Τρίτη, 2 Αυγούστου 2011

I had the time of my life vol.II

Για όσους ενδιαφέρονται το vol. I είναι το αυτό, από τη μια βδομάδα που πέρασα με το νι στο Κουφονήσι πριν δυο χρόνια, που μέχρι και τώρα αποτελούν τις καλύτερες διακοπές που έχω περάσει ποτέ σε Ελλάδα και εξωτερικό. Η φωτογραφία που την έχω χιλιοβάλει επίσης είναι από εκεί, και είναι η καλύτερη φωτογραφία που έχω βγάλει ποτέ, απλώς γιατί είχα χρόνο και ασχολήθηκα- το νι είχε βουτήξει για ψαροντούφεκο και εμένα μου είχε τελειώσει το μυθιστόρημα. 

Φέτος λοιπόν τα ελληνικά στρατά μας έκαναν τη χάρη και μας έδωσαν 5 μέρες. Οι οποίες φυσικά τι να κλάσουν, αφού είχαμε να τα πούμε σαν άνθρωποι σχεδόν από τότε που μπήκε στην προεδρική. Αλλά κάτι έκαναν, από το τίποτα. Πήγαμε στην Κύθνο, νησί το οποίο επιλέξαμε γιατί είναι κοντά. Εντάξει, δεν ήταν τίποτα το ιδιαίτερο, καλό ήταν, ξέρω γω; Δεν είχε και ιδιαίτερη σημασία βασικά. Περάσαμε υπέροχα όπως και να έχει. Το πιο αξιομνημόνευτο στιγμιότυπο ήταν σε μια καφετέρια που έκανε τέλειες βάφλες. Εγώ γενικά δεν μοιράζομαι φαγητό. Εφαρμόζω το εξής: θα φάω όσο θέλω και αν περισσέψει μπορείς να φας τα αποφάγια μου, αλλά μην τολμήσεις να απλώσεις χέρι αν δεν έχω τελειώσει. Ε, το νι για πλάκα πήγε να μου αρπάξει την τελευταία μπουκιά από την τελευταία βάφλα που έτρωγα στο νησί. Ήταν η επιτομή της μπουκιάς, με τη σωστή αναλογία παγωτού, πραλίνας και ζύμης. Ποια ήταν η αντίδραση μου; Έβαλα τα κλάματα. True story. Έβαλα τα κλάματα επειδή πήγε να μου φάει την τελευταία μου μπουκιά. Κανονικά, όχι μαλακίες, άρχισα να κλαίω σαν παιδάκι. Ποιος λέει εκεί πίσω ότι έχω σοβαρά ψυχολογικά; Σε άκουσα!

Συνέχισα τις διακοπές μου στα καπάκια στη Σκιάθο. Βασικά αυτές οι διακοπές κερδίζουν με διαφορά ως οι πιο ανέλπιστα καλές διακοπές που έχω κάνει ποτέ. Ξεκίνησαν σαν αρχική ιδέα να πάμε εγώ και οι ξαδέρφες μου, αλλά η Αμέλια η τέλεια μας πούλησε γιατί είχε να πάει στη Σαντορίνη. Και παράλογα κατέληξαν να πάμε ο Φωτεινούλης και οι γονείς της. Τώρα γιατί ο Φωτεινούλης ενώ είναι 28 χρονών φοβάται να οδηγήσει σ' ένα νησί με κατά τ' άλλα βατούς δρόμους, είναι μεγάλη ιστορία και ποια είμαι εγώ άλλωστε να την κρίνω που ακόμα δεν έχω πάρει δίπλωμα οδήγησης γιατί παθαίνω μπλακ άουτ από το άγχος; Πήγαμε λοιπόν όλοι μια ευτυχισμένη οικογένεια στο νησί και εγώ δεν είχα καμιά ιδιαίτερη προσδοκία, γιατί κάπου εδώ να σημειώσω πως όταν εγώ και ο φωτεινούλης κάνουμε ντουέτο είμαστε σούπερ λέημ, δεν γνωρίζουμε ποτέ παρέα ή αν γνωρίσουμε θα είναι τίποτα τελειωμένα ατομάκια που έχουμε ως τώρα και σχολιάζουμε για χρόνια. Μόνες μας γενικά είμαστε οκ, αλλά όταν είμαστε μαζί δεν το έχουμε. 

Παραδόξως όμως γνωρίσαμε- σημείωση: γνώρισα, kudos me- και ήντουσαν μια χαρά παιδιά. Πως έγινε τούτο. Μπορεί να μην βρω ποτέ δουλειά, αλλά το πτυχίο μου με βοήθησε να βγάλουμε αυτές τις διακοπές ευχάριστα. Δίπλα λοιπόν στην ψάθα μου κάθονταν ένας τύπος που έλεγε διάφορες ιστορίες για το πως πηγαίνει στους καταυλισμούς των ρομά και τι παίζει εκεί πέρα και τέλος πάντων από τα συμφραζόμενα κατάλαβα πως το επάγγελμα του σχετίζεται με την ψυχική υγεία, οπότε λίγο πριν φύγουμε- και αυτό διότι ντρεπόμουν να του πιάσω κανονικά κουβέντα, αλλά αν του έπιανα πριν φύγουμε και με απέφευγε θα γλίτωνα το κοινωνικό awkwardness- ρωτώ "ε, να σου κάνω μια ερώτηση; γιατί πηγαίνεις στους τσιγγάνους;". Φοβερή ατάκα για να σπάσει κανείς τον πάγο, να γραφτεί στα πρακτικά. Φυσικά με κοίταξε απορημένος, οπότε βιάστηκα να συνεχίσω "εννοώ είσαι ψυχολόγος; γιατί είμαι ψυχολόγος, γι' αυτό ρωτάω" (δεν είμαι ψυχολόγος, έχω τελειώσει απλώς ψυχολογία, μόλις αντιλήφθηκα το παράδοξο της πρότασης). Οπότε όλα διαλευκάνθηκαν, αρχίσαμε να μιλάμε για κανένα τρίλεπτο και μετά μας είπε να βγούμε το βράδυ και έτσι γνωριστήκαμε και περάσαμε ωραία και δεν κοιτούσα τον φωτεινούλη και αυτή εμένα για πέντε μέρες στα μάτια μέχρι να βαρέσουμε ενέσεις. Οπότε εδώ οφείλω τις ευχαριστίες που υποσχέθηκα, Π., Μ., Γ., Κ. (guest star Θ.) ευχαριστούμε για την υπέροχη, καταπληκτική, ενδιαφέρουσα παρέα, πλέον και διαδικτυακά και εγώ προσωπικά εύχομαι να ξανασυναντηθούν οι δρόμοι μας. Και ας με κάνατε για 27 χρονών. 27 χρονών for fuckin' christ (συγγνώμη, Κ., ελπίζω ο χριστούλης να με συγχωρέσει). 

Τυπικά, όταν δεν προγραμματίζω τίποτα, ή ακόμα καλύτερα όταν αγχώνομαι για ό,τι προγραμματίζω, όλα πάνε καταπληκτικότερα των καταπληκτικών. Μπορεί πάντα βέβαια να φταίει η σύγκριση με το περσινό φιάσκο. Συνεχίζω τις διακοπές μου από αύριο στη μαγευτική Λούτσα, πιθανόν η Δευτέρα να με βρει στο Ρέθυμνο να τρώω μπουρίτο από την Τοσκάνα και να πίνω σαγκρίες και magners στο figaro και στην irish pub αντίστοιχα και κλείνουμε με Νάξο στις 18 Αυγούστου. Το γεγονός ότι έπρεπε ήδη να έχουμε βγάλει τη μισή διπλωματική δεν με πτοεί καθόλου- ακόμα. 

Salut! 

17 σχόλια:

Uri Teller είπε...

Καλά, εγώ παίρνω άδεια 22 Αυγούστου και κοντεύω να βγάλω βράγχια από τη μπόχα των -συμπαθέστατων κατά τ άλλα- συνταξιούχων κι εσύ σε λίγο θα γράψεις τουριστικό οδηγό για τα ελληνικά νησιά; Μα επιτρέπεται;;
Επίσης, ο τρόπος που είπες "είμαι ψυχολόγος" μου θύμισε τον τρελό στους "Απαράδεκτους" που έλεγε συνέχεια "Μα, εγώ είμαι ο γιατρός!".
Τώρα τι να πω, καλή συνέχεια; Πάλι καλά που πλησιάζει διήμερο στην Κέρκυρα κ έχω κάτι να περιμένω...
Ε, λοιπόν... Καλή συνέχεια!

kaede είπε...

you don't share food?:O
..na fantastw oti meta to hot dog kai tin krepa piges spiti kai eklaiges 2 meres? :P

ephee είπε...

Ρε, αυτό με την τελευταία μπουκιά και τα κλάματα μου θύμισε PMS.. Είσαι σίγουρη πως δεν έπαιζε αυτό το ενδεχόμενο;
(τι λέω στην ψυχολόγο ρε πούστη μου..)

Flonsavardu είπε...

uri τώρα φεύγω για τη μαγευτική λούτσα, δεν προλαβαίνω να σε λυπηθώ... :p

kaede ήταν ειδική περίπτωση αυτή, είναι που δεν πεινούσα πολύ και επίσης έχω ελεύθερη πρόσβαση στο τρελό βιολί ανά πάσα στιγμή. παίζει και αυτό τον ρόλο του. επίσης είναι που δεν σε ήξερα ακόμα καλά, κάτσε να ξανασυναντηθούμε και να πεινάω, θα δεις εσύ! αν και εδώ που τα λέμε ποτέ δεν θα μπορέσω να φάω μια βαλεντίνο μόνο μου, βάζετε τόσο πολύ σοκολάτα!

έφη είχα δυο βδομάδες καθυστέρηση να σου πω την αλήθεια, αλλά δεν το είχα σκεφτεί, γιατί κατά τ' άλλα η διάθεση μου ήταν υπέροχη και το δικό μου το pms ούτε στον χειρότερο εχθρό μου. νομίζω είναι ότι απλώς σφίχτηκε η καρδιά μου που θα στερούμουν την μπουκίτσα μου :)

kaede είπε...

Τρελό βιολί? Έτσι λεγόταν? ;p hahah και γω γενικά δεν είμαι απ'αυτούς που μοιράζονται φαϊ, αλλά άμα το έχεις πάρει εξαρχής συνεταιρικά αλλάζει νομίζω το πράγμα..! ειδικά για βαλεντίνο, νομίζω επιβάλλεται. μισή αλμυρή μισή γλυκιά! ;p

spooky loner είπε...

Ρέθυμνο από Δευτέρα; τραγούδι mode on-ίσως κάπου σε δω, κάπου σε συναντήσω - τραγούδι mode off.

Flonsavardu είπε...

ω, ω, σπαγγετι ω! θα με αναγνωρίσεις; θα κρατάω ένα κόκκινο τριαντάφυλλο.

Crazy Tourists είπε...

Την τελευταία μπουκιά; Δεν επιτρέπεται!!! Δεν έχω χειρότερο! Κρατάω πάντα για το τέλος το καλύτερο, τελειότερο, λιγουρευτικό κομμάτι!! Ενδιαμέσως πάρε, δε με νοιάζει! Αλλά την τελευταία μπουκιά; Ποτέ!!

Τρελοτουρίστρια

Μικρός Μπετόβεν είπε...

Σκάσε, ζηλέυω.

Flonsavardu είπε...

τρελοτουρίστρια εγώ δεν θέλω ούτε ενδιαμέσως, ούτε στο τέλος, ούτε ποτέ!

μικρέ μπετόβεν που να σου πω ότι μπορεί να πάω και χίο μετά τη νάξο δηλαδή...

stefanos maximos είπε...

Γεια!
ειμαι ο Στεφανος Μαξιμος και αυτα ειναι τα μπλογκ μου :
http://mag-gr.blogspot.com (για ελληνικα περιοδικα)
http://blogo-gr.blogspot.com (για ελληνικα μπλογκ)
http://imertv.blogspot.com (για ελληνικη τηλεοραση)

Αν θελεις διαβασε τα και αν σου αρεσουν γινε μελος και βαλε τα στη λιστα σου.
Θα κανω κι εγω το ιδιο και θα σε διαβαζω.

Ευχαριστω.

Amelie είπε...

Θα φιλήσει και σταυρουδάκι ότι θα σε διαβάζει ο Στέφανος Μάξιμος;; Ασύλληπτο!!!

amalthia είπε...

κοίτα,τον καταλαβαίνω τον φωτεινούλη.γιατί εγώ θα έπρεπε να είχα γεννηθεί άντρας αλλά δεν οδηγώ καλά κι έτσι ευτυχώς που βγήκα γυναίκα.

amalthia είπε...

να δω τι θα απαντήσεις στον Στέφανο Μάξιμο.

amalthia είπε...

μπορείς να χρησιμοποιήσεις και την ιδιότητά σου ως ψυχολόγος.

ντάξει.σταματάω

amalthia είπε...

σταμάτησα

Flonsavardu είπε...

σ' αγαπώ, μου λείπεις, στον στέφανο μάξιμο δεν απαντάω, εννοείται νομίζω.