Δευτέρα, 29 Αυγούστου 2011

Μπας καλά;

Ναι, ξέρω, το έκλεισα για μερικές μέρες, κάποιοι από εσάς το πήραν πρέφα, και για κάποιον διαολεμένο λόγο όσοι ήσασταν αυτοί που επικοινωνήσατε για να δείτε γιατί το έκλεισα, όλοι είχατε την εντύπωση ότι το έκλεισα και έχω βάλει προσκεκλημένους αναγνώστες. Βρε κουτά, σιγά, τι γράφω εδώ πέρα, τα κρυφά μου απομνημονεύματα; 

Μια μέρα πριν φύγω για Νάξο- παρεμπιπτόντως πέρασα αξέχαστα και στο Ρέθυμνο και στη Νάξο, best summer in a long time- μου μιλάει στο facebook ένας από τα παιδιά που γνωρίσαμε στη Σκιάθο. Ο οποίος είναι ας πούμε το άτομο που συμπάθησα λιγότερο. Δεν είχε τίποτα, μια χαρά ήταν, αλλά δεν ταιριάζαμε καθόλου σε τίποτα. Δηλαδή, οκ, πως να συμπαθήσεις κάποιον με τον οποίο δεν ταιριάζετε σε τίποτα; Τίποτα απ' όσα λέει δεν με ενδιαφέρει, δεν υπάρχει σημείο ταύτισης. Δεν τον αντιπάθησα, απλά ήταν το άτομο που συμπάθησα λιγότερο, mark my words. Ο συγκεκριμένος λοιπόν άρχισε πολύ θυμωμένος να μου λέει διάφορα πράγματα μη λογικά, όπως π.χ. γιατί χαρακτήρισα το χιούμορ του αρνητικά ενώ το χιούμορ του δεν έχει καμία σχέση με αυτό που το χαρακτήρισα- dude, what the fuck, δεν μπορούμε να έχουμε γνώμη; έκανες χιούμορ, έχω άποψη για το χιούμορ σου, gosh- αλλά και πράγματα λογικά, όπως για παράδειγμα γιατί εγώ ή η ξαδέρφη μου είπαμε κάποια πράγματα όχι και τόσο κολακευτικά γι' αυτόν, στους φίλους του. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες, θα πω όμως ότι ό,τι και αν είπαμε, το είπαμε επειδή ερωτηθήκαμε πολύ στοχευμένα από τους φίλους του. Δηλαδή οκ, μπορεί να θέλουν κοινωνιολογικά πειράματα στην κασίδα του αλλουνού, λίγο με νοιάζει, αλλά όσο και να μ' αρέσει το θάψιμο, έχω τη στοιχειώδη αξιοπρέπεια να μην θάβω κάποιον στους φίλους του. Εκτός δε και αν εκείνοι το προκαλούν. Βλέπεις που το πάω. 

Μιάμιση περίπου ώρα λοιπόν πρέπει να με είχε στο εδώλιο του κατηγορουμένου, αλλά φυσικά το υπέστην, γιατί κακά τα ψέματα είχε δίκιο- όλοι ξέρουμε πόσο μου άρεσε η θέση μου, ένα τεράστιο ΝΟΤ κάπου εδώ. Κατέληξα ωστόσο να του λέω ότι πρώτον δεν θα έπρεπε να νοιάζεται τόσο πολύ για την άποψη μου (τι παίζει με τον κόσμο που νοιάζεται τόσο πολύ για την άποψη των άλλων; οκ, και μένα με νοιάζει τι θα πουν άτομα που εκτιμώ, ή έστω μπορεί και να με νοιάξει για μισή μέρα τι θα πουν και άτομα που δεν εκτιμώ, αλλά το ξεπερνάω, έλεος, αυτοσυντήρηση) και δεύτερον ό,τι άσχημο και να είπα δεν το είπα σ' εκείνον, οπότε αυτό που έκαναν οι φίλοι του ήταν απαράδεκτο και θα έπρεπε να τα βάλει πρωτίστως μ' αυτούς, που πολύ στοχευμένα, το ξαναλέω, ρωτούσαν να τους πούμε πράγματα. Μέσα στην όλη ιστορία φρόντισε να αφήσει να εννοηθεί πως ό,τι έχω εξιστορήσει από την προσωπική μου ζωή στα δύο άτομα της παρέας, μεταφέρθηκε και στους υπόλοιπους.

Δεν ξέρω το back story της υπόθεσης και γιατί μεταφέρθηκαν τα άσχημα πράγματα, ενώ δεν υπήρχε κανένας απολύτως λόγος, ξέρω όμως ότι σε μια κρίση λογικής το facebook μου έχασε εκείνη τη μέρα όχι μόνο 4, αλλά 40 "φίλους". Και έκλεισα και το blog. Μου την έδωσε. 

Χτες πήγαμε με τις κολλητές μου στο μαγαζί που συχνάζαμε στο λύκειο για να φάμε μια κρέπα. Η Ν. δεν έχει κανένα πρόβλημα με τους παλιούς συμμαθητές και ευχαριστιέται να τους χαιρετάει. Εγώ δεν ευχαριστιέμαι να χαιρετάω ούτε τη μάνα μου όταν είμαι έξω από το σπίτι, πόσο μάλλον τους παλιούς μου συμμαθητές, αλλά σίγουρα πιο πολύ απ' όλους το σιχαίνεται η Α. Παρόλ' αυτά χαιρετήσαμε κάποιους, ευτυχώς πολύ συμπαθείς- ο ένας ήταν αυτός που εξιστορώ σ' αυτή την ιστορία. Το κακό με μένα είναι ότι με πιάνει μια εσωτερική κοινωνική αναπηρία όταν συναντώ τέτοια άτομα. Συνήθως μπερδεύω τα λόγια μου (είπα π.χ. χτες στον Μ., με τον οποίο τα είχαμε και μια βδομάδα στην πρώτη λυκείου, "να τον χαίρεσαι" αντί "να το χαίρεσαι". το κορίτσι του. ναι.), κάνω σαρδάμ πάσης φύσεως και τα λοιπά.

Στο μαγαζί ήταν και άλλοι συμμαθητές μας, που παρόλο που δεν τους χαιρετήσαμε, ούτε και αυτοί μας χαιρέτησαν. Και δεν ήταν η πρώτη φορά, ήταν οι ίδιοι που σ' αυτή την ιστορία δεν μου μίλησαν καλά καλά. Οπότε στην περικοπή των 40 ατόμων ήταν μέσα. Ξυπνάω σήμερα και τι να δω, ένας από αυτούς, μου έκανε friends request. Μπας καλά; Με βλέπεις χτες, δεν μου μιλάς και σήμερα μου ζητάς να γίνουμε φίλοι στο φέις μπουκ; Ό,τι τι; Θα του έστελνα μήνυμα, αλλά με τον συγκεκριμένο έχουμε κάπως χαζό παρελθόν, ένα καλοκαίρι μου την έπεφτε για να ζηλέψει η πρώην καλύτερη μου φίλη που ήταν και πρώην του και μετά μια μέρα απλώς σταμάτησε να επικοινωνεί μαζί μου. Αχ, η ωριμότητα του λυκείου. Επειδή λοιπόν μερικοί έχουν την τάση να μένουν στο λύκειο- και να συχνάζουν καθημερινά στην ίδια καφετέρια με την ίδια εκκωφαντική μουσική, σοβαρά κάντε κάτι γι' αυτό- δεν το ρισκάρω.


That's all. 

Τρίτη, 2 Αυγούστου 2011

I had the time of my life vol.II

Για όσους ενδιαφέρονται το vol. I είναι το αυτό, από τη μια βδομάδα που πέρασα με το νι στο Κουφονήσι πριν δυο χρόνια, που μέχρι και τώρα αποτελούν τις καλύτερες διακοπές που έχω περάσει ποτέ σε Ελλάδα και εξωτερικό. Η φωτογραφία που την έχω χιλιοβάλει επίσης είναι από εκεί, και είναι η καλύτερη φωτογραφία που έχω βγάλει ποτέ, απλώς γιατί είχα χρόνο και ασχολήθηκα- το νι είχε βουτήξει για ψαροντούφεκο και εμένα μου είχε τελειώσει το μυθιστόρημα. 

Φέτος λοιπόν τα ελληνικά στρατά μας έκαναν τη χάρη και μας έδωσαν 5 μέρες. Οι οποίες φυσικά τι να κλάσουν, αφού είχαμε να τα πούμε σαν άνθρωποι σχεδόν από τότε που μπήκε στην προεδρική. Αλλά κάτι έκαναν, από το τίποτα. Πήγαμε στην Κύθνο, νησί το οποίο επιλέξαμε γιατί είναι κοντά. Εντάξει, δεν ήταν τίποτα το ιδιαίτερο, καλό ήταν, ξέρω γω; Δεν είχε και ιδιαίτερη σημασία βασικά. Περάσαμε υπέροχα όπως και να έχει. Το πιο αξιομνημόνευτο στιγμιότυπο ήταν σε μια καφετέρια που έκανε τέλειες βάφλες. Εγώ γενικά δεν μοιράζομαι φαγητό. Εφαρμόζω το εξής: θα φάω όσο θέλω και αν περισσέψει μπορείς να φας τα αποφάγια μου, αλλά μην τολμήσεις να απλώσεις χέρι αν δεν έχω τελειώσει. Ε, το νι για πλάκα πήγε να μου αρπάξει την τελευταία μπουκιά από την τελευταία βάφλα που έτρωγα στο νησί. Ήταν η επιτομή της μπουκιάς, με τη σωστή αναλογία παγωτού, πραλίνας και ζύμης. Ποια ήταν η αντίδραση μου; Έβαλα τα κλάματα. True story. Έβαλα τα κλάματα επειδή πήγε να μου φάει την τελευταία μου μπουκιά. Κανονικά, όχι μαλακίες, άρχισα να κλαίω σαν παιδάκι. Ποιος λέει εκεί πίσω ότι έχω σοβαρά ψυχολογικά; Σε άκουσα!

Συνέχισα τις διακοπές μου στα καπάκια στη Σκιάθο. Βασικά αυτές οι διακοπές κερδίζουν με διαφορά ως οι πιο ανέλπιστα καλές διακοπές που έχω κάνει ποτέ. Ξεκίνησαν σαν αρχική ιδέα να πάμε εγώ και οι ξαδέρφες μου, αλλά η Αμέλια η τέλεια μας πούλησε γιατί είχε να πάει στη Σαντορίνη. Και παράλογα κατέληξαν να πάμε ο Φωτεινούλης και οι γονείς της. Τώρα γιατί ο Φωτεινούλης ενώ είναι 28 χρονών φοβάται να οδηγήσει σ' ένα νησί με κατά τ' άλλα βατούς δρόμους, είναι μεγάλη ιστορία και ποια είμαι εγώ άλλωστε να την κρίνω που ακόμα δεν έχω πάρει δίπλωμα οδήγησης γιατί παθαίνω μπλακ άουτ από το άγχος; Πήγαμε λοιπόν όλοι μια ευτυχισμένη οικογένεια στο νησί και εγώ δεν είχα καμιά ιδιαίτερη προσδοκία, γιατί κάπου εδώ να σημειώσω πως όταν εγώ και ο φωτεινούλης κάνουμε ντουέτο είμαστε σούπερ λέημ, δεν γνωρίζουμε ποτέ παρέα ή αν γνωρίσουμε θα είναι τίποτα τελειωμένα ατομάκια που έχουμε ως τώρα και σχολιάζουμε για χρόνια. Μόνες μας γενικά είμαστε οκ, αλλά όταν είμαστε μαζί δεν το έχουμε. 

Παραδόξως όμως γνωρίσαμε- σημείωση: γνώρισα, kudos me- και ήντουσαν μια χαρά παιδιά. Πως έγινε τούτο. Μπορεί να μην βρω ποτέ δουλειά, αλλά το πτυχίο μου με βοήθησε να βγάλουμε αυτές τις διακοπές ευχάριστα. Δίπλα λοιπόν στην ψάθα μου κάθονταν ένας τύπος που έλεγε διάφορες ιστορίες για το πως πηγαίνει στους καταυλισμούς των ρομά και τι παίζει εκεί πέρα και τέλος πάντων από τα συμφραζόμενα κατάλαβα πως το επάγγελμα του σχετίζεται με την ψυχική υγεία, οπότε λίγο πριν φύγουμε- και αυτό διότι ντρεπόμουν να του πιάσω κανονικά κουβέντα, αλλά αν του έπιανα πριν φύγουμε και με απέφευγε θα γλίτωνα το κοινωνικό awkwardness- ρωτώ "ε, να σου κάνω μια ερώτηση; γιατί πηγαίνεις στους τσιγγάνους;". Φοβερή ατάκα για να σπάσει κανείς τον πάγο, να γραφτεί στα πρακτικά. Φυσικά με κοίταξε απορημένος, οπότε βιάστηκα να συνεχίσω "εννοώ είσαι ψυχολόγος; γιατί είμαι ψυχολόγος, γι' αυτό ρωτάω" (δεν είμαι ψυχολόγος, έχω τελειώσει απλώς ψυχολογία, μόλις αντιλήφθηκα το παράδοξο της πρότασης). Οπότε όλα διαλευκάνθηκαν, αρχίσαμε να μιλάμε για κανένα τρίλεπτο και μετά μας είπε να βγούμε το βράδυ και έτσι γνωριστήκαμε και περάσαμε ωραία και δεν κοιτούσα τον φωτεινούλη και αυτή εμένα για πέντε μέρες στα μάτια μέχρι να βαρέσουμε ενέσεις. Οπότε εδώ οφείλω τις ευχαριστίες που υποσχέθηκα, Π., Μ., Γ., Κ. (guest star Θ.) ευχαριστούμε για την υπέροχη, καταπληκτική, ενδιαφέρουσα παρέα, πλέον και διαδικτυακά και εγώ προσωπικά εύχομαι να ξανασυναντηθούν οι δρόμοι μας. Και ας με κάνατε για 27 χρονών. 27 χρονών for fuckin' christ (συγγνώμη, Κ., ελπίζω ο χριστούλης να με συγχωρέσει). 

Τυπικά, όταν δεν προγραμματίζω τίποτα, ή ακόμα καλύτερα όταν αγχώνομαι για ό,τι προγραμματίζω, όλα πάνε καταπληκτικότερα των καταπληκτικών. Μπορεί πάντα βέβαια να φταίει η σύγκριση με το περσινό φιάσκο. Συνεχίζω τις διακοπές μου από αύριο στη μαγευτική Λούτσα, πιθανόν η Δευτέρα να με βρει στο Ρέθυμνο να τρώω μπουρίτο από την Τοσκάνα και να πίνω σαγκρίες και magners στο figaro και στην irish pub αντίστοιχα και κλείνουμε με Νάξο στις 18 Αυγούστου. Το γεγονός ότι έπρεπε ήδη να έχουμε βγάλει τη μισή διπλωματική δεν με πτοεί καθόλου- ακόμα. 

Salut!