Παρασκευή, 24 Ιουνίου 2011

Μπάφοι vs αντικαταθλιπτικών vs ψυχοθεραπείας

Το λοιπό, εγώ κανονικά είμαι πολύ χαζοχαρούμενο άτομο. Και γελάω, και χιούμορ έχω, και πλάκα θα κάνω και γενικά δεν είμαι αυτό που θα έλεγε κανείς στριμμένο άντερο. Με λες και χαζοχαρούμενη- όχι μανιοκαταθλιπτική ελπίζω. Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως κατά καιρούς δεν κερδίζω βραβεία κατάθλιψης και πως 29 κατασκευαστές ψυχοφαρμάκων συνιστούν πως μια θηλιά από τον πολυέλαιο φαντάζει τόσο ελκυστική.  

Όλα έβαιναν σχετικά καλώς μέχρι πέρσι το καλοκαίρι. Δηλαδή κάτι αυτοκτονικούς ιδεασμούς τους είχαμε και πριν, κάτι ανορεξίες κατά περιόδους που αγχωνόμουν για ηλίθια πράγματα- που με έπιαναν ξέρω γω μερικές μέρες έως μια βδομάδα όχι παραπάνω- τέτοια ψιλοπράγματα, να περνάει η ώρα. Μέχρι που πέρσι το καλοκαίρι, τέτοια εποχή κακή ώρα, ξεκίνησε ένα υπέροχο nervous breakdown. Αυτή τη φορά ήταν ύπουλο. Δεν είναι ότι ήθελα να πεθάνω ή τίποτα τέτοιο. Είχα γενικά πολύ καλή διάθεση και όρεξη για το καλοκαίρι. Αλλά δεν είχα όρεξη για φαγητό. Εντάξει τις πρώτες μέρες λέω δεν είναι τίποτα, μη δίνεις σημασία φλονς, έχει και ζέστη, όσο να 'ναι είσαι και λίγο αγχωμένη θα περάσει. 

Και περνάει μια βδομάδα... Περνάει και δεύτερη... Τα κιλά να φεύγουν, το στομάχι να κλείνει, τέτοια όμορφα πράγματα. Να θέλω να φάω και να μην μπορώ. Να γυρνάω από εκδρομές γιατί πάθαινα κρίσεις πανικού και έκανα εμετούς. Και εν τέλει να χαλάσω τις διακοπές μου. 

Ώσπου γυρνάω από τις διακοπές- νηστική ξέρω γω καμιά βδομάδα παίζει και όταν λέμε νηστική, εννοώ ζήτημα να είχε μπει μπουκιά όλο αυτό το διάστημα- και πάω στον γιατρό μας. Του λέω μήπως έχω aids; (έχουμε και μια ελαφρά υποχονδρίαση στην οικογένεια, εκτός των άλλων, είμαι και ψυχολόγος τρομάρα μου) Ήξερα ότι δεν έχω aids, αλλά λέμε τώρα. Ήξερα επίσης τι είχα. Πάω λοιπόν σ' ένα κύριο που λέγεται ψυχίατρος και του λέω με δάκρυα στα μάτια "δώσε ότι έχεις, δώσε από αυτά τα καινούργια τα διακοσάρικα, έχω να φάω κανονικά ένα μήνα, κοντεύω να λαλήσω". Και μου έδωσε. Και τα πήρα, διότι σ' αυτή την κατάσταση δεν είχα περιθώρια επιλογής.

Πήρα λοιπόν τις ωραίες τις βενζοδιαζεπίνες μου και πήρα και τα αντικαθλιπτικούλια μου. Τα πρώτα τα έκοψα πάνω στη βδομάδα διότι με έκαναν ζόμπι και προκαλούν και ανοχή. Τα δεύτερα τα πήρα από Αύγουστο μέχρι αρχές Δεκέμβρη. Και έχω να πω το εξής: Εγώ όταν μπήκα στη σχολή ήμουν πολύ κατά των φαρμάκων. Ε, λοιπόν δεν ήξερα τι έλεγα!

Δεν είναι ότι παίρνεις τα φάρμακα και την επόμενη μέρα θα είσαι μια χαρά. Ούτε ότι αν εσύ δεν θέλεις να γίνεις καλά, ξαφνικά θα πάρεις τα φάρμακα και την επόμενη θα είσαι στα μπουζούκια- ή σε 14 μέρες τέλος πάντων γιατί τόσο κάνουν να ενεργήσουν. Θα δώσω παράδειγμα. Στο νοσοκομείο είχαμε μια κυρία που είχε ένα αναπνευστικό ζήτημα πολύ πολύ σοβαρό, με αποτέλεσμα να έπρεπε να είναι συνεχώς "καλωδιωμένη" και να μην μπορεί να ακουστεί η φωνή της. Αυτή λοιπόν η κυρία  (στην οποία μάλιστα μια μέρα πήγα να της μιλήσω, να την ενημερώσω κυρίως πως η συμφοιτήτρια δεν θα έρθει τελικά να τη δει όπως είχε προγραμματίσει, αλλά και να πούμε και δυο κουβέντες, μα κατέληξα πως δεν είχα τίποτα απολύτως να της πω... διότι τι μπορείς να πεις σε έναν άνθρωπο που είναι 2 χρόνια καθηλωμένος στο κρεβάτι και δεν φαίνεται στον ορίζοντα άμεση βελτίωση της ζωής της;) έπαιρνε αντικαταθλιπτικά και δεν την "έπιαναν" και της άλλαζαν τα φάρμακα μπας και βρούνε κάποιον που να την πιάσει. Που να την πιάσει τη χριστιανή, που είχε να δει ουρανό ένα σκασμό χρόνια; Το πιάσατε το υπονοούμενο, μην παπαρολογώ. Όταν μιλάμε λοιπόν για αντικαθλιπτικά-μπάφους-ψυχοθεραπείες, μιλάμε κυρίως για άτομα με δυνατότητες, άτομα σαν και μένα και ελπίζω και σένα, που απλώς κάπου μια μέρα την είδαμε στραβά και εκεί που ήμασταν καλά για ηλίθιους λόγους δεν είμαστε πια.

Τι μου έκαναν λοιπόν εμένα τα αντικαταθλιπτικά. Με έκαναν πιο κοινωνική in a way. Με έκαναν να μην θέλω τόσο πολύ να σπαριλιάσω μες το σπίτι, αλλά να βγαίνω. Όσο βγήκα εκείνο το τρίμηνο- τετράμηνο δεν έχω βγει ούτε σαν φοιτήτρια, τρου στόρυ. Και έθεσε τις βάσεις για καλύτερα πράγματα. Διότι όπως έλεγε μια καθηγήτρια ιστορίας, τρώγοντας έρχεται η όρεξη. Το ζήτημα είναι να αρχίσεις να τρως. Μετά θες και άλλο, και μετά λίγο ακόμα. (δεν εννοώ φαγητό εδώ, αλλά παρεμπιπτόντως πήρα 10 κιλά από τον ανορεξικό εαυτό μου, 5 κιλά από τον κανονικό) Γνωρίζεις ένα άτομο, γνωρίζεις δεύτερο, αποκτάς χόμπι, γυμνάζεσαι ή δεν γυμνάζεσαι πρακτικά, μπορεί να περπατάς ρε παιδί μου, μπορεί να αρχίσεις να προσέχεις τον εαυτό σου, δεν ξέρω τι σκατά, γιου εμπρέις δε λάηφ που λένε. Σαν να έχεις ερωτευτεί, αλλά καλύτερα, γιατί όλα αυτά δεν τα κάνεις για κανένα γαμημένο γκόμενο, αλλά για σένα. Αυτό εμένα βέβαια με φοβίζει κάπως, και με φόβισε να πω και την αλήθεια στην πορεία, το πόσο δυνατή αισθάνθηκα. Το πόσο π.χ. δεν έτρεχα πίσω από τα σώβρακα του νι. Ήταν μια τρομακτική αλλαγή, όσο και απαραίτητη.

Όπως όλες οι αλλαγές. Και εδώ ας πούμε λίγο για την ψυχοθεραπεία. Ο πιο θεμελιώδης λίθος της ψυχοθεραπείας για μένα είναι η επιθυμία του άλλου ν' αλλάξει. Είναι πολύ ηλίθιο και ζωώδες, αλλά σκεφτείτε το. Οι άνθρωποι φοβόμαστε να αλλάξουμε, ακόμα και αν αυτή η αλλαγή είναι προς το καλύτερο. Άλλοι φοβούνται από image- η τέχνη άλλωστε δεν δημιουργείται από χαρούμενους ανθρώπους συνήθως- άλλοι φοβούνται γιατί έχουν συνηθίσει τη σπαρίλα και δεν θέλουν να γίνουν κάτι άλλο. Και κακά τα ψέματα. Αν αλλάξεις τώρα και μάθεις να ζεις ποιοτικότερα, θα γίνεις κάτι άλλο. Άλλοι θα κάνουν τέτοιο άλμα, που σχεδόν δεν θα είναι τα ίδια άτομα.

Παρόλ' αυτά, σαν γουόναμπι ψυχοθεραπεύτρια, το ομολογώ. Η ψυχοθεραπεία είναι ολίγον τι μπούλσιτ. Θέλω να πω, πρέπει να είσαι λίγο βλάκας ή πολύ μέσα στα σκατά για να μη βλέπεις τα προφανή που σου μπουκώνουν το στόμα οι ψυχοθεραπευτές. Αν είσαι όμως στα σκατά και θέλεις ένα χέρι για να σε βγάλει, μπορεί και να σε βοηθήσει, δεν λέω. Αλλά πρέπει να θες να βγεις από τα σκατά, τόσο πολύ βασικό. Ξέρω άτομα που νομίζουν πως θέλουν να βγουν από τα σκατά, αλλά δεν θέλουν στην πραγματικότητα. Τα σκατά τους αρέσουν, έχουν τόσο πολύ συνηθίσει τη μυρωδιά που νομίζουν πως δεν γίνεται αλλιώς. 

Γιατί τα λέω όλα αυτά. Τελευταία συζητάω με διάφορους φίλους που κάνουν χρήση του μαγικού χόρτου και προσπαθώ να τους ρίξω στα σκληρά :p. Δηλαδή οκ, αντιλαμβάνομαι ότι είναι γαμώ, ότι ξεφεύγεις, ότι κάνεις μια παύση από τις καθημερινές δόσεις μαλακίας που δέχεσαι από παντού, αλλά δεν θα είναι πολύ καλύτερα να μπορούσες να ήσουν στ' αρχίδια σου και χωρίς αυτό; Φαντάζομαι ότι θα μιλάω τώρα, όπως θα μου μιλούσε εμένα κάποιος vegan ή κάποιος που δεν τρέφεται με junk food. Δίκιο θα είχε ο άνθρωπος να μου λέει να μην τρώω μαλακίες συνέχεια, αλλά εγώ θα τον κοιτούσα σαν εξωγήινο.

Και αναφέρω το καλό/κακό φαγητό, διότι αυτό δεν είναι κείμενο που λέει κόφτε τους μπάφους, αυτό είναι κείμενο που λέει κόφτε τους μπάφους/πάρτε κάτι ίσως πιο αποτελεσματικό. Αλλά τουλάχιστον αυτό το κάτι μπορεί να μην χρειαστεί να το παίρνετε χρόνια. Μπορεί να χρειαστεί να το παίρνετε μέχρι να βελτιώσετε τόσο τη ζωή και τη σκέψη σας ώστε να μην χρειάζεστε να παίρνετε τίποτα μετά.

Και επειδή είναι καλοκαίρι, όσο ηλίθια κλισεδούρα και αν ακούγεται, διάολε είναι η πραγματικότητα. Τίποτα μα τίποτα δεν είναι πιο αποτελεσματικό για τα νεύρα και για την επίτευξη της ψυχικής ηρεμίας από τον ήλιο και τη θάλασσα- εκτός και αν βρίσκεσαι σ' ένα σκάφος με 12 άλλα άτομα, από τα οποία συμπαθείς στην παρούσα φάση μόνο το ένα και έχεις να φας και 10 μέρες και δεν μπορείς να φας. Αυτά.

υ.γ. θάλασσα στην αθήνα έχει σε όλα τα γνωστά μέρη, εμένα έχει κάτω από το σπίτι μου, 5' με τα πόδια. ήλιο έχει παντού. χρόνο για θάλασσα και ήλιο θα βρείτε, μην ακούσω γκρίνιες παρακαλώ. και μακριά από βενζοδιαζεπίνες, τις μισώ. (παίρνω αβέρτα όμως)

32 σχόλια:

kathysteras είπε...

http://www.youtube.com/watch?v=w4Lw_7HcqeA&feature=related

Δεν σχολιάζω για χαπάκια, μπάφους και λοιπές αηδίες. Άμα είσαι γαμάτος είσαι από μόνος σου χωρίς βοηθήματα και δέχεσαι τις συνέπειες της βλακείας σου. Λίγο αλκοόλ βέβαια χρειάζεται.

Flonsavardu είπε...

χαχαχα, μ' αρέσει το τραγούδι...

το αλκόολ ως μέσο βοηθήματος απαγορεύεται δ ι α ρ ο π ά λ ο υ εξυπνάκια!!! καλύτερα να βαράς ενέσεις που λέει ο λόγος.
(και αλίμονο δεν είμαστε όλοι σαν και εσάς, γαμάτοι)

Kaede είπε...

Εντάξει, γράψε άκυρο στην προηγούμενη ερώτησή μου περί του "τι σπούδασες" ;P Ενδιαφέρον ποστ. Κατά καιρούς όλοι περνάμε τέτοιες φάσεις νομίζω (εμένα δε ξέρω αν με πιάνει κατάθλιψη, σίγουρα όμως με πιάνει νεύρωση στομάχου από το άγχος). Η γαμημένη ήρεξη για φαγητό δεν φεύγει ποτέ όμως!! Δε ξέρω πώς γίνεται. Και πρέπει να χάσω τα 7 κιλά των φοιτητικών μου χρόνων, any advice?? :P Επίσης μένεις στην Αθήνα ΚΑΙ κοντά σε θάλασσα, κώλε? (με το μπαρδόν). Ζηλεύω! Θα έρθω να κατασκηνώσω σπίτι σου! :p

Flonsavardu είπε...

το κωλε το λατρευω και σχεδόν σε αγάπησα που με αποκαλεις έτσι. εγω πάλι θέλω να μου πεις πως σε πιάνει νευρωση, χωρίς να χάνεις την όρεξη σου! σοβαρά είσαι πολυ τυχερή. μένω στον Πειραιά. κοιτά ο Πειραιάς δεν είναι Αθήνα καταρχήν, ασχέτως αν τυχαίνει να είναι δίπλα της :p επίσης πρέπει να έχεις μεγαλώσει εδω για να τον αγαπάς, γιατί είναι κάπως βρωμικουλης με μπας κλας τύπους. αλλα εγω δεν τα κοιταω πότε αυτα, κοιταω τη θάλασσα. έλα να σε πάω βόλτα πριν φύγεις, προσφέρω δωρεάν ξενάγηση. (με τα πόδια, αμάξι δεν έχω :p)

mfukar είπε...

Υπαρχουν πιο δυνατα πραγματα απο τα μαγικα χορτα. Μαγικες νοτες ξερωγω. Καθε δεκα τερμινα καποιος καταφερνει και τις βαζει σε τραγουδακια. Seek them out. :)

Flonsavardu είπε...

δατς βερι φανι. :)

Kaede είπε...

hahahah! Είμαι πειναλέα γενικά. Λιγούρα, λαίμαργη, ναι σε όλα! Αλλά καμιά φορά καλό θα ήταν να την χάνω αυτή την αναθεματισμένη την όρεξή μου :(
Πού να δεις πού μένω εγώ στην Αθήνα. Ο Πειραιάς μπροστά τους θα φαντάζει αστραφτερός, γεμάτος αριστοκρατία! :P
Μέσα πάντως! hehe!

ephee είπε...

Flo, μ'όλο το θάρρος, λες ΜΑΛΑΚΙΕΣ.
21 Nifalin, για 40 μέρες, και ήθελα κι άλλο. Ο γιατρουδάκος μου που δεν τά'παιρνε από ιατρικούς επισκέπτες, πρότεινε μπάφους.
Σπαριλιάζω όταν ενδείκνυται, περπατάω κάθε μέρα 4km τουλάχιστον (όχι επειδή πρέπει-αλλά επειδή γουστάρω), όταν ξεμένω από stash και λεφτά, δεν τρέχει και μία, δε βγαίνω στην Ομόνοια για κατοστάρικα, και αν θες να κάνεις κάτι καλό για την κυρία που έχει να δει ουρανό 2 χρόνια, πήγαινέ της ένα space cookie να δεις που θα σε βάλει και στη διαθήκη της! ;)

Flonsavardu είπε...

έφη περίμενα πως και πως σχόλιο σου, αλλά με απογοητεύεις. το nifalin είναι βενζοδιαζεπίνη (ηρεμιστικό δηλαδής). οι βενζοδιαζεπίνες είναι σαν τους μπάφους, μόνο λίγο χειρότερες. εγώ λέω για τα αντικαταθλιπτικά ρε παιδί μου. άμα διαβάσεις τα αντικαταθλιπτικούλια κάνουν και για το άγχος και για τη στεναχώρια και για τα πάντα όλα.
(απαπα 40 μέρες και ήθελες και άλλο, εγώ 4 μέρες έπαιρνα ένα τέταρτο tranxene τη μέρα και ήμουν off- αν και δεν θέλεις να ξέρεις πόσο αδύνατη ήμουν)
εννοείται είμαι προ των μπάφων και κον των φαρμακευτικών ηρεμιστικών. αλλά πως να σου το εξηγήσω. οι μπάφοι είναι για να μουδιάζουν τις καταστάσεις. τα αντικαταθλιπτικά και η ψυχοθεραπεία είναι για να τις ξεπερνούν.
επίσης μπορεί πάντοτε να λέω μαλακίες :)

Flonsavardu είπε...

α, όσο για την κυρία συμφωνώ και επαυξάνω, δυστυχώς δηλαδή, κρίμα τη γυναίκα, αλλά τι να της κλάσουν τα αντικαθλιπτικά και οι ψυχοθεραπείες.

Κατερίνα είπε...

Tο κείμενο πάει καρφωτό ξέρεις εσύ που...!!Το κείμενο είναι του γκουντ το μπι τρου!!! ;)

Gogoth είπε...

/ινσερτ αλουφ γουισλινγκ εντ γκουφι σμαηλ/


γουαζααααααααα










ηταν το σοβαρο κομεντ της ημερας απο τη τζο

hyperoptic είπε...

kala ta les filaraki

Chaosophe® είπε...

το καλό με την μουσική, τα γαμάτα άτομα, τους μπάφους και τα πρόζακ είναι...όταν συνδιαζονται/

Flonsavardu είπε...

κατερίνα ;))

τζο χαχαχαχα

hyperoptic εγώ καλά τα λέω, ποιος με ακούει όμως. :p

chaosopher εμένα μου αρκούν μόνο τα γαμάτα άτομα και ο εαυτός μου. ούτε καν η μουσική, φαντάσου, σε τέτοια επίπεδα ζεν έχω φτάσει :p (ψέματα λέω, είναι να, που... δεν ακούω μουσική και τόσο πολύ. ορίστε, το (ξανά)είπα)

Gogoth είπε...

οχι σοβαρα παντως, εγω συμφωνω με τον chaosopher, και για να ειμαι εντος θεματος, αυτο ειναι στ'αληθεια ψυχοθεραπεια!

Τρυποκάρυδος είπε...

Δε ξέρω τι λέτε έσείς, εγώ πάντως αν και ένθερμος υποστηριχτής και αρωγός των φυσικών ναρκωτικών, μόλις χθες ανακάλυψα μια πολύ βλαβερή τους παρενέργεια. Μπορούν να σε κάνουν χριστιανό! Τρου στόρι.

Πάντως δεν τα εγκαταλείπω, θα τους δώσω μια δευτερη (και τρίτη και τέταρτη...) ευκαιρία.

Τώρα για τα άλλα, αν και χημικός, τα φοβάμαι λίγο...Έχω βέβαια την περιέργεια να τα δοκιμάσω αλλά μέχρι στιγμής έχει μείνει απλά περιέργεια.

Α και να διευκρινήσω κάτι τελευταίο. Δεν πίνω μπάφους όυτε για να χαλαρώσω, ούτε για να ξεχαστώ από τα προβληματά μου, ούτε για να γίνω πιο "γαμάτος" (κάτι το οποίο είναι πρακτικώς αδύνατο άλλωστε). Το κάνω απλά επειδή μου αρέσει...χεχε

Legalize it λέμε!

Flonsavardu είπε...

τρυποκάρυδε γκρρρρ, δεν μπορώ καθόλου τους ανθρώπους που γουστάρουν τους εθισμούς τους. αυτούς που μου λένε ότι π.χ. τους αρέσει να καπνίζουν και δεν το κόβουν θέλω να τους βαρέσω στη μούρη μ' ένα δελφίνι!
(μιλάμε σε κάνει χριστιανό, σκέψου το λίγο. δεν σε κάνει καν να πιστεύεις στον θεό, έτσι ουδέτερα... σε κάνει χριστιανό! κόψτα! :p)

Τρυποκάρυδος είπε...

Δεν ξέρω γιατί σου τη δίνουν τόσο πολύ αυτοί οι άνθρωποι αγαπητή φλονς αλλά φαντάζομαι θα χει κάτι να κάνει με εμμονές και ψυχαναγκασμούς Φαντάζομαι εσύ θα ξέρεις καλύτερα από μένα...:p

Αν και έχεις δίκιο για την περι χριστιανισμού παρενέργεια σκέψου λίγο το εξής. Ο μόνος τρόπος να μπορέσεις να με χτυπήσεις στη μούρη με δελφίνι, και να πιστέψω κι εγώ πραγματικά ότι με χτύπησες στη μούρη με δελφίνι είναι να είμαστε και οι δύο κλασμένοι με μπάφους ή/και μανιτάρια. Lawyered!

Flonsavardu είπε...

βρωμιάρη. έχεις δίκιο.

Τρυποκάρυδος είπε...

Το ξέρω...:D

Και ναι είμαι βρωμιάρης! χεχε

Gogoth είπε...

αχ βαρα με στη μουρη με ενα δελφινι!

Flonsavardu είπε...

την ιδέα την πήρα από δω http://theoatmeal.com/comics/dolphin_punch

δες τη σιχαμερή συνωμοσία που κρύβεται πίσω από τα δελφίνια!

Uri Teller είπε...

Flo αυτο που κανεις συστηματικα να αναφερεις οτι δε μπορεις να φας και οτι τρως αλλα δε βαζεις κιλα και αλλα τετοια ομορφα ειναι κομματακι προκλητικο, δεν ξερω αν με καταλαβαινεις. Ειναι σαν να λες σε φανταρο που μολις γυρισε απο τον Αη Στρατη οτι εκανες παρτουζα χτες με δυο πιπινια αλλα δεν ηταν τοσο καλα οσο την προηγουμενη φορα γιατι ειχες πιει λιγο. Με πιανεις ;)
Στο θεμα μας τωρα, εγω ορκιζομαι στο valmane. Βαλεριανα σε δισκια, 3 ευρω απο το φαρμακειο και ολα λυνονται. Ειχα προβλημα με τη δουλεια. Εβριζα πελατες. Οσο να πεις, οταν ο καθενας σου μιλαει οπως του γουσταρει καποια στιγμη θα σου γυρισει το ματι. Ε, εμενα το ματι μου εβγαζε βιοκαυσιμο απο το πολυ το γυρισμα. Με τα βαλμαν το ξεπερασα κ μαλιστα χωρις παρενεργειες, γλιτωσα και τις γραπτες αναφορες. Βοηθησε φιλο μου που ειχε χωρισει ασχημα κ δεν ετρωγε, φιλη μου που δεν κοιμοταν λογω παρουσιασης διπλωματικης, αλλη φιλη μου που κοιμοταν 18 ωρες τη μερα, τη μανα μου στη μετακομιση (την εσωσα απο νευρικο κλονισμο, οχι αστεια). Γενικα παρτε το παιδια μου. Απλα μην το παρακανετε γιατι χανει τη μαγεια του. Τα βενζοειδη τα σιχαινομαι...

kathysteras είπε...

Fuck you Dolphiiiiin
http://www.youtube.com/watch?v=wpFdAFOFCoI

microsurfer είπε...

Κουραγιο και με ρεγουλα τους μπαφους :p

Ανώνυμος είπε...

υποστηρίζεις τα αντικαταθλιπτικά ή λάθος κατάλαβα; από τα λίγα που ξέρω για τους ψυχολόγους είναι ότι είναι ταγμένοι να σνομπάρουν τη χημεία, τουλάχιστον δημόσια.
εν τω μεταξύ ως ψυχολόγος ΚΑΙ ταυτόχρονα "χρήστρια" χαπιών (που σημαίνει ότι κάτι θα ξέρεις), μου βάζεις ιδέες να πάω στο γιατρό να μου τη δώσει την κοκτέλα, ένω τόσο καιρό το απέφευγα σθεναρά. θενκς φορ δε τιπ!

Flonsavardu είπε...

μικρο σέρφερ εγώ μπάφους; ποτέ!

ανώνυμε θα ήταν τουλάχιστον ανώριμο εκ μέρους μου να είμαι φανατική της ψυχοθεραπείας. να πας να σου δώσει την κοκτέλα, αλλά μακριά από βενζοδιαζεπίνες.

mahler76 είπε...

κακά τα ψέματα εγώ είμαι μονίμως τόσο χαρούμενος που είναι σαν να έπεσα μικρός στο τσουκάλι με το μαγικό μπάφο :))

φρόντισε να περάσεις καλά τώρα που είναι καλοκαιράκι πάντως και να έχεις την καλύτερη δυνατή διάθεση.

Flonsavardu είπε...

προς το παρόν κόλλησα αμυγδαλίτιδα. άμα δεν σε θέλει αγάπη μου...

amalthia είπε...

εγώ αγαπητή μου γέλασα με το τόσο σοβαρό θέμα που έθιξες. πως το καταφέρνεις αυτό;

περιγράφεις την κατάθλιψή σου τόσο αστεία.σε παραδέχομαι!

Flonsavardu είπε...

ναι, συμβαίνει. γενικά μπορεί στο σπίτι να πεθαίνω και όταν είμαι έξω να λέω "ναι, που λέτε σκεφτόμουν εναλλακτικούς τρόπους να πεθάνει κανείς, αφού είχα τελειώσει ένα χαρτί υγείας από το κλάμα"...μόνο μια φορά μου έχει τύχει να μην μπορώ ουτε καν να χαμογελάσω, είτε μέσα είτε έξω από το σπίτι. κατά τ' άλλα είμαι σαν internet meme: DEPRESSION: YOU'RE DOING IT WRONG.