Πέμπτη, 19 Απριλίου 2012

Πολύ θανατικό

Άρχισε από το facebook, πριν 1-2 βδομάδες και τα έγκυρα articles που διαβάζουν οι φίλοι μου από το yahoo. Πρώτα πέθανε ένα νεαρό μοντέλο, μετά πέθανε η Ελένη Καλαμάρη, ύστερα πέθανε η Παπαγιαννίδου, μετά πέθανε ο Μητροπάνος. Δεν ξέρω αν ξεχνάω κανένα. Όλοι αυτοί γίνανε θέμα, ο καθένας για τον δικό του λόγο, αλλά δεν σταματώ να αναρωτιέμαι, γιατί καλά για τον Μητροπάνο, θέμα θα γινόταν και εξυπακούεται, αλλά για τους άλλους ανθρώπους θα έπαιρνε διαφορετικά τόση έκταση το θέμα; Φταίει η ενασχόληση μου με το ίντερνετ; Φταίει κάτι άλλο; 

Όσον αφορά το θέμα της Παπαγιαννίδου, επειδή έχω εκλάβει πολύ θυμό και βρισίδι από τους φίλους μου για του λόγου της. Προφανώς η κοπέλα δεν το έκανε επίτηδες. Ναι, ίσως παρέσυρε σε μία φιλοσοφία και άλλους ανθρώπους, ίσως έδωσε ψεύτικες ελπίδες, αλλά το ίδιο πράγμα κάνουν οι θρησκείες χρόνια τώρα και δεν βλέπω κανένα σεβαστό ποσό ανθρώπων να σταματούν να πιστεύουν. Από τις συνεντεύξεις της φαίνεται λίγο "ψ", ομολογουμένως. Θέλω να πω, αυτό που μου άρεσε πολύ από αυτά που έλεγε ήταν πως το άγχος παίζει καθοριστικό ρόλο σε μια νόσο όπως το aids. Πράγματι. Το έψαξα και πράγματι οροθετικοί, που είναι πάρα πολλά χρόνια οροθετικοί, με καλή διατροφή, άριστο τρόπο ζωής και μειωμένο άγχος, καταφέρνουν να ζουν χωρίς φάρμακα και χαμηλό ιικό φορτίο. Αυτό βέβαια μετά από χρόνια φαρμακευτική θεραπεία. Εγώ π.χ. αν κολλούσα ποτέ hiv, ξέρω ότι θα πέθαινα από το άγχος μου. Εδώ αρρωσταίνω από το άγχος μου, χωρίς να έχω τίποτα άλλο. Αλλά χαίρομαι να μαθαίνω ότι υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν και το κοντρολάρουν. 

Όσον αφορά τον καρκίνο. Όταν ο παππούς μου πέθαινε και εγώ ήμουν 11 χρονών, είχα ρωτήσει τον μπαμπά μου αν μπορεί κάποιος να θεραπευτεί από τον καρκίνο. Μου είπε πως κάποτε κάποιος είχε καρκίνο, αλλά και πολλά λεφτά, και αποφάσισε να πάει ένα ταξίδι με σκάφος με τον γιο του. Ταξίδευαν για πολύ καιρό και κάποια στιγμή που γύρισαν, ο άνθρωπος αυτός δεν είχε καρκίνο. Μου φαίνεται αδιανόητο ότι μου το είπε αυτό ο μπαμπάς μου, με τωρινά δεδομένα, αλλά πράγματι μου το είχε πει. Το αναφέρω για το ρομαντικό του θέματος, προφανώς ήταν η σκέψη του, ή η επιθυμία του, να πάρει δηλαδή τον πατέρα του σε ένα ταξίδι με την προσδοκία ότι θα γινόταν καλά. Δεν ξέρω αν μπορείς να νικήσεις τον καρκίνο, αν έχεις μηδενικό άγχος. 

Κάθε φορά που σκέφτομαι γι' αυτές τις δύο ασθένειες, δεν ξέρω ποια είναι η πιο σωστή στάση για να κρατήσει κανείς. Παίζω ένα παιχνίδι στο καινούργιο μου κινητό, άκου χαζή σκέψη τώρα. Είναι αυτή η σαχλαμάρα με τις μπίλιες που αν είναι το ίδιο χρώμα σπάνε, και ταυτόχρονα "κατεβαίνουν" όλο και πιο γρήγορα. Ακόμα και αν είμαι πάρα πολύ προσεκτική ώστε να ταιριάζω τα χρώματα στις μπίλιες, πολλές φορές το ταβάνι κατεβαίνει τόσο γρήγορα, που χάνω. Καμιά φορά που βλέπω ότι πρόκειται να χάσω και έχω κάνει πολλές πατάτες, αρχίσω να πατάω γρήγορα το κουμπάκι και όλως περιέργως βγαίνουν για κάποιο διάστημα τα σωστά χρώματα. Χάνω βέβαια, αλλά όχι αμέσως. Για κάποιο διάστημα δευτερολέπτων κερδίζω, χωρίς να κάνω απολύτως τίποτα από άποψη στρατηγικής. 

Τι θέλω να πω μ αυτή την ανόητη παραβολή; Άραγε είναι τόσο καταδικαστέο να αγνοήσεις την ασθένεια σου και να ζήσεις χωρίς φάρμακα, όσο είναι να ζήσεις (δυο βδομάδες, ένα μήνα, ένα εξάμηνο;) ή είναι καλύτερο να παλέψεις χάνοντας τα μαλλιά σου, έχοντας απίσχανση, ζαλάδες, εμετούς, για να πεθάνεις τις περισσότερες φορές λίγο αργότερα και με μεγαλύτερη ταλαιπωρία; Επουδενί δεν υποστηρίζω την Παπαγιαννίδου, ούτε τον τρόπο που αντιμετώπισε την ασθένεια της, άλλωστε απ' όσο διάβασα η φαρμακοθεραπεία για έναν οροθετικό είναι μεν ενοχλητική κάποιες φορές, αλλά μέχρι εκεί. Απλά εκείνη περιέγραψε άθλιες καταστάσεις υπό το κράτος των φαρμάκων. Άραγε να φταίνε τα παλιά φάρμακα; Να φταίει ο οργανισμός της; Ποιος ξέρει. Πήρε όντως πολλούς στο λαιμό της, ή ήταν μια συνειδητή επιλογή κάποιων για ζωή χωρίς φαρμακοθεραπεία, όσο αντέξουν; (ναι, ξέρω τις αρλούμπες που έλεγε για το ότι δεν υπάρχει ο hiv και ότι δεν ξέρουμε αν είναι αυτός που προκαλεί το aids, μπλα μπλα, δεν πρόκειται να κάτσω να δώσω βάση σε σχιζοφρενικά παραληρήματα)

Αυτά. 

Κυριακή, 1 Απριλίου 2012

Mega photo post from comicdom 2012

Ξεκινήσαμε σάββατο πρωί με τον tipotastasovara, να πάμε στην έκθεση που διοργανώνει η comicdom (μέχρι και Κυριακή 1/4). Εγώ είχα ενθουσιαστεί, γιατί θα ήταν και ο Manara και θα υπέγραφε... Κούνια που με κούναγε. 

Kάναμε κύκλους και ώρα να το βρούμε, σαν τα μόγγολα. Φτάσαμε κατά τη μιάμιση, το Q&A του Manara είχε ξεκινήσει και δεν άφηναν να μπούμε. Όσον αφορά τον Manara, να τελειώσουμε κάπου εδώ: Δεν περίμενα 5 ώρες για να μου υπογράψει το comic που αγόρασα εκεί. Μία ώρα περιμέναμε και μετά βαρεθήκαμε και "πεταχτήκαμε" ως τον άγιο δημήτρη να γεμίσουμε την κοιλάρα μας με taco bell- ναι, ξέρω, πόσο κοιλιόδουλος και παρανοϊκός μπορεί να είναι κανείς, που πάει από το κολωνάκι, στον άγιο δημήτρη, απλά και μόνο για να φάει τάκο μπελ και σίναμπον. 

Ωστόσο άλλα πράγματα με έκαναν να χαρώ περισσότερο στο comicdom, και αυτά είναι τα εξής: Γνώρισα και μίλησα με τον Tomek, που εν τέλει μου υπέγραψε και τα τρία τελευταία comics του, πήρα ένα βιβλιαράκι με τα πρώτα Κουραφέλκυθρα- δεν είναι καν λέξη!-του αγαπημένου Κυριάκου Χασάπη, aka Αντώνη Βαβαγιάννη (για τον οποίο έχουμε ξαναμιλήσει εδώ) και, ΚΑΙ λέγω, τον βρήκα αργότερα και μου υπέγραψε το κουράφ μου που τόσο ήθελα. Οπότε όταν θα γίνει διάσημος και πάμπλουτος, θα το πουλήσω στο ebay για λιρίτσες. :p

Λίγα λόγια για τον Tomek: Βασικά εγώ ιδέα δεν είχα για τον Τόμεκ και μετά γύρισα σπίτι και μπήκα στο site του και συγκλονίστηκα. Κυρίως το ότι είχε κάνει το καρτουνάκι του κωτσόβολου. Ναι, τρέχα γύρευε, εμένα αυτό με συγκλόνισε. Ίσως επειδή είναι τόσο παλιά διαφήμιση και το θεωρώ πολύ πετυχημένο. Έχει κάνει όμως ένα σκασμό άλλα γνωστά και είναι εξαιρετικά ταλαντούχος και νιώθω πολύ ευτυχής που τον γνώρισα έστω και ελάχιστα.

Προς το τέλος βρεθήκαμε με τη Τζο μου, που τη σκεφτόμουν όλη μέρα για να την πάρω τηλέφωνο, αλλά μετά έκλεισε το κινητό μου και δεν είχα το τηλέφωνο της. Αλλά βρεθήκαμε τυχαία και πολύ χάρηκα.

Μεταξύ των άλλων, πήρα και δύο κόμιξ, κυρίως για τον πιασάρικο τίτλο τους "Μπάτμαν, αυτή η αδερφή", των Γιώργο Τσακιρέλλη και Πέτρο Χριστούλια και ένα πολύ ωραίο αφισάκι για το δωμάτιο- το παραθέτω με το logo από το devianart του καλλιτέχνη του, Γιώργου Κομιώτη

Τέλος, πήρα ένα δώρο στον Κάθυ, θα καταλάβει αυτός όταν το πάρει στα χέρια του, γιατί του το πήρα. Του πήρα λοιπόν το "giant size fascist", του Κων Χρυσούλη. 

A! Παραλίγο να ξεχάσω. Το πρώτο πράγμα που αγόρασα ήταν "το πολύσπορο ζυμάρι από την κόλαση", του Γαβριήλ Τομπαλίδη, γιατί ξετρελάθηκα με τον τίτλο του. Το είδα στην αφίσα και λέω "αυτό θα το πάρω". 








Από το "ο Μπάτμαν, αυτή η αδερφή" νο.1. Είπα στον κομίστα Φαίνια με "αι", και αυτός έγραψε με "ει". Χαχα.

                               

Η αφιέρωση στο 1ο κουλούρι.

Η αφιέρωση στο 2ο κουλούρι, προπομπός του πόσο μεγάλη σκηνοθέτης θα γίνω-νοτ.



Και η καταπληκτική αφιέρωση στο 3ο κουλούρι. Με ξετρέλανε το πως δεν καταλαβαίνει κανείς με μια ματιά ότι είναι "εκτός" του comic. 


Η αφιέρωση στο κουράφ μου! Ο Κλέαρχος πάλι με ειρωνεύεται!

Και το τέλειο αφισάκι με τον παπιοναύτη του Τσαρούχη- σχέδιο του Γιώργου Κομιώτη. 

Αυτά :)

υ.γ. πείτε μου σας περικαλώ, αυτό το κουμπί που λέει το cv μου, πάνω δεξιά, το βλέπετε και εσείς τεράστιο ή μόνο εγώ;