Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2011

Βοηθήστε χριστιανοί να μη με διώξουν από το σπίτι

Λοιπόν για διάφορους λόγους που δεν είναι της παρούσης, στο σπίτι από προχτές γίνεται της Βοσνίας. Σημαίνει ότι η μαμά παθαίνει απανωτές υστερίες για διάφορους λόγους και ότι εγώ κοντεύω να βγάλω τον καρκίνο, κάπως σαν αυτόν στο πράσινο μίλι. Δηλαδή φανταστείτε τη μαμά μου με οργή hulk και εμένα να ρουφάω την πράσινη οργή χωρίς να πω κουβέντα. 

Ναι Ντίνο, μπορείς να τη ρωτήσεις αν θες, δεν λέω κουβέντα.

Σαν να μην έφτανε λοιπόν αυτό, χτες έκανα μια βόλτα στο θησείο και περάσαμε από το πάρκο της Πνύκας. Πρώτη μου φορά, άσχετο αυτό. Εκεί ανάμεσα στα δέντρα ήταν σε μια γατοφόρο μία γατούλα. Κανονικά ένας λογικός άνθρωπος, ακόμα και ένας φιλόζωος δεν θα έπαιρνε το ζωντανό μαζί του, με την κατάσταση που επικρατούσε στο σπίτι του. Κάπου εδώ να πω ότι η μαμά δεν είναι καθόλου φιλόζωη και πως τον φέι φέι οκ, ας πούμε ότι τον έχει αγαπήσει, αλλά ζει και χωρίς αυτόν. 

Το παίρνω λοιπόν το μικρό και σκάω μύτη σπίτι. Ποιος είδε τη μαμά και δεν τη φοβήθηκε, ή έπαθε κατάθλιψη ή είναι στα όρια ανακοπής. Οκ, δικαίως, αλλά ένα τόσο δα πλασματάκι τι να κάνει; Ο Φέι φέι βέβαια θέλει να το δολοφονήσει, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα. Κάπου εδώ να συμπληρώσω πως το πήρα για να το δώσω σ' ένα μεγάλο pet shop στο κέντρο του Πειραιά που ξέρω ότι χαρίζουν γατάκια κατά καιρούς. Δυστυχώς είχε ήδη δύο και άφησα τηλέφωνο για όταν τα χαρίσουν. 

Τέλος πάντων, αυτή είναι η ιστορία μου, έχω ένα μικρό κοριτσάκι σπίτι, ούτε 2 μηνών δεν είναι και το χαρίζω. Αν ενδιαφέρεστε ή ξέρετε κάποιον που να ενδιαφέρετε, ή ξέρετε κάποιον που ξέρει κάποιον που ενδιαφέρετε ή ... πείτε το να ξέρω και εγώ. 

Να συμπληρώσω πως είναι πολύ γλυκό γατάκι, πολύ ήσυχο και φιλικό, φιλικό και με τα άλλα γατάκια και κάπως ατρόμητο, αφού συνέχεια πλησιάζει τον φέι φέι να γίνουν φίλοι, αλλά δεν μοιράζονται τα ίδια αισθήματα δυστυχώς. Εννοείται ότι χρησιμοποιεί μόνο την άμμο του και επίσης χτες το αποπαρασίτωσα εξωτερικά και εσωτερικά, just in case, αν και ήταν καθαρότατο και δεν ξυνόταν ή κάτι τέτοιο. 

Έχω μια πρόταση από τις ξαδέρφες μου, αλλά επειδή ποτέ δεν ξέρεις...

 

 

 
 

 

 


Σάββατο, 8 Οκτωβρίου 2011

Γιατί ο Woody Allen είναι ο μεγαλύτερος καλλιτέχνης εν ζωή

Χτες εκτός από το δίπλωμα, είχα να πάρω και ακόμα μια μεγάλη χαρά, που την περίμενα 5 μήνες, το midnight in paris. Δεν περίμενα αυτό που είδα, γιατί το you will meet a tall dark stranger, αν και πιστό στους διαλόγους allen και στο κοφτερό χιούμορ, δεν ήταν δα και τίποτα που δεν είχαμε ξαναδεί. Το midnight in paris είναι μια ταινία όμως από τον "καλό" woody allen, όχι τον woody allen "ας κάνουμε μία ακόμα ταινία"- που και αυτές ακόμα είναι απολαυστικές. 

Λένε ότι ο woody ή που θα σου αρέσει ή που δεν θα σου αρέσει καθόλου. Εγώ πάλι θα πω ότι ο woody είτε που θα σου αρέσει είτε που δεν έχεις καθόλου χιούμορ και εξυπνάδα. 

Οκ, το παραδέχομαι, δεν τον θεωρώ κανένα συγκλονιστικό σκηνοθέτη, από την άποψη ότι η κάμερα του είναι ικανοποιητική, δεν κάνει όμως παπάδες. Αλλά ποιος χέστηκε για την εικόνα, όταν υπάρχουν αυτά τα σενάρια και οι διάλογοι; Είναι σαν διαβάζεις ένα βιβλίο, μόνο που στο κάνει ακόμα πιο εύκολο, σου το βάζει στη μεγάλη οθόνη, με ηθοποιούς που ακόμα και μέτριοι να είναι, αποδίδουν τα μάλα στις ταινίες του. 

Λόγω διαστροφής του επαγγέλματος δε,  είναι ένας από τους καλύτερους ψυχολόγους. Προσοχή, δεν λέω ψυχοθεραπευτής. Δεν ξέρω αν μετά από 30 χρόνια ψυχανάλυση είναι σε θέση ο καθένας να γνωρίζει τόσα πολλά για την ανθρώπινη ψυχοσύνθεση και συμπεριφορά. Όλοι οι χαρακτήρες των ταινιών του, ακόμα και ο πιο δευτεραγωνιστής αναλύονται σε βάθος.

Φακ ιτ, δεν είμαι καν ικανή, δεν βρίσκω καν τα λόγια να περιγράψω το φαινόμενο woody allen. Αν εξαιρέσεις τον oscar wilde, ποτέ δεν ήμουν τόσο φανατική με κάποιον καλλιτέχνη. Συγγραφέα, σκηνοθέτη, φιλόσοφο, ψυχολόγο, you name it. Είναι καλλιτέχνης. Θα άλλαζα ακόμα και φύλλο για να είχα το ταλέντο του.

Και μην ακούσω καμιά ανοησία για την προσωπική του ζωή...

Παρασκευή, 7 Οκτωβρίου 2011

Η ανάγκη για πολυτέλεια είναι άλλη μια δικαιολογία για τη μίζερη ζωή μας

Ας ξεκινήσουμε σήμερα μ' ένα χαρμόσυνο fact. Πήρα το δίπλωμα οδήγησης. Αν πεις "και σιγά", πάει να πει ότι δεν είσαι αρκετά παλιός αναγνώστης αυτού του blog, ούτε φίλος μου, είσαι ένας άγνωστος, τι κάνεις άγνωστε εδώ πέρα; Η εξέταση του διπλώματος οδήγησης ήταν ένα από τα μεγαλύτερα ψυχικά τραύματα που είχα ποτέ στη ζωή μου. Δεν ήμουν ποτέ ιδιαιτέρως φαν της άμεσης εξέτασης και ευτυχώς δεν χρειάστηκε αρκετές φορές στη ζωή μου να δώσω προφορικά- για να μην πω ότι εκτός του lower, δεν χρειάστηκε ποτέ. Όταν λοιπόν έδινα για πρώτη φορά δίπλωμα πριν 4-5 χρόνια, την πρώτη φορά δεν κατέβασα το χειρόφρενο από το άγχος. Αν νομίζετε ότι μετά από 20 μαθήματα είναι πιθανό να ξεχάσεις να κατεβάσεις το χειρόφρενο σε φυσιολογικές συνθήκες είστε ένα κοσμητικό επίθετο. Με κόψανε λοιπόν. Ξανάδωσα και με έκοψαν τελευταία στιγμή επειδή πάτησα την άκρη ενός πεζοδρομίου. Για την ακρίβεια μου είπαν "Ωραία σταματήστε εδώ", "Ή αν θέλετε αφήστε μας εκεί που σας πήραμε". Δηλαδή έπρεπε απλά να στρίψω. Λέω, οκ, θα σας αφήσω εκεί που σας πήρα. Και πάτησα το γαμημένο πεζοδρόμιο. Το οποίο ήταν ορθή γωνία. Το οποίο είχα ξαναπατήσει τη μοναδική φορά που ήμουν σ' αυτό το γαμημένο αδιέξοδο δρόμο- τι δρόμος, ούτε καν άσφαλτος δεν ήταν, μιλάμε για μια γαμημένη εσοχή του κανονικού δρόμου- και ο δάσκαλος δεν έκρινε ότι έπρεπε να με ξαναπάει και να μου μάθει να μην το πατάω. Τέλος πάντων τα μουνιά της λάσπης με ξανακόβουν. Και κάνω να το ξεπεράσω 4-5 χρόνια. Μα τη μπαναγία μέχρι πέρσι τον Σεπτέμβριο μόνο και που σκεφτόμουν να πάω να δώσω για δίπλωμα με έλουζε κρύος ιδρώτας και με έπιαναν ψυχοσωματικά. Δεν ξέρω γιατί. Φέτος το καλοκαίρι λέω δεν πάει άλλο, θα πάω. Εννοείται ότι αντί να σε υποχρεώνουν π.χ. σε 20 υποχρεωτικά επαναληπτικά μαθήματα, πράγμα το οποίο είναι λογικό, μετά το πέρας των τριών χρόνων πρέπει να τα ξανακάνεις όλα από την αρχή. Που σημαίνει ότι πρέπει να ξαναδώσεις γύρω στα 700 ευρώ συν-πλην. Συν 250 ευρώ αν θέλεις να το πάρεις, if you know what i mean. (εγώ δεν λάδωσα, έκανα κάτι καλύτερο) Οκ, να μην τα πολυλογούμε, που το κάναμε ήδη, την τετάρτη το βράδυ μέχρι και πριν να δώσω χτες το μεσημέρι πλάνταζα κατά διαστήματα στο κλάμα λες και πέθανε κανείς. Η ζώνη του λυκόφωτος. Παρόλ' αυτά πήγα, έδωσα με ψυχραιμία και το πήρα- Ή ΑΥΤΟ ΘΑ ΛΕΩ ΑΜΑ ΜΕ ΡΩΤΑΝΕ. Τώρα μένουν 20 μέρες μέχρι να βγω και να οργώσω τους δρόμους σαν ένας ακόμη δημόσιος κίνδυνος. 

Το άλλο δεν θέλω να το συζητήσω. Δηλαδή οκ, ας πούμε ότι είμαι αρκετά ρομαντική ακόμα, και εγώ και το ζώον ο αδερφός μου, που σήμερα επιχειρήσαμε να κάνουμε ακόμα μια συζήτηση στον μπαμπά μας ότι ο τρόπος αυτοκτονίας του είναι κάπως ενοχλητικός και ότι ή τέλος πάντων να αυτοκτονήσει να το πάρουμε απόφαση ή να σταματήσει να πίνει ένα μπουκάλι ουίσκι την ημέρα και να καπνίζει 3 πακέτα τσιγάρα. Σαν άνθρωπος και άρα εγωιστικό ον, κατέληξα πως μάλλον θα καταλήξω και εγώ έτσι, αφού τον κατηγορώ για το ίδιο πράγμα που κάνω και εγώ, ότι δηλαδή δεν έχω στόχους στη ζωή μου, αφού άλλωστε έτσι και αλλιώς είμαι η κόρη του πατέρα μου. Ελπίζω τουλάχιστον να είμαι αρκετά έξυπνη για να μην κάνω παιδιά να μου τη λένε μετά από 40 χρόνια, χεχ. 

Awkward. 

Κυριακή, 2 Οκτωβρίου 2011

Οι πυγμαίοι των rave party

Αν και άκουσα θετικά σχόλια για το προηγούμενο πράσινο, να πω την αλήθεια εμένα με κούρασε κάπως, οπότε τσάκω αυτά τα cliffs, που θα μπορούσαν να είναι και των Moher, μπορεί και όχι, και άκου μια ιστορία.

Μια φορά και ένα καιρό, κάπου μεταξύ 1977-1981, γεννήθηκε μια νέα φυλή ανδρών, ξακουστή εις τις επόμενες γενιές ως οι "πυγμαίοι των rave party".

Οι άνθρωποι αυτοί ήταν κάτω απο 1.80, που οκ, κακά τα ψέματα, πυγμαίους δεν τους λες, αλλά όταν όλοι οι υπόλοιποι κανονικοί άντρες είναι πιο ψηλοί, αυτοί φαινόντουσαν σαν τάπες.

Επειδή τίποτα άλλο δεν φαινόταν πάνω τους ωραίο, γιατί ήταν κοντοί, οι πυγμαίοι των rave party αποφάσισαν στην 14 συνδιάσκεψη του decadance ότι θα φοράνε μόνο t-shirts και hoodies. Μόνο αρκετά χρόνια αργότερα, στην 25η συνδιάσκεψη του bios αποφάσισαν πως απο δω και πέρα, δεν θα φοράνε απλα t-shirt, αλλα t-shirt με αποφθέγματα ή cool φράσεις και εικόνες, που ήταν σπάνια και τα έβρισκαν μόνο σε πολιτείες που ήταν τουλάχιστον 20 μέρες μακριά με τα πόδια. Κάπου στην 32η συνδιάσκεψη του six dogs, μαζι με την αλλαγή ονομασίας τους, βγήκε η απόφαση πως είναι καταπληκτική ιδέα τελικά να αγοράζουν αυτα τα μπλουζάκια ένα φανταστικομμυριο χίπιτι χοπς (νόμισμα των πυγμαίων του rave party), αλλα να λενε πως τα αγόρασαν απο τον τοπικό πλανωδιο νανο, προς μερικά μόνο χίπιτι χοπς.

Οι πυγμαίοι των rave party ήταν μια πολύ χαρούμενη φυλή και της άρεσε να διασκεδάζει στα τοπικά πανηγύρια, όλη σχεδόν την ημέρα. Κανένας ποτέ δεν κατάλαβε πως καταφέρνουν να βγάζουν χίπιτι χοπς για να ζουν, αφού αυτοί οι άνθρωποι φαινόταν πως όλη μέρα χόρευαν και διασκέδαζαν. Φήμες λένε πως ο μεγαλύτερος πληθυσμός των π.r.p. προέρχονταν από πλούσιους γονείς, οπότε είχαν έτοιμα χίπιτι χοπς για να ξοδεύουν σε μπλουζάκια και φαγητό.

Στην αρχή τρέφονταν κυρίως με χαρτί, αλλά όσο τα χρόνια περνούσαν οι περισσότεροι άρχισαν ή να προσέχουν τη διατροφή τους και να τρώνε κανονικό φαγητό. Επειδή οι πυγμαίοι των rave party ήταν μια πολύ ιδιόμορφη φυλή έκαναν σχέση μόνο με γυναίκες που είχαν προσαρμοστεί στα συγκεκριμένα δεδομένα. Δεν υπήρχε φυλή με πυγμαίες των rave party, πρώτον γιατί το συνηθισμένο των γυναικών είναι να είναι κάτω του 1.70 έτσι και αλλιώς, αλλά γιατί κυρίως κακά τα ψέματα, οι άντρες ξεκινούν μια κουλτούρα και οι γυναίκες απλά ακολουθούν γιατί κάπως πρέπει να κάνουν παιδιά και αυτές οι δόλιες. Οπότε θα τους αρέσει και η house άμα λάχει- άσχετο αυτό με τους πυγμαίους.

Αυτοί λοιπόν κάνανε σχέσεις μεταξύ τους και ξανα μεταξύ τους και μετά γινόντουσαν φίλοι, αλλά πριν είχαν κάνει σεξ, και μετά κάνανε σεξ με τους φίλους των φίλων τους, αλλά μετά βαριόντουσαν και μετά ερωτευόντουσαν και νόμιζαν ότι μπορούσαν να κάνουν κανονική σχέση, αλλά όχι, συνήθως.  Αυτό μάλλον γινόταν γιατί όταν αυτοί ήταν έφηβοι παιζόταν το beverly hills και νόμιζαν ότι έτσι είναι τα πράγματα, αλλά ΟΧΙ.

Θα μου πεις, ρε φλονσαβάρντου αφού το όλο ζήτημα είναι ότι κάνανε σεξ και μετά θέλαν κάποια άλλη και μετά κάποια άλλη και μετά κάποια τρίτη, τι μας τα ζαλίζεις τόση ώρα, αφού ξέρουμε ότι πάλι για γκόμενους λες, γιατί να μην είναι απλά τρομπαδούροι ή σιχαμένοι και πρέπει να είναι σώνει και ντε πυγμαίοι των rave party;

Δεν ξέρω, ένα βράδυ η ξαδέρφη μου μου έλεγε για ένα τύπο, που ήταν 30+- χρονών, οπότε "πως είναι δυνατόν μεγάλος άνθρωπος να λέει τέτοιες μαλακίες και να μην της εννοεί". Ένας τυπάκος τώρα, ένας μαλακάκος ολκής, που ούτε να μου το δει, που τον έχουμε εκθειάσει σε σούπερ γκόμενο, αλλά ας όψεται η λειψανδρία και η πολλή δουλεία- της ξαδέρφης μου, εγώ κάθομαι. Ένας του 1.70κάτι, δεν θα πω τίποτις άλλο. Οπότε δεν ξέρω πως μου βγήκε και γυρνάω και της λέω αυθόρμητα "έλα μωρέ, αυτοί οι πυγμαίοι των rave party όλοι ίδιοι είναι, το έχουν κάψει απ' τα πολλά ναρκωτικά".

Θέλω να καταγγείλω εδώ ότι τελευταία, όχι ότι εγώ έγινα ξαφνικά μια σοφή που δεν θα με ξανακοροιδέψει άνθρωπος, αλλά καλό είναι να μη με ρωτούν οι φίλες μου συμβουλές για γκόμενους, γιατί είμαι κάπως απόλυτη και κυνική και καθόλου ενθουσιώδης όπως θα έπρεπε. Όποτε μου λένε ιστορίες για γκόμενους, όπου ακούω πολλά κεράσια είμαι "εντάξει, οκ, μαλακίες, ο τύπος θέλει να σε πηδήξει και να φύγει" ή "δεν μπορεί να είναι σοβαρές οι τόσες αγάπες από την αρχή, κάποιο λάκο έχει η φάβα" (στο πρώτο έπεσα μέσα, στο δεύτερο ευτυχώς όχι), και όπου δεν βλέπω τον απαραίτητο ενθουσιασμό, κοινώς "he's just not that into her", το λέω ευθέως, ούτε καν πασπαλίζοντας το με ζάχαρη άχνη.

Όλα αυτά είναι φυσικά εξαιτίας των δικών μου αγχών, αλλά αυτή είναι μια ιστορία που θα τη συζητήσουμε μια άλλη φορά.

Α. Και τραγούδι που ακούω επί μία βδομάδα στο ριπίτ και βλέπω το τέλειο βίντεο κλιπ και νομίζω ότι είναι το καλύτερο τραγούδι όλων των εποχώνε και το έχω βάλει ήχο στο κινητό και τέτοια.