Δευτέρα, 4 Ιουλίου 2011

Και πουτάνες. Και τρελές. Και ηλίθιες;

Αρκετά σοβαρευτήκαμε εδώ μέσα, ώρα για σωστή ενημέρωση, για πράγματα που ενδιαφέρουν όλους μας. 

Τις τελευταίες μέρες είμαι στο κρεβάτι του πόνου. Την τετάρτη ξύπνησα με πόνο στο λαιμό, εύλογα θα σκεφτεί κανείς, αφού φιλούσα το νι που είχε αμυγδαλίτιδα. Και πόνο στο κεφάλι. Και πόνο στα κόκαλα, και δέκατα. (σοβαρά τα κόκαλα γράφονται με ένα κ;) Να μην σας τα πολυλέω, τώρα έχω ιγμορίτιδα και προσεύχομαι να μην πάθω και βρογχίτιδα, γιατί δεν υπάρχει χειρότερο από αυτή την πουτάνα. 

Απόρροια του εγκλεισμού μου όλες αυτές τις μέρες ήταν τα λαχταριστά chick flicks. Γέιιι. Ώσπου σήμερα κλήρωσε ο λαχνός το Leap Year. Το οποίο είναι ταινιάρα ολκής, μη λέμε και ό,τι θέλουμε. Δηλαδή για την κατηγορία του θα έλεγα ότι παίρνει τουλάχιστον 6-7 στην κλίμακα whms (whms: μονάδα μέτρησης των chick flicks, αρτικόλεξο από τη τιτανομέγιστη ταινιάρα και αρχηγό των chick flicks, when harry met sally...

Για την ιστορία προηγήθηκαν τα εξής: 
Life as we know it: 6,5 whms (7 αν λάβουμε υπόψη μας τον κάγκουρα, αλλά θεό Josh Duhamel, αλλά δεν θα τον λάβουμε, γιατί δεν είναι για 7)

Λοιπόν, παρακάτω θα ακολουθήσουν spoiler alerts- δηλαδή θα υπονοήσω τι γίνεται στην ταινία, για να μιλάμε και ελληνικά- οπότε αν θέλετε να τη δείτε μη διαβάσετε. Αλλά θα χάσετε το αστείο. Εγώ προειδοποίησα. 

Το κατά πόσο οι χαρακτήρες των γυναικών στις ταινίες chick flicks είναι πουτάνες ή τρελές, το έχουμε αναλύσει με μεγάλη επιτυχία στο έπος "Οι πουτάνες και οι τρελές έχουν τις τύχες τις καλές". Σ' αυτό εδώ το post θα κάνουμε αναθεώρηση και συγκριτική μελέτη πάνω στο αν είναι στ' αλήθεια πουτάνες οι γυναίκες ή αν είναι απλά ηλίθιες και στο κατά πόσο οι άνδρες ήρωες στις ταινίες δεν είναι ηλίθιοι ή πουτάνες ή τρελοί. Εκτός από τον Guillaume Canet στο "Jeux d'enfants", αλλά όπως έχω πολλές φορές πει και δεν θα λησμονήσω να πω ακόμη μία φορά, αυτή η ταινία είναι το αγκάθι του κινηματογράφου, ο όνειδος των chick flicks, και δεν συμπεριλαμβάνεται στις σοβαρές κινηματογραφικές μελέτες που γίνονται στο τίμιο τούτο blog. 

Σκεφτόμουν λοιπόν, πως ενώ οι γυναίκες στην πλειοψηφία τους, πλην της Ilsa Lund- και αυτό επειδή την έβαλε σχεδόν με το ζόρι ο άντρας ο σωστός ο πρόστυχος στο αεροπλάνο, μη τα ξαναλέμε- βλέπουμε μια πορεία που κυνηγάνε τον άντρα που θέλουν και στην πορεία καταλήγουν με κάποιον άλλο. Μωρ' θες να είναι ο γείτονας; Θες να είναι ο συνταξιδιώτης τους; Θες να είναι ο κατά λάθος άντρας που τους κατσικώθηκε και καθόλου δεν τον θέλουν και κάνουν τις στραβομούνες, αλλά στο τέλος τον ερωτεύονται; Πάντως με τον άντρα τους δεν θα καταλήξουν στο τέλος, αυτό είναι το μόνο σίγουρο. 

Ενώ τι βλέπουμε με τους άντρες; Θέλεις forces of nature;  Θέλεις my best friend's wedding; Θες 13 going on 30; Αυτοί οι κύριοι φτάσανε αγαπητοί μου στα όρια τους, αλλά κανένας δεν παράτησε τη γυναίκα του. Γιατί να συμβαίνει αυτό το παράδοξο γεγονός; Ή μάλλον, είναι όντως παράδοξο, ή πρόκειται για απλή λογική; Και ποιο είναι το αντίθετο της λογικής; Άκουσα "το συναίσθημα, το συναίσθημα κυρία Σιμένα!" από τα πίσω θρανία; Ε, λοιπόν, μηδενίζεσαι Σιρίλο, το αντίθετο της λογικής είναι το παράλογο. Και επειδή εδώ βρίζουμε, το παράλογο το κάνουμε "ηλίθιο" και φτάνουμε με επιτυχία στο αρχικό μας συμπέρασμα... 

Γιατί σου λέει ο κινηματογραφικός ήρωας. Τη γυναίκα μου την ξέρω. Οκ, την έχω βαρεθεί, αλλά μ' αγαπάει, είμαστε και τόσα χρόνια μαζί, πρέπει να της περάσω και αυτό το ρημάδι το στεφάνι που της το έχω τάξει, έτσι θα έκανε ο κάθε σωστός άντρας που τιμάει τα παντελόνια του. Άσε που αυτή- όπου αυτή, βάλε πρωταγωνίστρια- μπορεί να είναι τρελή (είναι σίγουρα στο λέω εγώ). Μπορεί να με παρατήσει (αν δεν είναι τρελή, είναι πουτάνα, οπότε σίγουρα θα σε παρατήσει). Και το κυριότερο, θα τη βαρεθώ και αυτή, όπως έχω βαρεθεί και τη γυναίκα μου (απλή λογική, γιατί να μην τη βαρεθείς φίλε μου, το μουνί στο πλάι έχει;). 

Σωστός; Ναι.

Και τι λέει η ηρωίδα; Ααχ, είναι τόοσο όμορφος και τόσο πιο brutal από αυτόν που έχω τώρα. Αυτός να σε βάλει κάτω, αχ αχ θα σου αλλάξει τα φώτα, πρέπει να τον έχει τόσο μεγάλο και σκληρό, όχι σαν τον φλούφλη τον δικό μου. Μέχρι το τέλος της ταινίας, ο κατά τ' άλλα άγιος δευτεραγωνιστής σύντροφος της πρωταγωνίστριας, με διάφορους τρόπους που θα σκαρφιστεί ο σκηνοθέτας θα έχει βγει εντελώς μαλάκας και πως καθόλου δεν αγαπάει την καημένη την πρωταγωνίστρια, αυτό είναι, όχι πως αυτή λιγουρεύτηκε το χοντρό καυλί του πρωταγωνιστή και τον παράτησε στα κρύα του λουτρού, όχι ποτέ! Δεν σκέφτονται ούτε ότι θα τον βαρεθούν. Δεν σκέφτονται ούτε ότι δεν έχουν κανένα κοινό (οι ηρωίδες είναι συνήθως σαν να έχουν καταπιεί μπαστούνι και control freaks και οι ήρωες είναι κάτι εντελώς άνετοι και διασκεδαστικοί τύποι, αλλά αφού ερωτεύονται, μετά η ηρωίδα φαίνεται σαν μη την νοιάζει καθόλου, γιατί γίνεται και αυτή άνετη και διασκεδαστική και χορεύουν όλοι χαρούμενοι. οι μόνες ταινίες που λένε την αλήθεια για το μετά αυτής της τραγικής ιστορίας είναι το along came polly και το forgetting sarah marshall όπου οι δευτεραγωνίστριες γκόμενες γυρνούν μετανιωμένες, αλλά οι πρωταγωνιστές έχουν βρει άλλες καλύτερες και δεν τις δέχονται πίσω, γιατί that's how the men roll- in movies unfortunately). Τους νοιάζει μόνο η μεγάλη ... καρδιά των πρωταγωνιστών θα ήθελα να πω, αλλά η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για την ψωλάρα τους. 

Αυτά. 

Παρασκευή, 1 Ιουλίου 2011

...

Λυπάμαι ιδιαιτέρως για τα αίσχη που διαδραματίστηκαν χτες και απορώ για την ψυχική κατάσταση των μονάδων αποκατάστασης της τάξης. Από τα βίντεο που είδα, σίγουρα πρόκειται για βαθιά διαταραγμένα άτομα. Αυτό δεν σημαίνει ότι τάσσομαι υπέρ αυτών που διαμαρτυρόντουσαν όμως. 

Από τα πιο ωραία κείμενα που διάβασα, είναι ένα σχόλιο στο blog του κ. Δημοκίδη στη lifo, στο post "Εδώ ο κόσμος καίγεται. Πως τολμάς να ασχοληθείς με οτιδήποτε άλλο;" και χαίρομαι ιδιαιτέρως που 16 άτομα το μάρκαραν ως ενδιαφέρον, πάει να πει ότι έχουμε περισσότερους συνειδητοποιημένους πολίτες απ' όσο νόμιζα. Το παραθέτω αυτούσιο:

"Άρη,

Το "Εδω ο κόσμος καίγεται" θα μπορούσε να είναι ο τίτλος σουξέ της παραλιακής. Αυτά σε άλλες εποχές. Τώρα είμαστε αφημένοι στην κρυφή απόλαυση της καιόμενης δικής μας Ρώμης, ομφαλοσκόποι και ταυτόχρονα υπέρμετρα ισχυρογνώμονες για να δεχθούμε οτι η ζωή συνεχίζεται.

Ζούμε ιστορικές στιγμές αλλα στον πανικό να δώσουμε νόημα στην ζωη μας που μόλις σηκώθηκε από τον σκονισμένο καναπέ, αρχίζουμε τις λεκτικές ακρότητες. Η λέξη "χούντα" εγινε καραμέλα στο στόμα όλων. Λες και κατανοούν τη σημασία της πέρα απο το να βλέπουν γράμματα βαλμένα στη σειρά.
Σκέφτομαι όλους όσους έζησαν τη χούντα και έχω πολλόυς στον κοινωνικό μου περίγυρο. Αυτοί λοιπόν οι κάποιας ηλικίας πλέον, δεν τη χρησιμοποιούν αυτή τη λέξη. Γιατι έχουν βιώσει την πραγματική της σημασία. Γιατί είδαν τον πόνο και τον θάνατο να ξεδιπλώνεται στην καθημερινοτητά τους. Γιατί αρκούσαν τα φώτα από το λιμάνι του Λαυρίου μέσα στην ολοκληρωτική νύχτα της Μακρονήσου για να τους παρηγορήσουν για τον εξευτελισμό της προσωπικοτητάς τους που περναγαν προκειμένου να "σωφρονιστούν".

Τα ΜΑΤ ποτέ δεν φερθηκαν ήπια σε διαδηλωτές ακόμη κι αν αυτοί ήταν συνταξιούχοι. Είναι αφελές πλέον να πέφτει κανείς από τα σύννεφα με τη κτηνώδη βιά των δυνάμεων καταστολής. Τις καταστροφές τις είχαμε συνδέσει με την επέτειο της 17ης Νοεμβρίου αλλά ως franchise κρίθηκε επιτυχημένο και "εορτάζεται" όλο το χρόνο, ίδιον της κοινωνικής κρίσης που είναι και η πλέον σοβαρή. Η χώρα υπέγραφε δανειακές συμβάσεις με παρόμοιους όρους χρόνια τώρα για την κάλυψη των αναγκών της αλλά δεν άνοιγε μύτη γιατί ήταν πολλά τα λεφτά (Άρη) που τσεπώνονταν ή γίνονταν γαρύφαλα στις πίστες. Δεν νομίζω κανείς να πιστεύει πως θα έρθουν οι Γερμανοι και θα κάνουν απόβαση στη Μύκονο αν δεν πάρουν πίσω τα λεφτά τους. Χρειάζεται λογική και ψυχραιμία και οι αλλαγές μπορουν να γίνουν από μικρά απλά πράγματα που θα φέρουν τη χιονοστοιβάδα του καινούριου.

Η ζωή συνεχίζεται και σαρώνει σαν οδοστρωτήρας ότι εξέχει και πονάει για να παραδώσει μια επίπεδη,ασφαλή και καλοστρωμένη οδό αναμνήσεων. Να την κοιτάζουμε και να ευχόμαστε να ήταν το ίδιο ευκολοδιάβατος ο δρόμος μπροστά μας.

Τα σέβη μου,

Τίμων ο Μισάνθρωπος"



Θα κλείσω με κάτι δικό μου, αλλά δείξτε επιείκεια, ξέρετε, εγώ δεν ασχολούμαι μ' αυτά τα πράγματα. Απλά να, τώρα είναι πολύ στη μόδα για να μ' αφήσουν αδιάφορη. Μ' αρέσει λοιπόν να παραλληλίζω την κατάσταση των πολιτών ως προς τους πολιτικούς σαν μια σχέση μάνα-παιδιού. Με τέτοια αφέλεια αντιμετώπιζαν ως φαίνεται οι πολίτες τους πολιτικούς. Αλλιώς δεν μπορεί να αισθάνονται τόσο εξαπατημένοι, όταν οι καημένοι οι πολιτικοί επί τόσο καιρό έκαναν τα πάντα για να δείχνουν το πραγματικό τους πρόσωπο. Είναι λοιπόν οι πολίτες σαν παιδί που είχε απόλυτη εμπιστοσύνη στη μάνα του για όλα τα ζητήματα της διαπαιδαγώγησης του, την άφηνε να το μαθαίνει να κλέβει και να εξαπατεί τα άλλα παιδάκια και μια μέρα ξυπνάει στα 30 και λέει "Μα καλά ρε μάνα, δεν ντρέπεσαι καθόλου;;; Πως με μεγάλωσες έτσι; Γιατί τόσα χρόνια με τάιζες junk food και γιατί με άφηνες να κλέβω και να εξαπατώ τα άλλα παιδάκια και γιατί με κακόμαθες τόσα χρόνια με όλα αυτά τα λεφτά που δανειζόσουν από τις τράπεζες και τώρα δεν έχουμε να τα ξεπληρώσουμε!". 

Το τσάμπα αγαπητοί μου ετελείωσε. Και δυστυχώς ο διορισμός στο δημόσιο από τον μπάρμπα στην Κορώνη, τελείωσε και αυτός. Και σε όσους έχουν ήδη διοριστεί από τον μπάρμπα στην Κορώνη, παρακαλώ μην γκρινιάζετε που θα μειωθούν τα μισθά σας, εσείς τουλάχιστον έχετε μισθά.