Τρίτη, 26 Απριλίου 2011

HIV, αρέσει πολύ

Περπατούσα στην Ερμού με την κολλητή μου και χαζεύαμε στα μαγαζιά, zara, mara και κακό συναπάντημα, όταν ένα βήμα πριν μπούμε στο pull and bear μας σταματάει εντόνως ένας κύριος, γύρω στα 35-40, κάπως ταλαιπωρημένος, με τεράστια γυαλιά ηλίου και χωρίς δόντια και μας αρχίζει το τροπάρι με φωνή πρεζάκι:

-Γεια σας κορίτσια, 10'' από τον χρόνο σας θέλω, πουλάω εδώ κάποια φυλλάδια για τους οροθετικούς... Καταρχάς γνωρίζεται τον όρο;
- Ναι, φυσικά.
-Ωραία, εγώ δεν θα σας πω ψέματα, και εγώ οροθετικός είμαι και πουλάω αυτά τα φυλλάδια για να μπορέσω να ζήσω... Ήμουν σεφ και τώρα δεν μπορώ να δουλέψω πουθενά, καταλαβαίνετε, το κάνω αυτό για να μην ζητιανεύω... 
- (Γνέψιμο του κεφαλιού σε στυλ "good for you my good man")
-Παρεμπιπτόντως τέλειες οι μπαλαρίνες σου κοπελιά- απευθυνόμενος προς τα μένα
-Ευχαριστώ, να 'σαι καλά.
-Που λέτε, έχουν 4 με 5 ευρώ, δεν είναι ακριβά, και έτσι όπως είστε δύο, μπορείτε να πάρετε ένα, έχουν 4-5 ευρώ, δεν είναι ακριβά ... etc etc

Ας κάνουμε εδώ μια παρένθεση. Πρώτον εγώ μεγάλωσα στην Σωτήρος. Η Σωτήρος είναι ο αντίστοιχη Ερμού του Πειραιά. Αυτό σημαίνει δύο πράγματα: 1. Αυτούς τους ανθρώπους με τα φυλλάδια παντός περιεχομένου τους συναντούσα ακόμα και στην καθημερινή μου επίσκεψη στο ψιλικατζίδικο, 2. Είμαι προγραμματισμένη να τους αγνοώ, ακόμα και αν έχουν κάτι που πραγματικά χρειάζομαι, που εδώ που τα λέμε, hello, το ίντερνετ έχει εφευρεθεί εδώ και μια δεκαπενταετία, δεν έχεις να μου πουλήσεις τίποτα που δεν μπορώ να βρω εκεί. Παρακάτω.

- (η κολλητή μου) Εγώ δεν έχω καθόλου χρήματα μαζί μου. 

Όλοι ξέρουμε ότι είχε χρήματα μαζί της. Γυρνάει και σε μένα. Ας κάνουμε άλλη μια μικρή παρένθεση για να σας ενημερώσω πως το νι την τελευταία φορά που είχαμε βγει έξω μου είχε πει πως ένας ευγενικός τρόπος να απωθείς του επαίτες είναι να λες πως "δεν σου περισσεύουν", γιατί τότε λες την αλήθεια. Το θεώρησα brilliant ιδέα, όταν μάλιστα πράγματι δεν μου περισσεύουν και ο πατέρας μου με χρηματοδοτεί με το στανιό και δουλειές δεν υπάρχουν, you know φίλοι μου, δεν ξέρω αν το θυμάστε αλλά πριν κάτι χρόνια είχα τη φαεινή ιδέα να σπουδάσω ψυχολόγος. Οπότε απαντάω, με περισσή ειλικρίνεια:

-Και εμένα δεν μου περισσεύουν, φοιτήτρια είμαι, δεν έχω δουλειά και ότι χρήματα έχω μου τα δίνει ο πατέρας μου...

Κάπου εκεί κάτι πρέπει να πήγε πραγματικά λάθος. Κάτι είπα που δεν του άρεσε καθόλου. Το ύφος του έγινε ξαφνικά πολύ θυμωμένο και μου απαντάει μετά από παύση δύο δευτερολέπτων:

-Να σου πω κάτι;.... Χέστηκα που είσαι φοιτήτρια και χέστηκα που σου δίνει λεφτά ο πατέρας σου! Εμένα η μάνα μου αυτοκτόνησε το '93 και ο πατέρας μου το '97, που θα μου πεις κιόλας ότι σου δίνει λεφτά ο πατέρας σου! Χέστηκα! Τι με κοιτάς έτσι;

-Σε κοιτάω, γιατί δεν μπορώ να καταλάβω γιατί μου μιλάς έτσι, ενώ έχεις την ανάγκη μου...

-Δεν έχω καμία ανάγκη σου!!! Σκύλα!!! (το τελευταίο δεν το άκουσα, μου το είπε η φίλη μου, εγώ είχα μπει ήδη στο μαγαζί)

Τέλος πάντων, υποθέτω ότι αυτά είναι τα αστεία του πολέμου, που θα τα θυμόμαστε μετά και θα γελάμε. Εννοείται ότι έκλασα μέντες ωστόσο και δεν βγήκα από το μαγαζί παρά μόνο όταν δεν ήταν στο οπτικό μου πεδίο. 

Σήμερα πρέπει να είστε πολύ περήφανοι για μένα, γιατί πήγα κολυμβητήριο. Για κάτι που λέω εδώ και 1 χρόνο πως θα κάνω- το νι λέει πως έχω πει τη λέξη "κολυμβητήριο" περισσότερο από όλους τους Έλληνες μαζεμένους, χωρίς να έχω πάει ποτέ- ε, όσο να 'ναι μπράβο μου. Εντάξει, έκανα ένα τέταρτο και ψόφησα βέβαια. Αλλά πρέπει να λάβετε υπόψη σας πως πήγα με το ποδήλατο, οπότε έκανα έξτρα γυμναστική. Εγώ πάντως τις τελευταίες μέρες έχω βρει μία νέα άσκηση για τα χέρια που είναι και πάρα πολύ εύκολη, και δένεσαι με το κατοικίδιο σου, και δεν στοιχίζει τίποτα! Θα χρειαστείτε ένα γάτο 7 κιλών και τίποτα άλλο.



Επίσης τελευταία ασχολούμαι με το φτιάχνω κοσμήματα από cernit- "κανονικά", όχι σαν εκείνα που είχα κάνει πριν κάτι βδομάδες liou-b :p- και από υγρό γυαλί- όχι μαζί αυτά τα δύο υλικά, απλώς με αυτά τα δύο υλικά- και ο περίγυρος είναι κάπως ενθουσιασμένος και με προτρέπει να αρχίσω να τα πουλάω. Εγώ πάλι αισθάνομαι πως βρωμάει ο τόπος. 

Αυτά.

Σάββατο, 16 Απριλίου 2011

25 χρόνια επιτυχίες (νοτ)

"με αφορμή τα γενέθλια που έχω το Σάββατο και καθώς κλείνω λίγο πολυ το ένα τρίτο του προσδοκιμου ηλικίας αποφάσισα να κάνω μια ανάρτηση στο blog μου που να μιλάτε εσείς για μένα. 


αυτή η φαεινή ιδέα μου ήρθε κάνοντας μπάνιο, όπως οι περισσότερες- δουλεύει και με πλύσιμο πιάτων και πλένοντας τα δόντια σου.

πρέπει λοιπόν να μου στείλετε ένα πράγμα που αγαπάτε στη συμπεριφορά μου και ένα πράγμα που μισειτε. ναι, δυστυχώς ένα που μισείτε. :p (γιατί κάτι μου λέει ότι η ομοφωνία θα με βγάλει υστερικη;)

λοιπόν μη με κλάσετε, ξέρω τώρα σκέφτεστε "δεν μας χεζεις ρε Νταλάρα", αλλα εσάς έχω στη ζωη γι αυτο βουλώνετε και πείτε."

"βουλώνετε και πείτε. μαλιστα. καλα καταλάβατε τι εννοώ. α, μην στείλετε εδω, σε ξεχωριστό μήνυμα η κάθε μια!"

φ.φ. (τρίτη χρονολογικά φίλη μου, αν και απείχε σχολικές ημέρες σε σύγκριση με τη ν.δ. και την α.φ. παρακάτω η αληθινή της απάντηση που προήλθε κατόπιν πιέσεως, αυτή ήταν η πρώτη της αντίδραση)

 "ti malakies einai aytes?? kane k leukwma reee!!!!!elattwse ta bania giati kanei gloup o egefalos!!!....k nai ...de mas xezeis re dalara!!?? :P oxi edw!!rezili 8a se kanoume...ena omadiko 8apsimo!!!"

α.φ. (δεύτερη χρονολογικά φίλη μου, σε απόσταση αναπνοής από την ν.δ. οικονομολόγος, το φυτό της παρέας. πιθανό μότο ζωής "πάντα ξεσκίζομαι στο διάβασμα με δίχως κέρδος κέρατα". απολύτως ισορροπημένη, κάτι ανάμεσα σε cyborg και νεκρό, η πιο αξιοπρεπής φίλη που έχω σύμφωνα με τις κοινωνικές νόρμες, μία πραγματική αγία. εκτός και αν φέρει το φτυάρι μαζί της. σισισισισις.) 

"kalo: gelas poly tha elega! kako: tsirizeis mesa sto ayti mou!!!!!  are these good enough??"

β.δ. (δεύτερη φίλη παν/μίου, ο άνθρωπος που μου απέδειξε ότι δεν είναι όλοι οι χωριάτες βλάχοι, μεγάλη μου αγάπη. σχεδόν πάντα γλυκύτατη, ακούραστη, cool. χέστηκα από τη χαρά μου όταν μου είπε ότι θα πιάσει δουλειά στην Αθήνα. τη βλέπω σπανιότερα απ' ότι όταν ζούσε στα τρίκαλα, τρου στόρυ.)

"Agaphmenh moy filenada! giati etsi soy aresei tha soy pw! Apo th mia ginesai xali gia toys alloys kai den les oxi ki ap thn allh griniazeis an einai na kaneis kati poy dn to theleis , alla tha to kaneis etsi kai alliws." 

ν.δ. (σημείωση προς ν: μαλάκα τα αρχικά σου σημαίνουν νέα δημοκρατία. συνεχίζω: πρώτη μου σχολική φίλη που έχει μείνει μέχρι και σήμερα, δημοσιογράφος στο επάγγελμα, wannabe chef, προς το παρόν συντάκτης γαστρονομίας. μιλάμε για κεραυνοβόλο έρωτα. το γέλιο που έχω ρίξει με τη νένα δεν το έχω ρίξει με κανένα. η μόνη μου φίλη που επιτυγχάνει ότι βάλει στο μυαλό της, very proud of her)

"Ότι γίνεσαι 25 σημαίνει ότι είμαστε φίλες σχεδόν δέκα χρόνια. Μ' αρέσει το κοριτσίστικο γέλιο σου μέχρι θανάτου και οι παλάμες σου παρόλο που ανήκουν σε άλλον. Δεν μ αρέσουν οι ανασφάλειες και οι υστερίες που απέκτησες με τα χρόνια. Σ' αγαπώ για το πρώτο μας ραντεβού που είχε μυρωδιά μιλκσέικ και δροσερή εφηβεία"

φ.φ. ξανά (η τρίτη όπως είπαμε σχολική μου φίλη, το πιο απρόβλεπτο άτομο που ξέρω. ποτέ δεν ξέρεις αν λέει αλήθεια ή όχι- δεν είναι ότι λέει ψέματα, απλώς κάνει συνέχεια πλάκες- ζει παράλληλες ζωές, την πραγματική και άλλες μέσα στο κεφάλι της. παραλίγο να την χάσω τελείως μετά το σχολείο, αλλά τελικά αποφάσισε να μου ξαναμιλήσει στο τρίτο έτος. τώρα κάνει την πτυχιακή της- λέει, τάχα μου- για να γίνει ότι γίνεσαι από το τεί ανακαίνισης και αποκατάστασης κτηρίων- i google that- στην πάτρα, όπου έζησε τα πιο wild φοιτητικά χρόνια απ' όλες μας. είναι εκεί για μένα όποτε θέλω να χορέψω και να τα σπάσω, δυστυχώς γι' αυτήν είμαι περισσότερο γριά απ' ότι θα έπρεπε και αυτό συμβαίνει σπάνια.)

"maresei to adifatiko s.... mia xazoviola oreksath xorophdiara xaxaoula gelopordaklou-8limmenh, downiara.
klapsomouna variestimenh,griniara, agapw th muth s giati einai to pio kainourgi panw s, k misw ta siderakia giati 8a kanoun ta dodia s pio kainourgia apo th muth s !! sa to kwlarini tipota vevaia!!"

μ.σ. (η τελευταία φίλη χρονολογικά, και αυτή του παν/μιου, αλλά έχουμε περάσει αρκετό καιρό μαζί ώστε να με έχει δει στα πολύ κακά μου- και η Α. τα ίδια περνούσε, δεν την είδα να παραπονιέται, άντε, το μόνο που είπε είναι τσιρίζω μέσα στ' αυτί της, ενώ είχε να πει, ουουουουου- είναι μετά από μένα η πιο κομπλέξα γκόμενα που ξέρω, αλλά όπως πάντα σ' αυτές τις περιπτώσεις με τους κομπλεξικούς, τρυφερή σαν την καρδιά ενός μαρουλιού, αρκεί να μην την αγκαλιάσεις, γιατί δεν μπορεί τις πολλές αβρότητες. όπως περιγράφει και παρακάτω η φιλία αυτή δεν εξηγείται, εγώ είμαι υστέρω, αυτή είναι ήσυχη, εγώ είμαι αγκαλίτσας, αυτή σταυρωτό φιλί και πολύ μου και καλά μου. είναι ο άνθρωπος που έχω για παρηγοριά, γιατί το χάλι μας στη ζωή περπατάει παράλληλα- γράφτηκα όμως πρώτη στο ταμείο ανεργίας, που θα μου πεις ότι είμαι αναβλητική, how about that bitch? με τρώει και την τρώω στη μάπα big time, αφού την φιλοξενώ και με φιλοξενεί, αλλά αγαπιόμαστε σφόδρα. για να ακούσουμε λοιπόν τι μας λέει-όλα αλήθεια είναι)

"Θα ξεκινήσω απο τα αρνητικα που τα εχω κ ευκολα! :D  Εισαι απο τα πιο ανοργανωτα, απρογραμματιστα κ αναβλητικά ατομα που γνωριζω..χαρακτηριστικα τα οποια απεχθανομαι, αλλα τα ελκω ανεκαθεν! Με νευριαζει απίστευτα οταν λες κατι κ δεν το κανεις..κ αυτο εχει να κανει κ με τα παραπανω..δλδ ξερω εκ των προτερων οτι οι πιθανότητες να κανουμε κατι που εχεις "υποσχεθει" την προηγουμενη μερα ειναι 60 να μη γινει, 40 να γινει! Μιλάμε για δεδομένα πράγματα!:P Επίσης ξερεις οτι εισαι αποτομη και αγενης εκει που δεν πρεπει, δλδ στους οικειους σου..αντι να εισαι στον υπολοιπο άγνωστο κοσμο, οπου εκει συνηθως κοτευεις, ακομα κ αν ενοχλεισαι.... Είσαι βαριεστημενο ατομο γενικα..κ στο λεω εγω! Φαντασου σε τι επιπεδα μουχλας και καταθλιψης πεφτεις κατα καιρούς.... Επίσης εισαι εξαρτημενη απο το ιντερνετ κ το i phone...Τι σπαστικο θεε μου...Κ καλα στο σπιτι σου, κανεις οτι γουστάρεις υπο το καθεστος της μουχλας σου..Οταν βγαινουμε ομως εξω με καποιον ΔΕ ΜΠΑΙΝΟΥΜΕ ΣΤΟ ΙΝΤΕΡΝΕΤ και ΔΕΝ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ γιατι κατι τετοια δειχνουν στον αλλο οτι βαριεσαι!!!!! Αν ισχυει κατι τετοιο κανε κάτι (αλλο) γι αυτο! :P  Καλά το οτι εισαι υστερω τα ξερεις, δε χρειαζεται αναλυση! Και πορναρα εισαι, αλλα αυτο ειναι αλλη ιστορια! Αυτα νομίζω ειχα να πω στα αρνητικα..αααα εχω κ ενα τελευταιο..Καποιες φορες εισαι υπεραναλυτικη- too much information- κ αυτό το εχεις κυριως οταν μιλας με ξενους ανθρωπους..ω θεε..τι ανωμαλία..! Από κει κ περα..οπως βλεπεις συμβιβαζομαι! Χαχα! Κολλήσαμε ανευ λογου κ αιτιας..ηταν μοιραια αυτη η σχέση! :P Για μένα εισαι ο πρωτος ανθρωπος μετα το γκομενο που θα στραφω (κ αν προκειται για γκομενικο κ κλάψα, πραγματικά ο πρωτος!) γιατι (συνηθως) θα με ακουσεις κ γιατι κυριως θα με παρηγορησεις..Ειναι ο καφες της παρηγοριάς κ ειναι κ ο ανθρωπος της παρηγοριας! :P Εσυ για μενα εισαι αυτος! Και με σπιτωνεις κιολας! Οσα ευχαριστώ κ να πω γι αυτο δε φτανουν. Αδερφή μου σε νιωθω μαρη..τι να λεμε τωρα..αυτο τα συμπεριλαμβανει ολα! Κ επισης εγω σε εχω μια..! Πουλους τωρα..πολυ σε εκθειασα! :P"

Λείπει η Ν.Μ., απ' ότι ενημερώθηκα από το κοντρόλ είναι στην Πάτρα που ορκίζεται η αδερφή της. Δεν υπάρχει άλλο άτομο που να έχω θελήσει να βρω στο τηλέφωνο και να έχω δυσκολευτεί όσο η Ν. Κάπου το παρατάει και το ξεχνάει- έχει τύχει να συμβεί και για ολάκερες διακοπές χριστουγέννων. Την αγαπάμε γιατί της κολλάνε έμμονες ιδέες, τις οποίες δεν θα ντραπεί να σου τις ενσωματώσει και να τις κάνεις τμήμα σου, με τη γλυκύτατη και τσιριχτή φωνή της. Μονίμως αγχωμένη ότι κάτι δεν πρόλαβε, τις περισσότερες φορές βγαίνει αληθινή- λίγες μέρες πριν δώσει τα χαρτιά της για πτυχίο, ανακάλυψε ότι της λείπει ένα επιλεγόμενο, τελικά το έδωσε την επόμενη μέρα, ευτυχώς ήταν εξεταστική. Δουλεύει στην πόλη μου, αλλά τη βλέπω σπανιότατα καθώς μένει στου διαόλου. Λατρεύω να την αποκαλώ "οικογενειάκια", γιατί η οικογένεια της είναι η προέκταση του εαυτού της. Πως είμαι εγώ, καμία σχέση. 

Εννοείται ότι έχω και άλλους ανθρώπους στη ζωή μου που θεωρώ φίλους μου ή που υπερλατρεύω, όπως η ξαδέρφη μου που είναι σαν αδερφή μου και οι άλλες μου ξαδέρφες, ή ο πόρδακλος ο αδερφός μου, όμως αυτοί δεν μπορούν να είναι αντικειμενικοί, νομίζω ότι η ξαδέρφες μου θα ντραπούν να πουν κακά πράγματα και ο αδερφός μου δεν θα ξέρει που να τελειώσει...  Έχω επίσης νέες φίλες, όπως η αγαπημένη Jo, ή η Κ. που όμως δεν με ξέρουν ακόμα τόσο καλά ώστε να ξέρουν πολλά αρνητικά μου (ΕΛΠΙΖΩ). Και τέλος όπως όλοι ξέρουμε είναι και το νι, αλλά αυτό με έγραψε στα παλιά του παπουτσάκια όπως πάντα. 

Λοιπόν, happy 25 me, with ups and downs. 

Παρασκευή, 1 Απριλίου 2011

Το μουνάκι της Βάνας Μπάρμπα έσταξε και στο όνειρο μου

(σημ. ο τίτλος είναι "κλεμμένος" από εδώ και μια που το αναφέρω, ξέρετε ότι εγώ σε άλλα blogs δεν έχω υπάρξει ποτέ επιθετική ή προσβλητική, και αυτό ακριβώς δεν είναι προσβολή ή επίθεση, αλλά απλά απορία: είναι αστείο; απάρεντλι νατάσσα'ς μουνάκι κιπ απ δε γκουντ γουόρκ, κάποιοι σε βρίσκουν αστείο, εγώ σε βρίσκω λίγο κακόγουστο και όχι αστείο, αλλά είμαι σίγουρη ότι χέστηκες κιόλας, στο κάτω κάτω σου κάνω 5 σειρές διαφήμιση)

Ναι, καλά το καταλάβατε, θα ξαναδιηγηθώ όνειρο που είδα, αν και ο Bob Grill προς μεγάλη μου λύπη δεν είχε πολύ επιτυχία και κρίμα. 

Λοιπόν βρίσκομαι στο λιμάνι του Πειραιά και οδηγάει η μαμά μου- η μαμά μου δεν οδηγάει, αν και έχει δίπλωμα, αλλά όπως και να έχει όλα σ' αυτό το όνειρο όλα είναι τρομακτικά φροϋδικά ερμηνευμένα. Φτάνουμε έξω από τον ηλεκτρικό και θα έπαιρνα λέει ένα πλοίο για την Κρήτη, η ώρα ήταν 23:30 και είχε ένα της Ανέκ, από αυτά της κακιάς ώρας- λες και εκτός του "έλυρος", έχει και της καλής. 

Κλείνω εισιτήριο και πάω κατευθείαν στον γκισέ να δω αν έχει καμπίνα, γιατί δεν θα την πάλευα με το σαπιοκάραβο. Η κοπέλα μου λέει ότι "δεν έχει". Αλλά επειδή συνήθως σου λένε να δώσεις το όνομα σου σε λίστα αναμονής και αυτή δεν μου το είπε, της το λέω εγώ. Και μου λέει "Έχω μία θέση" σαν να μη μου είχε πει ποτέ ότι δεν είχε. Και βλέπω πως με γράφει σε μία τετράκλινη με άντρες. Δηλαδή είδα σίγουρα ένα αντρικό όνομα και υπέθεσα ότι και οι υπόλοιποι είναι άντρες, γιατί δεν ξέρω αν έχετε πάρει ποτέ καμπίνα- κρεβάτι σε πλοίο, αλλά συμβαίνει το προφανές, βάζουν σε ένα δωμάτιο μόνο άντρες ή μόνο γυναίκες. 

Τέλος πάντων, παίρνω την κάρτα μου και αρχίζω να περιφέρομαι στο πλοίο. Ώσπου φτάνω στον προθάλαμο της φρίκης. Φτάνω λέει σε ένα προθάλαμο που είχε ένα καναπέ και τρεις πόρτες. Η πρώτη δεξιά είχε αυτούς που αργότερα η Βάνα μου ονόμασε "ναρκωμανείς". Η μεσαία φάτσα είχε τους χαζούς και γελοίους από το καστ της Πάνια- εκεί ήταν και η Βάνα- και η αριστερή είχε τα τέρατα, παραμορφωμένους δηλαδή ανθρώπους. 

Και στα τρία δωμάτια γινόταν ο χαμός, αλαλαγμός κυρίου. Όταν επιθεώρησα και τα τρία με τη σειρά, οι ναρκωμανείς και τα τέρατα με τραβούσαν μέσα με τη βία και εγώ φώναζα να με αφήσουν. Το πάνελ της Πάνια ήταν πιο κουλ. Τη Βάνα δεν την είχα δει, σκάει μύτη τώρα.

Λαχανιασμένη από την τελευταία απόπειρα των τεράτων να με χώσουν στο δωμάτιο τους, ήμουν στο προθάλαμο όπου έρχεται η Βάνα και κάθεται μαζί μου στον καναπέ. Μου λέει με τη βαθιά αισθαντική φωνή της "Δεν κάνουμε πράγματα....". Όχι, εντάξει, ψέματα, δεν μου είπε αυτό. Μου λέει λοιπόν "πως κάνεις έτσι; το ξέρω ότι είναι χάλια η κατάσταση, αλλά ακόμα και αν βρεθείς σε κάποια από αυτά τα δωμάτια δεν έχεις παρά να κάνεις αυτό" και βάζει το χέρι της μέσα στο μουνί της και μετά πετάει τα ζουμιά στο πρόσωπο της. Δεν ενημερώθηκα από το κοντρόλ αν πρόκειται για αυθεντικό σκουίρτιν' ή για απλά χύσια, αλλά έτσι έγιναν τα πράγματα. Και της απαντώ "τι λες παιδί μου που θα κάνω τέτοια πράγματα εκεί μέσα, εγώ ούτε να βρεθώ δεν μπορώ, πόσο μάλλον αυτό!".

Με τα πολλά την ακολουθώ στο δωμάτιο της με το πάνελ της Πάνια όπου ήταν ιδιαιτέρως ήσυχοι, απλώς κάνανε κάτι χαζομάρες όπως συνήθως. Και εκεί είχε ένα καναπέ. Και μια τηλεόραση. Κάθομαι λοιπόν ήσυχη στη γωνιά μου μέχρι που βλέπω μια φουντωτή γάτα να έρχεται. Αφού την χάιδεψα αρκετή ώρα συνειδητοποιώ ότι μου μιλάει το νι που καθόταν στον καναπέ. Μου λέει "δεν την αναγνωρίζεις; είναι η λουσία". Του λέω εγώ "μα πως....". Μου λέει "α, καλά, δεν ξέρεις τι ιστορίες έχω ακούσει...", εννοώντας πως έχει ακούσει απίθανες ιστορίες για γάτες που χάνονται και βρίσκονται ξανά στα πιο απίθανα μέρη. 

Ήμουν τρομερά χαρούμενη. Θα έβαζα τη Λουσία μέσα στην τσάντα μου- κουβαλούσα τη σχολική μου τσάντα, αυτή δηλαδή που παίρνω πάντα στα τελευταία μου ταξίδια στο Ρέθυμνο- και θα την έπαιρνα ξανά σπίτι. Ο Φέι Φέι θα ήταν ευτυχισμένος. 

the end. 

Σε δεύτερο όνειρο, αφού ξύπνησα και ξανακοιμήθηκα, είδα πως κατέβηκα από το πλοίο- για κάποιον λόγο μας άφησε πάλι Πειραιά- και πως έβαλα τη Λουσία μέσα στην τσάντα. Και πως πήρα το λεωφορείο για το σπίτι με τη μουσούδα της να με κοιτάει από το ανοιχτό φερμουάρ. 

Γενικά δεν τα πάω καθόλου καλά ούτε με τους χωρισμούς, ούτε με τους αποχωρισμούς. Το κείμενο αυτό αφιερώνεται σ' αυτούς, τους κατά συνθήκη χωρισμούς, τους αναγκαστικούς, τους βίαιους. Αυτούς που αντιμετωπίζω πάντα με μια ελαφριά κίνηση των ώμων προς τα πάνω, επειδή δεν μπορώ να αποδεχτώ ότι έχασα κάτι που αγαπούσα τόσο πολύ. Τη Λουσία δεν την πένθησα ποτέ. Επειδή δεν την είδα ποτέ να πεθαίνει. Στην καρδιά μου βρίσκεται πάντα εκεί έξω ή την έχουν μαζέψει σε κάποιο σπίτι. Και σκέφτομαι πάντα, όποτε πλησιάζω το σπίτι του νι, ότι θα τη δω σε κάποιο παρκάκι να χουζουρεύει στη χλόη.