Πέμπτη, 19 Απριλίου 2012

Πολύ θανατικό

Άρχισε από το facebook, πριν 1-2 βδομάδες και τα έγκυρα articles που διαβάζουν οι φίλοι μου από το yahoo. Πρώτα πέθανε ένα νεαρό μοντέλο, μετά πέθανε η Ελένη Καλαμάρη, ύστερα πέθανε η Παπαγιαννίδου, μετά πέθανε ο Μητροπάνος. Δεν ξέρω αν ξεχνάω κανένα. Όλοι αυτοί γίνανε θέμα, ο καθένας για τον δικό του λόγο, αλλά δεν σταματώ να αναρωτιέμαι, γιατί καλά για τον Μητροπάνο, θέμα θα γινόταν και εξυπακούεται, αλλά για τους άλλους ανθρώπους θα έπαιρνε διαφορετικά τόση έκταση το θέμα; Φταίει η ενασχόληση μου με το ίντερνετ; Φταίει κάτι άλλο; 

Όσον αφορά το θέμα της Παπαγιαννίδου, επειδή έχω εκλάβει πολύ θυμό και βρισίδι από τους φίλους μου για του λόγου της. Προφανώς η κοπέλα δεν το έκανε επίτηδες. Ναι, ίσως παρέσυρε σε μία φιλοσοφία και άλλους ανθρώπους, ίσως έδωσε ψεύτικες ελπίδες, αλλά το ίδιο πράγμα κάνουν οι θρησκείες χρόνια τώρα και δεν βλέπω κανένα σεβαστό ποσό ανθρώπων να σταματούν να πιστεύουν. Από τις συνεντεύξεις της φαίνεται λίγο "ψ", ομολογουμένως. Θέλω να πω, αυτό που μου άρεσε πολύ από αυτά που έλεγε ήταν πως το άγχος παίζει καθοριστικό ρόλο σε μια νόσο όπως το aids. Πράγματι. Το έψαξα και πράγματι οροθετικοί, που είναι πάρα πολλά χρόνια οροθετικοί, με καλή διατροφή, άριστο τρόπο ζωής και μειωμένο άγχος, καταφέρνουν να ζουν χωρίς φάρμακα και χαμηλό ιικό φορτίο. Αυτό βέβαια μετά από χρόνια φαρμακευτική θεραπεία. Εγώ π.χ. αν κολλούσα ποτέ hiv, ξέρω ότι θα πέθαινα από το άγχος μου. Εδώ αρρωσταίνω από το άγχος μου, χωρίς να έχω τίποτα άλλο. Αλλά χαίρομαι να μαθαίνω ότι υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν και το κοντρολάρουν. 

Όσον αφορά τον καρκίνο. Όταν ο παππούς μου πέθαινε και εγώ ήμουν 11 χρονών, είχα ρωτήσει τον μπαμπά μου αν μπορεί κάποιος να θεραπευτεί από τον καρκίνο. Μου είπε πως κάποτε κάποιος είχε καρκίνο, αλλά και πολλά λεφτά, και αποφάσισε να πάει ένα ταξίδι με σκάφος με τον γιο του. Ταξίδευαν για πολύ καιρό και κάποια στιγμή που γύρισαν, ο άνθρωπος αυτός δεν είχε καρκίνο. Μου φαίνεται αδιανόητο ότι μου το είπε αυτό ο μπαμπάς μου, με τωρινά δεδομένα, αλλά πράγματι μου το είχε πει. Το αναφέρω για το ρομαντικό του θέματος, προφανώς ήταν η σκέψη του, ή η επιθυμία του, να πάρει δηλαδή τον πατέρα του σε ένα ταξίδι με την προσδοκία ότι θα γινόταν καλά. Δεν ξέρω αν μπορείς να νικήσεις τον καρκίνο, αν έχεις μηδενικό άγχος. 

Κάθε φορά που σκέφτομαι γι' αυτές τις δύο ασθένειες, δεν ξέρω ποια είναι η πιο σωστή στάση για να κρατήσει κανείς. Παίζω ένα παιχνίδι στο καινούργιο μου κινητό, άκου χαζή σκέψη τώρα. Είναι αυτή η σαχλαμάρα με τις μπίλιες που αν είναι το ίδιο χρώμα σπάνε, και ταυτόχρονα "κατεβαίνουν" όλο και πιο γρήγορα. Ακόμα και αν είμαι πάρα πολύ προσεκτική ώστε να ταιριάζω τα χρώματα στις μπίλιες, πολλές φορές το ταβάνι κατεβαίνει τόσο γρήγορα, που χάνω. Καμιά φορά που βλέπω ότι πρόκειται να χάσω και έχω κάνει πολλές πατάτες, αρχίσω να πατάω γρήγορα το κουμπάκι και όλως περιέργως βγαίνουν για κάποιο διάστημα τα σωστά χρώματα. Χάνω βέβαια, αλλά όχι αμέσως. Για κάποιο διάστημα δευτερολέπτων κερδίζω, χωρίς να κάνω απολύτως τίποτα από άποψη στρατηγικής. 

Τι θέλω να πω μ αυτή την ανόητη παραβολή; Άραγε είναι τόσο καταδικαστέο να αγνοήσεις την ασθένεια σου και να ζήσεις χωρίς φάρμακα, όσο είναι να ζήσεις (δυο βδομάδες, ένα μήνα, ένα εξάμηνο;) ή είναι καλύτερο να παλέψεις χάνοντας τα μαλλιά σου, έχοντας απίσχανση, ζαλάδες, εμετούς, για να πεθάνεις τις περισσότερες φορές λίγο αργότερα και με μεγαλύτερη ταλαιπωρία; Επουδενί δεν υποστηρίζω την Παπαγιαννίδου, ούτε τον τρόπο που αντιμετώπισε την ασθένεια της, άλλωστε απ' όσο διάβασα η φαρμακοθεραπεία για έναν οροθετικό είναι μεν ενοχλητική κάποιες φορές, αλλά μέχρι εκεί. Απλά εκείνη περιέγραψε άθλιες καταστάσεις υπό το κράτος των φαρμάκων. Άραγε να φταίνε τα παλιά φάρμακα; Να φταίει ο οργανισμός της; Ποιος ξέρει. Πήρε όντως πολλούς στο λαιμό της, ή ήταν μια συνειδητή επιλογή κάποιων για ζωή χωρίς φαρμακοθεραπεία, όσο αντέξουν; (ναι, ξέρω τις αρλούμπες που έλεγε για το ότι δεν υπάρχει ο hiv και ότι δεν ξέρουμε αν είναι αυτός που προκαλεί το aids, μπλα μπλα, δεν πρόκειται να κάτσω να δώσω βάση σε σχιζοφρενικά παραληρήματα)

Αυτά. 

9 σχόλια:

kathysteras είπε...

Αυτά τα θανατικά γιατί κάθε πάσχα ρε παιδί μου; Εμπνέει η εποχή; Φταίνε οι εξορμήσεις των εκδρομέων; Ξεκινάνε χθες εκεί κάτι μεγάλοι κλασικοί μίζεροι και πέθανε ο ένας και πέθανε η άλλη και τον έναν τον έκοψε η κολώνα στα δύο και την άλλη την έκανε χαλκομανία και πάρε έξτρα δόσεις λύπης και περισυλλογισμού δευτερολέπτων.

Άσε με ρε πούστη εγώ είμαι νέος και έχω ψυχή δεν θα το ξεχάσω σε λίγο, δεν θέλω να μάθω χέστηκα ποιός άγνωστος πέθανε. Μα τι σκατά έχουν κάποιο πρόβλημα; Θέλουν να νοιώσουν κάτι; Η σεξουαλική τους ζωή δεν τους συγκινεί πλέον; Θέλουν απλά να δείξουν ότι νοιάζονται; Τότε πως τον λένε ρε μαλάκα τον κομμένο στα δύο; Ούτε το όνομα του δεν ξέρεις. Κουτσομπόλη, ε κουτσομπόλη.

Τρυποκάρυδος είπε...

Πες τα! Όχι εσύ Φλονς, ο Κάθυ. Την αλλη που λες εσύ ούτε που την ξέρω ούτε που με νοιάζει

provato είπε...

οκ θέλω να κάνω σεξάκι με τον μικρό φιλόσοφο μέσα σου ΤΩΡΑ

τσίμπα ένα κουπονάκι

Michael Foukarakis είπε...

Πολλοι το παλευουν. Εχουν πεισμα, θεληση, παιδια, υποστηριξη, δοτες οργανων, κορυφαια φαρμακα, λεφτα, ξερωγω τι διαολο εχουν. Ειναι φανταζομαι πιο ευκολο για πραγματα οπως ο HIV, που δεν ειναι πλεον θανατικη καταδικη. Που να ξερω.

Για αλλους παντως σιγουρα ειναι καλυτερα να ζησουν για οσο λιγο, διαυγεις, περπατωντας, χωρις να αδειαζουν τα περιεχομενα του στομαχιου τους (τπτ δηλαδη) καθε τρεις, στο σπιτι τους ή της γκομενας/γκομενου τους. Μπορει να μη μου πολυαρεσει αλλα εχω δει κ' αρκετους παλευοντας να αλλαζουν, να χανονται, να αποσυντιθενται.

Ρε τι συζηταμε τωρα. Υποφερουν και οι μεν και οι δε. Καταδικαστεο το πως θα το κανει ο καθενας; Επιλογη του και μαγκια του. Το να λεει κανεις αρλουμπες ειναι συναρτηση της μαλακιας που τον δερνει, οχι της στασης ζωης του. Θα αλλαζε κατι αν καποιος επειθε την Παπαγιαννιδου για τη φυση του HIV, εκτος απο το να τη ριξει στη καταθλιψη; Μας πειραζει που ο αλλος ειναι ηλιθιος και χαρουμενος;

Δυο χιλιαδες δωδεκα κι ακομα να δειξουμε λιγη κατανοηση, ανεκτικοτητα, σεβασμο ρε μαλακα μου..

Flonsavardu είπε...

καθούλι είναι όντως κάθε πάσχα; δεν το είχα προσέξει. μα τι σου κάνουν ρε παιδί μου. δεν σε αφήνουν να χαρείς ήμερα τα νιάτα σου και την ομορφιά σου.

τρυποκάρυδε ο κάθυ γεννήθηκε για να λέει μόνο σοφίες. είναι ευχή και κατάρα μαζί.

προβατούκο ναιιι, γιες γιες, κουπόνι για πνευματικό σεξ, δατς αμ τοκιν αμπάουτ. :)

μιχάλη όπως έλεγα και σήμερα σ ένα γνωστό μου, ο κόσμος αδυνατεί να είναι μετριοπαθής σε οτιδήποτε. επικρατεί πολύ θυμός, ακόμα και για πράγματα που δεν μας αφορούν. έτσι απλά για να πούμε κάτι.

ephee είπε...

"Έτσι απλά για να πούμε κάτι".. Ναι αυτό!

Μικρός Μπετόβεν είπε...

Πέθανε ο Μητροπάνος. Ο,τι και να έγραφες απο καρδίας θα μου άρεσε.

Αυτή ή Αυτός; Vo2 είπε...

Πες μου πώς.. όχι, πες μου πώς και δεν έχω μπει στο μπλογκ σου από τότε που ξανά έφτιαξα το δικό μας; Ντροπή και αίσχος μαζί! Φτου μου..
Είσαι καλά καμάρι;

Flonsavardu είπε...

καλά είμαι, προσπαθώ εδώ στον αγώνα και στην βιοπάλη :p (ούτε καν, άνεργη και μίζερη)