Παρασκευή, 27 Μαΐου 2011

Η Φλονς σε τίτλους

Αγανακτισμένοι παντού:

Δεν κρύβω ότι αυτή τη φορά πήγαν να με ξεγελάσουν. Ίσως γιατί αυτή τη φορά με αφορά, ίσως γιατί δεν ήταν "πορεία", αλλά απλή ορθοστασία σ' ένα μέρος, δεν έχω ιδέα για ποιον λόγο, αλλά μέχρι και που θεώρησα ότι είναι έξυπνη κίνηση. Μετά θυμήθηκα ότι ποτέ στην ιστορία κανένας δεν κατάφερε τίποτα με αυτές τις χαζομάρες και ότι τίποτα δεν είναι πραγματικά στο χέρι μας και ησύχασα. Όχι ότι θα πήγαινα δηλαδή, αλλά ντάξει. It's a good way to meet new people though.

Καλοκαίρι:

Έφτασε επιτέλους και εγώ ανυπομονώ να τελειώσω με τα χαρτιά της απογραφής, για να κάνω αυτό που ξέρω καλύτερα, να κάθομαι. Και να πηγαίνω στο κολυμβητήριο, άντε. Τώρα που είπα για κολυμβητήριο, πηγαίνοντας, βλέπω τον κόσμο που κάνει μπάνιο στα βοτσαλάκια. Έχω ξαναεκφράσει την απορία μου γι' αυτό; Δεν σιχαίνονται; Εντάξει και εγώ είχα κάνει μπάνιο εκεί, όταν ήμουν 1η γυμνασίου, αλλά ας πούμε ότι τότε ήταν επιοικώς καλά. (χάλια ήταν και τότε, απλώς έκανε μια φίλη μου και πήγα και εγώ) Όσον αφορά το κολυμπητήριο, όλα βαίνουν καλώς, και τελευταία κάνω την εξάσκηση μου και στα μακροβούτια, που εκτός από το φόρτε μου είναι και το καλύτερο πράμα στο νερό. Αισίως χτες διέσχισα και τα 25 μέτρα της πισίνας.

Patrick Wilson:

Δεν ξέρω γιατί αντιπαθώ τόσο πολύ αυτόν τον τύπο. Θαρρώ πρώτη φορά τον είδα στο little children, που είναι ταινιάρα ολκής από τις λίγες. Μετά έπαιξε τον μαλακοκαύλη στον σωρό με τους γαμάω και δέρνω στο watchmen και γενικά πάντα παίζει ή κάποιον σπαστικό, όπως στο hard candy, που μην αρχίσω τώρα (την συγκαταλέγω στο σωρό "εμπρός στον δρόμο που χάραξε το funny games", ταινίες δηλαδή που δεν υπάρχει λόγος να δεις) ή τον εντελώς αδιάφορο όπως στο evening, στο switch, στο morning glory. Το πως έχω δει πάνω από τη μισή φιλμογραφία του δε, εξηγείται μόνο στο ότι χώνει την τσουτσού του όπου βρει (ώπα, σόρρυ, ξέρω, αυτός είναι ο Σαμιουέλ Ελ Τζάκσον, που λέγεται πως έχει κάνει περισσότερες εμφανίσεις σε ταινίες απ' όλους τους ηθοποιούς μαζί. προσπάθησε να θυμηθείς ταινία που να μην έχει παίξει... την βρήκες; είσαι σίγουρος ότι δεν έκανε έστω και μια εμφάνιση; there you go.)

Ταινιάρα της βδομάδας:


Και του μήνα άμα το θες, για να μην πω για το εξάμηνο που μας πέρασε. Wild target. Είχα να γελάσω τόσο πολύ από το Hot fuzz. Περιέργως η σκηνοθεσία μοιάζει με Edgar Wright, αλλά δεν είναι.

Νι της εβδομάδας:


Τσολιάς στ' ανάκτορα. Στην προεδρική φρουρά. Είναι και 2 μέτρα παλικάρι το καλό μου το νι. Περιμένω πως και πως να πηγαίνω και να του λέω αστεία και να μην μπορεί να γελάσει. Φήμες λένε ότι οι τουρίστριες αφήνουν τηλέφωνα στους φύλακες. Εσείς τι ξέρετε περί αυτού;

Αγανακτισμένη Φλονς:


Συμβαίνει να με κατηγορούν ότι δεν έχω τρόπους. Από την άλλη μπορεί να μην είμαι ο πιο χαρμόσυνος άνθρωπος της υφηλίου, αλλά έχω τρόπους! Γνωρίζω τι θα πει φιλοξενία π.χ. και την ανταπόδοση αυτού, γνωρίζω τι πάει να πει να στέκομαι στο ύψος των υποχρεώσεων μου και να μην κρεμάω άλλους ή να φορτώνω τη δουλειά μου σε άτομα που δεν είναι της αρμοδιότητας τους και άλλα πολλά που άλλοι αγνοούν. Το να μην είμαι γλυκομίλητη πάντοτε δεν είναι ζήτημα ανατροφής, είναι ζήτημα διάθεσης και εγώ δεν έχω καλή διάθεση σχεδόν ποτέ, πόσο μάλλον με άτομα ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΤΡΟΠΟΥΣ. Είμαι γλυκομίλητη σε άτομα που δεν με εκμεταλλεύονται σε βάθος χρόνου, που οι πράξεις τους δεν επηρεάζουν τη ζωή μου σε βάθος χρόνου, δηλαδή σε άτομα που είτε δεν σκέφτονται μόνο την ατομάρα τους και βρίσκονται στη ζωή μου ή άτομα που σκέφτονται μόνο την ατομάρα τους, αλλά θα τους δω μια φορά στο σούπερ μάρκετ, στην τράπεζα, στη σχολή, ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΜΟΝΟ και δεν θα τους βρίσω. Εσένα που μου τρως το μεδούλι κάθε μέρα, όχι δεν θα σου μιλήσω ευγενικά αν δεν έχω κέφια και αυτό δεν είναι ζήτημα τρόπων. Είναι ζήτημα δούναι και λαβείν, και σύστημα μη σου πω, το οποίο έχω σκοπό να θέσω σε εφαρμογή. (Πολύ απογοητεύομαι όταν αγαπημένα μου άτομα με κάνουν να σκέφτομαι παραπάνω από μια φορά ένα καλό που έχω κάνει γι' αυτούς, αλλά και με άτομα που φορτώνουν τις ευθύνες σε άλλους επικαλούμενοι τις δικές τους δουλειές)

Διακοπές:

Το βλέπω εγώ να έρχεται, πάλι εντός θα μείνω. Τσάμπα τα λεφτά που μαζεύω.

Γέλιο:


Το ξέρετε, αυτό που γελάω μόνη μου στον δρόμο, τελευταία γίνεται συνέχεια. Αν και σήμερα έκλαιγα σε όλη τη διαδρομή Χαϊδάρι-Πειραιάς. Ναι βασικά, θα είμαι είτε η τρελή που γελάει μόνη της στα λεωφορεία είτε η τρελή που κλαίει μόνη της στα λεωφορεία. Σήμερα έβρεχε κιόλας, ήταν πολύ κινηματογραφικό. Και μιας που λέμε για κινηματογραφικό, σήμερα στο πήγαινε σκεφτόμουν αυτό και γελούσα.



Αν έχετε κάτι λιγότερο από 8' για να χάσετε και με συμπαθείτε δηλαδή, δείτε το, μπορεί και να γελάσετε. Εγώ είμαι η εντελώς άγαρμπη, ατσούμπαλη με στραβές γάμπες- Τζο, μήπως να το ξανασκεφτούμε για την ταινία, βλέπεις τι κάνω;; Καλά τα λέω εγώ πως πρέπει να βρίσκομαι πίσω από το γυαλί, δεν είναι θεάματα για μικρά παιδιά αυτά. Η άλλη είναι η Φαίδρα που κάποια μέρα πρέπει να γίνει ηθοποιός και να την σκηνοθετώ. Ας της ευχηθούμε χρόνια πολλά, μιας και σήμερα έχει γενέθλια, καλή τύχη μιας και τις τελευταίες δύο εβδομάδες βρίσκεται σε συνεχές deadline την πτυχιακής της και ας της αφιερώσουμε τούτη την ανάρτηση με αγάπη πολύ πολύ αγάπη!

υ.γ. 1: συντόμως θα αναρτήσω ένα ποστ, που είναι εντελώς τετριμμένο και είναι σαν να κλέβω παγκάρι εκκλησίας, αλλά θέλω πολύ να το γράψω, με θέμα dogs vs cats.
υ.γ. 2: δεν υπάρχει, απλώς πρέπει να βγούνε 10 πράγματα, για να βάλω το tag.


Τρίτη, 24 Μαΐου 2011

Απογράψου λοιπόν, άνευ όρων μωρό μου

(το έβγαλα, το ξαναβάζω, πλέον τελειωμένο)

Μην προβάλεις αντίσταση, μπορεί να χρεωθείς. 

Έτσι λένε τουλάχιστον.

Όπως βγαίνει από τα συμφραζόμενα η απουσία των δύο εβδομάδων έγκειται στο ότι ήμουν απογραφέας. Η σκρόφα η ανεργία με έριξε σ' αυτή την φοβερή εμπειρία του να χτυπάς κουδούνια δύο εβδομάδες για να απογράφεις τον κοσμάκη. Πάμε λοιπόν να δούμε αυτό το συναρπαστικό ταξίδι.

  • Η επόπτης μου είναι εντελώς ζώον ολκής. Θα έλεγα ότι περισσότερο μας ταλαιπώρησε, παρά μας βοήθησε. 
  • Ο περισσότερος κόσμος είναι ευχάριστος και σου ανοίγει την πόρτα με χαρά. Σχεδόν πάντα θα σου προσφέρει κάτι, ένα νερό, ένα αναψυκτικό, ένα χυμό. Σχεδόν πάντα έλεγα όχι, αν και αποκόμισα κάτι σοκολατάκια, ένα αναψυκτικό, ένα νερό και ένα ποτήρι πορτοκαλάδα- αλλά το τελευταίο ήταν από παλιά μου καθηγήτρια, δεν πιάνεται :p
  • Συνάντησα που λέτε μια παλιά μου καθηγήτρια, που πήγαινα μάλιστα και μου έκανε ιδιαίτερο. Πόσο μεγάλη διαφορά είχε με τότε... Συνταξιούχος αυτή τώρα πια, την πληροφόρησα ότι ποτέ μου τελικά δεν έμαθα αρχαία, μου λέει "καλά έκανες!" με χαμόγελο. Μπαίνοντας στο σπίτι, της λέω "με συγχωρείτε είστε καθηγήτρια;" Και γυρίζει και μου λέει "χριστός και παναγία, η φ.....", ενώ έχει να με δει από 2α γυμνασίου. :) 
  • Είδα επίσης μια άλλη καθηγήτρια, που έκανε ακόμα μάθημα όμως, δεν την ήξερα, αυτή όμως ήξερε τον μπαμπά μου- όλοι οι καθηγητές στον Πειραιά ξέρουν τον μπαμπά μου :p Περιττό να πω ότι ίδρωσε ο κώλος μου, όπως συμβαίνει με όλες τις φιλολόγους εν ενεργεία, είναι βλοσυρές, ακόμα και αν χαμογελάνε. 
  • Πέτυχα μια Γερμανίδα από το Βερολίνο, όπου συνεννοηθήκαμε στα άπταιστα (νοτ) αγγλικά μου. Την ρώτησα "καλά αφήσατε το βερολίνο για να έρθετε εδώ;" και μου αποκρίθηκε πως έχει βαρεθεί να το ακούει και πως και εκεί δεν είναι καλύτερα και πως έχει πεθάνει δυο χρόνια ο πατέρας της και ακόμα συμπληρώνει χαρτιά, κοντεύουν να την τρελάνουν. Δεν με έπεισε, αλλά περί ορέξεως... Μας είχαν δώσει να αφήνουμε ένα ενημερωτικό φυλλάδιο για τη δωρεά οργάνων, ήταν η μόνη που μου είπε ότι το έχει κάνει ήδη και πως τι να τα κάνει τα όργανα της εφ' όσον θα πεθάνει. 
  • Σε αντίθεση με όλους τους Έλληνες που ήταν είτε αδιάφοροι είτε θύμωναν μάλιστα, με αντιδράσεις όπως "να δούμε τι άλλα θα μας πάρουν" και τέτοιες αηδίες.
  • Στην ίδια πολυκατοικία συνάντησα επίσης μια άλλη κοπέλα που μόλις μου είπε ότι είναι γεννημένη το '70 μου έφυγε το κλαπέτο. I mean, dude, come on. Εγώ θα είμαι έτσι σε 5 χρόνια. Κορμάρα, πανέμορφη, μιλφάρα ολκής τι να λέμε τώρα. Αξιαγάπητη επίσης, με έναν γάτο 19 χρονών δίδυμος του Φέι φέι- κοίτα και εγώ το σκέφτηκα ότι κάτι δεν πάει σωστά σ' αυτό το σπίτι που αυτή μοιάζει με 30 και είναι 40 και ο γάτος είναι 19. Με συμβούλεψε να μην τρώω τηγανιτά και γλυκά, να γυμνάζομαι και να πίνω πολύ πράσινο τσάι. Χαίρω πολύ, ευχαριστώ δεν θα πάρω :p
  • Συνάντησα μόνο έναν αξιόλογο νεαρό εργένη- από τους δύο όλους και όλους, όλο κάτι γερόντια και οικογένειες και γεροντοκόρες μου τύχαιναν. Και αυτός μην φανταστείτε. Απλώς ξέρεις... στους στραβούς, ο μονόφθαλμος. Update: Χτες συνάντησα τρελό πιπίνι, πρωτοετάκι, με μεζονέτα :p
  • Εντύπωση μου έκανε επίσης μια κυρία ανύπαντρη, πάνω από 65, που μου περιέγραφε πόσο χάρηκε τη ζωή της και πόσο δεν της έλειψε ποτέ το να κάνει παιδιά ή να παντρευτεί. Μου έδωσε κουράγιο.
  • Το τελειότερο όλων, μια κυρία που ενώ στην αρχή με ρωτούσε κανονικά "ναι; ναι; ποιος είναι;" όταν της έλεγα "για την απογραφή, μου απαντούσε με φωνή παιδάκι "η μαμά μου δεν είναι εδώ!". 
  • Επιτέλους έμαθα πως λέγεται αυτό το άσχημο σκυλάκι, το μπουλ τεριέ. Και μετά λένε για τη σφίγγα. -.-
  • Οι Βούλγαροι είναι πιο ευχάριστοι τύποι από τους Αλβανούς. Οι τελευταίοι είναι κάπως πιο σοβαροί και απότομοι, ενώ οι πρώτοι ευδιάθετοι και ευγενικοί. 
  • Σήμερα, τελευταία μέρα απέγραψα ένα πακιστανό. Ναι, το σπίτι μύριζε πακιστανίλα. Μου έχουν ξανατύχει άλλη μια φουρνιά πακιστανούς, αλλά η σπιτονοικοκυρά μου είπε ότι δεν θα αντέξω την μπόχα και επίσης ότι είναι μια ντουζίνα που πάνε και έρχονται και δεν ξέρουν ελληνικά. Το ξέρω ότι είχα χρέος να τους απογράψω, αλλά ευχαριστώ, σάμπως και δεν θα μπορέσω. 
  • Σήμερα για τρίτη φορά δεν με εξυπηρέτησαν, σε μια οικογένεια, που πάντα τους πετυχαίνω μέσα. Μου άνοιξε πάλι ο ορισμός του βουβαλόπαιδου, που με προέτρεψε να περάσω στις 10 το βράδυ, όταν του είπα ότι είναι η τελευταία μέρα. Γιατί αγάπη μου να περάσω 4η φορά; Πέρασα και την Κυριακή και η μάνα σου μου είπε πως δεν γίνεται τώρα και να περάσω άλλη στιγμή, δεν μου είπε όμως ποια. Εσύ, ολόκληρος μαντράχαλος, δεν ξέρεις να μου πεις τα της οικογενείας σου; Και άντε και πες ότι δεν ξέρεις που γεννήθηκε η μαμά και ο μπαμπάς- ποιος δεν το ξέρει αυτό άραγε;- τηλέφωνο δεν έχουν να τους πάρεις; Βρε ουστ. 
  • Χτες για πρώτη φορά με έβαλαν να τους απογράψω στην εξώπορτα. Μία φιλιππινέζα, που μάλιστα μου άρπαξε το έγγραφο για να το δει, μου έκλεισε την πόρτα πίσω της και το περιεργαζόταν περί τα 3' με μένα να την περιμένω απ' έξω. 
Εγώ δεν μπορώ να καταλάβω τους ανθρώπους που μου λένε ότι κάνουν αυτή τη δουλειά και 2η φορά. Επίσης δεν καταλαβαίνω την ιδέα της απογραφής, όταν θα μπορούσαν να ορίσουν ένα χρονικό όριο που μέσα σ' αυτό θα ήταν π.χ. υποχρεωτικό ο καθένας να καταθέσει τα χαρτιά αυτά συμπληρωμένα σε ένα κεντρικό σημείο κάθε πόλης και από εκεί να έπαιρνε ένα αποδεικτικό, το οποίο π.χ. θα κατέθετε στην εφορία. Θα μου πεις, οι μετανάστες.... Να, εμένα π.χ. μου ξέφυγαν τουλάχιστον μια ντουζίνα πακιστανοί, για να μην συζητήσω τους Έλληνες που δεν βρήκα ποτέ, επειδή δουλεύουν μέχρι τις 10-11 το βράδυ. Δεν ξέρω ποια θα ήταν η πιο ευφυής λύση για να μετρήσουν τον εθνικό πληθυσμό, αλλά η μέθοδος πόρτα-πόρτα μου φαίνεται εντελώς ηλίθια και ανώφελη. 

Κυριακή, 22 Μαΐου 2011

Το αυτό.





Holly Golightly: You know those days when you get the mean reds?

Paul Varjak: The mean reds, you mean like the blues?

Holly Golightly: No. The blues are because you're getting fat and maybe it's been raining too long, you're just sad that's all. The mean reds are horrible. Suddenly you're afraid and you don't know what you're afraid of.




Παρασκευή, 6 Μαΐου 2011

Random

  • Τι παίζει με τις δεσποινίδες που βάζουν μεταξύ τους "in a relationship" στο facebook; Ιτ σαπόζντ του μπι φάνι;
  • Όταν αποφασίζεις να γυμναστείς πρέπει να βάλεις πρόγραμμα. Εγώ έχω καταλήξει ότι αν δεν πάω μεταξύ 3-4 στο κολυμβητήριο, δεν θα πάω άλλη ώρα. Μια φορά πήγα στις 7 και ξέχασα την πετσέτα μου. 
  • Πάνω σ' αυτό το μοτίβο, προχτές ξέχασα δύο φορές το κινητό μου. Δηλαδή, έφυγα από το σπίτι, αντιλαμβάνομαι ότι το ξέχασα, επέστρεψα, καθυστέρησα για να βάλω μια ζώνη και το ξαναξέχασα.  
  • Τελευταία έχω restless leg syndrome. Δηλαδή γενικά έχω, αλλά συνήθως με πιάνει όταν αγχώνομαι για κάτι. Εννοείται δεν ξέρω αν είναι restless leg syndrome. Έτσι λέω. 
  • Τα καινούργια mcdonalds στο Σύνταγμα μ' αρέσουν πάρα πολύ. Χτες έφαγα μόνη μου και είναι νομίζω η πρώτη φορά που τρώω κάτι μόνη μου έξω στην Ελλάδα. Πάντα ντρεπόμουν, ακόμα και αν πρόκειται για γρήγορο φαγητό. Αλλά το "μπαρ" που έχει βάλει είναι τέλειο, σε προσκαλεί να φας μόνος σου και να χαζεύεις τον κόσμο που περνάει βιαστικός το φανάρι. Επίσης πολύ έξυπνη κίνηση η κλειδωμένη τουαλέτα- αν και μπορείς να περιμένεις να βγει κάποιος για να μπεις.
  • Στο χθεσινό μάθημα ο καθηγητής που μας μιλούσε για την ορθοπαιδική- τραυματιολογία, είχε επί 5' την εικόνα του Freud, αναλύοντας το αν ο Freud θα αισθανόταν ικανοποιημένος που μετά από τόσα χρόνια μιλάμε γι' αυτόν και πως αφού αυτός είναι ο τρόπος που περνάει κάποιος άνθρωπος στην αθανασία, αν εν τέλει το χαίρεται. What the fuck dude, he's dead.
  • Πριν λίγο καιρό το νι έκανε παράπονα ότι δεν προσέχω καθόλου το φυτό που μου έχει πάρει- ένα κίτρο μάλλον, είχε κάτι μικρά πορτοκαλάκια όταν μου το έφερε- και ότι δεν το αγαπάω. Για να το αγαπάω και να το φροντίζω, πήγα στη λαική και αγόρασα μία τριανταφυλλιά, μια γαρδένια, έναν πανσέ, ένα σκυλάκι και δύο βασιλικούς, να τα προσέχω όλα μαζί. Να ομορφύνει και το μπαλκόνι λίγο. 


  • Μετά πήγα στο jumbo και πήρα αυτή την πορτοκαλί πολυθρόνα, να κάθομαι στο μπαλκόνι και να τα χαζεύω. 

  • Αλλά επειδή από το πολύ το χάζεμα θα βαριόμουν, χτες έκανα φορμάτ στο μικρό μοβ νετμπουκ, για να χαζεύω και εκεί. Απάρεντλι το φορμάτ θα γίνεται πλέον και από μογγόλους, αφού έτρεξα τα καινούργια windows κανονικά, μέσα από τα προηγούμενα που είχα μέσα- δηλαδή δεν έκανα μπουτ από την αρχή. 
  • Χτες επίσης που μεταφερόμουν όλη μέρα με το μετρό αντιλήφθηκα ότι υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που δεν ξέρουν ότι πρέπει να καθόμαστε δεξιά στις σκάλες. 
  • Δεν θυμάμαι πως το έφερε η κουβέντα, αλλά έλεγα στη μαμά μου για το νι και πως ξέρει γενικά για όλα τα πράγματα, για τη φύση π.χ. και τα φυτά και τα πουλιά και μου λέει "ε, αφού έχει μεγαλώσει βόρεια" και συνέχισα λέγοντας της πως ξέρει όμως και ψάρεμα και πως γι' αυτό τον ερωτεύτηκα, επειδή τα ξέρει όλα. Και μου είπε για εκείνη τη φορά που είχε μαλώσει πολύ με τον μπαμπά μου όταν τα είχαν ακόμα και είχε πάει διακοπές με τους γονείς της κάπου και τη φλέρταρε ένας. Τον ρωτούσα, ξέρεις από ψάρεμα; Όχι, μου έλεγε. Ξέρεις από φωτογραφία; Ούτε. Ε, τι σκατά ξέρεις- θα του έλεγε αν της το επέτρεπαν οι τρόποι της. Έτσι και ο μπαμπάς σου τα ήξερε όλα. Ναι, και είδες που καταλήξατε, της είπα. 
  • Τέλος, το σουκού που μας πέρασε τραγουδούσε ο αγαπημένος Φοίβος στο Passport, ένα συναυλιακό χώρο που άνοιξαν σε ένα παλιό σινεμά. Ήθελα να πάω, αλλά πήγα μια φορά να τον δω φέτος, φτάνει. Αν πήγαινα όμως, είχα αποφασίσει να του γράψω επιτέλους ένα γράμμα που μέσα σ' όλα θα τον ρωτούσα αν είναι τρομπαδούρος. Don't ask. 
  • Σήμερα στον οδοντίατρο όσο διάβαζα τη συνέντευξη της προέδρου του σωματείου των εκδιδομένων σ' ένα παλιό Έψιλον, η Λαμπίρη είχε ένα θέμα για την ταφή του Βέγγου. Ρώτησα περί τίνος τη μαμά μου και μου είπε ότι μάλλον ήθελε να τον κάψουν γιατί μεταφέρουν τη σωρό του στη Βουλγαρία- δεν ορκίζομαι γι' αυτές τις πληροφορίες, όταν διαβάζω κατεβάζω ρολά. Μια μεσήλικη κυρία ρώτησε και αυτή περί τίνος και χώθηκε στη συζήτηση. Άρχισε να ενίσταται και να αναρωτιέται "γιατί τότε τον έψαλλαν αφού ήθελε να καεί, αφού δεν το επιτρέπει ο θεός" και άλλα τέτοια. Ήθελα να της πω καμιά κουβέντα, αλλά κρατήθηκα. Αν υπήρχε κόλαση, κάτι τέτοιες κυράτσες θα έκοβαν εισιτήριο πρώτες πρώτες.