Παρασκευή, 24 Ιουνίου 2011

Μπάφοι vs αντικαταθλιπτικών vs ψυχοθεραπείας

Το λοιπό, εγώ κανονικά είμαι πολύ χαζοχαρούμενο άτομο. Και γελάω, και χιούμορ έχω, και πλάκα θα κάνω και γενικά δεν είμαι αυτό που θα έλεγε κανείς στριμμένο άντερο. Με λες και χαζοχαρούμενη- όχι μανιοκαταθλιπτική ελπίζω. Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως κατά καιρούς δεν κερδίζω βραβεία κατάθλιψης και πως 29 κατασκευαστές ψυχοφαρμάκων συνιστούν πως μια θηλιά από τον πολυέλαιο φαντάζει τόσο ελκυστική.  

Όλα έβαιναν σχετικά καλώς μέχρι πέρσι το καλοκαίρι. Δηλαδή κάτι αυτοκτονικούς ιδεασμούς τους είχαμε και πριν, κάτι ανορεξίες κατά περιόδους που αγχωνόμουν για ηλίθια πράγματα- που με έπιαναν ξέρω γω μερικές μέρες έως μια βδομάδα όχι παραπάνω- τέτοια ψιλοπράγματα, να περνάει η ώρα. Μέχρι που πέρσι το καλοκαίρι, τέτοια εποχή κακή ώρα, ξεκίνησε ένα υπέροχο nervous breakdown. Αυτή τη φορά ήταν ύπουλο. Δεν είναι ότι ήθελα να πεθάνω ή τίποτα τέτοιο. Είχα γενικά πολύ καλή διάθεση και όρεξη για το καλοκαίρι. Αλλά δεν είχα όρεξη για φαγητό. Εντάξει τις πρώτες μέρες λέω δεν είναι τίποτα, μη δίνεις σημασία φλονς, έχει και ζέστη, όσο να 'ναι είσαι και λίγο αγχωμένη θα περάσει. 

Και περνάει μια βδομάδα... Περνάει και δεύτερη... Τα κιλά να φεύγουν, το στομάχι να κλείνει, τέτοια όμορφα πράγματα. Να θέλω να φάω και να μην μπορώ. Να γυρνάω από εκδρομές γιατί πάθαινα κρίσεις πανικού και έκανα εμετούς. Και εν τέλει να χαλάσω τις διακοπές μου. 

Ώσπου γυρνάω από τις διακοπές- νηστική ξέρω γω καμιά βδομάδα παίζει και όταν λέμε νηστική, εννοώ ζήτημα να είχε μπει μπουκιά όλο αυτό το διάστημα- και πάω στον γιατρό μας. Του λέω μήπως έχω aids; (έχουμε και μια ελαφρά υποχονδρίαση στην οικογένεια, εκτός των άλλων, είμαι και ψυχολόγος τρομάρα μου) Ήξερα ότι δεν έχω aids, αλλά λέμε τώρα. Ήξερα επίσης τι είχα. Πάω λοιπόν σ' ένα κύριο που λέγεται ψυχίατρος και του λέω με δάκρυα στα μάτια "δώσε ότι έχεις, δώσε από αυτά τα καινούργια τα διακοσάρικα, έχω να φάω κανονικά ένα μήνα, κοντεύω να λαλήσω". Και μου έδωσε. Και τα πήρα, διότι σ' αυτή την κατάσταση δεν είχα περιθώρια επιλογής.

Πήρα λοιπόν τις ωραίες τις βενζοδιαζεπίνες μου και πήρα και τα αντικαθλιπτικούλια μου. Τα πρώτα τα έκοψα πάνω στη βδομάδα διότι με έκαναν ζόμπι και προκαλούν και ανοχή. Τα δεύτερα τα πήρα από Αύγουστο μέχρι αρχές Δεκέμβρη. Και έχω να πω το εξής: Εγώ όταν μπήκα στη σχολή ήμουν πολύ κατά των φαρμάκων. Ε, λοιπόν δεν ήξερα τι έλεγα!

Δεν είναι ότι παίρνεις τα φάρμακα και την επόμενη μέρα θα είσαι μια χαρά. Ούτε ότι αν εσύ δεν θέλεις να γίνεις καλά, ξαφνικά θα πάρεις τα φάρμακα και την επόμενη θα είσαι στα μπουζούκια- ή σε 14 μέρες τέλος πάντων γιατί τόσο κάνουν να ενεργήσουν. Θα δώσω παράδειγμα. Στο νοσοκομείο είχαμε μια κυρία που είχε ένα αναπνευστικό ζήτημα πολύ πολύ σοβαρό, με αποτέλεσμα να έπρεπε να είναι συνεχώς "καλωδιωμένη" και να μην μπορεί να ακουστεί η φωνή της. Αυτή λοιπόν η κυρία  (στην οποία μάλιστα μια μέρα πήγα να της μιλήσω, να την ενημερώσω κυρίως πως η συμφοιτήτρια δεν θα έρθει τελικά να τη δει όπως είχε προγραμματίσει, αλλά και να πούμε και δυο κουβέντες, μα κατέληξα πως δεν είχα τίποτα απολύτως να της πω... διότι τι μπορείς να πεις σε έναν άνθρωπο που είναι 2 χρόνια καθηλωμένος στο κρεβάτι και δεν φαίνεται στον ορίζοντα άμεση βελτίωση της ζωής της;) έπαιρνε αντικαταθλιπτικά και δεν την "έπιαναν" και της άλλαζαν τα φάρμακα μπας και βρούνε κάποιον που να την πιάσει. Που να την πιάσει τη χριστιανή, που είχε να δει ουρανό ένα σκασμό χρόνια; Το πιάσατε το υπονοούμενο, μην παπαρολογώ. Όταν μιλάμε λοιπόν για αντικαθλιπτικά-μπάφους-ψυχοθεραπείες, μιλάμε κυρίως για άτομα με δυνατότητες, άτομα σαν και μένα και ελπίζω και σένα, που απλώς κάπου μια μέρα την είδαμε στραβά και εκεί που ήμασταν καλά για ηλίθιους λόγους δεν είμαστε πια.

Τι μου έκαναν λοιπόν εμένα τα αντικαταθλιπτικά. Με έκαναν πιο κοινωνική in a way. Με έκαναν να μην θέλω τόσο πολύ να σπαριλιάσω μες το σπίτι, αλλά να βγαίνω. Όσο βγήκα εκείνο το τρίμηνο- τετράμηνο δεν έχω βγει ούτε σαν φοιτήτρια, τρου στόρυ. Και έθεσε τις βάσεις για καλύτερα πράγματα. Διότι όπως έλεγε μια καθηγήτρια ιστορίας, τρώγοντας έρχεται η όρεξη. Το ζήτημα είναι να αρχίσεις να τρως. Μετά θες και άλλο, και μετά λίγο ακόμα. (δεν εννοώ φαγητό εδώ, αλλά παρεμπιπτόντως πήρα 10 κιλά από τον ανορεξικό εαυτό μου, 5 κιλά από τον κανονικό) Γνωρίζεις ένα άτομο, γνωρίζεις δεύτερο, αποκτάς χόμπι, γυμνάζεσαι ή δεν γυμνάζεσαι πρακτικά, μπορεί να περπατάς ρε παιδί μου, μπορεί να αρχίσεις να προσέχεις τον εαυτό σου, δεν ξέρω τι σκατά, γιου εμπρέις δε λάηφ που λένε. Σαν να έχεις ερωτευτεί, αλλά καλύτερα, γιατί όλα αυτά δεν τα κάνεις για κανένα γαμημένο γκόμενο, αλλά για σένα. Αυτό εμένα βέβαια με φοβίζει κάπως, και με φόβισε να πω και την αλήθεια στην πορεία, το πόσο δυνατή αισθάνθηκα. Το πόσο π.χ. δεν έτρεχα πίσω από τα σώβρακα του νι. Ήταν μια τρομακτική αλλαγή, όσο και απαραίτητη.

Όπως όλες οι αλλαγές. Και εδώ ας πούμε λίγο για την ψυχοθεραπεία. Ο πιο θεμελιώδης λίθος της ψυχοθεραπείας για μένα είναι η επιθυμία του άλλου ν' αλλάξει. Είναι πολύ ηλίθιο και ζωώδες, αλλά σκεφτείτε το. Οι άνθρωποι φοβόμαστε να αλλάξουμε, ακόμα και αν αυτή η αλλαγή είναι προς το καλύτερο. Άλλοι φοβούνται από image- η τέχνη άλλωστε δεν δημιουργείται από χαρούμενους ανθρώπους συνήθως- άλλοι φοβούνται γιατί έχουν συνηθίσει τη σπαρίλα και δεν θέλουν να γίνουν κάτι άλλο. Και κακά τα ψέματα. Αν αλλάξεις τώρα και μάθεις να ζεις ποιοτικότερα, θα γίνεις κάτι άλλο. Άλλοι θα κάνουν τέτοιο άλμα, που σχεδόν δεν θα είναι τα ίδια άτομα.

Παρόλ' αυτά, σαν γουόναμπι ψυχοθεραπεύτρια, το ομολογώ. Η ψυχοθεραπεία είναι ολίγον τι μπούλσιτ. Θέλω να πω, πρέπει να είσαι λίγο βλάκας ή πολύ μέσα στα σκατά για να μη βλέπεις τα προφανή που σου μπουκώνουν το στόμα οι ψυχοθεραπευτές. Αν είσαι όμως στα σκατά και θέλεις ένα χέρι για να σε βγάλει, μπορεί και να σε βοηθήσει, δεν λέω. Αλλά πρέπει να θες να βγεις από τα σκατά, τόσο πολύ βασικό. Ξέρω άτομα που νομίζουν πως θέλουν να βγουν από τα σκατά, αλλά δεν θέλουν στην πραγματικότητα. Τα σκατά τους αρέσουν, έχουν τόσο πολύ συνηθίσει τη μυρωδιά που νομίζουν πως δεν γίνεται αλλιώς. 

Γιατί τα λέω όλα αυτά. Τελευταία συζητάω με διάφορους φίλους που κάνουν χρήση του μαγικού χόρτου και προσπαθώ να τους ρίξω στα σκληρά :p. Δηλαδή οκ, αντιλαμβάνομαι ότι είναι γαμώ, ότι ξεφεύγεις, ότι κάνεις μια παύση από τις καθημερινές δόσεις μαλακίας που δέχεσαι από παντού, αλλά δεν θα είναι πολύ καλύτερα να μπορούσες να ήσουν στ' αρχίδια σου και χωρίς αυτό; Φαντάζομαι ότι θα μιλάω τώρα, όπως θα μου μιλούσε εμένα κάποιος vegan ή κάποιος που δεν τρέφεται με junk food. Δίκιο θα είχε ο άνθρωπος να μου λέει να μην τρώω μαλακίες συνέχεια, αλλά εγώ θα τον κοιτούσα σαν εξωγήινο.

Και αναφέρω το καλό/κακό φαγητό, διότι αυτό δεν είναι κείμενο που λέει κόφτε τους μπάφους, αυτό είναι κείμενο που λέει κόφτε τους μπάφους/πάρτε κάτι ίσως πιο αποτελεσματικό. Αλλά τουλάχιστον αυτό το κάτι μπορεί να μην χρειαστεί να το παίρνετε χρόνια. Μπορεί να χρειαστεί να το παίρνετε μέχρι να βελτιώσετε τόσο τη ζωή και τη σκέψη σας ώστε να μην χρειάζεστε να παίρνετε τίποτα μετά.

Και επειδή είναι καλοκαίρι, όσο ηλίθια κλισεδούρα και αν ακούγεται, διάολε είναι η πραγματικότητα. Τίποτα μα τίποτα δεν είναι πιο αποτελεσματικό για τα νεύρα και για την επίτευξη της ψυχικής ηρεμίας από τον ήλιο και τη θάλασσα- εκτός και αν βρίσκεσαι σ' ένα σκάφος με 12 άλλα άτομα, από τα οποία συμπαθείς στην παρούσα φάση μόνο το ένα και έχεις να φας και 10 μέρες και δεν μπορείς να φας. Αυτά.

υ.γ. θάλασσα στην αθήνα έχει σε όλα τα γνωστά μέρη, εμένα έχει κάτω από το σπίτι μου, 5' με τα πόδια. ήλιο έχει παντού. χρόνο για θάλασσα και ήλιο θα βρείτε, μην ακούσω γκρίνιες παρακαλώ. και μακριά από βενζοδιαζεπίνες, τις μισώ. (παίρνω αβέρτα όμως)

Παρασκευή, 17 Ιουνίου 2011

Έρημα μου νιάτα και που τσαλακωθήκατε

Μόλις κοιτούσα το κρασάκι του τσου. Θα μου πεις, wtf dude, κοιμήσου, 4 η ώρα το πρωί εσύ χαζεύεις καμμένα βίδεα στο γιουτουμπι. 

Αλλά όχι, άκου. Κοιτούσα λοιπόν το κρασάκι του τσου και θυμήθηκα την πρώτη φορά που το είδα. Πως ήμουν τότε, ήμουν με το νι, μόλις είχαμε πρωτοσυγκατοικήσει και ήμουν πάνω στους μεγάλους έρωτες κάτι ανάμεσα σε μαύρη μίρλα και απόλυτη ευτυχία. Μου φαίνεται σαν ένα φανταστικομμύριο χρόνια πριν και ας είναι μόνο 3. Και όσο το κοιτούσα σκεφτόμουν και αυτούς που έπαιζαν στο κρασάκι του τσου. Γιατί άλλο τα χρόνια που περνάνε, τα φοιτητικά, που κάνεις ένα σκασμό μαλακίες κάθε μέρα που να δικαιολογούν κλάσιμο στο γέλιο και τώρα ούτε τα θυμάσαι ή τα θυμάσαι που και που, και άλλο να έχεις ντοκουμέντα. Τι να κάνει ο Πάνος π.χ. Πως να νιώθουν οι δημιουργοί του καράτε τυφλή φυγή και του πανίσχυρου μεγιστάνα των νίντζα; 

Εμείς περάσαμε μια πολύ όμορφη trash εποχή. Μας έχω σε βίντεο- τα οποία κάποια στιγμή πρέπει να θυμηθώ να τα περάσω σε ψηφιακή μορφή somehow- τη β. να χορεύει λεπά και στέλλα μπεζεντάκου,  τη β. και τον μ. να κάνουν χορευτικά, όλες μας να χορεύουμε αβάντι σολ φαφαφα, και άλλα διάφορα που μου θυμίζουν ότι κάποτε το να νοιάζομαι για τη συνταξιοδότηση μου ήταν μια υποχρέωση που θα έπρεπε να γραφτώ στην κνε για να έχω. 

Φακ, το ήξερα την ώρα που το ζούσα, πόσο φακ, ότι αυτά είναι τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου. Όχι ότι τώρα δεν είναι καλά, αλλά η β. δουλεύει πια όλη μέρα- δεν είναι κατ' ευφημισμόν αυτό, κυριολεκτώ, οι είλωτες θα ήταν περήφανοι γι αυτή- για 700 ευρώ, η ν. δουλεύει και αυτή, η μ. είναι μακριά και συναντιόμαστε μια φορά τον μήνα στην καλύτερη για το κλασικό γεύμα σκατά-γκόμενοι-ψυχολογία-σκατά- τα σκατά επίσης δεν είναι παρομοίωση, πάντα καταλήγουμε να συζητάμε για κουράδες. 

Και όχι μόνο δεν έχουμε πια χρόνο, αλλά έτσι όπως έχουν γίνει τα πράγματα παρακαλάω να είχα μια δουλειά που θα μου έτρωγε όλη τη μέρα για 700 ευρώ. Γιατί τώρα είτε δεν έχω λεφτά να κάνω τα πράγματα που θέλω είτε έχω λεφτά, αλλά οι άλλοι δεν έχουν χρόνο να με συνοδέψουν. 

Ξέρω, θα με πείτε κακομαθημένη και ότι υπήρχαν φοιτητές που δούλευαν από τα 18 για να συντηρήσουν τον εαυτό τους. Φακ δις σιτ. Ήμουν τυχερή. Αλλά τώρα δεν είμαι 18 πια. Και δεν μπορώ να πω στον κνίτη που θα έρθει να μου πουλήσει ιστορία ότι "δεν με νοιάζει" ή "έχω χρόνο ακόμα". Δεν έχω χρόνο, με νοιάζει, και τα πράγματα είναι τόσο σκατά που έχουν φτάσει μέχρι και τα ρουθούνια μου. 

Νομίζω είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που έχω απασχοληθεί τόσο πολύ με την πολιτική και οικονομική κατάσταση της χώρας. Για μένα αυτό είναι το πρώτο σημάδι ενηλικίωσης. 

Και ανησυχώ τόσο πολύ για τους δικούς μου ανθρώπους, που κανένας σχεδόν δεν είναι ευχαριστημένος από τη δουλειά του, που δουλεύει όλη μέρα, που δεν αμείβεται καλά και την ίδια στιγμή ανυπομονώ πότε θα έρθει η ώρα να γκρινιάζω και εγώ για τα ίδια.

Μα από την πιο άλλη, επειδή είμαι ευθυνόφοβος άνθρωπος και βαριεστημένος, προτιμώ να ζήσω με λιγότερα παρά να δουλέψω σε κάτι που θα με κάνει πλήρως δυστυχή, όπως τον αδερφό μου π.χ. 

Αλλά θα ήθελα να καταγγείλω κάτι. Σήμερα πήγα να πάρω μεσοδόντια βουρτσάκια, γιατί η οδοντίατρος με προειδοποίησε ότι πρέπει οπωσδήποτε να χρησιμοποιώ γιατί έχω ουλίτιδα, κτλ κτλ. Τα οποία είχαν 6 ευρώ. Είμαστε καθόλου με τα καλά μας;;;; 6 ευρώ; Ξέρουν ότι είναι βουρτσάκια; Are they made of panda?

Πέμπτη, 2 Ιουνίου 2011

Γάτες VS Dogs

Λοιπόν τον άρθρο που όλοι (νοτ) περιμέναμε είναι εδώ. Γάτες εναντίον σκύλων σε μία μάχη δίχως έλεος, όπου ένας θα είναι ο νικητής! 

Καταρχάς, ας σημειώσω εδώ πως αγαπώ όλα τα ζώα εξίσου, πως μεγαλώνοντας μεγαλύτερη επαφή είχα με σκυλιά παρά με γάτες και πως πάντα είχα αδυναμία στους σκύλους, μέχρι που απέκτησα γάτες. Ας πω κάτι τρομερά βασικό. Αυτός ο διαγωνισμός γίνεται βάσει κάποιων λεπτομερειών. Δηλαδή θεωρούμε δεδομένο πως αν έχεις 5 στρέμματα κήπο/οικόπεδο, εννοείται ότι θα έχεις σκυλιά, είσαι βλάκας αν δεν έχεις, γιατί είναι αξιολάτρευτα ζώα και θα έχεις και γατούλες άμα λάχει πολλές πολλές πάρα πολλές γιατί ποτέ ποτέ δεν είναι αρκετές. Αλλά αν ζεις σε διαμέρισμα, όπως ζούμε οι περισσότεροι εδώ πέρα, θα επιλέξεις είτε γάτα είτε σκύλο- ή και τα δύο, δεν είναι θέμα. Αν επιλέξεις έναν μεγάλο σκύλο, όσο μεγάλο διαμέρισμα και να έχεις, απλώς δεν είσαι με τα καλά σου, αν επιλέξεις μικρό σκύλο.... Ε, ΟΧΙ ΦΙΛΕ ΜΟΥ, ΓΙ' ΑΥΤΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΟΣΤ, ΠΑΝΑΘΕΜΑ ΣΕ, ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΕΠΙΛΕΞΕΙΣ ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΣΚΥΛΟ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΙΑ ΓΑΤΑ; Αρχίζουμε. 

Καθαριότητα:

Ο σκύλος βρωμάει. Φακτ. Έχουμε βέβαια την επιλογή να τον πλύνουμε. Αλλά και πάλι θα βρωμίσει σε λίγο καιρό και μετά πρέπει να τον ξαναπλύνουμε και πάει λέγοντας και είναι πολύ κουραστική αυτή η δουλειά, γιατί έχουμε και δουλειές, και άντε πλύσου μόνος σου τέλος πάντων. Δεν είναι όμως ότι βρωμάει μόνο ο σκύλος, βρωμάει και το σπίτι. Θα ήθελα εδώ ειλικρινά να δηλώσουμε πόσα σπίτια ξέρουμε που οι κάτοχοι τους έχουν σκύλο, αλλά δεν βρωμάει σκυλίλας. Εγώ προσωπικά κανένα. Εκτός από τη θεία μου, η οποία όμως έχει 5 στρέμματα κήπο και είχε πάντα τεράστια πολυαγαπημένα σκυλιά που κυλιόμουν μαζί τους στο γκαζόν σαν διαφήμιση απορρυπαντικού- γιατί έχεζαν στο γκαζόν. Η γάτα πάλι, πλένεται μόνη της. Δεν μπορείς βέβαια να την πλύνεις εσύ- εκτός από κάποιους που ρισκάρουν για τη ζωή τους- αλλά πλένεται η καψερή μόνη της και πάντοτε μυρίζει υπέροχα ή δεν μυρίζει τίποτα. Δεν έχω να πω κάτι άλλο πάνω σ' αυτό, το ζωντανό είναι αυτοκαθαριζόμενο. 

Γενικά έξοδα:

Όσον αφορά το φαγητό τα ζώα είναι όμως τα μάθεις. Δεν έχω να πω πολλά πάνω σ' αυτό τον τομέα, γιατί μπορούν να φάνε και σένα που λέει ο λόγος αν πεινάνε. Πιστεύω ωστόσο πως αν πρόκειται για ειδική τροφή, του σκυλιού θα βγαίνει ακριβότερα, γιατί το σκυλί τρώει πιο πολύ. Αν κάνω λάθος διορθώστε με. Όσον αφορά τα υπόλοιπα έξοδα, κυμαίνονται στα βασικά, εμβόλια και στείρωση, για να μην υποφέρει το ζωντανό στο διαμέρισμα και πηδάει το πόδι σου ή πηδάει από το μπαλκόνι για να φύγει (αντιστοιχία σκύλος-γάτα) που στον σκύλο πάλι θαρρώ είναι λίγο πιο ακριβά. 

Συμπεριφορά ζώου:

Αχά! Ένα καυτό θέμα που έχει απασχολήσει κόσμο και κοσμάκη. Ειλικρινά δεν ξέρω από που να αρχίσω και που να τελειώσω με τις βλακείες που έχουν ειπωθεί για τις γάτες. Και εδώ ξαναλέω: τα ζώα είναι όπως τα μάθεις. Αναπτύσσουν χαρακτήρα και συμπεριφορές που όσο είναι μικρά πρέπει να εκπαιδεύσεις ώστε να "χάσουν" τις συμπεριφορές που δεν θέλεις. Οκ, παραδέχομαι, κανένας γάτος δεν είναι πιο ήρεμος, πιο καλοκάγαθος και γλυκός και υπάκουος και παιχνιδιάρης και χαδιάρης από τον Φέι φέι, και πως ναι, κάποιες γάτες είναι κάπως απότομες και δεν γουστάρουν πολλά πολλά. Αλλά αυτός ο μύθος ότι τάχα μου τα σκυλιά έχουν καλύτερη συμπεριφορά από τις γάτες είναι άνευ προηγουμένου. Εξαρτάται δηλαδή, αν εσύ γουστάρεις να βλέπεις ένα υστερικό σκυλί να γαυγίζει, να πηδάει δεξιά και αριστερά γιατί κοντεύει να τα παίξει μες τους 4 τοίχους και περιμένει πως και πως για τη ρημάδα τη βόλτα του, ή που για να σου δείξει ότι χαίρεται λολοπηδάει σαν το παρλιακό και σε γλύφει παντού και σε κάνει σίσκατο, be my guest. Τέλος πάντων, όσες γάτες έχω δει, καμία δεν θα σου ορμήξει να σε νυχιάσει αν δεν της κάνεις κάτι που δεν της αρέσει και εδώ που τα λέμε δεν κατάλαβα κύριος, δεν έχει δικαίωμα το ζωντανό σε προτιμήσεις; 

Υπακοή: 

Δεν είναι ότι οι γάτες δεν ακούνε. Ούτε ότι δεν μπορούν να εκπαιδευτούν. ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΝ. Εγώ φωνάζω τον φέι από το μέσα δωμάτιο. Αν γουσταρίζει έρχεται, αν όχι σε γράφει στα άδεια από την στείρωση μπαλάκια του και πολύ μ' αρέσει που το ζώο μου δεν κάνει ό,τι του πω και έχει χαρακτήρα. Όποτε μου τη δώσει εμένα δηλαδή θα το φωνάζω και θα έρχεται; Τι αηδίες είναι αυτές. Ο σκύλος τώρα ξέρετε, τάχα μου είναι το πιο υπάκουο ζώο και σαχλαμάρες. Πέραν του ότι είναι μύθος αυτό, όπως προείπα δεν γουστάρω τέτοια αβουλία. Από την άλλη, σε αντίστοιχη εκπομπή που είχα δει στην τβ, όταν στη δοκιμασία τα σκυλιά και τα γατιά είχαν να επιλέξουν ανάμεσα στα αφεντικά τους και σε φαγητό, τα σκυλιά επέλεξαν το φαγητό και οι γάτες τα αφεντικά τους. Suck that dog lovers!

Αγάπη προς το αφεντικό:

Άλλος μύθος τώρα τάχα μου. Οι σκύλοι αγαπούν τα αφεντικά τους ενώ οι γάτες τα έχουν χεσμένα και δεν έχουν αφεντικά και ξύστ' τ' αρχίδια σου. Λυπάμαι που θα σας το χαλάσω, αλλά οι γάτες δένονται όσο και οι σκύλοι στα σωστά αφεντικά. Και εξηγώ. Ένας σκύλος θα δεθεί έτσι και αλλιώς με το αφεντικό του- και αναγνωρίζει ένα αφεντικό, αυτό που το ταίζει, γι' αυτό και τα σκυλιά που υποτίθεται είναι των παιδιών, αναγνωρίζουν πάντα ως αφεντικό τη μάνα του σπιτιού, είναι επειδή αυτή η δόλια τα φροντίζει- ενώ σε μια γάτα πρέπει να φέρεσαι ωραία και όχι να της πετάς ένα πιάτο φαγητό και εντάξει "είναι γάτα μου". Πρέπει να την χαϊδεύεις, να της δείχνεις αγάπη, αλλιώς θα πάει αλλού και δεν θα την κατηγορήσει ποτέ κανένας γι' αυτό. Σόρρυ, αλλά έχω τον γάτο μου χεσμένο και φύγει και πάει αλλού θα του το αναγνωρίσω, έτσι πάει. 

Επικινδυνότητα για ασθένειες και υγιεινή:

Α, εδώ αγάπες μου γλυκές κερδίζουμε πανηγυρικά και δεν πα να λέτε για τοξοπλάσματα και να χτυπάτε τον κώλο σας κάτω. Μία γάτα φέρει σαφώς λιγότερα μικρόβια από τον σκύλο. Ψάχνοντας βέβαια στοιχεία για να αποδείξω το παραπάνω, βρήκα ότι κάποιοι σ' ένα πανεπιστήμιο βρήκαν ότι αυτοί που έχουν σκύλους είναι πιο υγιείς από αυτούς που έχουν γάτες. Αυτοί δεν ξέρουν τι λένε και σόρρυ τώρα, γιατί βιάζομαι να πάω στο μάθημα, οπότε πάμε παρακάτω. Πάντως αυτοί που έχουν γάτες παγκοσμίως σύμφωνα με μια άλλη μελέτη, φαίνονται να είναι περισσότερο μορφωμένοι και καλλιεργημένοι... (τσομπανόβλαχοι dog owners :p)

Ομορφιά: 

Αυτό είναι ζήτημα προτίμησης και δεν έχω να πω πολλά. Κάποιοι βρίσκουν όλα τα σκυλιά γλυκούλικα, ακόμα και αυτά που είναι άσχημα, ή που το τρίχωμα τους είναι πενταβρώμικο και όλο κόμπους, που εγώ τα σιχαίνομαι, και εγώ βρίσκω όλες τις γάτες πανέμορφες, εκτός βέβαια από τις σφίγγες που νομίζω απλά ότι θέλουν το αίμα μου. 
      Bull terrier and Sphynx cat









Εκπαίδευση:

Εντάξει, δεν έχω να πω κάτι πάνω σ' αυτό. Δεν έχω ιδέα αν είναι ζήτημα νοημοσύνης των σκυλιών ή απλώς αδιαφορίας και χαρακτήρα των γατών, αλλά οι γάτες μαθαίνουν περιοριστικά λίγα, όσον αφορά βέβαια το αν θα σηκωθεί να χορέψει καρσιλαμά, όχι στα βασικά. Τα βασικά τα μαθαίνουν και τα δύο ζώα αν τα εκπαιδεύσεις. Απλώς ο σκύλος μπορεί να σου φέρει την εφημερίδα σου και να την διαβάζει άμα λάχει, ενώ η γάτα όχι, κυρίως φυσικά γιατί η εφημερίδα είναι μεγαλύτερη της :p Βέβαια τα χαρτιά μου εδώ μου λένε πως δεν έχουν όλοι οι σκύλοι την ίδια εξυπνάδα (οι ράτσες δλδ), ενώ όλες οι γάτες έχουν περίπου την ίδια εξυπνάδα. 

ΚΑΚΑΚΙΑ: 

Γάτες: Άμμος, αλλαγή ανά βδομάδα/δεκαπενθήμερο/μήνα, αναλόγως το πόσο χέζει ή κατουράει η γάτα σας, πόσες γάτες έχετε, πόσο συχνά την καθαρίζετε με το ειδικό φτυαράκι. Κατά προτίμηση εδρεύει στο μπαλκόνι, αν δεν έχετε μπαλκόνι, υπάρχει ειδική κλειστή αμμολεκάνη που συγκρατεί κατά πολύ τις μυρωδιές, έως και δεν έχει καθόλου μυρωδιές αν την προσέχετε τακτικά. Σκύλοι: Βόλτα 3 φορές τη μέρα απαραιτήτως, μάζεμα κουράδων από τα πεζοδρόμια και τα πάρκα αν θέλετε να λέγεστε πολίτες και όχι τσομπάνηδες. Σε περίπτωση που είστε από αυτούς που αφήνουν το ζωντανό να χέζει στο μπαλκόνι, τότε παρακαλώ μη με καλέσετε σπίτι σας ή φροντίστε να έχετε μάσκα οξυγόνου. 

Παιχνίδι και τελειώσαμε:

Μια γάτα παίζει εξίσου μ' ένα σκύλο, θέλω να πω έχει τη δυνατότητα. Δεν είναι τόσο καθυστερημένη  ώστε να παίξει αν δεν έχει όρεξη, αλλά αν έχει όρεξη θα παίξει. Το κακό π.χ. είναι ότι ο φέι φέι μου φέρνει καμιά φορά το μπαλάκι του στις 4 το ξημέρωμα, μεταξύ τρίτου και τέταρτου ονείρου. Και όχι δεν φτάνει να του το πετάξω, μετά από 10'' θα το ξαναφέρει. Ναι, ουάο dog lovers η γάτα μου μου φέρνει πίσω το μπαλάκι της κάθε φορά που της το πετάω. Μιλάμε για φοβερό κατόρθωμα έτσι δεν είναι; ΟΧΙ. 362 μελέτες έδειξαν πως κανένας δεν βρήκε κανένα επιπλέον καλό όταν ο σκύλος του του έφερε πίσω αυτό που του είχε πετάξει, δεν πήρε προαγωγή ούτε του πέτυχε η εμφύτευση. Γι' αυτό σταματάτε να καμαρώνετε σαν γύφτικα σκερπάνια. 

Θα μπορούσα να πω και άλλα, αλλά σε μία ώρα πρέπει να βρίσκομαι στην καρδιά της δυτικής αττικής και να κάνω μάθημα, οπότε αυτά ήταν για τώρα, τα υπόλοιπα στα σχόλια με ιδέες δικές σας. 

Το κείμενο αυτό αφιερώνεται σ' έναν από τους πιο όμορφους γάτους που έχω δει ποτέ στη ζωή μου, που έχασε τη ζωούλα του αυτή τη βδομάδα και στη μανούλα του που ξέρω ότι θα είναι απαρηγόρητη και της στέλνω την αμέριστη συμπαράσταση μου. 

Όσον αφορά αυτό, δεν υπάρχουν διαχωρισμοί. Όταν χάνεις το κατοικίδιο σου ο πόνος σου είναι ο ίδιος, ό,τι κατοικίδιο και αν ήταν αυτό. 


Τετάρτη, 1 Ιουνίου 2011

Δούναι και λαβείν

Quote της ημέρας, α λά Jerry

"Αν έχεις δίλημμα για το αν πρέπει να πεις αλήθεια ή ψέματα, πες χωρίς αμφιβολία ψέματα. Την αλήθεια μπορείς να την πεις αργότερα."

Flons

"Agaphmenh moy filenada! giati etsi soy aresei tha soy pw! Apo th mia ginesai xali gia toys alloys kai den les oxi ki ap thn allh griniazeis an einai na kaneis kati poy dn to theleis , alla tha to kaneis etsi kai alliws." 

Αυτό είπε η φίλη μου η Β. και αναφέρθηκε σε προηγούμενο ποστ, όταν της ζητήθηκε να πει ένα πράγμα που της αρέσει πάνω μου και ένα που δεν της αρέσει. Σήμερα θα μιλήσουμε γι' αυτό το τεράστιο ελάττωμα μου, που με βασανίζει χρόνια. Την εξυπηρετικότητα.

Θα έλεγε κανείς ότι είναι αξιοπερίεργο το πως τείνω να φέρομαι καλά σε ξένους, να εξυπηρετώ με μεγαλύτερη προθυμία ξένους, και γενικά σε ξένους ανθρώπους να είμαι καλύτερη απ' ότι με τους δικούς μου. Πέρα του προφανούς, ότι στους δικούς σου ανθρώπους μπορεί να δείξεις τον πραγματικό σου εαυτό, γιατί θα σε αγαπούν έτσι και αλλιώς, σε μερικές περιπτώσεις ισχύει και το άλλο. Οι δικοί σου άνθρωποι είναι τόσο γαϊδούρια που δεν θέλεις να τους εξυπηρετήσεις, γιατί ποτέ δεν γυρνάνε πίσω την εξυπηρέτηση (όχι, Ντίνο, δεν λέω για σένα, εσύ δεν πιάνεσαι, βρίσκεσαι σε άλλο λέβελ "χαλί γίνομαι να με πατήσεις"), ενώ στους ξένους τουλάχιστον, ξένοι ήτανε, το έκανα για την ψυχή της μάνας μου και ήταν μόνο ΜΙΑ φορά, ούτε θα τους ξαναδώ. 

Είμαι λοιπόν από τη φύση μου εξυπηρετικός άνθρωπος και κάνω το λάθος, ειλικρινώς το δηλώνω σαν λάθος, να βάζω πολλές φορές τους άλλους πάνω από τον εαυτό μου, γιατί θεωρώ ότι θα μου το ανταποδώσουν. Καθώς οι φίλοι μου για παράδειγμα είναι άνθρωποι και όχι ψάρια, δεν είναι κάτι παράλογο αυτό που ζητάω, έτσι δεν είναι; 




Κατά τη γνώμη μου όλες οι σχέσεις, ακόμα και αυτή που έχω με τη μαμά μου- αν και είμαι η μεγαλύτερη γαϊδούρα του κόσμου, αυτό είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο- είναι σχέσεις δούναι και λαβείν. Δίνεις κάτι και πρέπει να πάρεις κάτι. Δεν λέω ότι δίνεις κάτι με σκοπό να πάρεις κάτι πίσω, αλλά για να υπάρχει μια ισορροπία στη σχέση, πρέπει να πάρεις κάτι, έτσι δεν είναι; 

Και για να το πάω και ένα βήμα πιο πέρα, πρέπει να σου αρέσει και αυτό που θα σου δώσει ο άλλος. Διότι οι εποχές που δίναμε τρία γλυφιτζούρια και δύο αυτοκόλλητα, για να πάρουμε από τον συμμαθητή μας αυτό το ΕΝΑ, αλλά "σπάνιο" γαμημένο αυτοκόλλητο, έχουν περάσει ανεπιστρεπτί, και δεν είναι ωραίο τώρα να κοροϊδευόμαστε φίλοι πράμα. Οπότε για να υπάρχει ισορροπία όπως προείπα, καλό θα είναι να δίνεις μία σοκολάτα και το "σπάνιο" αυτοκόλλητο, αν θες να λέγεται ότι είσαι εντάξει god dammit.

Και... θα πρέπει να σου αρέσει. Όπως απολαμβάνεις τα γλυφιτζούρια του άλλου όταν σου δόθηκαν, έτσι πρέπει να περιμένεις πως και πως όταν θα σου δοθεί η ευκαιρία να δώσεις τη σοκολάτα σου στον άλλο. Για να νιώσεις καλύτερα για τον εαυτό σου ρε παιδί, πως το λένε.

Είναι το πιο εύκολο πράγμα να προφασίζεσαι ότι δεν έχεις λεφτά για σοκολάτα αυτή την εποχή, ή ότι ήταν τόσο νόστιμη που την έφαγες μόνος σου, αλλά μην κατηγορείς μετά τον άλλον που σε κατηγορεί ότι δεν ξέρεις να μοιράζεσαι. Στην τελική αν δεν θες να είσαι εντάξει, υποστήριξε το. Δεν λέει να μην είσαι εντάξει και να κατηγορείς τον άλλον που αισθάνεται μαλάκας που σου έδωσε τα γλυφιτζούρια του. Γιατί εννοείται ότι προτιμούσε να τα φάει από το να σου τα δώσει. Ή τέλος πάντων να σου δώσει μόνο ένα. Κατάλαβες. 


Αυτά είχα να πω σήμερα αγαπημένοι αναγνώστες, μελλοντικά θα πούμε γιατί οι γάτες είναι καλύτερα ζώα από τους σκύλους.