Δευτέρα, 21 Μαρτίου 2011

Η μετάλλαξη των τρομπαδούρων, σιχαμένοι "Η επιστροφή"

Θυμάστε ΑΥΤΟ;

Ένας χρήσιμος οδηγός, που όλοι αγαπήσαμε, μία μοναδική καλοκαιρινή ιστορία.

Σήμερα θα μιλήσουμε για ένα χειρότερο είδος, τους σιχαμένους τρομπαδούρους. Δεν είναι ούτε ακριβώς σιχαμένοι- δες ΕΔΩ για τον κλασσικό σιχαμένο- αλλά ούτε και ακριβώς τρομπαδούροι. Είναι κάτι ανάμεσα. Σαν τούτο δω το βλογκ.

Λοιπόν αρχικά ας μιλήσουμε για την γνωστή υπόθεση πως οι άντρες θέλουν να χώνουν το πιπί τους όπου βρουν γιατί είναι γενετικά προγραμματισμένοι έτσι και μπλα μπλα μπλα. Πάνω σ' αυτή την επιθυμία και σύμφωνα με τις κοινωνικές νόρμες που θέλουν τις γυναίκες να θέλουν γάμο και παιδιά, οι άντρες μπερδεμένοι και κουρασμένοι σκαρφίστηκαν διάφορους τρόπους για το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Γνωρίζουν π.χ. μια κοπέλα και ενώ σκέφτονται νιομ νιομ νιομ τι γαμάτα που θα ήταν να τη γαμήσουν πάνε και μπλέκουν μέσα σ' όλο αυτό το ξεκάθαρο συναίσθημα, ενθουσιασμούς, εκφράζουν διαφορετικές επιθυμίες, σε κάνουν εν ολίγοις να πιστέψεις πως δεν θέλουν μόνο την κωλάρα σου, αλλά και το μυαλό σου. Ενώ στην ουσία αυτά είναι πίπες ολκής, θέλουν μόνο την κωλάρα σου και το γεγονός ότι είσαι γαμάτη γκόμενα είναι απλά το προσωπικό τους μότζο, αφού όπως και να είσαι στο τέλος θα σου φερθούν το ίδιο. The word here is "skata".

Ας μην γελιόμαστε κύριοι, ο πιο εύκολος τρόπος για να πηδήξεις μια γκόμενα είναι να της πεις αυτά που θέλει να ακούσει. Και όσο αυτή η γκόμενα δεν σου κάθεται τόσο εσύ επιμένεις σ' αυτά που θέλει να ακούσει. Επιμένεις τόσο πολύ ο καημένος που στο τέλος τέλος τείνεις να τα πιστέψεις και εσύ ο ίδιος. Όλα αυτά μέχρι να τη γαμήσεις, τότε όλα ξεκαθαρίζουν μέσα σου, αντιλαμβάνεσαι ότι όλη αυτή η ιστορία είναι για τον πούτσο στην κυριολεξία και εκεί αρχίζουν οι αλλεπάλληλες παρεξηγήσεις και ο οτινανισμός.

Οι λόγοι που μπορείς να εκφέρεις για να δικαιολογήσεις την απουσία του ενθουσιασμού άπαξ και μπει η κάλτσα στο συρτάρι είναι πολλοί και μετά από κάποια φάση προβλέψιμοι.

Κακά τα ψέματα, κανείς σας δεν θέλει μια γκόμενα που πραγματικά ενθουσιάστηκε μαζί σας, έτσι δεν είναι;

Όλοι θέλετε εκείνη την καριολίτσα που θα σας πηδήξει και θα εξαφανιστεί για ένα δεκαήμερο αφήνοντας σας να αναρωτιέστε τι σκατά έγινε και μήπως δεν ήσασταν αρκετά καλοί. Γιατί αυτό βασικά θέλετε, αυτό το μαζοχιστικό συναίσθημα είναι που μπορεί να σας ξεμπλοκάρει από το ψέμα της υπόθεσης, ο στίβος του να αποδείξετε πως είστε αρκετά καλός, μέχρι φυσικά να σας θελήσουν, γιατί ακόμα και οι καριόλες έχουν ψυχή και μέχρι φυσικά το αναμενόμενο "πάρτα καριόλα, σούρσου στα πατώματα για μένα" με τη χαρακτηριστική συνοδεία ροχάλας.

Ίσως το πιο ενδιαφέρον κομμάτι στην όλη ιστορία είναι το ως που είστε ικανοί να φτάσετε μέχρι να κερδίσετε μια γκόμενα που σας φτύνει, μόνο και μόνο για να τη φτύσετε μετά.

Εγώ δεν έχω ζήτημα, έχω καλές άμυνες από τη μία για τέτοιες ιστορίες και από την άλλη εμένα ο έρωτας μου ευτυχώς προέκυψε σιχαμένος με αισθήματα. Οπότε τη γλίτωσα σχετικά. Αλλά να, είναι που απορώ, που στεναχωριέμαι για εσάς, που ξέρω πως αν το όλο ζήτημα ήταν το σεξ θα είχατε τα αρχίδια να ζητάτε μόνο αυτό, όπως κάνουν τόσοι και τόσοι άντρες. Εκεί έξω υπάρχουν αληθινές γυναίκες που θέλουν μόνο το πουλί σας, αλήθεια, πιστέψτε το. Γυναίκες που δεν έχουν καμία διάθεση να μπουν στο τριπάκι ότι τις θέλετε για κάτι άλλο πέρα από αυτό, μόνο και μόνο για να νιώσουν στο τέλος εξαπατημένες και ηλίθιες.

Προσπαθώ να εξηγήσω φροϋδικά το νόημα όλων αυτών, μα καταλήγω πως δεν έχει κανένα απολύτως νόημα. Το δυστύχημα είναι ότι κάπου εκεί έξω, σχεδόν πάντα, θα υπάρχουν αληθινοί άντρες γι' αυτές τις γυναίκες που πληγώσατε. Στη χειρότερη αληθινοί άντρες που απλά πήδηξαν και έφυγαν κύριοι, χωρίς παραμύθα. Στην καλύτερη αληθινοί άντρες που θα τις αγαπήσουν. Το κρίμα είναι για λογαριασμό σας.


Κυριακή, 6 Μαρτίου 2011

A tribute to emotional storm

Ή πως αυτό το πλάσμα που γράφει εδώ πέρα είναι κακό, μοχθηρό, αγενές. Και κάφρος. 

Το άρθρο αυτό δεν έχει σκοπό να προσβάλλει κανένα, παρά μόνο τον εαυτό μου και για όσους δεν διακρίνουν την ειρωνεία πίσω από τούτο, κακό του κεφαλιού τους. 

Λοιπόν έχω ξαναγράψει και παλαιότερα ότι ενώ γενικώς είμαι πολύ ευγενικός και εξυπηρετικός άνθρωπος, βοηθάω γριούλες στο δρόμο και στα σούπερ μάρκετ, είμαι πάντα μελιστάλαχτη στους ξένους και άλλα τέτοια, έχω υπάρξει πολλές φορές στη ζωή μου τρομερά αγενής. Από εκείνη τη συμμαθήτρια που ερχόταν κάθε πρωί με μαλλί αφάνα και της έλεγα "έι α. δεν έχετε πιστολάκι σπίτι σας;" (ατάκα που ενώ έχει πραγματικά ειπωθεί, θέλω να χτυπήσω τη δεκαεξάχρονη γκόμενα τόσο άσχημα που να της φύγει η μασέλα, φευ αυτή η γκόμενα είμαι εγώ), μέχρι τον κάθε κακομοίρη που θα τυγχάνει να μου κάνει ένα όμορφο σχόλιο για την εμφάνιση μου και εγώ θα τον κοροϊδέψω μέσα στη μάπα του- ή όχι και τόσο μέσα στη μάπα του. 

Πραγματικότητα είναι ότι δεν εκτιμώ τίποτα περισσότερο στη ζωή μου από την ευγένεια. Μα τίποτα όμως. Μόνο που την ορίζω μάλλον διαφορετικά από τον υπόλοιπο κόσμο. Δεν θεωρώ αγένεια να βρίσεις κάποιον πάνω στα νεύρα σου, όσο άσχημα και αν το κάνεις. Τελευταία ενημερώθηκα πως αν πεις σε κάποιον πως έχει μικρό πέος, ξεφεύγεις από τα όρια της αγένειας, θεωρείσαι κακός άνθρωπος και πρέπει να καείς στην κόλαση. Εγώ πάλι θεωρώ πως είναι απλώς μια βρισιά όπως όλες οι άλλες, σιγά το πράγμα στην τελική, πωωωω. 

Αγένεια θεωρώ π.χ. πως ενώ έκανα γιορτή, στο τέλος ήμουν κλεισμένη μια ώρα και μάλωνα με το αγόρι μου στο δωμάτιο μου, ενώ έξω είχε μείνει ακόμα κόσμος. Αγένεια θεωρώ να σου φωνάζουν αηδίες μέσα από τα αμάξια ή ενώ περνάς από μπροστά τους στον δρόμο. Αγενείς θεωρώ τους υπαλλήλους που δεν εξυπηρετούν σωστά. Αγένεια θεωρώ να σε βλέπει η υποτιθέμενη κολλητή του γκόμενου σου και να σε αγνοεί- uber αγένεια. The list could go on, αλλά δεν θέλω να σας τρομάξω, υπάρχουν πολλά αλλόκοτα πράγματα που θεωρώ αγένεια. 

Οκ, το παραδέχομαι. Αγένεια είναι και αυτό που πάω να κάνω τώρα. Αλλά ίσως, ενδεχομένως, αν διαθέτει ο καθένας το απαραίτητο απόθεμα χιούμορ να το θεωρήσει αστείο, όπως και εγώ. 

Έχω ένα ζήτημα, δεν μπορώ τις φιλοφρονήσεις του κώλου. Και το αισθηματικό φλερτ. Θέλω να πω πως δεν μπορώ παρά να κοροϊδέψω κάποιον που ενώ προσπαθεί να με ρίξει μου λέει πως αν ήμουν εκεί θα μου έλεγε παραμύθια μέχρι να κοιμηθώ πάνω σε αυτοφουσκωτό στρωματάκι. LAME ALERT. Και νομίζω πως το πρόβλημα μου γίνεται μεγαλύτερο τη στιγμή που όταν εγώ θέλω αυτός ο κάποιος να μου πει παραμύθια πάνω σε αυτοφουσκωτό στρωματάκι μέχρι να κοιμηθώ, αυτός ο κάποιος λέει τέτοιες λέημ ατάκες σε κάποια άλλη γκόμενα.

Εναλλακτική ατάκα: Θα ήθελα πολύ να ήσουν εδώ. Τελεία. 

Γνωρίζεις κάποιον. Σου λέει για παράδειγμα "είσαι όμορφη σαν συναισθηματική καταιγίδα". WHAT THE FUCK? Φίλε έχεις καταλάβει πως ό,τι και αν πήγαινες να κάνεις έχεις χάσει το παιχνίδι; Πως εγώ εκείνη τη στιγμή μπορεί να σε θεωρώ γαμάτο π.χ. και αστείο και ενδιαφέροντα και να θέλω ξέρω γω να κάνουμε παρέα. Δεν γίνεται να μου λες αυτό το πράγμα. Μη μου λες αυτό το πράγμα. Ήταν πολύ πιο έντιμο να μου πεις πως θα έτρωγες παγωτό από τον κώλο μου... (μου το είπες, αλλά πρώτα μου είχες πει πως είμαι όμορφη σαν συναισθηματική καταιγίδα, οπότε in my world doesn't count). 

Εναλλακτική ατάκα: Είσαι πολύ όμορφη. (είσαι καύλα, έχεις τον πιο ωραίο κώλο που έχω δει ποτέ, etc κράτα τες για τον εαυτό σου ή κόλλησε της με την παρακάτω εναλλακτική ατάκα. και μόνο.)

Έρχεται η κολλητή μου προχτές από επίσκεψη σε γκόμενο ο οποίος την γουστάρει και προσπαθεί να την (ξανά)ρίξει στο κρεβάτι και μου λέει "αχ, δεν ξέρω και εγώ πως κρατήθηκα... μου έλεγε τόσο γλυκά πράγματα...". Και επειδή εγώ ξέρω ότι η κολλητή μου είναι χαζοβιόλα τη ρωτάω "τι σου έλεγε; να κάνετε έρωτα;". Ναι, παιδιά. Αλήθεια είναι. Της έλεγε να κάνουν έρωτα. DUDE. Come fuckin' on. Are you for real? Εμένα που με βλέπετε είμαι πολύ ρομαντικός άνθρωπος και γλυκός και ζουζουνιάρης και μιλάω και με υποκοριστικά ζώων και άλλα πράγματα που αν θέλεις μπορείς να ξεράσεις, δεν έχω πρόβλημα. Αλλά το σεξ είναι σεξ. Είναι βρώμικη υπόθεση. Δεν γίνεται να καυλώνεις με την ατάκα "θέλω να κάνουμε έρωτα". "Θέλω να σου ξεσκίσω την τέλεια κωλάρα σου" δεκτόν. "Είσαι η μεγαλύτερη καύλα που έχω δει και δεν μπορώ να σου αντισταθώ"; Και αυτό οκ. Δεν είναι τυχαίο που ο Σάκης λέει "κάνουμε έρωτα, σαν αυτό που κάνουν τα παιδιά, αληθινάαααα". Το λέει γιατί η ατάκα "θέλω να κάνουμε έρωτα" συνήθως χρησιμοποιείται από 15χρονο που θέλει να πηδήξει επιτέλους τη συμμαθήτρια του. Ο αληθινός ο άντρας δεν θα υποπέσει ποτέ σ' αυτό το επίπεδο και αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι ερωτευμένος, σε καμία περίπτωση.

Εναλλακτική ατάκα: Θέλω να σε γαμήσω. Απλά και καθαρά, όχι ψιθυριστά σαν να ντρέπεσαι και μαλακίες.

Και κλείνουμε με το χειρότερο όλων. "Είμαι ερωτευμένος μαζί σου" πριν την παρέλευση τουλάχιστον τριών μηνών. Ξέρεις, δεν είναι ότι μπορεί να μην είσαι ρε παιδί μου, έστω και ότι είσαι. Και αν θες σώνει καλά πες το κιόλας, εγώ δεν θα σου πω όχι, μπορεί και να μ' αρέσει στην τελική. Αλλά μην περιμένεις να σε πιστέψω. Και για την ακρίβεια όσο πιο νωρίς το πεις τόσο περισσότερο αμφιβολία θα έχω ότι ισχύει και μετά τους τρεις μήνες, γιατί μετά δεν θα ξέρω αν το εννοείς ή αν απλά συνήθισες να νομίζεις ότι είσαι. Είναι που αυτός ο ρημάδης ο έρωτας δεν είναι ωραίο πράγμα, είναι πολύ πονετικό και άσχημο και μη υποφερτό και δεν το δέχομαι ότι εσύ τον καλοδέχτηκες έτσι, τόσο σύντομα μάλιστα και γουστάρεις και μου το λες και από πάνω. Πρέπει να προηγείται μια εσωτερική πάλη, ένα "είμαι στ' αλήθεια ή νομίζω ότι είμαι;", κάτι τις τέλος πάντων. Παρόλ' αυτά και ξέρω πως θα φανεί τρομερά παράξενο, δέχομαι καλύτερα το να πει κάποιος "σ' αγαπώ", δεδομένου ότι εγώ είμαι "i love you" slut, κάποιους ανθρώπους τους αγαπώ ιδιαίτερα εύκολα, με μια χριστιανική φυσικά διάσταση και όχι απαραίτητα ερωτικά ή "για πάντα".

Εναλλακτική ατάκα: "Έχω αρχίσει να νιώθω πράγματα για σένα." Απλό και λιτό, δεν προσδιορίζεις τι, μπορεί να εννοείς πως έχεις αρχίσει να αισθάνεσαι πως θα ήταν πολύ καλή ιδέα να την πνίξεις στον ύπνο της, ποτέ δεν θα μάθουμε τι εννοούσες.

Αυτά είχα να πω, καλή mc σαρακοστή.

update: το γεγονός ότι το τραγούδι του Σάκη λέει "κάνουμε όνειρα" και όχι "κάνουμε έρωτα", γεγονός που μου ήρθε σε φλας σήμερα το πρωί που έστυβα πορτοκαλάδα τι έχει να μου πει για τους αναγνώστες μου που δεν με διόρθωσαν; είστε πολύ ευγενικοί; δεν ακούτε τραγούδια του σάκη; δεν διαβάζετε όλες τις αναρτήσεις μου, αλλά πηδάτε τις γραμμές; όλα τα παραπάνω; 

Τρίτη, 1 Μαρτίου 2011

3 κιλά σε 2 εβδομάδες

Κανονικοί άνθρωποι, με κανονικά κιλά παρακαλούνται να ανεχτούν το γεγονός πως η φύση με γέννησε ένα αδύνατο πλάσμα που ό,τι αηδίες καταβροχθίζει δεν αφήνουν σημάδι στο πέρασμα τους. 

Είμαι 1.67 και γύρω στα 47 με 49 κιλά, αναλόγως τα κέφια. Χρόοοονια τώρα. Τρώω ό,τι αηδία μπορεί να φανταστεί ο ανθρώπινος νους, εντάξει όχι του σκασμού, αλλά τα τρώω. Και όμως παραμένω σ' αυτά τα κιλά, με ελάχιστες εξαιρέσεις.

Τα πιο πολλά κιλά που έχω φτάσει ποτέ μου είναι τα 52. Θυμάμαι τον τρόμο μου στη ζυγαριά του φαρμακείου που με ενημέρωσε για τα μαντάτα. Οκ, εγώ το λέω πάντα ότι θέλω να παχύνω, αλλά καθήστε ρε παιδιά, ειδοποιάτε πρώτα, άιντε άιντε 52 κιλά από τη μια μέρα στην άλλη;

Έτσι ένιωσα και προχτές όταν ανέβηκα και ενημερώθηκα για τα 51,300. Δεν ξέρω αν παρακολουθείτε την εκστρατεία που γινόταν τελευταία υπέρ των ντόνατς του φούρνου της γωνίας... Υποτίθεται είχαμε αρχίσει ο αδερφός μου και εγώ "διατροφή", οπότε και πήρα ότι πιο υγιεινό σε δημητριακό μπορούσα να ανεχτώ- κλάστερς- και είπα να του κάνω συμπαράσταση.

Αμ δε! Θέλω να αγιάσω και δεν μ' αφήνουν- βασικά ήθελα να πω πως "θέλει η πουτάνα να κρυφτεί και η χαρά δεν την αφήνει", αλλά ξέρω πως δεν κολλάει. 

Καλά πέρα από το γεγονός ότι ναι μεν τα ντόνατς τα έκοψα, αλλά η εκστρατεία υπέρ των kfc δεν λήγει ποτέ, έγινε και ένα άλλο κακό. Το οποίο υπόσχομαι λήγει σήμερα, πάλι καλά που το mall του αγ. δημητρίου είναι στου διαόλου. Μια λέξη θα πω μονάχα: Cinnabon. Μαγεία. Το πάρτυ του ουρανίσκου, το ρεβεγιόν των νευρικών απολήξεων της γλώσσας, και δεν συμμαζεύεται. Το μόνο που θα πω είναι ότι έχω φάει περίπου 10-12 minibon τις τελευταίες 3 μέρες- πήρα 18, έδωσα και σε κάποιους άλλους με πόνο ψυχής, κάπου εκεί τα υπολογίζω. 

Αφού το νι λέει πως είμαι παχύσαρκη. Τον διορθώνω: Παχύσαρκη στην ψυχή. Μετά με διορθώνει αυτός: Κοιλιόδουλη είσαι. Δεν έχω δει πιο κοιλιόδουλο πλάσμα από σένα. 

Αυτό είναι αλήθεια... Απόδειξη αυτού είναι πως όταν δεν έχω φάει έχω φοβερά νεύρα και πως δεν μοιράζομαι το φαγητό μου αν δεν χορτάσω σε ικανοποιητικό βαθμό. 

Τέλος πάντων, τα κιλάκια αυτά τα υποδέχομαι με χαρά, και ας είναι η κατάσταση στον κώλο μου η χειρότερη από ποτέ. Διότι έχω σχέδιο, ω, ναι! Έχω ποδήλατο, έχω μαγιό, έχουμε δημοτικό κολυμβητήριο, ναι ναι, θα παίρνω το ποδήλατο, θα πηγαίνω κολυμβητήριο, θα γυρνώ με το ποδήλατο, του πούστη, τι θα κάνει αυτή η πουτάνα η κυτταρίτιδα, στο χέρι της είναι; Στην τελική αν δω ότι φτάνει Μάιος και δεν λέει να φύγει παίρνω καμιά κρέμα, το 'χω ξανακάνει. (το ξέρω πως επιθυμία μου να γυμναστώ έχει αποβεί φρούδα τα τελευταία 7 συναπτά έτη, αλλά φέτος θα το κάνω. λέω δηλαδή. ναι ξέρω, και πέρσι τα ίδια έλεγα)

Παρακάτω. Τις τελευταίες μέρες είχα φοβερούς πονοκεφάλους. Είχα μια υποψία ότι ευθύνεται η αποπνικτική ζέστη στο σπίτι, αλλά σήμερα βεβαιώθηκα που είχα τέντα το παράθυρο όλο το βράδυ. Και μου έφτιαξε και το κέφι γιατί νόμιζα πως ήταν καλοκαίρι και το καλοριφέρ το βάζουν τόοοσο στο φουλ που δεν κρύωνα. Αφού τώρα που σας γράφω από το κρεβάτι και έχω κλείσει το παράθυρο, σαν να με πιάνει το κεφάλι μου πάλι- ιδεοψυχαναγκαστική, με φώναξε κανείς παρακαλώ; 
Τέλος. Η "τέχνη" είναι ψυχοθεραπευτική. Τελευταία το 'χω ρίξει στο πόλυμερ κλέι. Δεν είχα χρησιμοποιήσει ποτέ στη ζωή μου, γλυκούλι είναι. Σήμερα έφτιαξα όλα αυτά τα χαζά που εμένα μ' αρέσουν γιατί τα έφτιαξα εγώ. 

Ναι, τα cupcakes ο θεός να τα κάνει έχουν διάφορα χρώματα και το καρπούζι- η πρώτη απόπειρα μου να κάνω καρπούζι- ήταν λίγο αποτυχημένο. Αλλά έκανα ωραίο hot dog- ήταν πολύ δύσκολο :p

Και εις άλλα με υγεία.

υ.γ. το σούσι- είναι αυτό που είναι αριστερά- είναι δημιουργία του νι.