Πέμπτη, 29 Μαρτίου 2012

Ω θεοί, ακούσατε.

Λοιπόν δεν ξέρω από που να ξεκινήσω σήμερα.

Έχει βγει μια γαμημένη προκήρυξη, που σιγά μη με πάρουνε, αλλά εγώ το καθήκον μου πρέπει να το κάνω και να τα καταθέσω τα χαρτιά μου. Και θέλει της παναγιάς τα μάτια να προσκομίσεις, πιστοποιητικό μόνιμης κατοικίας, πιστοποιητικό οικογενειακής κατάστασης, πιστοποιητικό ότι είσαι άνθρωπος και τέτοια. 

Μέχρι χτες το μεσημέρι ήμουν πολύ ενθουσιασμένη, γιατί όλα πήγαιναν κατ' ευχήν. Ούτε πολύ κίνηση στο δημαρχείο- αν και έχουν 3 διαφορετικές θέσεις για να βάζουν σφραγίδες, λες και άμα τις έβαζε ένας δεν γινόταν, θα πιανόταν το χεράκι του μωρέ, α ρε πλατεία κλαυθμώνος που τους χρειάζεται- και όλα τα υπόλοιπα τα είχα μαζέψει. Φτάνει και τέλος η ώρα για το πιστοποιητικό μόνιμης κατοικίας. Στο δημαρχείο δεν έβγαζαν-κακώς. Πάω στη δημοτική αστυνομία, μου λέει δεν μπορούμε να σας βγάλουμε εδώ, γιατί εκεί που μένετε είναι η άλλη δημοτική αστυνομία- γιατί είναι ΤΟΣΟΣ μεγάλος ο πειραιάς, που του κέντρου δεν μας κάνει για όλο, πρέπει να έχουμε και παραρτήματα αλλού. Πρέπει να έχετε τη φορολογική δήλωση- εγώ νόμιζα το ε9, τελικά θέλουν το ε1- και ένα λογαριασμό ΔΕΗ. Nice. 

Πάω σήμερα- γιατί χτες δεν προλάβαινα- στη δημοτική αστυνομία της περιοχής μου λοιπόν (10 ολόκληρα τετράγωνα από την άλλη, 10' απόσταση από την άλλη) και μπαίνω μέσα, κανένας. Δηλαδή σχεδόν κανένας, ήταν εκεί δύο καρακάξες και λέγανε πως κάτι κάνουνε. Ζητάω αυτό που είναι να ζητήσω, μου λένε τα χαρτιά τα έχετε καταθέσει; Λέω "πρέπει να καταθέσω χαρτιά;". Μου λέει "ναι, πρώτα καταθέτετε τα χαρτιά και την επόμενη μέρα βγαίνει". Λέω, μάλιστα. Τα χαρτιά τα έχω... Μου λέει, τι έχετε; Θέλουμε τη φορολογική δήλωση του 2010 και του 2011. Λέω έχω του '11 (δεν την είχα, είχα το ε9, αλλά ντάξει). Όπως και να έχει, άκρη δεν βγάζω, παίρνω τηλέφωνο τη μαμά μου- γιατί είμαι τόσο μαμόθρεφτο. Και στέλνει να με βοηθήσει μια συνάδελφο της, που τελικά μαζί με τη συνάδελφο βγάλαμε άκρη ότι: Πρέπει να δηλώσω μόνιμη κατοικία εκεί που μένει ο πατέρας μου. Δηλαδή αν ο πατέρας μου έμενε στην κωλοπετινίτσα, εγώ εκεί θα έπρεπε να δηλώσω μόνιμη κατοικία, ακόμα και αν εγώ μένω στον Πειραιά με τη μαμά μου. Πρέπει να δηλώσω στην άλλη δημοτική αστυνομία- εκείνη που ήμουν χτες- γιατί εκεί κοντά μένει ο μπαμπάς μου. Πρέπει να έχω και τα δύο τελευταία ε1. Δεν προλάβαινα φυσικά εγώ να κάνω τίποτα απ' όλα αυτά και ο λόγος ήταν ότι ο μπαμπάς μου πιο εύκολα θα μου έδινε 500 ευρώ, παρά να μπει στη διαδικασία να μου δώσει τα ε1 (ντάξει, μου τα έστειλε στις 2 η ώρα με μέηλ, αλλά όπως έμαθα εξυπηρετούν μέχρι τις 2). 

Οπότε αν πάω αύριο και είναι εκεί ο διευθυντής και τον παρακαλέσω αρκετά, μπορεί να μου δώσουν το πιστοποιητικό μόνιμης κατοικίας αυθημερόν. Αμέ. Εγώ αύριο έχω άλλες δουλειές βέβαια, αλλά εντάξει, δεν τρέχει. Να δούμε τι θα γίνει.

Και μέσα στ' άλλα είχα και την αγωνία για το αν θα δουλεύουν αύριο τα ταχυδρομεία, να μην πάει ο κόπος τσάμπα- μόνο συστημένα μπορώ να τα στείλω τα χαρτιά. Πάω λοιπόν εδώ στο παράρτημα της Ζέας και τους ρωτάω αν θα δουλεύουν αύριο- είχα να πάρω και κάτι γυαλιά που είχα παραγγείλει. Μου λένε ναι, γιατί τι είναι αύριο; Λέω, ξέρω γω, μ' αυτό που έγινε, μήπως σας δώσουν καμιά μέρα χάριτος. (το αυτό που έγινε, είναι ότι στο κεντρικό ταχυδρομείο μπήκε ένας υπάλληλος και σκότωσε μια άλλη υπάλληλο, προφανώς έγκλημα πάθους). Μου είπε ότι αν δεν σκοτώσουν και αυτήν, ναι, θα δουλεύουν. 

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, αύριο έχω ραντεβού με την καθηγήτρια της πτυχιακής μου και τις άλλες που έχω πτυχιακή- που μας δίνει ραντεβού σε κάθε έκλειψη και έχω χάσει τα 2 τελευταία που αφορούσαν μόνο εμένα- και υποτίθεται τώρα έπρεπε να έχω έτοιμα κάτι αρχεία spss, που δεν τα έχω και ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΝΑ ΤΑ ΚΑΝΩ. 

Η ώρα είναι 3:15 και στις 6 πρέπει να είμαι στο αιγινήτειο για ένα σεμινάριο, που τελειώνει στις 10. Στις 10 η ώρα θα έρθει η μία από αυτές που έχουμε πτυχιακή, από εκεί, για να πάρει το φλασάκι με τα αρχεία. 

Hurray!

Hurray!

Hurray!

Τετάρτη, 21 Μαρτίου 2012

Παίξε, μπορείς

Γενικά δεν λαμβάνω παράπονα που δεν γράφω, οπότε μάλλον χεσμένη και με έχετε, παρόλ' αυτά, η Ephee μου έστειλε πρόσκληση από αυτό της το blog  (τσεκάρετε και τα υπόλοιπα μπλογκς της) και θέλω να απαντήσω, αφού δεν έχω τίποτα άλλο να γράψω. 

Δηλαδή δεν συμβαίνει τίποτα το συγκλονιστικό, άνεργη είμαι, βαριέμαι που ζω, λέω να αρχίσω κολυμβητήριο, αυτά. 

Οι ερωτήσεις του παίγνιου και οι απαντήσεις μου:

1. Διαβάζετε; Τι είδους βιβλία;
Διαβάζω, όχι τόσο συχνά όσο όταν ήμουν παιδί και μέχρι την ενηλικίωση (που διάβαζα πολύ και τα πάντα, για να μην διαβάζω για το σχολείο), αλλά διαβάζω. Κυρίως μυθιστορήματα. Τώρα διαβάζω το "ο γούντυ άλλεν, για τον γούντυ άλλεν", εξού και το φόντο τελευταία, και βλέπω παράλληλα όλες τις ταινίες που δεν είχα δει.
2. Έχετε λογαριασμό facebook;
Έχω, αμέ. Και όταν είμαι στον υπολογιστή, είμαι και συνέχεια μέσα, αλλά όχι συνέχεια στη σελίδα του φέις μπουκ- αυτό που λένε τα παιδάκια ότι "περνάω 5 ώρες" στο φέις μπουκ, ποτέ δεν το κατάλαβα. Και τι κάνουν δηλαδή;
3. Έχετε αυτοκίνητο;
Δεν έχω εγώ, έχει ο πατέρας, οπότε έχω κ εγώ.
4. Έχετε smartphone;
Έχω smartphone, το οποίο είναι η προέκταση του χεριού μου. Ο καρκίνος δεν ξέρω πότε θα μου χτυπήσει την πόρτα.
5. Πόσο συχνά τρώτε όσπρια και ψάρι;
Όσπρια τρώω όσο πιο συχνά μπορώ, είναι αγαπημένο είδος φαγητού. Το ψάρι το σιχαίνομαι, αλλά τα τελευταία χρόνια έχω απαλλαγεί γιατί έχω πάθει δύο αλλεργικά σοκ τις φορές που έφαγα ψάρι- με φαγγρί και με μπακαλιάρο. Δεν έχω ιδέα γιατί, παλιά έτρωγα αναγκαστικά πολύ ψάρι στις διακοπές.
6. Πιστεύετε πως η παιδεία μας είναι επαρκής;
Όχι. Κυρίως πιστεύω όμως ότι οι καθηγητές μας δεν είναι επαρκείς- εγώ ήμουν αρκετά τυχερή ωστόσο.
7. Πιστεύετε στο θεό;
Από τότε που σταμάτησα να πιστεύω στον θεό, βρήκα την υγειά μου!
8. Πόσο συχνά περπατάτε;
Δεν θα βγω συχνά να περπατήσω επί τούτου- εκτός και αν έχει καλό καιρό, όπως αυτόν που έχει τώρα δηλαδή- αλλά θα περπατήσω άνετα μια τεράστια απόσταση έτσι για την πλάκα μου, γιατί βαριέμαι π.χ. να περιμένω το λεωφορείο.
9. Από που ενημερώνεστε;
Από το ίντερνετ.
10. Πόσο καιρό ασχολείστε με το διαδίκτυο.
Σε καθημερινή βάση ασχολούμαι από το πρώτο έτος. Περιστασιακά, από πρώτη γυμνασίου; Κάπου εκεί. Μιλούσα στο τσατ με γκομενάκια. Έχω μια πολύ ωραία σχετική ιστορία. Μιλούσα με ένα αγόρι όλο το καλοκαίρι καθημερινά. Στο τέλος ντρεπόμουν να τον γνωρίσω, γιατί φοβόμουν ότι μπορεί να μην είναι και ωραίος. Τελικά έβαλα μια φίλη μου να τον γνωρίσει. Ήταν ΚΟΥΚΛΟΣ. Σκατά. 

Δεν έχω και πολλές επαφές με μπλόγκερς τελευταία, και ο κάθυ και η αμάλθεια νομίζω θα βαριούνται να γράψουν, αλλά στην εξαιρετική περίπτωση που δεν βαριούνται, ορίστε οι ερωτήσεις μου (βαριούνται, μην ελπίζετε) Όποιος άλλος θέλει, απαντάει εννοείται:

1. Πότε ήταν το πρώτο βιβλίο που διαβάσατε και ποιο ήταν αυτό;
2. Πότε ήταν η πρώτη ταινία που είδατε και ποια ήταν αυτή;
3. Σε ποια ηλικία ερωτευτήκατε πρώτη φορά και πόσες φορές έχετε ερωτευτεί συνολικά στη ζωή σας;
4. Ποιο είναι το πιο δύσκολο φαγητό που ξέρετε να φτιάχνετε;
5. Ποια είναι η πιο ντροπιαστική ιστορία που έχετε σχετικά με το χέσιμο.
6. Με ποιον κινηματογραφικό αστέρα/τραγουδιστή/διάσημο γενικά, είχατε ερωτικές φαντασιώσεις;
7. Ποια ήταν η στιγμή εκείνη στη ζωή σας που θυμάστε να νιώσατε πραγματικά ευτυχισμένος/η, απαλλαγμένος/η από κάθε φόβο για το μέλλον;
8. Όταν κλαίτε, κάνετε θόρυβο;
9. Ποια, κατά τη γνώμη σας, είναι η ύψιστη μορφή προδοσίας;
10. Ποιο ήταν το αγαπημένο σας μάθημα στο δημοτικό;

Τώρα διαβάζω αυτό και είναι αρκετά γλυκούλι, οπότε το γράφω άμα θέτε να το διαβάσετε και εσείς. 


Αυτά.