Δευτέρα, 4 Ιουλίου 2011

Και πουτάνες. Και τρελές. Και ηλίθιες;

Αρκετά σοβαρευτήκαμε εδώ μέσα, ώρα για σωστή ενημέρωση, για πράγματα που ενδιαφέρουν όλους μας. 

Τις τελευταίες μέρες είμαι στο κρεβάτι του πόνου. Την τετάρτη ξύπνησα με πόνο στο λαιμό, εύλογα θα σκεφτεί κανείς, αφού φιλούσα το νι που είχε αμυγδαλίτιδα. Και πόνο στο κεφάλι. Και πόνο στα κόκαλα, και δέκατα. (σοβαρά τα κόκαλα γράφονται με ένα κ;) Να μην σας τα πολυλέω, τώρα έχω ιγμορίτιδα και προσεύχομαι να μην πάθω και βρογχίτιδα, γιατί δεν υπάρχει χειρότερο από αυτή την πουτάνα. 

Απόρροια του εγκλεισμού μου όλες αυτές τις μέρες ήταν τα λαχταριστά chick flicks. Γέιιι. Ώσπου σήμερα κλήρωσε ο λαχνός το Leap Year. Το οποίο είναι ταινιάρα ολκής, μη λέμε και ό,τι θέλουμε. Δηλαδή για την κατηγορία του θα έλεγα ότι παίρνει τουλάχιστον 6-7 στην κλίμακα whms (whms: μονάδα μέτρησης των chick flicks, αρτικόλεξο από τη τιτανομέγιστη ταινιάρα και αρχηγό των chick flicks, when harry met sally...

Για την ιστορία προηγήθηκαν τα εξής: 
Life as we know it: 6,5 whms (7 αν λάβουμε υπόψη μας τον κάγκουρα, αλλά θεό Josh Duhamel, αλλά δεν θα τον λάβουμε, γιατί δεν είναι για 7)

Λοιπόν, παρακάτω θα ακολουθήσουν spoiler alerts- δηλαδή θα υπονοήσω τι γίνεται στην ταινία, για να μιλάμε και ελληνικά- οπότε αν θέλετε να τη δείτε μη διαβάσετε. Αλλά θα χάσετε το αστείο. Εγώ προειδοποίησα. 

Το κατά πόσο οι χαρακτήρες των γυναικών στις ταινίες chick flicks είναι πουτάνες ή τρελές, το έχουμε αναλύσει με μεγάλη επιτυχία στο έπος "Οι πουτάνες και οι τρελές έχουν τις τύχες τις καλές". Σ' αυτό εδώ το post θα κάνουμε αναθεώρηση και συγκριτική μελέτη πάνω στο αν είναι στ' αλήθεια πουτάνες οι γυναίκες ή αν είναι απλά ηλίθιες και στο κατά πόσο οι άνδρες ήρωες στις ταινίες δεν είναι ηλίθιοι ή πουτάνες ή τρελοί. Εκτός από τον Guillaume Canet στο "Jeux d'enfants", αλλά όπως έχω πολλές φορές πει και δεν θα λησμονήσω να πω ακόμη μία φορά, αυτή η ταινία είναι το αγκάθι του κινηματογράφου, ο όνειδος των chick flicks, και δεν συμπεριλαμβάνεται στις σοβαρές κινηματογραφικές μελέτες που γίνονται στο τίμιο τούτο blog. 

Σκεφτόμουν λοιπόν, πως ενώ οι γυναίκες στην πλειοψηφία τους, πλην της Ilsa Lund- και αυτό επειδή την έβαλε σχεδόν με το ζόρι ο άντρας ο σωστός ο πρόστυχος στο αεροπλάνο, μη τα ξαναλέμε- βλέπουμε μια πορεία που κυνηγάνε τον άντρα που θέλουν και στην πορεία καταλήγουν με κάποιον άλλο. Μωρ' θες να είναι ο γείτονας; Θες να είναι ο συνταξιδιώτης τους; Θες να είναι ο κατά λάθος άντρας που τους κατσικώθηκε και καθόλου δεν τον θέλουν και κάνουν τις στραβομούνες, αλλά στο τέλος τον ερωτεύονται; Πάντως με τον άντρα τους δεν θα καταλήξουν στο τέλος, αυτό είναι το μόνο σίγουρο. 

Ενώ τι βλέπουμε με τους άντρες; Θέλεις forces of nature;  Θέλεις my best friend's wedding; Θες 13 going on 30; Αυτοί οι κύριοι φτάσανε αγαπητοί μου στα όρια τους, αλλά κανένας δεν παράτησε τη γυναίκα του. Γιατί να συμβαίνει αυτό το παράδοξο γεγονός; Ή μάλλον, είναι όντως παράδοξο, ή πρόκειται για απλή λογική; Και ποιο είναι το αντίθετο της λογικής; Άκουσα "το συναίσθημα, το συναίσθημα κυρία Σιμένα!" από τα πίσω θρανία; Ε, λοιπόν, μηδενίζεσαι Σιρίλο, το αντίθετο της λογικής είναι το παράλογο. Και επειδή εδώ βρίζουμε, το παράλογο το κάνουμε "ηλίθιο" και φτάνουμε με επιτυχία στο αρχικό μας συμπέρασμα... 

Γιατί σου λέει ο κινηματογραφικός ήρωας. Τη γυναίκα μου την ξέρω. Οκ, την έχω βαρεθεί, αλλά μ' αγαπάει, είμαστε και τόσα χρόνια μαζί, πρέπει να της περάσω και αυτό το ρημάδι το στεφάνι που της το έχω τάξει, έτσι θα έκανε ο κάθε σωστός άντρας που τιμάει τα παντελόνια του. Άσε που αυτή- όπου αυτή, βάλε πρωταγωνίστρια- μπορεί να είναι τρελή (είναι σίγουρα στο λέω εγώ). Μπορεί να με παρατήσει (αν δεν είναι τρελή, είναι πουτάνα, οπότε σίγουρα θα σε παρατήσει). Και το κυριότερο, θα τη βαρεθώ και αυτή, όπως έχω βαρεθεί και τη γυναίκα μου (απλή λογική, γιατί να μην τη βαρεθείς φίλε μου, το μουνί στο πλάι έχει;). 

Σωστός; Ναι.

Και τι λέει η ηρωίδα; Ααχ, είναι τόοσο όμορφος και τόσο πιο brutal από αυτόν που έχω τώρα. Αυτός να σε βάλει κάτω, αχ αχ θα σου αλλάξει τα φώτα, πρέπει να τον έχει τόσο μεγάλο και σκληρό, όχι σαν τον φλούφλη τον δικό μου. Μέχρι το τέλος της ταινίας, ο κατά τ' άλλα άγιος δευτεραγωνιστής σύντροφος της πρωταγωνίστριας, με διάφορους τρόπους που θα σκαρφιστεί ο σκηνοθέτας θα έχει βγει εντελώς μαλάκας και πως καθόλου δεν αγαπάει την καημένη την πρωταγωνίστρια, αυτό είναι, όχι πως αυτή λιγουρεύτηκε το χοντρό καυλί του πρωταγωνιστή και τον παράτησε στα κρύα του λουτρού, όχι ποτέ! Δεν σκέφτονται ούτε ότι θα τον βαρεθούν. Δεν σκέφτονται ούτε ότι δεν έχουν κανένα κοινό (οι ηρωίδες είναι συνήθως σαν να έχουν καταπιεί μπαστούνι και control freaks και οι ήρωες είναι κάτι εντελώς άνετοι και διασκεδαστικοί τύποι, αλλά αφού ερωτεύονται, μετά η ηρωίδα φαίνεται σαν μη την νοιάζει καθόλου, γιατί γίνεται και αυτή άνετη και διασκεδαστική και χορεύουν όλοι χαρούμενοι. οι μόνες ταινίες που λένε την αλήθεια για το μετά αυτής της τραγικής ιστορίας είναι το along came polly και το forgetting sarah marshall όπου οι δευτεραγωνίστριες γκόμενες γυρνούν μετανιωμένες, αλλά οι πρωταγωνιστές έχουν βρει άλλες καλύτερες και δεν τις δέχονται πίσω, γιατί that's how the men roll- in movies unfortunately). Τους νοιάζει μόνο η μεγάλη ... καρδιά των πρωταγωνιστών θα ήθελα να πω, αλλά η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για την ψωλάρα τους. 

Αυτά. 

8 σχόλια:

ephee είπε...

Μωρή, πρέπει να αρχίσεις να βλέπεις stand up.. Σοβαρά όμως! Και στην κρεββατοσύνη κάνει καλό, και στην καταρρευση της κλίμακας whms.
Και για την αμυγδαλίτιδα, διαβάζεις εδώ

Flonsavardu είπε...

εεε σε παρακαλώ πολύ, μη μου βρίζεις τα τσικ φλικς μου, με ηρεμούν και με κάνουν να γελάω- όχι απαραίτητα με τα προφανή αστεία της ταινίας.
βλέπω και stand up ενίοτε, κολλάω με κανένα, μετά τον ξεχνάω.
δεν έχω τώρα αμηγδαλίτιδα, δεν ξέρω τι έχω. πάντως το κεφάλι μου είναι βαρύ και ασήκωτο και βήχω σαν τον πούστη. :(

Crazy Tourists είπε...

Αν τα πετύχω στην τηλεόραση ή τη nova δε λέω όχι! Έχουν πλάκα! Είναι τόσο τραγικά δηλαδή που έχουν πλάκα!
Περαστικά!!!!!! :)

Τρελοτουρίστρια

GreekCthulhu είπε...

Μόλις γύρισα από το Larry Crown. Και είναι αυτό που περιγράφεις.. και αυτό που περίμενα να δω. Και ενώ η ταινία ήταν αδύναμη και λίγο ανέμπνευστη, συναίβει κάτι εκπληκτικό: διασκέδασα.

Το θέμα δεν είναι κατα πόσο βγάζουν ρεαλισμό αυτές οι ταινίες. Το αν υπάρχουν αυτοί οι αντρες και αυτές οι γυναίκες. Το θέμα είναι να αφεθείς σε αυτό το γλυκό ψέμα, σε αυτή τη φαντασία, όπως αφήνεσαι σε μια τρελή ταινία δράσης, όπου ο πρωταγωνιστής περνάει μέσα από τζαμαρίες και εξολοθρεύει εκατοντάδες άτομα.

Πάντως αν θέλετε μια αντι-chickflick ταινία, τσεκάρετε το '500 μέρες με τη Σάμερ'.
cheers

Flonsavardu είπε...

τρελοτουριστάκι go chickflicks, go!

greekcthulhu το 500 days of summer ήταν chickflick. απλώς, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, ήταν τα προεόρτια. παρεμπιπτόντως εγώ είμαι υπέρ τέτοιων ταινιών, είμαι γυναίκα, είναι οι αγαπημένες μου, τι να κάνουμε τέλος πάντων. αυτό που λέω είναι πως οι γυναίκες σ' αυτές τις ταινίες- και πιστεύω και στη ζωή- είναι πιο ελαφρόμυαλες από τους άντρες όσον αφορά με το ποιον θα συνάψουν σχέσεις και τα λοιπά.

quaintrelle dandy είπε...

Φλονς, περαστικά Φλονς.
Λίγο καιρό έκανα να περάσω από 'δω και κατέρευσες.. Τσκ..
Περί τσικφλικς: έχουν κι αυτά την ώρα τους.

amalthia είπε...

κοίτα τώρα...η βρογχίτιδα το χειρότερο; ευχαριστώ,την έχω 2 φορές το χρόνο τα τελευταία 8 χρόνια.

αλλά δεν το ριξα και στα τσικ φλίκς!κρατάω ένα επίπεδο.

Flonsavardu είπε...

τα τσικ φλικς είναι καλό πράμα, μην κοροϊδεύεις.