταλήξουν στο τέλος, αυτό είναι το μόνο σίγουρο. 

Ενώ τι βλέπουμε με τους άντρες; Θέλεις forces of nature;  Θέλεις my best friend's wedding; Θες 13 going on 30; Αυτοί οι κύριοι φτάσανε αγαπητοί μου στα όρια τους, αλλά κανένας δεν παράτησε τη γυναίκα του. Γιατί να συμβαίνει αυτό το παράδοξο γεγονός; Ή μάλλον, είναι όντως παράδοξο, ή πρόκειται για απλή λογική; Και ποιο είναι το αντίθετο της λογικής; Άκουσα "το συναίσθημα, το συναίσθημα κυρία Σιμένα!" από τα πίσω θρανία; Ε, λοιπόν, μηδενίζεσαι Σιρίλο, το αντίθετο της λογικής είναι το παράλογο. Και επειδή εδώ βρίζουμε, το παράλογο το κάνουμε "ηλίθιο" και φτάνουμε με επιτυχία στο αρχικό μας συμπέρασμα... 

Γιατί σου λέει ο κινηματογραφικός ήρωας. Τη γυναίκα μου την ξέρω. Οκ, την έχω βαρεθεί, αλλά μ' αγαπάει, είμαστε και τόσα χρόνια μαζί, πρέπει να της περάσω και αυτό το ρημάδι το στεφάνι που της το έχω τάξει, έτσι θα έκανε ο κάθε σωστός άντρας που τιμάει τα παντελόνια του. Άσε που αυτή- όπου αυτή, βάλε πρωταγωνίστρια- μπορεί να είναι τρελή (είναι σίγουρα στο λέω εγώ). Μπορεί να με παρατήσει (αν δεν είναι τρελή, είναι πουτάνα, οπότε σίγουρα θα σε παρατήσει). Και το κυριότερο, θα τη βαρεθώ και αυτή, όπως έχω βαρεθεί και τη γυναίκα μου (απλή λογική, γιατί να μην τη βαρεθείς φίλε μου, το μουνί στο πλάι έχει;). 

Σωστός; Ναι.

Και τι λέει η ηρωίδα; Ααχ, είναι τόοσο όμορφος και τόσο πιο brutal από αυτόν που έχω τώρα. Αυτός να σε βάλει κάτω, αχ αχ θα σου αλλάξει τα φώτα, πρέπει να τον έχει τόσο μεγάλο και σκληρό, όχι σαν τον φλούφλη τον δικό μου. Μέχρι το τέλος της ταινίας, ο κατά τ' άλλα άγιος δευτεραγωνιστής σύντροφος της πρωταγωνίστριας, με διάφορους τρόπους που θα σκαρφιστεί ο σκηνοθέτας θα έχει βγει εντελώς μαλάκας και πως καθόλου δεν αγαπάει την καημένη την πρωταγωνίστρια, αυτό είναι, όχι πως αυτή λιγουρεύτηκε το χοντρό καυλί του πρωταγωνιστή και τον παράτησε στα κρύα του λουτρού, όχι ποτέ! Δεν σκέφτονται ούτε ότι θα τον βαρεθούν. Δεν σκέφτονται ούτε ότι δεν έχουν κανένα κοινό (οι ηρωίδες είναι συνήθως σαν να έχουν καταπιεί μπαστούνι και control freaks και οι ήρωες είναι κάτι εντελώς άνετοι και διασκεδαστικοί τύποι, αλλά αφού ερωτεύονται, μετά η ηρωίδα φαίνεται σαν μη την νοιάζει καθόλου, γιατί γίνεται και αυτή άνετη και διασκεδαστική και χορεύουν όλοι χαρούμενοι. οι μόνες ταινίες που λένε την αλήθεια για το μετά αυτής της τραγικής ιστορίας είναι το along came polly και το forgetting sarah marshall όπου οι δευτεραγωνίστριες γκόμενες γυρνούν μετανιωμένες, αλλά οι πρωταγωνιστές έχουν βρει άλλες καλύτερες και δεν τις δέχονται πίσω, γιατί that's how the men roll- in movies unfortunately). Τους νοιάζει μόνο η μεγάλη ... καρδιά των πρωταγωνιστών θα ήθελα να πω, αλλά η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για την ψωλάρα τους. 

Αυτά. 

Παρασκευή, 1 Ιουλίου 2011

...

Λυπάμαι ιδιαιτέρως για τα αίσχη που διαδραματίστηκαν χτες και απορώ για την ψυχική κατάσταση των μονάδων αποκατάστασης της τάξης. Από τα βίντεο που είδα, σίγουρα πρόκειται για βαθιά διαταραγμένα άτομα. Αυτό δεν σημαίνει ότι τάσσομαι υπέρ αυτών που διαμαρτυρόντουσαν όμως. 

Από τα πιο ωραία κείμενα που διάβασα, είναι ένα σχόλιο στο blog του κ. Δημοκίδη στη lifo, στο post "Εδώ ο κόσμος καίγεται. Πως τολμάς να ασχοληθείς με οτιδήποτε άλλο;" και χαίρομαι ιδιαιτέρως που 16 άτομα το μάρκαραν ως ενδιαφέρον, πάει να πει ότι έχουμε περισσότερους συνειδητοποιημένους πολίτες απ' όσο νόμιζα. Το παραθέτω αυτούσιο:

"Άρη,

Το "Εδω ο κόσμος καίγεται" θα μπορούσε να είναι ο τίτλος σουξέ της παραλιακής. Αυτά σε άλλες εποχές. Τώρα είμαστε αφημένοι στην κρυφή απόλαυση της καιόμενης δικής μας Ρώμης, ομφαλοσκόποι και ταυτόχρονα υπέρμετρα ισχυρογνώμονες για να δεχθούμε οτι η ζωή συνεχίζεται.

Ζούμε ιστορικές στιγμές αλλα στον πανικό να δώσουμε νόημα στην ζωη μας που μόλις σηκώθηκε από τον σκονισμένο καναπέ, αρχίζουμε τις λεκτικές ακρότητες. Η λέξη "χούντα" εγινε καραμέλα στο στόμα όλων. Λες και κατανοούν τη σημασία της πέρα απο το να βλέπουν γράμματα βαλμένα στη σειρά.
Σκέφτομαι όλους όσους έζησαν τη χούντα και έχω πολλόυς στον κοινωνικό μου περίγυρο. Αυτοί λοιπόν οι κάποιας ηλικίας πλέον, δεν τη χρησιμοποιούν αυτή τη λέξη. Γιατι έχουν βιώσει την πραγματική της σημασία. Γιατί είδαν τον πόνο και τον θάνατο να ξεδιπλώνεται στην καθημερινοτητά τους. Γιατί αρκούσαν τα φώτα από το λιμάνι του Λαυρίου μέσα στην ολοκληρωτική νύχτα της Μακρονήσου για να τους παρηγορήσουν για τον εξευτελισμό της προσωπικοτητάς τους που περναγαν προκειμένου να "σωφρονιστούν".

Τα ΜΑΤ ποτέ δεν φερθηκαν ήπια σε διαδηλωτές ακόμη κι αν αυτοί ήταν συνταξιούχοι. Είναι αφελές πλέον να πέφτει κανείς από τα σύννεφα με τη κτηνώδη βιά των δυνάμεων καταστολής. Τις καταστροφές τις είχαμε συνδέσει με την επέτειο της 17ης Νοεμβρίου αλλά ως franchise κρίθηκε επιτυχημένο και "εορτάζεται" όλο το χρόνο, ίδιον της κοινωνικής κρίσης που είναι και η πλέον σοβαρή. Η χώρα υπέγραφε δανειακές συμβάσεις με παρόμοιους όρους χρόνια τώρα για την κάλυψη των αναγκών της αλλά δεν άνοιγε μύτη γιατί ήταν πολλά τα λεφτά (Άρη) που τσεπώνονταν ή γίνονταν γαρύφαλα στις πίστες. Δεν νομίζω κανείς να πιστεύει πως θα έρθουν οι Γερμανοι και θα κάνουν απόβαση στη Μύκονο αν δεν πάρουν πίσω τα λεφτά τους. Χρειάζεται λογική και ψυχραιμία και οι αλλαγές μπορουν να γίνουν από μικρά απλά πράγματα που θα φέρουν τη χιονοστοιβάδα του καινούριου.

Η ζωή συνεχίζεται και σαρώνει σαν οδοστρωτήρας ότι εξέχει και πονάει για να παραδώσει μια επίπεδη,ασφαλή και καλοστρωμένη οδό αναμνήσεων. Να την κοιτάζουμε και να ευχόμαστε να ήταν το ίδιο ευκολοδιάβατος ο δρόμος μπροστά μας.

Τα σέβη μου,

Τίμων ο Μισάνθρωπος"



Θα κλείσω με κάτι δικό μου, αλλά δείξτε επιείκεια, ξέρετε, εγώ δεν ασχολούμαι μ' αυτά τα πράγματα. Απλά να, τώρα είναι πολύ στη μόδα για να μ' αφήσουν αδιάφορη. Μ' αρέσει λοιπόν να παραλληλίζω την κατάσταση των πολιτών ως προς τους πολιτικούς σαν μια σχέση μάνα-παιδιού. Με τέτοια αφέλεια αντιμετώπιζαν ως φαίνεται οι πολίτες τους πολιτικούς. Αλλιώς δεν μπορεί να αισθάνονται τόσο εξαπατημένοι, όταν οι καημένοι οι πολιτικοί επί τόσο καιρό έκαναν τα πάντα για να δείχνουν το πραγματικό τους πρόσωπο. Είναι λοιπόν οι πολίτες σαν παιδί που είχε απόλυτη εμπιστοσύνη στη μάνα του για όλα τα ζητήματα της διαπαιδαγώγησης του, την άφηνε να το μαθαίνει να κλέβει και να εξαπατεί τα άλλα παιδάκια και μια μέρα ξυπνάει στα 30 και λέει "Μα καλά ρε μάνα, δεν ντρέπεσαι καθόλου;;; Πως με μεγάλωσες έτσι; Γιατί τόσα χρόνια με τάιζες junk food και γιατί με άφηνες να κλέβω και να εξαπατώ τα άλλα παιδάκια και γιατί με κακόμαθες τόσα χρόνια με όλα αυτά τα λεφτά που δανειζόσουν από τις τράπεζες και τώρα δεν έχουμε να τα ξεπληρώσουμε!". 

Το τσάμπα αγαπητοί μου ετελείωσε. Και δυστυχώς ο διορισμός στο δημόσιο από τον μπάρμπα στην Κορώνη, τελείωσε και αυτός. Και σε όσους έχουν ήδη διοριστεί από τον μπάρμπα στην Κορώνη, παρακαλώ μην γκρινιάζετε που θα μειωθούν τα μισθά σας, εσείς τουλάχιστον έχετε μισθά. 

Παρασκευή, 24 Ιουνίου 2011

Μπάφοι vs αντικαταθλιπτικών vs ψυχοθεραπείας

Το λοιπό, εγώ κανονικά είμαι πολύ χαζοχαρούμενο άτομο. Και γελάω, και χιούμορ έχω, και πλάκα θα κάνω και γενικά δεν είμαι αυτό που θα έλεγε κανείς στριμμένο άντερο. Με λες και χαζοχαρούμενη- όχι μανιοκαταθλιπτική ελπίζω. Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως κατά καιρούς δεν κερδίζω βραβεία κατάθλιψης και πως 29 κατασκευαστές ψυχοφαρμάκων συνιστούν πως μια θηλιά από τον πολυέλαιο φαντάζει τόσο ελκυστική.  

Όλα έβαιναν σχετικά καλώς μέχρι πέρσι το καλοκαίρι. Δηλαδή κάτι αυτοκτονικούς ιδεασμούς τους είχαμε και πριν, κάτι ανορεξίες κατά περιόδους που αγχωνόμουν για ηλίθια πράγματα- που με έπιαναν ξέρω γω μερικές μέρες έως μια βδομάδα όχι παραπάνω- τέτοια ψιλοπράγματα, να περνάει η ώρα. Μέχρι που πέρσι το καλοκαίρι, τέτοια εποχή κακή ώρα, ξεκίνησε ένα υπέροχο nervous breakdown. Αυτή τη φορά ήταν ύπουλο. Δεν είναι ότι ήθελα να πεθάνω ή τίποτα τέτοιο. Είχα γενικά πολύ καλή διάθεση και όρεξη για το καλοκαίρι. Αλλά δεν είχα όρεξη για φαγητό. Εντάξει τις πρώτες μέρες λέω δεν είναι τίποτα, μη δίνεις σημασία φλονς, έχει και ζέστη, όσο να 'ναι είσαι και λίγο αγχωμένη θα περάσει. 

Και περνάει μια βδομάδα... Περνάει και δεύτερη... Τα κιλά να φεύγουν, το στομάχι να κλείνει, τέτοια όμορφα πράγματα. Να θέλω να φάω και να μην μπορώ. Να γυρνάω από εκδρομές γιατί πάθαινα κρίσεις πανικού και έκανα εμετούς. Και εν τέλει να χαλάσω τις διακοπές μου. 

Ώσπου γυρνάω από τις διακοπές- νηστική ξέρω γω καμιά βδομάδα παίζει και όταν λέμε νηστική, εννοώ ζήτημα να είχε μπει μπουκιά όλο αυτό το διάστημα- και πάω στον γιατρό μας. Του λέω μήπως έχω aids; (έχουμε και μια ελαφρά υποχονδρίαση στην οικογένεια, εκτός των άλλων, είμαι και ψυχολόγος τρομάρα μου) Ήξερα ότι δεν έχω aids, αλλά λέμε τώρα. Ήξερα επίσης τι είχα. Πάω λοιπόν σ' ένα κύριο που λέγεται ψυχίατρος και του λέω με δάκρυα στα μάτια "δώσε ότι έχεις, δώσε από αυτά τα καινούργια τα διακοσάρικα, έχω να φάω κανονικά ένα μήνα, κοντεύω να λαλήσω". Και μου έδωσε. Και τα πήρα, διότι σ' αυτή την κατάσταση δεν είχα περιθώρια επιλογής.

Πήρα λοιπόν τις ωραίες τις βενζοδιαζεπίνες μου και πήρα και τα αντικαθλιπτικούλια μου. Τα πρώτα τα έκοψα πάνω στη βδομάδα διότι με έκαναν ζόμπι και προκαλούν και ανοχή. Τα δεύτερα τα πήρα από Αύγουστο μέχρι αρχές Δεκέμβρη. Και έχω να πω το εξής: Εγώ όταν μπήκα στη σχολή ήμουν πολύ κατά των φαρμάκων. Ε, λοιπόν δεν ήξερα τι έλεγα!

Δεν είναι ότι παίρνεις τα φάρμακα και την επόμενη μέρα θα είσαι μια χαρά. Ούτε ότι αν εσύ δεν θέλεις να γίνεις καλά, ξαφνικά θα πάρεις τα φάρμακα και την επόμενη θα είσαι στα μπουζούκια- ή σε 14 μέρες τέλος πάντων γιατί τόσο κάνουν να ενεργήσουν. Θα δώσω παράδειγμα. Στο νοσοκομείο είχαμε μια κυρία που είχε ένα αναπνευστικό ζήτημα πολύ πολύ σοβαρό, με αποτέλεσμα να έπρεπε να είναι συνεχώς "καλωδιωμένη" και να μην μπορεί να ακουστεί η φωνή της. Αυτή λοιπόν η κυρία  (στην οποία μάλιστα μια μέρα πήγα να της μιλήσω, να την ενημερώσω κυρίως πως η συμφοιτήτρια δεν θα έρθει τελικά να τη δει όπως είχε προγραμματίσει, αλλά και να πούμε και δυο κουβέντες, μα κατέληξα πως δεν είχα τίποτα απολύτως να της πω... διότι τι μπορείς να πεις σε έναν άνθρωπο που είναι 2 χρόνια καθηλωμένος στο κρεβάτι και δεν φαίνεται στον ορίζοντα άμεση βελτίωση της ζωής της;) έπαιρνε αντικαταθλιπτικά και δεν την "έπιαναν" και της άλλαζαν τα φάρμακα μπας και βρούνε κάποιον που να την πιάσει. Που να την πιάσει τη χριστιανή, που είχε να δει ουρανό ένα σκασμό χρόνια; Το πιάσατε το υπονοούμενο, μην παπαρολογώ. Όταν μιλάμε λοιπόν για αντικαθλιπτικά-μπάφους-ψυχοθεραπείες, μιλάμε κυρίως για άτομα με δυνατότητες, άτομα σαν και μένα και ελπίζω και σένα, που απλώς κάπου μια μέρα την είδαμε στραβά και εκεί που ήμασταν καλά για ηλίθιους λόγους δεν είμαστε πια.

Τι μου έκαναν λοιπόν εμένα τα αντικαταθλιπτικά. Με έκαναν πιο κοινωνική in a way. Με έκαναν να μην θέλω τόσο πολύ να σπαριλιάσω μες το σπίτι, αλλά να βγαίνω. Όσο βγήκα εκείνο το τρίμηνο- τετράμηνο δεν έχω βγει ούτε σαν φοιτήτρια, τρου στόρυ. Και έθεσε τις βάσεις για καλύτερα πράγματα. Διότι όπως έλεγε μια καθηγήτρια ιστορίας, τρώγοντας έρχεται η όρεξη. Το ζήτημα είναι να αρχίσεις να τρως. Μετά θες και άλλο, και μετά λίγο ακόμα. (δεν εννοώ φαγητό εδώ, αλλά παρεμπιπτόντως πήρα 10 κιλά από τον ανορεξικό εαυτό μου, 5 κιλά από τον κανονικό) Γνωρίζεις ένα άτομο, γνωρίζεις δεύτερο, αποκτάς χόμπι, γυμνάζεσαι ή δεν γυμνάζεσαι πρακτικά, μπορεί να περπατάς ρε παιδί μου, μπορεί να αρχίσεις να προσέχεις τον εαυτό σου, δεν ξέρω τι σκατά, γιου εμπρέις δε λάηφ που λένε. Σαν να έχεις ερωτευτεί, αλλά καλύτερα, γιατί όλα αυτά δεν τα κάνεις για κανένα γαμημένο γκόμενο, αλλά για σένα. Αυτό εμένα βέβαια με φοβίζει κάπως, και με φόβισε να πω και την αλήθεια στην πορεία, το πόσο δυνατή αισθάνθηκα. Το πόσο π.χ. δεν έτρεχα πίσω από τα σώβρακα του νι. Ήταν μια τρομακτική αλλαγή, όσο και απαραίτητη.

Όπως όλες οι αλλαγές. Και εδώ ας πούμε λίγο για την ψυχοθεραπεία. Ο πιο θεμελιώδης λίθος της ψυχοθεραπείας για μένα είναι η επιθυμία του άλλου ν' αλλάξει. Είναι πολύ ηλίθιο και ζωώδες, αλλά σκεφτείτε το. Οι άνθρωποι φοβόμαστε να αλλάξουμε, ακόμα και αν αυτή η αλλαγή είναι προς το καλύτερο. Άλλοι φοβούνται από image- η τέχνη άλλωστε δεν δημιουργείται από χαρούμενους ανθρώπους συνήθως- άλλοι φοβούνται γιατί έχουν συνηθίσει τη σπαρίλα και δεν θέλουν να γίνουν κάτι άλλο. Και κακά τα ψέματα. Αν αλλάξεις τώρα και μάθεις να ζεις ποιοτικότερα, θα γίνεις κάτι άλλο. Άλλοι θα κάνουν τέτοιο άλμα, που σχεδόν δεν θα είναι τα ίδια άτομα.

Παρόλ' αυτά, σαν γουόναμπι ψυχοθεραπεύτρια, το ομολογώ. Η ψυχοθεραπεία είναι ολίγον τι μπούλσιτ. Θέλω να πω, πρέπει να είσαι λίγο βλάκας ή πολύ μέσα στα σκατά για να μη βλέπεις τα προφανή που σου μπουκώνουν το στόμα οι ψυχοθεραπευτές. Αν είσαι όμως στα σκατά και θέλεις ένα χέρι για να σε βγάλει, μπορεί και να σε βοηθήσει, δεν λέω. Αλλά πρέπει να θες να βγεις από τα σκατά, τόσο πολύ βασικό. Ξέρω άτομα που νομίζουν πως θέλουν να βγουν από τα σκατά, αλλά δεν θέλουν στην πραγματικότητα. Τα σκατά τους αρέσουν, έχουν τόσο πολύ συνηθίσει τη μυρωδιά που νομίζουν πως δεν γίνεται αλλιώς. 

Γιατί τα λέω όλα αυτά. Τελευταία συζητάω με διάφορους φίλους που κάνουν χρήση του μαγικού χόρτου και προσπαθώ να τους ρίξω στα σκληρά :p. Δηλαδή οκ, αντιλαμβάνομαι ότι είναι γαμώ, ότι ξεφεύγεις, ότι κάνεις μια παύση από τις καθημερινές δόσεις μαλακίας που δέχεσαι από παντού, αλλά δεν θα είναι πολύ καλύτερα να μπορούσες να ήσουν στ' αρχίδια σου και χωρίς αυτό; Φαντάζομαι ότι θα μιλάω τώρα, όπως θα μου μιλούσε εμένα κάποιος vegan ή κάποιος που δεν τρέφεται με junk food. Δίκιο θα είχε ο άνθρωπος να μου λέει να μην τρώω μαλακίες συνέχεια, αλλά εγώ θα τον κοιτούσα σαν εξωγήινο.

Και αναφέρω το καλό/κακό φαγητό, διότι αυτό δεν είναι κείμενο που λέει κόφτε τους μπάφους, αυτό είναι κείμενο που λέει κόφτε τους μπάφους/πάρτε κάτι ίσως πιο αποτελεσματικό. Αλλά τουλάχιστον αυτό το κάτι μπορεί να μην χρειαστεί να το παίρνετε χρόνια. Μπορεί να χρειαστεί να το παίρνετε μέχρι να βελτιώσετε τόσο τη ζωή και τη σκέψη σας ώστε να μην χρειάζεστε να παίρνετε τίποτα μετά.

Και επειδή είναι καλοκαίρι, όσο ηλίθια κλισεδούρα και αν ακούγεται, διάολε είναι η πραγματικότητα. Τίποτα μα τίποτα δεν είναι πιο αποτελεσματικό για τα νεύρα και για την επίτευξη της ψυχικής ηρεμίας από τον ήλιο και τη θάλασσα- εκτός και αν βρίσκεσαι σ' ένα σκάφος με 12 άλλα άτομα, από τα οποία συμπαθείς στην παρούσα φάση μόνο το ένα και έχεις να φας και 10 μέρες και δεν μπορείς να φας. Αυτά.

υ.γ. θάλασσα στην αθήνα έχει σε όλα τα γνωστά μέρη, εμένα έχει κάτω από το σπίτι μου, 5' με τα πόδια. ήλιο έχει παντού. χρόνο για θάλασσα και ήλιο θα βρείτε, μην ακούσω γκρίνιες παρακαλώ. και μακριά από βενζοδιαζεπίνες, τις μισώ. (παίρνω αβέρτα όμως)

Παρασκευή, 17 Ιουνίου 2011

Έρημα μου νιάτα και που τσαλακωθήκατε

Μόλις κοιτούσα το κρασάκι του τσου. Θα μου πεις, wtf dude, κοιμήσου, 4 η ώρα το πρωί εσύ χαζεύεις καμμένα βίδεα στο γιουτουμπι. 

Αλλά όχι, άκου. Κοιτούσα λοιπόν το κρασάκι του τσου και θυμήθηκα την πρώτη φορά που το είδα. Πως ήμουν τότε, ήμουν με το νι, μόλις είχαμε πρωτοσυγκατοικήσει και ήμουν πάνω στους μεγάλους έρωτες κάτι ανάμεσα σε μαύρη μίρλα και απόλυτη ευτυχία. Μου φαίνεται σαν ένα φανταστικομμύριο χρόνια πριν και ας είναι μόνο 3. Και όσο το κοιτούσα σκεφτόμουν και αυτούς που έπαιζαν στο κρασάκι του τσου. Γιατί άλλο τα χρόνια που περνάνε, τα φοιτητικά, που κάνεις ένα σκασμό μαλακίες κάθε μέρα που να δικαιολογούν κλάσιμο στο γέλιο και τώρα ούτε τα θυμάσαι ή τα θυμάσαι που και που, και άλλο να έχεις ντοκουμέντα. Τι να κάνει ο Πάνος π.χ. Πως να νιώθουν οι δημιουργοί του καράτε τυφλή φυγή και του πανίσχυρου μεγιστάνα των νίντζα; 

Εμείς περάσαμε μια πολύ όμορφη trash εποχή. Μας έχω σε βίντεο- τα οποία κάποια στιγμή πρέπει να θυμηθώ να τα περάσω σε ψηφιακή μορφή somehow- τη β. να χορεύει λεπά και στέλλα μπεζεντάκου,  τη β. και τον μ. να κάνουν χορευτικά, όλες μας να χορεύουμε αβάντι σολ φαφαφα, και άλλα διάφορα που μου θυμίζουν ότι κάποτε το να νοιάζομαι για τη συνταξιοδότηση μου ήταν μια υποχρέωση που θα έπρεπε να γραφτώ στην κνε για να έχω. 

Φακ, το ήξερα την ώρα που το ζούσα, πόσο φακ, ότι αυτά είναι τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου. Όχι ότι τώρα δεν είναι καλά, αλλά η β. δουλεύει πια όλη μέρα- δεν είναι κατ' ευφημισμόν αυτό, κυριολεκτώ, οι είλωτες θα ήταν περήφανοι γι αυτή- για 700 ευρώ, η ν. δουλεύει και αυτή, η μ. είναι μακριά και συναντιόμαστε μια φορά τον μήνα στην καλύτερη για το κλασικό γεύμα σκατά-γκόμενοι-ψυχολογία-σκατά- τα σκατά επίσης δεν είναι παρομοίωση, πάντα καταλήγουμε να συζητάμε για κουράδες. 

Και όχι μόνο δεν έχουμε πια χρόνο, αλλά έτσι όπως έχουν γίνει τα πράγματα παρακαλάω να είχα μια δουλειά που θα μου έτρωγε όλη τη μέρα για 700 ευρώ. Γιατί τώρα είτε δεν έχω λεφτά να κάνω τα πράγματα που θέλω είτε έχω λεφτά, αλλά οι άλλοι δεν έχουν χρόνο να με συνοδέψουν. 

Ξέρω, θα με πείτε κακομαθημένη και ότι υπήρχαν φοιτητές που δούλευαν από τα 18 για να συντηρήσουν τον εαυτό τους. Φακ δις σιτ. Ήμουν τυχερή. Αλλά τώρα δεν είμαι 18 πια. Και δεν μπορώ να πω στον κνίτη που θα έρθει να μου πουλήσει ιστορία ότι "δεν με νοιάζει" ή "έχω χρόνο ακόμα". Δεν έχω χρόνο, με νοιάζει, και τα πράγματα είναι τόσο σκατά που έχουν φτάσει μέχρι και τα ρουθούνια μου. 

Νομίζω είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που έχω απασχοληθεί τόσο πολύ με την πολιτική και οικονομική κατάσταση της χώρας. Για μένα αυτό είναι το πρώτο σημάδι ενηλικίωσης. 

Και ανησυχώ τόσο πολύ για τους δικούς μου ανθρώπους, που κανένας σχεδόν δεν είναι ευχαριστημένος από τη δουλειά του, που δουλεύει όλη μέρα, που δεν αμείβεται καλά και την ίδια στιγμή ανυπομονώ πότε θα έρθει η ώρα να γκρινιάζω και εγώ για τα ίδια.

Μα από την πιο άλλη, επειδή είμαι ευθυνόφοβος άνθρωπος και βαριεστημένος, προτιμώ να ζήσω με λιγότερα παρά να δουλέψω σε κάτι που θα με κάνει πλήρως δυστυχή, όπως τον αδερφό μου π.χ. 

Αλλά θα ήθελα να καταγγείλω κάτι. Σήμερα πήγα να πάρω μεσοδόντια βουρτσάκια, γιατί η οδοντίατρος με προειδοποίησε ότι πρέπει οπωσδήποτε να χρησιμοποιώ γιατί έχω ουλίτιδα, κτλ κτλ. Τα οποία είχαν 6 ευρώ. Είμαστε καθόλου με τα καλά μας;;;; 6 ευρώ; Ξέρουν ότι είναι βουρτσάκια; Are they made of panda?

Πέμπτη, 2 Ιουνίου 2011

Γάτες VS Dogs

Λοιπόν τον άρθρο που όλοι (νοτ) περιμέναμε είναι εδώ. Γάτες εναντίον σκύλων σε μία μάχη δίχως έλεος, όπου ένας θα είναι ο νικητής! 

Καταρχάς, ας σημειώσω εδώ πως αγαπώ όλα τα ζώα εξίσου, πως μεγαλώνοντας μεγαλύτερη επαφή είχα με σκυλιά παρά με γάτες και πως πάντα είχα αδυναμία στους σκύλους, μέχρι που απέκτησα γάτες. Ας πω κάτι τρομερά βασικό. Αυτός ο διαγωνισμός γίνεται βάσει κάποιων λεπτομερειών. Δηλαδή θεωρούμε δεδομένο πως αν έχεις 5 στρέμματα κήπο/οικόπεδο, εννοείται ότι θα έχεις σκυλιά, είσαι βλάκας αν δεν έχεις, γιατί είναι αξιολάτρευτα ζώα και θα έχεις και γατούλες άμα λάχει πολλές πολλές πάρα πολλές γιατί ποτέ ποτέ δεν είναι αρκετές. Αλλά αν ζεις σε διαμέρισμα, όπως ζούμε οι περισσότεροι εδώ πέρα, θα επιλέξεις είτε γάτα είτε σκύλο- ή και τα δύο, δεν είναι θέμα. Αν επιλέξεις έναν μεγάλο σκύλο, όσο μεγάλο διαμέρισμα και να έχεις, απλώς δεν είσαι με τα καλά σου, αν επιλέξεις μικρό σκύλο.... Ε, ΟΧΙ ΦΙΛΕ ΜΟΥ, ΓΙ' ΑΥΤΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΟΣΤ, ΠΑΝΑΘΕΜΑ ΣΕ, ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΕΠΙΛΕΞΕΙΣ ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΣΚΥΛΟ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΙΑ ΓΑΤΑ; Αρχίζουμε. 

Καθαριότητα:

Ο σκύλος βρωμάει. Φακτ. Έχουμε βέβαια την επιλογή να τον πλύνουμε. Αλλά και πάλι θα βρωμίσει σε λίγο καιρό και μετά πρέπει να τον ξαναπλύνουμε και πάει λέγοντας και είναι πολύ κουραστική αυτή η δουλειά, γιατί έχουμε και δουλειές, και άντε πλύσου μόνος σου τέλος πάντων. Δεν είναι όμως ότι βρωμάει μόνο ο σκύλος, βρωμάει και το σπίτι. Θα ήθελα εδώ ειλικρινά να δηλώσουμε πόσα σπίτια ξέρουμε που οι κάτοχοι τους έχουν σκύλο, αλλά δεν βρωμάει σκυλίλας. Εγώ προσωπικά κανένα. Εκτός από τη θεία μου, η οποία όμως έχει 5 στρέμματα κήπο και είχε πάντα τεράστια πολυαγαπημένα σκυλιά που κυλιόμουν μαζί τους στο γκαζόν σαν διαφήμιση απορρυπαντικού- γιατί έχεζαν στο γκαζόν. Η γάτα πάλι, πλένεται μόνη της. Δεν μπορείς βέβαια να την πλύνεις εσύ- εκτός από κάποιους που ρισκάρουν για τη ζωή τους- αλλά πλένεται η καψερή μόνη της και πάντοτε μυρίζει υπέροχα ή δεν μυρίζει τίποτα. Δεν έχω να πω κάτι άλλο πάνω σ' αυτό, το ζωντανό είναι αυτοκαθαριζόμενο. 

Γενικά έξοδα:

Όσον αφορά το φαγητό τα ζώα είναι όμως τα μάθεις. Δεν έχω να πω πολλά πάνω σ' αυτό τον τομέα, γιατί μπορούν να φάνε και σένα που λέει ο λόγος αν πεινάνε. Πιστεύω ωστόσο πως αν πρόκειται για ειδική τροφή, του σκυλιού θα βγαίνει ακριβότερα, γιατί το σκυλί τρώει πιο πολύ. Αν κάνω λάθος διορθώστε με. Όσον αφορά τα υπόλοιπα έξοδα, κυμαίνονται στα βασικά, εμβόλια και στείρωση, για να μην υποφέρει το ζωντανό στο διαμέρισμα και πηδάει το πόδι σου ή πηδάει από το μπαλκόνι για να φύγει (αντιστοιχία σκύλος-γάτα) που στον σκύλο πάλι θαρρώ είναι λίγο πιο ακριβά. 

Συμπεριφορά ζώου:

Αχά! Ένα καυτό θέμα που έχει απασχολήσει κόσμο και κοσμάκη. Ειλικρινά δεν ξέρω από που να αρχίσω και που να τελειώσω με τις βλακείες που έχουν ειπωθεί για τις γάτες. Και εδώ ξαναλέω: τα ζώα είναι όπως τα μάθεις. Αναπτύσσουν χαρακτήρα και συμπεριφορές που όσο είναι μικρά πρέπει να εκπαιδεύσεις ώστε να "χάσουν" τις συμπεριφορές που δεν θέλεις. Οκ, παραδέχομαι, κανένας γάτος δεν είναι πιο ήρεμος, πιο καλοκάγαθος και γλυκός και υπάκουος και παιχνιδιάρης και χαδιάρης από τον Φέι φέι, και πως ναι, κάποιες γάτες είναι κάπως απότομες και δεν γουστάρουν πολλά πολλά. Αλλά αυτός ο μύθος ότι τάχα μου τα σκυλιά έχουν καλύτερη συμπεριφορά από τις γάτες είναι άνευ προηγουμένου. Εξαρτάται δηλαδή, αν εσύ γουστάρεις να βλέπεις ένα υστερικό σκυλί να γαυγίζει, να πηδάει δεξιά και αριστερά γιατί κοντεύει να τα παίξει μες τους 4 τοίχους και περιμένει πως και πως για τη ρημάδα τη βόλτα του, ή που για να σου δείξει ότι χαίρεται λολοπηδάει σαν το παρλιακό και σε γλύφει παντού και σε κάνει σίσκατο, be my guest. Τέλος πάντων, όσες γάτες έχω δει, καμία δεν θα σου ορμήξει να σε νυχιάσει αν δεν της κάνεις κάτι που δεν της αρέσει και εδώ που τα λέμε δεν κατάλαβα κύριος, δεν έχει δικαίωμα το ζωντανό σε προτιμήσεις; 

Υπακοή: 

Δεν είναι ότι οι γάτες δεν ακούνε. Ούτε ότι δεν μπορούν να εκπαιδευτούν. ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΝ. Εγώ φωνάζω τον φέι από το μέσα δωμάτιο. Αν γουσταρίζει έρχεται, αν όχι σε γράφει στα άδεια από την στείρωση μπαλάκια του και πολύ μ' αρέσει που το ζώο μου δεν κάνει ό,τι του πω και έχει χαρακτήρα. Όποτε μου τη δώσει εμένα δηλαδή θα το φωνάζω και θα έρχεται; Τι αηδίες είναι αυτές. Ο σκύλος τώρα ξέρετε, τάχα μου είναι το πιο υπάκουο ζώο και σαχλαμάρες. Πέραν του ότι είναι μύθος αυτό, όπως προείπα δεν γουστάρω τέτοια αβουλία. Από την άλλη, σε αντίστοιχη εκπομπή που είχα δει στην τβ, όταν στη δοκιμασία τα σκυλιά και τα γατιά είχαν να επιλέξουν ανάμεσα στα αφεντικά τους και σε φαγητό, τα σκυλιά επέλεξαν το φαγητό και οι γάτες τα αφεντικά τους. Suck that dog lovers!

Αγάπη προς το αφεντικό:

Άλλος μύθος τώρα τάχα μου. Οι σκύλοι αγαπούν τα αφεντικά τους ενώ οι γάτες τα έχουν χεσμένα και δεν έχουν αφεντικά και ξύστ' τ' αρχίδια σου. Λυπάμαι που θα σας το χαλάσω, αλλά οι γάτες δένονται όσο και οι σκύλοι στα σωστά αφεντικά. Και εξηγώ. Ένας σκύλος θα δεθεί έτσι και αλλιώς με το αφεντικό του- και αναγνωρίζει ένα αφεντικό, αυτό που το ταίζει, γι' αυτό και τα σκυλιά που υποτίθεται είναι των παιδιών, αναγνωρίζουν πάντα ως αφεντικό τη μάνα του σπιτιού, είναι επειδή αυτή η δόλια τα φροντίζει- ενώ σε μια γάτα πρέπει να φέρεσαι ωραία και όχι να της πετάς ένα πιάτο φαγητό και εντάξει "είναι γάτα μου". Πρέπει να την χαϊδεύεις, να της δείχνεις αγάπη, αλλιώς θα πάει αλλού και δεν θα την κατηγορήσει ποτέ κανένας γι' αυτό. Σόρρυ, αλλά έχω τον γάτο μου χεσμένο και φύγει και πάει αλλού θα του το αναγνωρίσω, έτσι πάει. 

Επικινδυνότητα για ασθένειες και υγιεινή:

Α, εδώ αγάπες μου γλυκές κερδίζουμε πανηγυρικά και δεν πα να λέτε για τοξοπλάσματα και να χτυπάτε τον κώλο σας κάτω. Μία γάτα φέρει σαφώς λιγότερα μικρόβια από τον σκύλο. Ψάχνοντας βέβαια στοιχεία για να αποδείξω το παραπάνω, βρήκα ότι κάποιοι σ' ένα πανεπιστήμιο βρήκαν ότι αυτοί που έχουν σκύλους είναι πιο υγιείς από αυτούς που έχουν γάτες. Αυτοί δεν ξέρουν τι λένε και σόρρυ τώρα, γιατί βιάζομαι να πάω στο μάθημα, οπότε πάμε παρακάτω. Πάντως αυτοί που έχουν γάτες παγκοσμίως σύμφωνα με μια άλλη μελέτη, φαίνονται να είναι περισσότερο μορφωμένοι και καλλιεργημένοι... (τσομπανόβλαχοι dog owners :p)

Ομορφιά: 

Αυτό είναι ζήτημα προτίμησης και δεν έχω να πω πολλά. Κάποιοι βρίσκουν όλα τα σκυλιά γλυκούλικα, ακόμα και αυτά που είναι άσχημα, ή που το τρίχωμα τους είναι πενταβρώμικο και όλο κόμπους, που εγώ τα σιχαίνομαι, και εγώ βρίσκω όλες τις γάτες πανέμορφες, εκτός βέβαια από τις σφίγγες που νομίζω απλά ότι θέλουν το αίμα μου. 
      Bull terrier and Sphynx cat









Εκπαίδευση:

Εντάξει, δεν έχω να πω κάτι πάνω σ' αυτό. Δεν έχω ιδέα αν είναι ζήτημα νοημοσύνης των σκυλιών ή απλώς αδιαφορίας και χαρακτήρα των γατών, αλλά οι γάτες μαθαίνουν περιοριστικά λίγα, όσον αφορά βέβαια το αν θα σηκωθεί να χορέψει καρσιλαμά, όχι στα βασικά. Τα βασικά τα μαθαίνουν και τα δύο ζώα αν τα εκπαιδεύσεις. Απλώς ο σκύλος μπορεί να σου φέρει την εφημερίδα σου και να την διαβάζει άμα λάχει, ενώ η γάτα όχι, κυρίως φυσικά γιατί η εφημερίδα είναι μεγαλύτερη της :p Βέβαια τα χαρτιά μου εδώ μου λένε πως δεν έχουν όλοι οι σκύλοι την ίδια εξυπνάδα (οι ράτσες δλδ), ενώ όλες οι γάτες έχουν περίπου την ίδια εξυπνάδα. 

ΚΑΚΑΚΙΑ: 

Γάτες: Άμμος, αλλαγή ανά βδομάδα/δεκαπενθήμερο/μήνα, αναλόγως το πόσο χέζει ή κατουράει η γάτα σας, πόσες γάτες έχετε, πόσο συχνά την καθαρίζετε με το ειδικό φτυαράκι. Κατά προτίμηση εδρεύει στο μπαλκόνι, αν δεν έχετε μπαλκόνι, υπάρχει ειδική κλειστή αμμολεκάνη που συγκρατεί κατά πολύ τις μυρωδιές, έως και δεν έχει καθόλου μυρωδιές αν την προσέχετε τακτικά. Σκύλοι: Βόλτα 3 φορές τη μέρα απαραιτήτως, μάζεμα κουράδων από τα πεζοδρόμια και τα πάρκα αν θέλετε να λέγεστε πολίτες και όχι τσομπάνηδες. Σε περίπτωση που είστε από αυτούς που αφήνουν το ζωντανό να χέζει στο μπαλκόνι, τότε παρακαλώ μη με καλέσετε σπίτι σας ή φροντίστε να έχετε μάσκα οξυγόνου. 

Παιχνίδι και τελειώσαμε:

Μια γάτα παίζει εξίσου μ' ένα σκύλο, θέλω να πω έχει τη δυνατότητα. Δεν είναι τόσο καθυστερημένη  ώστε να παίξει αν δεν έχει όρεξη, αλλά αν έχει όρεξη θα παίξει. Το κακό π.χ. είναι ότι ο φέι φέι μου φέρνει καμιά φορά το μπαλάκι του στις 4 το ξημέρωμα, μεταξύ τρίτου και τέταρτου ονείρου. Και όχι δεν φτάνει να του το πετάξω, μετά από 10'' θα το ξαναφέρει. Ναι, ουάο dog lovers η γάτα μου μου φέρνει πίσω το μπαλάκι της κάθε φορά που της το πετάω. Μιλάμε για φοβερό κατόρθωμα έτσι δεν είναι; ΟΧΙ. 362 μελέτες έδειξαν πως κανένας δεν βρήκε κανένα επιπλέον καλό όταν ο σκύλος του του έφερε πίσω αυτό που του είχε πετάξει, δεν πήρε προαγωγή ούτε του πέτυχε η εμφύτευση. Γι' αυτό σταματάτε να καμαρώνετε σαν γύφτικα σκερπάνια. 

Θα μπορούσα να πω και άλλα, αλλά σε μία ώρα πρέπει να βρίσκομαι στην καρδιά της δυτικής αττικής και να κάνω μάθημα, οπότε αυτά ήταν για τώρα, τα υπόλοιπα στα σχόλια με ιδέες δικές σας. 

Το κείμενο αυτό αφιερώνεται σ' έναν από τους πιο όμορφους γάτους που έχω δει ποτέ στη ζωή μου, που έχασε τη ζωούλα του αυτή τη βδομάδα και στη μανούλα του που ξέρω ότι θα είναι απαρηγόρητη και της στέλνω την αμέριστη συμπαράσταση μου. 

Όσον αφορά αυτό, δεν υπάρχουν διαχωρισμοί. Όταν χάνεις το κατοικίδιο σου ο πόνος σου είναι ο ίδιος, ό,τι κατοικίδιο και αν ήταν αυτό.