Σάββατο, 22 Ιανουαρίου 2011

Facts

  1. 4 ντόνατς με επικάλυψη σοκολάτας στις 9 η ώρα το πρωί Σαββάτου είναι πολλά. 
  2. Ο μόνος τρόπος για να αντιδράσεις cool όταν κάποιος σου καταστρέφει τον σκληρό σου δίσκο με όλες τις αναμνήσεις των φοιτητικών σου χρόνων, είναι να είσαι ερωτευμένος.
  3. Το βιβλίο «άντρες από τον άρη- γυναίκες από την αφροδίτη» είναι το πιο σωβινιστικό δημιούργημα που έχει πέσει στα χέρια μου.
Και επειδή δεν το έχω με τις λίστες πρωί πρωί ξημέρωμα, ας πούμε για το βιβλίο. Η Μ. την προηγούμενη βδομάδα είχε ακεφιές. Στα όρια της κατάθλιψης. Ήταν η τελευταία μέρα που θα ήταν εδώ και ήθελα να της φτιάξω το κέφι. Επειδή οι ακεφιές της στα όρια της κατάθλιψης ήταν εξαιτίας των αντρών, αποφάσισα να πάρουμε το μεγαλειώδες αριστούργημα «why men love bitches», το οποίο είχε πέσει στα χέρια μου πριν κάτι χρόνια και το θεώρησα άκρως χιουμοριστικό- δεν θα συμβούλευα να πάρετε στα σοβαρά αυτά που λέει η συγγραφέας. Φευ, είχε εξαντληθεί- το φευ άραγε χρησιμοποιείται και σκέτο ή μόνο «φευ!»; πόσο πριτένσιους είναι να έγραφα «alas»;- οπότε αγοράσαμε το άντρες από τον άρη, γυναίκες από την αφροδίτη. Το λίγο που διαβάσαμε- η κολλητή μου δεν άντεχε άλλο- ο συγγραφέας προσπαθούσε να μάθει εμάς τις γυναίκες πως να συμπεριφερόμαστε στους άντρες, αν θέλουμε να τα πάμε καλά. Τι σκατά; Δεν είδα πουθενά κανένα βιβλίο για το πως να συμπεριφέρονται οι άντρες στις γυναίκες αν θέλουν να τα πηγαίνουμε καλά. Θα το έγραφα εγώ, αν ήξερα τι πρέπει να κάνετε.
(είμαι στο 5ο ντόνατ σοκολάτας, αυτά τα άτιμα είναι εθισμός. Ο φέι φέι νομίζει πως είναι σκύλος, και προσπαθεί να κρύψει κάτω από το χαλί ένα κουτάκι με οδοντικό νήμα)
Χτες έβαλα σιδεράκια. Και πονάω σαν πούστης. Φορούσα όλα τα χρόνια του γυμνασίου, αλλά μετά δεν φορούσα το μασελάκι και μου στράβωσε ένα δόντι μπροστά. Έχω ολοκληρώσει το στυλ «Πάττυ» με τεράστια επιτυχία. Εντάξει, μέχρι το καλοκαίρι θα τα έχω βγάλει πιστεύω. Πάντως και τώρα να έπαιρνα μια τανάλια και να τα έβγαζα δεν θα με χαλούσε καθόλου. Σαν πούστης μιλάμε. Τώρα που το σκέφτομαι- και ομολογώ ότι μου πέρασε για πρώτη φορά από το μυαλό- λέμε «πονάω σαν πούστης» εξαιτίας του πρωκτικού σεξ; Γιατί αν είναι έτσι, γράψε λάθος, πονάω πολύ περισσότερο.

       4. Σιχαίνομαι τους δήθεν. 

Παρόλ’ αυτά είμαι ο πιο δήθεν άνθρωπος στην παρέα των φίλων μου. Όλοι μου οι φίλοι είναι λίγο πολύ φυσιολογικοί άνθρωποι. Επίσης είμαι η πιο τρελή από όλους μου τους φίλους πλέον. Μέχρι και η Φ. είναι λιγότερο τρελή από μένα. Είμαι επίσης ο μόνος άνθρωπος που ξέρω που κάθεται τόσες ώρες μπροστά στον υπολογιστή, ο μόνος άνθρωπος που γνωρίζει ανθρώπους μέσω του ίντερνετ- από τους φίλους μου πάντα- και προσπαθώ να εξηγήσω στο νι πως δεν είναι όλοι loser που γράφουν blog, η γκόμενα του είναι μόνο.

        5.   Ξέχασα να σας πω. Την προηγούμενη βδομάδα μου έκλεψαν από το ταχυδρομικό κουτί της πολυκατοικίας, μια αλυσίδα 4,5 μέτρων που είχα παραγγείλει από το ebay, η οποία κόστιζε 16 ευρώ. Η καρδιά του χίμπρου πόνεσε. Μου είχαν ανοίξει όλους τους φακέλους, αλλά τα υπόλοιπα δεν τους άρεσαν, πήραν μόνο την αλυσίδα. Όποιος το έκανε γαμιέται η μανούλα του.
            6.       Τελευταία μου έχει τύχει δυο φορές και πολύ έχω εκνευριστεί. Τύποι στο λεωφορείο και στον ηλεκτρικό που απλώνονται δίχως αύριο. Σε φάση ο αγκώνας τους μέσα στο στομάχι μου. Ίσα ρε φίλε, σιγά και θα σου πατήσω τους όρχεις, μαζέψου και λίγο. Είμαι σίγουρη ότι το κάνουν επίτηδες, αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω είναι τι προσπαθούν να πετύχουν.
             7.       Τελευταία κοιμάμαι αηδιαστικά πολύ. Όποτε συμβαίνει αυτό νομίζω πως έχω aids. Γιατί να νομίζεις βέβαια ότι έχεις aids επειδή κοιμάσαι πολύ, δεν ξέρω, ρωτήστε τον φίλο μου τον woody allen, τόσα χρόνια νευρωσικός κάτι θα ξέρει. Μα τώρα είναι πράγματα αυτά; Είναι τώρα κάτι μέρες αυτή η κατάσταση, κοιμάμαι ξέρω γω στις 7 το απόγευμα, ξυπνάω στις 3:30 το ξημέρωμα, ξανακοιμάμαι στις 7 το πρωί, ξυπνάω στις 12 το μεσημέρι, ξανακοιμάμαι στις 8 το βράδυ κτλ κτλ. Χτες δε έσπασα ρεκόρ. Κοιμήθηκα στις 8:30 και ξύπνησα στις 7 το πρωί. Μέσα σ’ όλα αυτά απλά να σας ενημερώσω ότι δεν κάνω κάτι την υπόλοιπη μέρα για να χρειάζομαι αυτόν τον ύπνο. Οπότε; Aids γιατρέ μου;
              8.       Η μαμά χτες μου είπε «τι θα γίνει με το δίπλωμα οδήγησης;». Η αλήθεια είναι ότι έχω πει ότι μέχρι τα γενέθλια μου θα το πάρω, αλλά κάτσε ρε μαμά, χτες έβαλα τα σιδεράκια. Α, τώρα που το θυμήθηκα, ο ειδικευόμενος ψυχίατρος στο νοσοκομείο είχε ρωτήσει ένα παιδάκι στην ηλικία μου γιατί φοράει σιδεράκια και «δεν είναι κάπως μεγάλος;». Αναρωτιέμαι τι θα έλεγε αν με έβλεπε τώρα.
              9.       Είναι Σάββατο, σήμερα δεν υπάρχει περίπτωση να διαβάσω, δεν έχω ανοίξει βιβλίο και την Πέμπτη γράφω. Τώρα έχω αρχίσει να αγχώνομαι κάπως. Κάπως.
             10.       Έχω χρόνο ακόμη μέχρι τα γενέθλια μου, να βάλω σε τάξη μερικά πράγματα. Αρκεί να μην πεθάνω. Αλλά αν πεθάνω εδώ που τα λέμε δεν θα με νοιάζει και πολύ, οπότε, έχω χρόνο ακόμα μέχρι τα γενέθλια μου να βάλω σε τάξη μερικά πράγματα. 


p.s. Όσοι με διαβάζετε: Βάλτε τα σχόλια σε αναδυόμενο παράθυρο, είναι πολύ πιο εύχρηστο έτσι και επίσης βγάλτε τη λεκτική επαλήθευση, απ' όσο ξέρω δεν χρησιμεύει πουθενά. 
p.s. 2 Έκανα να γράψω αυτό το ποστ μια ώρα. 
p.s. 3 Αυτό το αριστούργημα πάνω εγώ το τράβηξα. My ass αριστούργημα. Θέλω dslr. 

Δευτέρα, 17 Ιανουαρίου 2011

Καλημέρα με κέφι και όρεξη για ζωή! (not)

Σήμερα δεν κοιμήθηκα, γιατί κοιμήθηκα όλη την προηγούμενη μέρα, οπότε do the math. Βρίσκομαι σε μια ηλίθια διάθεση απαρχής του χρόνου, αλλά δεν δίνω σημασία, κοιτάζω γενικά (ακούω ένα τραγούδι που γουστάρω από παλιά; όχι.)

Σήμερα δεν έχω να πάω στην πρακτική και το ξέρω ότι όσο είχα πρακτική πέθαινα κάθε ξημέρωμα, αλλά τώρα μου λείπει. Typical. Λέω στη μαμά "πρέπει να δω πως θα αντιμετωπίσω το οικονομικό αδιέξοδο που μου ανοίγεται". Δεν έχω οικονομικό αδιέξοδο, ακόμα. Αλλά το πορτοφόλι που συνδέεται με την τσέπη του μπαμπά δεν θα ζει για πάντα και εκτός των άλλων είπαμε, τον απρίλιο γίνομαι 25 και δεν έχω δουλέψει ούτε μια μέρα στη ζωή μου. Η μαμά θύμωσε, είπε ότι δημιουργώ προβλήματα για να υπερκαλύψω άλλα πιο άμεσα ζητήματα που θα έπρεπε να με απασχολούν- όχι μαμά, οι 40 multiple choice στις 27 Γενάρη δεν είναι κάτι που με απασχολεί, χέσε μας- και ότι μου κολλάει μια ιδέα στο μυαλό και πρέπει όλοι να τρέχουμε. Όλα αυτά εξαπολύθηκαν με μόνο μία φράση μου: "πρέπει να αντιμετωπίσω το οικονομικό αδιέξοδο που μου ανοίγεται". Δεν ξέρω αν έφταιξε ότι η ώρα ήταν 7 και νύσταζε ή αν με ξέρει ίσως περισσότερο απ' όσο νομίζω. 

Και είπε και άλλα, ότι δεν ενδιαφέρομαι, δεν κάνω γνωριμίες, δεν είχα π.χ. από κοντά τον καθηγητή μου τώρα. My ass, θα πω εγώ. Αφού δεν με συμπαθούσε ή τέλος πάντων μάλλον χεσμένη και με είχε. Και θα τον είχα από κοντά αν ήθελα ακόμα να κάνω διδακτορικό, αλλά κάπου στην πορεία σταμάτησα να θέλω. Όσο νομίζω πως σταμάτησα να ενδιαφέρομαι για την ψυχολογία και άρχισα να ονειροβατώ για τις τέχνες πάλι, λες και είμαι 15. 

Όταν μεγαλώσω θα γίνω ζωγράφος. Σκηνοθέτης. Συγγραφέας. Φωτογράφος. Διακοσμήτρια. Αρχιτέκτων. Τελευταία και σχεδιάστρια μόδας. Μάλιστα, ευσεβείς πόθοι.

Το τελευταίο πράμα που ακούω είναι τα καινούργια τραγούδια του Φοίβου (του Δεληβοριά, όχι τον άλλονα της Βανδή). Δεν συνηθίζω να κρίνω δίσκους, γιατί δεν ξέρω από μουσική (μαλάκα μου πότε θα σταματήσω αυτό το κακό συνήθειο να απολογούμαι για κάθε τι που δεν ξέρω τέλεια; χέσε με δηλαδή), αλλά τον Φοίβο τον ακούω χρόνια και έχω ακούσει όλους τους τους δίσκους και είναι το μόνο ελληνικό άκουσμα που δεν ξεπερνάω και μ' αρέσει και τον αγαπώ, ναι. Και ας είναι λίγο τρομπαδούρος- μάλλον. 

Φοίβος Δεληβοριάς- Ο αόρατος άνθρωπος
1. Bolero- ωραίο και εντάξει, ως συνήθως το ξανάκανε, μίλησε στην καρδιά μου ο μπούστης. 
2. Θα 'θελα να 'μουνα εκεί- κλασικό ευχάριστο τραγούδι φοίβου
3. Η άλλη καρδιά- ή πως αλλιώς ο Φοίβος επηρεάζεται από τους Depeche Mode. Nice.  
4. Ωροσκόπιο- τραγουδάει η Αρλέτα. Μ' αρέσει, ωραία μουσική.
5. Αμφιβολία- το αγαπημένο τραγούδι του δίσκου, αυτοί οι στίχοι... αυτοί οι στίχοι, είμαι εγώ. 
6. Το σκοτάδι των δύο- η ρένα μόρφη έκλεψε τη φωνή της μπάμπαλη (τρομακτική ομοιότητα). ντάξ. μόνο το θέρεμιν άξιζε. 
7. Χωρίς- Μετά το bolero και το αμφιβολία, το επόμενο αγαπημένο μου κομμάτι. 
8. Μηδέν εισερχόμενα- Είναι λες και είναι απόρροια jammin', παρά ότι κάθισε και το έγραψε κανονικά αυτό το κομμάτι, αλλά τέλος πάντων. Είναι καλύτερο από το 10. :p
9. Αποκηρυγμένο- ευχάριστο.
10. Το φεγγάρι- Όχι θε μου. γιατί φοίβο; δεν ξέρω τι με ενόχλησε περισσότερο. ήταν λες και ήταν τραγούδι του θηβαίου. 
11. Το καταφύγιο- ό,τι πρέπει για να κλείσει ο δίσκος, τι γλυκούλι. 


Σαν να λιγοστέψατε εδώ μέσα; Κατάθλιψη έχετε; Δηλαδή μην πω τίποτα σοβαρό, μόνο να κράζω θέτε, τι κακό και αυτό! 

Κράξιμο θέλετε; Τέλος πάντων. Για πείτε μου λοιπόν, τι παίζει με τους ανθρώπους που θέλουν να αρέσουν εμφανισιακά; Θέλω να πω, έβρισκα φούλφιλινγκ το γεγονός ότι με κοίταζαν στον δρόμο και άρεσα τις πρώτες 10 φορές που συνέβη. Τώρα έχει καταντήσει από αδιάφορο έως και εκνευριστικό. Βασικά ψέματα, πάντα ήταν εκνευριστικό να μου "σφυρίζουν" στον δρόμο- μερικές φορές όχι και τόσο κομψά πράματα. Πως γίνεται να αρέσει αυτό σε κάποιες γυναίκες; Ή έστω, πως γίνεται να ασχολούνται; Ωραία σε κοιτάζουν στον δρόμο, και; Κακά τα ψέματα, η σκάρλετ γιόχανσον δεν είσαι και ούτε πρόκειται να γίνεις. Επομένως τη σημασία έχει αν σε κοιτάνε στον δρόμο; Κοιτάνε το κάθε κοντοπούτανο, έτσι είναι φτιαγμένοι να κάνουν. Και οι γυναίκες κοιτάνε τα πάντα, δεν σε κοιτάνε επειδή είσαι ο Brad Pitt, μπορεί να από μέσα τους να σχολιάζουν τη μεγάλη σου μύτη, σιγά το πράγμα. 

Εγώ πάντως όταν με κοιτάνε έντονα στον δρόμο ή στα μ.μ.μ, ακόμα δεν έχω καταλάβει τι κοιτάνε. Σε φάση οκ, μου έχει φύγει πόντος; Έχω μουτζουρωθεί με το κραγιόν; Τέτοια πράγματα σκέφτομαι, όχι "μα πόσο γκόμενα είμαι επιτέλους". Ιτς όκουορντ, πως το λένε. 

p.s. εξαιρούνται αυτοί που σε κοιτάνε και επιχειρούν να σε γνωρίσουν εν τέλει. έχει τουλάχιστον κάποιο νόημα. αρκεί να μην χρησιμοποιούν εκφράσεις όπως "είσαι όμορφη σαν συναισθηματική καταιγίδα". 

(δεν άντεξα, το είπα)

Δευτέρα, 10 Ιανουαρίου 2011

Porci con le ali

Ο Ρόκκο και η Αντονία είναι 16 χρονών. Γνωρίζονται, ερωτεύονται, αγαπιούνται και κάνουν σεξ, διηγούνται τη διαδικασία του αυνανισμού τους όσο πιο ρεαλιστικά γίνεται, περιγράφουν τις σεξουαλικές τους εμπειρίες, χωρίζουν, εκδικούνται, όλα αυτά με μια κοινωνικοπολιτική εσάνς του '68, που υπό κ.σ. θα με άφηνε παντελώς αδιάφορη, αν δεν την έκαναν να φανεί τόσο απαραίτητη και σημαντική γι' αυτούς. 

Δεν έχει νόημα να παραθέσω το οποιοδήποτε κομμάτι από αυτό το βιβλίο-αριστούργημα, να το πάρετε να το διαβάσετε όλο, ευχαριστώ μόνο τον καλό μου Κάθυ για ακόμη μια φορά που μου το χάρισε. Το διάβαζα σχεδόν αποκλειστικά στις διαδρομές του λεωφορείου- εκτός από το τέλος του που το ρούφηξα στο σπίτι- και με έκανε να μην μπορώ να συγκρατήσω τα δάκρυα ή τα γέλια μου- εντάξει δεν είμαι και αντιπροσωπευτικό παράδειγμα αιδούς μέσα στα δημόσια μέσα συγκοινωνίας, τρουθ του μπι τολντ. 

Η εποχή γαμιέται λίγο ή είναι η ιδέα μου; Αυτοί οι δυο μήνες μέχρι να μπει η άνοιξη, τόσο χαζοί βρε αδερφάκι μου. Τελικά ναι, δεν μ' αρέσει ο χειμώνας, το αποφάσισα. 

Κυριακή, 2 Ιανουαρίου 2011

To 2011 είναι για μένα ό,τι ήταν και το 2010 ένα χρόνο πριν.

Ή τουλάχιστον έτσι το βλέπω τώρα, γιατί μ' έχει πιάσει λυγκουδία (λέξη με ισχυρό copy right από τη μαμά της Alex, που είναι από κοντά πιο απολαυστική ακόμα). Ή τουλάχιστον έτσι θέλω να λέω, μην τυχόν και είναι καμιά κατάθλιψη και τρέχομε και δεν φτάνομε- για την ακρίβεια quite the opossite. 

Περνάω υπέροχα. Φιλοξενώ την αγαπημένη μου φίλη Μ. εκ Ρεθύμνης. Ανυπομονώ να τελειώσει η εξεταστική για να ξανακατέβω- σ' αυτό το μέρος που ισχυριζόμουν ότι δεν θα ξαναπατήσω για 10 χρόνια (τουσέ). 

Παραμονή Πρωτοχρονιάς: Για κανένα λόγο δεν βγαίνω έξω, παρά μόνο αν προβλέπεται έξοδος με το λιγότερο ψυχικό κόστος. Αυτή τη χρονιά ήταν το "καφέ των αισθήσεων"- αν βρεθείτε ποτέ Πειραιά, να πάτε. Πήγαμε για τον τελευταίο καφέ του χρόνου, ρωτάω τον νόστιμο γκαρσόν "θα είστε ανοιχτά;", "ναι θα είμαστε". Ωραία, it's a date. Πήγα μεθυσμένη και συνέχισα με μεγάλη επιτυχία αυτό που άρχισα. Ήταν αξιοπρεπέστατα για πρωτοχρονιά. Δούλευε και ο κολλητός μου του γυμνασίου, χάρηκα που τον είδα. Ήταν ωραία. 

Η επόμενη μέρα: Θλιβερή διαπίστωση εμμονών. Καθώς και της αιτίας αυτών. Οι φίλες μου με λένε τρελή. Διαφωνώ μέχρι να συμφωνήσω. Ασφαλώς δεν θα μπορούσα να είμαι ποτέ "χαριτωμένα τρελή". Let's face it, είμαι εγώ. Οπότε σε σύγκριση π.χ. με κάποιον που είναι εμμονικός με κάποιο άτομο επειδή είναι ερωτευμένος μαζί του- πιθανή περίπτωση, για να μην πω και δικαιολογημένη- εγώ είμαι εμμονική επειδή δεν ανέχομαι λέει, άτομα που θεωρώ κατώτερα και για κάποιο διάστημα, στοιχεία του χαρακτήρα αυτών ή συγκυρίες τους επέτρεψαν να βρίσκονται στη ζωή μου- θενκ γιου βερι ματς- αρνούνται να μου μιλήσουν. Να με αποθεώσουν. Να με λατρέψουν. Τα ταπεινά σκουλήκια. Πλήρης αποτυχία του πλάνου "ωριμότητα", επιτακτική επίσκεψη σε "συνάδελφο". 

Συνομιλία με Φ. στο μσν. Βαριέμαι. Και εσύ. Το ξέρω. Να πάμε βόλτα. Βαριέμαι. Να πάρω τη μηχανή να γυρίσουμε ταινία με θέμα την εμμονή. Ό,τι πιο ποπ και έτζι έχω να σου προσφέρω αυτή τη στιγμή. Κοίταξα στην αποθήκη και στα στοκ, δεν μας έχει μείνει κάτι άλλο. Θα έρθει.

Συνομιλία με νι στο τηλέφωνο. "Ο πατέρας μου θέλει να ανέβω να δούμε τι θα κάνω με τη ζωή μου. Ταξίδι στο εξωτερικό; Τσεκ. Να κάνω το χατήρι της γυναίκας μου; Τσεκ. Η δουλειά; Τσεκ. Pretend to be a good parent? Uncheck."

Υπάρχουν και χειρότερα, true story. 

Τραπέζια με αγαπημένα πρόσωπα, φαγητό μέχρι σκασμού- για τους άλλους. Πανηγύρι κυτταρίτιδας από την κόκα κόλα που έχει καταναλωθεί, να θυμηθώ να πάω κολυμβητήριο. 

Σε 4 μέρες έχω τη γιορτή μου, ναι, f(αίνια), lon(don), sa(ndiago de compostella), var(κελώνη), du(blin). Φωτεινή, γι' αυτό και αι, και ουέ και αλίμονο σου αν το γράψεις λάθος. Φαίνομαι, φαινότυπος, φαινόμενο. Θα μου πεις και φέγγω, φεγγάρι, φέξη. Αλλά θα σου πω ότι δεν με λένε ούτε φέγγια, ούτε φέξια. Τραπέζι σε αγαπημένα πρόσωπα ξανά μανά, buzz contest- it's an annual event- φαγητό μαμάς. Σουφλέ. Κουβέντα. Το αγαπημένο μου.

Η ζωή μου είναι πολύ ωραία. Έχω φίλους και έναν φέι φέι να χουρχουρίζει στην αγκαλιά μου. Πρέπει να το πάρω απόφαση πως μερικά πράγματα δεν μπορούν να γίνουν όπως τα θέλω. Δεν φέρονται όλοι όπως τους θέλω. Δεν νιώθουν όλοι όπως τους θέλω. 

Εύχομαι να έχουμε καλό καλοκαίρι. Όχι, δεν είναι κακό αστείο, τύπου "καλή ανάσταση". Το εννοώ ντε, αυτό είναι που φτιάχνει τον χρόνο. Και άλλωστε για μένα ο χρόνος αλλάζει ακαδημαϊκά- και κάθε 16 απριλίου σαφώς.

Αλλά για εσάς, καλή χρονιά! :)


bonus: